چون که صد آمد…

==========================================

مهران سهرابی اسمرود

==========================================

همهمه عجیبی بر جلسه شورای فرهنگ عمومی کشور حاکم بود…

قیل و قال و موافقت و مخالفت غوغا میکرد….

جریان از این قرار بود که  ۲۷ شهریور،روز درگذشت استاد شهریار روز شعر و ادب فارسی باشد…

موافقان و مخالفان کم اطلاع از منظومه فکری و شعری حافظ وسعدی و شهریار

این تسمیه را بر تعصبات قومی و قبیله ای حمل میکردند اما غافل از انکه انسانهای بزرگ

جهان وطنی می اندیشندو به تعبیر مولانا:

نه غربیم نه شرقیم نه بریم نه بحری ام // نشانم بی نشان باشد مکانم لا مکان باشد

کسانی که اندک اشنایی با ادبیات ایران دارند به خوبی از عمق ارادت شهریار به مراد

خود_ حافظ اگاه هستند که در شعر معروف او مشهود است:

تو صاحب خرمنی و من گدایی خوشه چین اما//به انعام تو شایستن نه حد هر گدا حافظ

                                                                                                  شهریار

یا در جای دیگر شهریار میفرماید:

تاج عشق اری به خاکستر نشینان میدهند//هر گدای عشق را حافظ نخواند،شهریار

عشق به شهریار عشق به ادبیات ایران است.

چون که صد امد، نود هم پیش ماست.