کُمای روح

{کُمای روح}

بى نیازى از شنیدن، بى اعتنایى به روح است ،چون

روح محتاج شنیدن است؛ هم شنیدن از خود هم شنیدن

از خدا. هم شنیدن از غیب هم ظاهر. روح با گفتن و

شنیدن زنده است.روحى که بگوید بدون اینکه بشنود

بى تردید کارش نگران کننده است. پیامبر اکرم(ص) که

نبى خدا بود، مى شنید و مى گفت. از خدا مى شنید و سخن

مى گفت. به مردمان هم گوش مى داد و سخن مى گفت

نه اینکه نشنود و نشنیده سخن بگوید.

گـــوش هایى کـــه قبلا از مرحوم شـــریعتى

مى شـــنیدند یا از اســـتاد مطهرى، الان از چه کسى

مى شنوند؟ ایران در گذشته گوش هایى جویاى کلام

داشت و اکنون ندارد. و این مشکلى از مشکلات است.

گوش ها تیزتر شده اند اما از شنیدن احساس بى نیازى

مى کنند. نشنیدن از ثقل سامعه است، اما گوش ندادن

از ثقالت عقل است.

شنیدن فعلى زنده است که نشان از زنده بودن روح

مى کند. در کماى روحى کسانى که ماه و سال بر آنها

مى گذرد، بى آنکه به سخن تازه اى گوش دهند، تردید

نباید داشت.

===================>

کریم فیضی

===================>