نابینا!
===
-وقتی بچه بودم،خدا را دیدم،
فرشتگان را دیدم،
رازهای جهان های لاهوتی وناسوتی را پیش چشم تما شا کردم،
تصورم این بود که،
همه آدمیان چنین می بینند،
سر انجام پی بردم
که آنها نابینایند...
شمس تبریزی
===
منبع:چهل قانون ملت عشق/الیف شافاک/ ترجمه زهره قلی پور
…در حدیث…
…در حدیث دیگران
================================
رهایش کن
پروسه ساخت ماندالاهای شنی تبتی چیزی فراتر از یک هنر است؛ یک مراقبه زنده است.
راهبان روزها و ساعتها وقت میگذارند، دانهبهدانه شنهای رنگی را میچینند و طرحی مقدس میسازند. هر خط، هر منحنی، و هر رنگ با نیت و حضور کامل قرار میگیرد. این ساختن آهسته، تمرین صبر، تمرکز و حضور در لحظه است.
اما بخش مهمتر ماجرا لحظهایست که ماندالا کامل میشود. درست همان جایی که انتظار داری آن را حفظ کنند، قاب بگیرند، یا برای همیشه نگه دارند… راهبان با آرامش شروع میکنند به پاک کردنش! انگار نه انگار که روزها برایش زحمت کشیدهاند.
این عملِ نابودیِ آگاهانه یک پیام عمیق دارد:
هیچچیز در این جهان ماندگار نیست؛ زیبایی هم موقتی است.
با از بین بردن ماندالا، آنها تمرین میکنند که دل به هیچ شکل و نتیجهای نبندند؛ نه به هنر، نه به موفقیت، نه حتی به رنج.
و بعد، شنهای رنگی را ترکیب و جمع میکنند، در کیسهای میریزند و آن را به جریان آب میسپارند.
انرژی و نیت ماندالا، همراه آب در طبیعت پخش میشود و به همه میرسد.
کل این مراسم، یک یادآوری عمیق در زندگی است:
با حضور و دقت بساز؛ از زیبایی لذت ببر؛ اما وقتی زمانش رسید، با احترام رهایش کن…
زندگی ما هم همین است؛ یک ماندالای بزرگ و زودگذر که در هر دوره ساخته میشود و در نهایت فرو میریزد…
از دیروز به فکر ماندالا هستم.
===============================