هیبت زینب(س)
؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛
رحمن ستاری اسمرود
غروب امروز اسرای کربلابه دروازه کوفه می رسد .با نهیب و با هیبت زینب
همهمه فروکش می کند زنگ اشتران خاموش می شود زینب به خطبه
می ایستد بعداز حمد وثنا اهل کوفه مورد خطاب قرار می دهد
یا اهل الکوفه. اهل الختل والغدر والخذل
مردم اورا هنوز یادشان نرفته قریب بیست سال پیش اینجا یایتخت
حکومت پدرش علی بوده است هنوز کلاس تفسیر قران
حضرت زینب یادشان هست. خطبه اش چقدر شبیه خطبه علی (ع)
است کانه خود علی است با نام زینب. گریه مردم با همه نامردمی
و نمک نشناسی شان فضا را پر می کند.
در هنگامه ایراد خطبه برای درهم شکستن روحیه این بانوی
قهرمان سر ابی عبدالله که بر سر نیزه بود درمقابل چشمانش
بالا می برند. تا چشمش می افتد یا اخی العزیز برادرجان؛ خبر
سربریده تو اسارت خودم را پدرمان علی به من گفته بود
اما نگفته بود برسر نیزه بلند می کنند. ای وای بر من
ای اهل کوفه بگریید که گریه هایتان خشک نگردد.
می دانید دامن خودتان را به چه جنایتی الوده اید.
بعداز این خطابه کاروان کمی جلوتر حرکت می کند
چشم زینب به کنیز بیست سال پیش خود ام حبیبه می افتد
حالا پیر گشته چشم از او بر نمی دارد زینب خود را معرفی
می کند و می گوید ام حبیبه من هستم زینب دختر علی.
ام حبیبه به یاد می اورد می پرسد پس حسین کو
تو بدون او جایی نمی رفتی.
لعنت الله علی اعدایهم اجمعین.
التماس دعا
؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛