سخن هفته
عزاداری سنتی =================== برخی کارهاست که پرداختن به آنها، مردم را به خدا و دین نزدیک می‌کند. یکی از آن کارها، همین عزاداریهای سنّتی است که باعث تقرّبِ بیشترِ مردم به دین می‌شود. این‌که امام فرمودند «عزاداری سنّتی بکنید» به خاطر همین تقریب است. در مجالس عزاداری نشستن، روضه خواندن، گریه کردن، به سروسینه زدن و مواکب عزا و دسته‌های عزاداری به راه انداختن، از اموری است که عواطف عمومی را نسبت به خاندان پیغمبر، پرجوش می‌کند و بسیار خوب است. ==================== حضرت آیت الله خامنه ای
آمار سایت
افراد آنلاین : 2
<==================> تعداد نوشته ها : 543
<==================> بازدید امروز : 202
<==================> بازدید دیروز : 481
<==================> بازدید این هفته : 1483
<==================> بازدید این ماه : 8092
<==================> بازدید کل : 650893
<==================>
بایگانی

تسلیت

سالگرد امام                                                

 

بیست ونهمین سالگرد ارتحال بنیانگذار فقید انقلاب اسلامی ایران-حضرت امام خمینی(ره)

وایام سوگواری شهادت امیر مومنان-حضرت علی(ع) را تسلیت وتعزیت می گوئیم.

موسسهِ ی خیریه ی شهدای اسمرود

 

 تنهایى على(ع)               

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

دکتر على شریعتى                                                                        

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

رنج بزرگ یک انسان این است که عظمت

او، شخصیت او، در قالب فکرهاى کوتاه و در برابر

نگاه هاى پست و پلید واحساس او در روح هاى

بسیار آلوده و اندک و تنگ قرار گیرد.

چنین روحى در چنان حالى همیشه هراسناک

اســـت که نگاه ها این فهم ها و این روح ها را

ببینند، بفهمند وبشناسند.

روزها شیر نمى نالد!

در برابر نگاه روباهان،در برابر نگاه گرگ ها و در برابر نگاه جانوران

شیر نمى نالد! سکوت و وقار و عظمت خویش را بر سر

شکنجه آمیزترین دردها حفظ مى کند.

اما تنها در شب هاست که شیر مى گرید…

نیمه شب به طرف نخلستان مى رود، آنجا هیچکس نیست، مردم

راحت آرمیده اند، هیچ دردى آنها را در شب بیدار نگاه نداشته است…

و این مرد تنها! که در روى زمین خودش را تنها مى یابد، با این

زمین و این آسمان بیگانه است، به نخلستان مى رود وهراسان است که

کسى او را در آن حال نبیند!

که شیر در شب مى گرید و در تنهایى!

و باز براى آن که ناله او به گوش هیچ فهم پلیدى و هیچ نگاه آلوده اى

نرسد، سر در حلقوم چاه مى کند و مى گرید…

این گریه از چیست؟

افسوس که گریة او یک معما براى همه است؛ زیرا حتى شیعیان او

نمى دانند که على چرا مى گرید!

از این که خلافتش غصب شده؟!

از این که فدک از دست رفته؟!

از این که چه کسى روى کار آمده؟!

از این که او از مقامش…؟! از این که…؟! از…؟!

این حرفها نیست؛ یک روح تنها در دنیایى که با آن بیگانه است،

ً در یک جامعه اى که دائما در آن زندگى مى کند، اما در ســـطح درکى

که یاران پیغمبر از اسلام داشته اند، نتوانسته خودش را منطبق کند، تنها

مانده است و مى نالد!…

… از این دردناک تر این که، على در میان پیروان عاشقش نیز تنهاست!

در میان امتش که همه عشق و احساس و همه فرهنگ و تاریخش را به

على سپرده است، تنهاست!

او را همچون یک قهرمان بزرگ، یک معبود و یک الهه مى پرستند،

اما نمى شناسندش و نمى دانند که کیست؟ دردش چیست؟ حرفش

چیست؟ رنجش چیست؟ و سکوتش چراست؟ این است که على در

اوج ستایش هایى که از او مى شود، مجهول مانده است!

درد على دو گونه است: یک درد، دردى است که از زخم شمشیر

ابن ملجم در فرق سرش احساس مى کند و درد دیگرر،دردى است که

او را تنها در نیمه شب هاى خاموش به دل نخلستان هاى اطراف مدینه

کشانده و به ناله در آورده است.

ما تنها بر دردى مى گرییم که از شمشـــیر ابن ملجم در فرقش

احساس مى کند ….

اما این درد على نیست !

دردى که چنان روح بزرگى را به ناله در آورده است …

تنهائى است!…

که ما آن را نمى شناسیم !

باید این درد را بشناسیم، نه آن درد را …

که على درد شمشیر را احساس نمى کند

و ما درد على را احساس نمى کنیم…

———————————————————————————–

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

دانش آموختگان اسمرود