نی نوا

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

حمید مصطفی زاده

یک روز بودم غرق دریای تفکّر ،

داغ دل تنگم دگر باره جوان شد

شد نینوایی ناگهان نای نی من ،

مرغ خیالم بی تکلّف نوحه خوان شد

شد کربلا در صفحه ی ذهنم مجسّم ،

آشفت سر. شدچشم تر. دل نیمه جان شد

عزم نوشتن جزم کردم با دلی خون ،

اشک قلم جوشید و دفتر در فغان شد

نام حسین بی کفن را تا نوشتم ،

دست و دلم لرزید و در لکنت زبان شد

وقتی به خطّ خون نوشتم ( اِرباََ اِربا )

در آه و واویلا زمین و آسمان شد

تا نام اصغر را نوشتم روی کاغذ ،

غوغای محشر در دل کاغذ عیان شد

صحبت ز قاسم تا که آمد در میانه ،

شد قفل لبها . وز حکایت ناتوان شد

تا از حبیب و حرّ و مسلم یاد کردم ،

از جویبار دیده جوی خون روان شد

وقتی به نام ساقی عطشان رسیدم ،

دیدم که آب از شرمساری بی عنان شد

لفظ عَطَش تا بر زبانم گشت جاری ،

مشک آب ، و آبش حسرت لب تشنگان شد

تا یاد کردم از رقیّه ، وز خرابه ،

فکرم خراب و چشم زارم خون فشان شد

می خواستم یادی کنم از زینب ، امّا ،

چشمم سیاهی رفت و قدم هم کمان شد

غوغای تلّ و مقتل آمد  تا  به یادم ،

گویا همان دم گلشن عمرم خزان شد

تا خیمه گاه و کودکان را یاد کردم ،

سر بی قرار و قلب زارم ناگران شد

گردید برپا بزم غم در مصحف دل ،

زهرا خودش آن بزم غم را میزبان شد

بس کن حمید از علقمه دیگر مگو تو ،

خون بر دل اهل زمین و آسمان شد