:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>
حمید مصطفی زاده
شرط کمال عقل است خاموش بودن . آری ،
گاهی سکوت باشد عین گناهکاری
هرچند عاقلان را باشد سکوت زیور ،
اما به وقت گفتن باشد حدیث گوهر
درّی نگردد حاصل بندد صدف چو کامش
قدر و بهای هرکس بنهفته در کلامش
تا آسمان نغرّد باران چگونه بارد ؟
باران اگر نبارد . کی دشت لاله آرد ؟
نشکافد ای دل ار سنگ .کی چشمه ای بجوشد؟
تا چشمه ای نجوشد . کی تشنه آب نوشد ؟
گر غنچه لب ببندد . گل در وجود ناید ؛
بلبل چگونه بی گل لب بر غزل گشاید ؟
ذوقی چمن ندارد تا غنچه ای نخندد ،
گلشن صفا ندارد بلبل چو لب ببندد
نشکفته است تا گل بلبل غرل نخواند ،
رسم تغزّل ای دل زاغ و زغن چه داند ؟
نی تا نوا نکرده قدرش نهفته باشد ،
بر بیشه نیست سلطان شیری که خفته باشد
کی کشتی حاصل آید نشکافد ار زمینی ؟
بذری اگر نپاشی . کی سنبلی بچینی ؟
پرواز چون توان جست از مرغ بال بسته ؟
کی ره توان سپردن با اشتری نشسته ؟
از چاه درب بسته نتوان کشید آبی ؛
نشکفته است تا گل عطری در آن نیابی
هان. چشم بسته باشد بی نور و کور و بی سو ،
تا کس سخن نگفته . علم و هنر مجو . زو
کوکوی باد باید پیچد به جویباران ،
آنگه وزد نسیم جانبخش نوبهاران
حاشا حمید وقت گفتن خموش باشی ،
امّا گه خموشی اندر خروش باشی .
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>