کمی تبعید!
؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛
رحمان ستاری اسمرود
امشب در سایت مهمان خاطرات اقای اسدی شدم، جذاب بود.
بعداز سالها شهرنشینی، برگشتن به روستای سوت وکور دست کمی
از تبعید شدن وتبعیدگاه ندارد .خودم یک سال در روستا ،بخش امام رود
بودم، البته روستای بزرگ، هم دبستان وهم دوره راهنمایی داشت واهالی
عمدتا باسواد وکنجکاو در احوالات کاری معلم.
طوریکه یک روز ده دقیقه دیر به مدرسه رسیدم ،چوپان که درحال هدایت
گوسفندان به صحرا بود، تا چشمش به من افتاد به ساعت خود نگاه کرد
وبا زبان بی زبانی به من فهماند که دیر به مدرسه امدی! همان یک سال شد.
دعا نویسی تان برایم جالب بود .در قبیله مسبوق به سابقه هست ،خدا رحمت
کند مرحوم قدرت عمو را، با دعا نویسی ،خیال همه راحت می شد.
؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛