به دنبال سایه!                 

رحمان ستاری اسمرود

………………………………………………………………………………………………………

باسلام

دوسه روزی  اسمرود بودم، دشت ودمن وکوه و صحرا با رنگ آمیزی بهاری طراوت وزیبایی خود را لبخند زنان به رخ می کشید . خنکای نسیم سحر گاهی وعصر گاهی  روح نواز  جانانه جان وروان را نوازش می دهد. چشمه های جوشان خست وبی رمقی سالیان گذشته را کنار گذاشته از دل کوه وصخره بی وقفه می جوشند، تو گویی خداوندگار قطعه ای از بهشت را در این سرزمین برای آشنایی اندک از بهشت بی منتهای آخرت به ودیعه نهاده است.

پرندگان زیبا ومتنوع وخوشخوان ،که نظیر شان در جایی ندیده ایم،اینجا می سرایند تا این طبیعت بی مانند بی نصیب از موسیقی نماند. این دشتها ضمن جلوه زیبا، آینه ای برای گذشته های دور و دور ماست.آخرین روز ماه رمضان خودم را به زادگاه خود رساندم تا روزه ام آسیب نخورد.

تا ظهر در غلامعلی قیاسی بودم ،بعد از کلی آبیاری درختان جوان که سخت محتاج حضورم بودند، راهی چشمه اورتمه شدم ، تشنگی غلبه کرده بود ،به یاد سی وچند سال گذشته،کله خود را چندین بار داخل گودی چشمه کردم، دمای بدنم کاسته شد. امان از سایه یک درخت. در پیشانی آفتاب تیز و سوزان نمازم را خوانده راهی خلخال شدم ، چون گوشی اصلی دوربین دار نداشتم، از ارسال تصویر معذورم.

………………………………………………………………………………………………………

سلام آقای ستاری

با گزارش مختصر ومفید،ما  رامشتاق  ولب تشنه تا سرچشمه ارمه ودشت ودمن ولایت بردی،اما تشنه هم برگرداندی!

خداوند از سر تقصیرات شما بگذرد که وصف حال بهاری اسمرود را بدون عکس فرستادی!

من با شور وشوق خواندم ومطمئن بودم در ادامه عکسها را هم خواهم دید،اما زهی خیال باطل!

در حدیث نه چندان معتبر آمده است:

“کسی که وصف طبیعت بهاری دهی را بدون تصویر بنویسد وارسال کند،جایگاهش به جای غلا مالی قایاسی،دیب زمی،واگر از روی عمد نباشد،وروزه دار هم باشد،چای ایچی است”!

به هر حال،شاید زبان روزه به داد شما برسد،والا جرم سنگینی است!