<؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛>
چهار برداشت خداشناختی از
گفت وگوی حضرت موسی باخداوند
<؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛>
حضرت موسی خطاب به خداوند در کوه طور
می گوید:
اَرِنی؛ خود را به من نشان بده
خداوند می فرماید:
لَن تَرانی؛ هرگز مرا نخواهی دید.
در این رابطه سه شاعر نامی ایران؛ سعدی، حافظ و مولوی سه برداشت متفاوتی داشته و هر یک با یک بیت زیبا این برداشت و نگاه خود را بیان نموده اند.
چو رسی به کوه سینا اَرِنی مگو و بگذر
که نیرزد این تمنا به جواب “لَن تَرانی”
چو رسی به طور سینا اَرِنی بگو و بگذر
تو صدای دوست بشنو، نه جواب “لَن تَرانی”
اَرِنی کسی بگوید که ترا ندیده باشد
تو که با منی همیشه، چه “تَری” چه ” لَن تَرانی
سه بیت، سه نگاه، سه برداشت:
اما سوال این است که آیا می توان برداشت متفاوت تر هم نسبت به این قضیه داشت؟
بنده با توجه به محتوای این بیتی که تقدیم حضورتان می کنم، یک برداشت دیگر یا به عبارتی “خداگونگی” انسان در نظرم است و از آن به عنوان برداشت چهارم یاد می کنم:
اَرِنی وقتی بگویند که خود از خدا نبینند
جمله آیتیم خدا را، محال است “لَن تَرانی”
و من با توجه به آیات قرآنی و فرمایشات خداوند که می فرماید ” من از رگ گردن به تو نزدیک تر هستم” و یا در اصل خلقت انسان می فرماید “من از روح خود به کالبد انسان دمیدم” ، به این برداشت عقیده دارم. بنابر این انسان در وجود خود گوهر نابی را با خود دارد که خداوند به او بخشیده و او نیز سعی می کند تا با کسب درجاتی از کمال و صفات خداوندی به خداگونگی نایل گردد. روح انسان از جنس روح خدایی است و باید این روح را همیشه پالایش شده نگه دارد. انسان که روح خدا را در وجودش دارد سرشتاً کششی برای خداگونگی دارد. یکی از نیازهای اصیل انسانی متخلق شدن به صفات حسنه الهی و خدا گونه شدن است. انسان اشرف مخلوقات است و خلقت او آیتی بزرگ از قدرت خداوند است. همین انسان در جستجوی حسنات و صفات شایسته است و دانسته و یا ندانسته بدنبال خداگونه شدن است. حتی امروزه اساتید دینی و معارف اسلامی بدنبال سنجش میزان متصّف بودن انسان ها به صفات خداوند هستند و اینکه هر کسی به چه میزان این صفات را دارا می باشد. در پروژه ای که در مرکز تحقیقات دین و سلامت دانشگاه به تصویب رسید و بنده افتخار داوری آن را داشتم، پرسشنامه ای برای این منظور طراحی و اعتبار سنجی شد و اصطلاح خداگونگی را به پیشنهاد بنده در عنوان طرح منظور کردند.
با توجه به مراتب فوق می توان برداشت ها را به جای سه حالت پیشگفته به چهار حالت زیر تقسیم کرد:
برداشت اول: عقلایی
برداشت دوم: عاشقانه
برداشت سوم: عرفانی
برداشت چهارم: خداگونگی
<؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛>
توضیح:از دکتر اذن الله درخواست کردم گزیده تحقیق را جهت
بهره مندی علا قه مندان،در اختیارم بگذارند که محبت کردند
با توضیح مختصر ومفید،pdf مقاله را برایم ارسال
کردند.با سپاس از همت دکتر آذرگشب،توضیح
ومقاله را با هم می خوانیم:
……………………………………………………………………
در مورد پرسشنامه که فرمودید ، من مجری طرح نبودم، داور بودم و ایرادات کار آنها را گوشزد و برای بهبود و ارتقای کیفیت طرح پیشنهاداتی به عنوان داور می دادم که از جمله همین اصطلاح” خداگونگی” بود که آنها هم پسندیدند و عنوان طرح را اصلاح کردند. در واقع پرسشنامه سیاهه ای بود از صفات حسنه و منسوب به خدا که به صورت خود اظهاری از مردم پرسیده می شد و جوابها ثبت و نهایتاً آنالیز می شد..
مقاله را که در مجله پژوهش در دین و سلامت مرکز مطالعات دین و سلامت دانشگاه شهید بهشتی چاپ شده، برایتان می فرستم نویسندگان در یافته ها می نویسند که پرسشنامه معتبر و قابل قبولی برای سنجش خداگونگی بوده است.علاقه مندان می توانند متن کامل مقاله را از نشانی زیر دریافت ومطالعه کنند: