———————————————

محمد ولی سهرابی اسمرود

—————————--
«بهمن» نامی آشنا برای ملت ایران و تمامی جهانیان است، «بهمن» نامی است از نامهای بهار انقلاب که سرنوشت ظلمانی ملتی خداجو در این ماه به سوی نور رهنمون شده است. همانگونه که نام انقلاب اسلامی در سراسر جهان بی‌نام خمینی(ره) شناخته شده نیست، تاریخ پرفراز و نشیب انقلاب اسلامی ما نیز بی‌نام «بهمن» جلوه‌ای ندارد. «بهمن» ماه به بار نشستن تلاشهای ملتی است خستگی ناپذیر که سالها به قیام ایستاد و فریاد آزادی و استقلال سر داد.
«بهمن» نخستین روز تولد و بعثت مجدد انسان‌های پاکباخته و جان برکف و در یک کلام تاریخ مجسم انقلاب اسلامی است. از خرداد۴۲ تا بهمن ۵۷ «بهمن»، یادآور مردانگی، حمیت و فداکاری و استقامت ملت سرافرازی است که طنین فریاد رسا و خشم مقدسشان طومار ظلم و جور را پیچید تا در خویشتن خویش هویت و استقلال را تجربه کند.
به راستی چه باشکوه و پرخاطره بود حماسة حضور ملتی که با دستهایی خالی و با حنجره‌هایی پر از فریاد و خشم و قدمهایی استوار بر سنگفرش خیابان‌ها به قیام ایستادند و تن نحیف حکومتی جبّار را به لرزه در آوردند و سکوت شب را در هم شکستند و در انتظار فجر، لیالی عشر را به صبح پیروزی پیوند زدند.
«بهمن» ماه اتحاد است. ماهی است که «من» و «تو» «ما» شدیم، از خود گسیستم و به هم پیوستیم و صلای استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی را سردادیم. صلایی که افول دیو سیرتان را رقم زد و حضور فرشتگان را فریاد. مگر نه این است که ملّت ما با همین شعار حدیث خویش را در گوش تاریخ نجوا کرد و باد، پیغام رهائی را تا خورشید برد و در سراسر گیتی پراکند تا سرمشقی باشد برای تمامی آزادگان و ستمدیدگان جهان که کیان هویت خویش را از تعرض متعرضان پاس دارند و همچون طوفانی سهمگین پایگاه کفر و ستم را با هیمنة حضورشان بشکنند.
«بهمن»روایت تاریخی است که ملت ما چون دریا بر آشفت و چونان موجی روان برخاست و در راه شرف ترک دل و دیده و سر نمود و به تیر بلا سینه سپر کرد و خورشید وار بر شب دیجور، پیروز شد.
«بهمن» ماه حماسه، شهادت و جانبازی است. یادآور رشادت دلیر مردانی است که خونشان استمرار خط سرخی شد تا ایثار به پای آنها زانو زند و استقامت به خوناب عشق آنها تعظیم کند. خون شهیدان بهمن جاوید و در دیده‌ها نشست و عزمها را جزمتر کرد و فرش خونین قیام را گسترد، خط خونی که جاری زمان شد و طومار پیچ فرعونیان!
«بهمن» ماهی است که یکی از بزرگترین رویدادهای تاریخی معاصر در این ماه رقم خورد و به دنبال خشم مقدس ملت مسلمان ایران، یکی از قدرتمندترین رژیمهای سلطنتی جهان که ابر قدرتی چون آمریکا از آن حمایت و پشتیبانی می‌کرد، سرنگون شد.
از ویژگی‌های بارز انقلاب اسلامی که در سایر انقلاب‌های جهان وجود نداشته و یا کمرنگ‌تر جلوه‌گر بوده است، نخست رهبری مدبرانه و الهی حضرت امام رضوان‌الله تعالی علیه و دیگر اتحاد و یکپارچگی همه گروه‌ها و طبقات اجتماعی، در بسیج علیه رژیم طاغوت و حضور همه جانبه در تمام صحنه‌های سیاسی و اجتماعی بوده است. همین ویژگی برجسته باعث شد تا انقلاب به طور یکسان در میان تمام اقشار مردم مقبولیتی عام یابد و به تبع آن، همه خود را در امر صیانت و حراست از انقلاب و ارزشهای والای آن سهیم دانستند و این همبستگی و اتحاد بود که انقلاب اسلامی را با وجود تمام توطئه‌های دشمنان به سوی ساحل امن و نجات رساند تا ما اینک شاهد۳۷زمستان بهاری باشیم که با انقلاب و مردم انقلابی این مرز و بوم سپری شد.
به راستی ملت ما چه روزهای سخت اما شیرینی را در این دوران ۳۷ ساله سپری کرد. روزهایی که زمستان سرد و یخ زده با دلهای گرم و قلب‌های مملو از عشق به خدمت به همنوعان به بهاری دلنشین مبدل می‌شد. روزهایی که حتی توپ و تانک دشمن نیز با مشت‌های گره کرده ملت به پا خاسته یارای مقابله نداشت. روزهایی که ندای «هل من ناصر ینصرنی» را خیل عظیم ملّت پاسخ مثبت می‌داد، روزهایی که مردم انقلابی با تمام وجود، جان شیرین خود را در گرو انقلاب نهاده بودند و ایران یکپارچه شور وحماسه و عشق و ایثار بود.
همه این عوامل در مجموعه انقلاب اسلامی باعث شد که طاغوت برخوردار از پشتیبانی تمامی استکبار، در برابر اراده پولادین ملت سرتعظیم فرود آورد و بار دیگر ملت سرافراز ایران به برکت رهبری پیامبر گونه امام راحل، نَفِسِ سرکوب شده و عزت منکوب شده خویش را بازیافت و درخت بی‌بار نومیدی مردم در پرتو رشادت، میوة امیّد و پیروزی و ظفر داد.
در آغاز سی و هفتمین بهار پیروزی، بار دیگر زنگ خاطره‌های دوران انقلاب به صدا در خواهد آمد و ملت بزرگ ایران با ابراز خشم مقدس دیرینه خویش نسبت به دشمنان اسلام و انقلاب اسلامی، شعور و شعار را در هم خواهند آمیخت و تکبیر رسایشان در روز پیروزی انقلاب، در کوی و برزن سراسر کشور طنین انداز خواهد شد تا پیامی باشد برای تمامی دشمنان و بدخواهانی که دل به نابودی ما و یا کم‌رنگی حضور مردم در صحنه‌های سیاسی و اجتماعی دوخته‌اند.
حضور حماسی در راهپیمایی سی ‌و هفتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی و نیز حضور در پای صندوق‌های رأی هفتم اسفند ماه، همزمان با موفقیت‌های دولت تدبیر و امید، مکمل حضورهای بی‌شمار این ملت همیشه در صحنه خواهد بود تا در پرتو عنایت حق و تدبیر رهبری، باعث اقتدار نظام جمهوری اسلامی ایران در سراسر گیتی باشد، ان‌شاء الله.

=========================================

-به نقل از روزنامه اطلاعات/چهار شنبه/۲۱بهمن ماه ۱۳۹۴

از “رستاخیز” شاه تا “رستاخیز “ملت

محمد ولی سهرابی اسمرود

—————————————–

رستاخیز را به «جنبش» و «به پا خاستن» هم معنی کرده اند

اما این واژه در دو مقطع زمانی، دو مفهوم خاص برای ایرانیها،

در نیم قرن اخیر داشته است. یک «رستاخیز»، حزب سیاسییی

بود که محمدرضا شاه پهلوی با تمام توان و گاه با تهدید و تطمیع،

همه ایرانیان را به عضویت آن فراخوانده بود و دیگر، آن که ملت

مبارز ایران در ســـال ۱۳۵۷، به رهبری بزرگمردی شجاع، با

عضویت ۹۸ درصدی خود «رستاخیز» عظیم قرن را رقم زدند.

مرحوم دکتر محمدابراهیم باســـتانی پاریزی در کتاب

فرمانفرمای عالم» به یک واقعه عبرت آموز تاریخی و حزبی

اشـــاره دارد که بی ارتباط با موضوع این نوشته و حال و هوای

ماه بهمن و دهه فجر و ســـالگرد خاطره انگیز ۲۲ بهمن سال

۱۳۵۷نیست.

دکتر باستانی با اشاره به ماجرای ترور نافرجام شاه در کاخ

مرمر و حوادثی که منجر به آزادی سه جوان دخیل آن حادثه ـ از

جمله پرویز نیک خواه ـ شد، می نویسد:

«…. پرویز محکوم به اعدام بود ـ که خودش هم یک بار به

وسیله ای، از مقاله من تشکر کرده بود و در واقع، حیات (مجدد))

خود را مدیون آن مقاله من قلمداد کرده بود. او [نیکخواه] خیلی

زود از زندان آزاد شـــد و مراحل ترقی را پیمود و مشیر و مشار

شد و در تلویزیون و رادیو همه کاره شد و تئوری حزب واحد

“رســـتاخیز» را پیاده کرد. او نخست عضو حزب توده بوده و با

سابقه تشکیلاتی که داشـــت، توانسته بود کاری کند که حزب

رستاخیز، یک شبه ره صد ساله را بپیماید.

و این، همان تشکیلاتی بود که شاه وقت (محمدرضا) در

سخنرانی بی وقت غیر دور اندیشانه خود درباره لزوم وجودی آن

(حزب رستاخیز) گفت: «… کسی که وارد این تشکیلات سیاسی

نشود و مؤمن به این سه اصلی که من گفتم نباشد، دو راه برایش

وجود دارد: یا یک فردی است متعلق به یک تشکیلات غیرقانونی،

یعنی به اصطلاح خودمان توده ای، یعنی باز به اصطلاح خودمان

و با قدرت اثبات: بی وطن، او جایش یا در زندان ایران است، یا

اگر بخواهد، فردا با کمال میل، بدون اخذ عوارض، گذرنامه در

دستش می گذاریم و به هر جایی که دلش میخواهد، برود، چون

ایرانی که نیست…!».

مرحوم استاد باستانی پاریزی، پس از نقل این

سخنرانی شاه، می نویسد:

«تقریباهمه وزیران و رؤسای ادارات،

از جمله رئیس دانشـــگاه تهران اعلام کردند که تمام کارمندان

زیردست آنها عضو حزب رستاخیز شده اند، و هیچکس هم این

حرف را تکذیب نکرد. در واقع همه به اصول کار ـ که نوشتن

اسامی، طبق ردیف در یک دفتر در هر اداره بود ـ با این سکوت،

اعتراض کردند. تنها یک تن در تمام ایران تقاضا کرد که پاسپورت

مرا بدهید، و دادند و سپس اعلام داشتند که او دیوانه بوده است!

اما به عقیده من (استاد باستانی مرحوم) در این میان، یک نفر بود

که عضو حزب «رستاخیز» نشد، و او خود شخص شاه بود، و

بالنتیجه بر طبق همان حرف خودش، ملت ایران گذرنامه دستش

گذاشت (۲۶ دی ۱۳۵۷) بدون اخذ حق عوارض!. مولانا هفتصد

سال پیش گفته:

وانمایـــم راز رســـتاخیز را

نقـــد را و نقـــد قلـــب آمیـــز را

واگشـــایم عفـــت ســـوارخ نفـــاق

در ضیـــاء مـــاه بـــی َخســـف ُمو حاق

وقتی سخنرانی شـــاه را با سخنرانی حضرت امام خمینی

در سال ۱۳۴۲ و در اوج اقتدار نظام شاهنشاهی، مقایسه می کردم

که بی پروا، خطاب به شاه نهیب می زدند که:

«… آقا! من به شما

نصیحت می کنم، ای آقای شاه! ای جناب شاه! من به تو نصیحت

می کنم، دست بردار از این کارها…، آقا! اغفال دارند می کنند تو

را، من میل ندارم که یک روز اگر بخواهند تو بروی، همه شکر

کنند…، اینقدر با ملت بازی نکن، اگر دیکته می دهند دست تو و

می گویند بخوان، در اطرافش فکر کن؛ چرا بی خود، بدون تفکر،

این حرفها را میزنی؟..>>

ناخودآگاه، یاد دو رستاخیز می افتم؛ رستاخیز فرمایشی شاه

که به قول خودشـــان، جز یک دیوانه(!) همه عضوش بودند و

رستاخیز بزرگی که این ملت در ۲۲ بهمن سال ۱۳۵۷ به پا کردند.

هر دو «رستاخیز» اند، اما این کجا و آن کجا؟!

سی وهفت سالگی رستاخیز ملت بزرگ ایران همین روز جشن

گرفته شـــد. خلق کنندگان این رستاخیز در دوران ۳۶

ساله انقلاب اســـلامی، در روزهای سخت، وفاداری خود را در

صحنه های مختلف دفاع از نظام به نمایش گذاشـــته اند و یکی

از میدانهای نمایش قدرت و اقتدار، حضور در جشن سالگرد

انقلاب، در راهپیمایی بزرگ ۲۲ بهمن اســـت که تکمیل کننده

همان رستاخیز ۲۲ بهمن سال ۵۷ است.

آنچه در این ۳۶ ســـال انقلاب اسلامی، وظیفه و رسالت

ملت بوده، به خوبی ادا شده و حجت بر حکومت و دولتمردان

و مسئولان نظام تمام شده است. اینک نوبت آنهاست تا بیش از

پیش دغدغه ها و مشکلات ریز و درشت برپا دارندگان رستاخیز

بزرگ ملت را پاسخگو باشـــند تا آنها در گرداب سختیها و

گرفتاریهای زندگی، که کم هم نیستند، غرق نشوند.

=============

به نقل از روزنامه اطلاعات،۲۱ بهمن ماه ۱۳۹۳

بیشتر سال‌ها، در راهپیمایی عظیم تهران حضور داشتم. یک سال در کرج میهمان اقوام بودیم و من دوست نداشتم عهدشکنی کنم و در خانه بمانم. با میزبان خداحافظی کردم و سوار بر اتوبوس، به سمت میدان آزادی حرکت کردیم. پشت سر ما، دو مرد عاقل و بالغ نشسته بودند و صحبت‌هایشان حسابی گل کرده بود و به انقلاب، راهپیمائی، حضور و عدم حضور مردم در صحنه‌های مختلف انقلاب رسیده بود.

یکی از این عزیزان با قاطعیت تمام می‌گفت: تمام صحنه‌های نمایشی سیمای جمهوری اسلامی ایران از اینگونه راهپیمائی‌ها، بزرگ‌نمائی، غلو، مونتاژ تصاویر و… است و یا حضور فرمایشی! برخی از افراد با حربة تهدید و تطمیع و یا گسیل نیروها از شهرها و روستاهای دیگر به تهران، برای قدرت‌نمایی حکومت و….

دوست همراه او هم گاهی صحبت‌های او را تأیید می‌کرد و هر از چند گاهی نیز، برخلاف میل او، داد سخن می‌داد که از خوب یا بد حادثه، اتوبوس ما رسید به پل محمّدعلی جناح، وقتی از بالای پل، انبوه جمعیت اطراف میدان آزادی و خیابان‌های منتهی به میدان را دیدند، اندک اندک نظرات، تأیید و تکذیب‌هایشان به هم نزدیک‌تر شد. پیاده شدند تا برای رسیدن به مقصد مشترکشان، از میان خیل جمعیت عبور کنند، من هم به آن‌ها نزدیک شدم و گفتم که در طول مسیر، بحث‌های شیرین و تلخ سیاسی و اجتماعی آن‌ها را می‌شنیدم، ولی نمی‌خواستم من هم اظهار نظری داشته باشم. محدودیت‌های خاص روز ۲۲ بهمن باعث شد که خودتان به عینه خلاف برخی از پیش‌داوری‌ها و گفته‌ها و شنیده‌های ناصواب در مورد حضور میلیونی مردم در راهپیمائی‌‌ها را ببینید. از چهره‌ها، شعارها، لهجه‌ها، گویش‌ها و… مردم حاضر می‌توان فهمید که همه با عشق و ایمان به راهی که سال‌ ۵۷ خودشان یا پدران و مادرانشان برای پیروزی انقلاب پیموده‌اند، همه ساله با شور و شعور همیشگی در جشن انقلاب شرکت می‌کنند، نه زوری هست، نه تطمیعی، نه نیروهای شهرها و روستاهای دیگر و…

دوستم می‌گفت با تقاضای من، این دو مرد نازنین، حدود نیم ساعتی در میان خیل عظیم راهپیمایان ۲۲ بهمن بودند تا با چشم خود، شاهد خلاف آنچه در ذهن داشتند، یا شنیده بودند، باشند.راوی می‌گفت از همان سال، ارتباط خانوادگی ما با آن بنده خدا حفظ شد و خیلی از سال‌ها، به اتفاق خانواده، در جشن پیروزی انقلاب شرکت می‌کنیم.

حالا چرا نوشته را با این قصه ـ قصه که نه؛ با این ماجرای واقعی آغاز کردم، غرض، ورود به بحثی است که بی‌ارتباط با هم نیستند:

۳۴ سال است مردم نجیب ایران با عبور از گردنه‌های سخت انقلاب، فراز و فرودهای بی‌شماری را پشت سر گذاشته، سختی‌های بسیاری را تحمل کرده، از خوشی‌های زندگی گذشته‌اند و همراه و همگام انقلاب، با عبور از توطئه‌های همیشة دشمنان، طعنه‌ها، شیطنت‌ها و بی‌مهری‌های برخی از هموطنان آگاه یا ناآگاه خود را هم به جان خریده‌اند، امّا هرگز خم به ابرو نیاورده و چون کوه؛ استوار و سرافراز، در همة صحنه‌های نظامی، سیاسی و اقتصادی، با حضور مؤثر و سازنده، وفاداری و پشتیبانی خود را از نظام اسلامی و دستاوردهای آن بروز و ظهور داده‌اند تا مسئولین نظام که مستظهر به چنین پشتیبانی عظیمی هستند، همواره با گردنی افراخته، بر جهان و جهانیان فخرفروشی کنند، که انصافاً هم جای گردن‌افرازی و فخرفروشی دارد!‏

نسل‌های اوّل و دوّم انقلاب، خوب یادشان هست که این کشور و این مردم صبور، در حیات ۳۴ سالة انقلاب، چه بحران‌ها و مشکلات طاقت‌فرسایی را پشت سر گذاشته‌اند که هر کدام می‌توانست طومار هر حکومت غیرمردمی را برای همیشة تاریخ بپیچد و نه از تاک نشانی باشد و نه از تاک نشان! امّا انقلاب اسلامی، به برکت همین پشتوانة عظیم مردمی، سرافراز و سربلند، بر شانه‌های استوار همین مردم، استوار مانده است.

همین مردم پشتیبان انقلاب، امسال نیز در جشن آغاز سی و پنجمین سال انقلاب، همچون همة سال‌ها، کاری کردند، کارستان که رهبری معظم انقلاب اسلامی از آن به «حادثه عظیم» یاد کردند:

«… من لازم می‌دانم از این حادثه عظیمی که به وسیلة ملت ایران در سی و پنجمین بیست و دو بهمن اتفاق افتاد، با عظمت یاد کنم و از عظمت این نعمت بزرگ، از خدای متعال شکرگزاری کنم…. اینکه ما از یکایک مردم تشکر می‌کنیم که وظیفه بنده و امثال بنده است، نه به معنای این است که نسبت ما به انقلاب، نزدیکتر از نسبت مردم است… نه، انقلاب مال خود این مردم است…»

مردمی که به قول رهبر فرزانه انقلاب، با شجاعت، با بصیرت، با موقع‌شناسی در همة صحنه‌ها حضور پیدا می‌کنند، شایستة بهترین‌ها هم هستند. امسال حضور پررنگ مردم در جشن انقلاب پیام واضح و آشکاری برای سردمداران و دولتمردان هم داشت که با وجود همة مشکلات کمرشکن اقتصادی، با دلی پر، از بی‌مهری، بی‌توجّهی و کم توجهی مسئولان به وضعیت اقتصادی و معیشتی مردم و گرانی‌های افسارگسیخته که زندگی روزمره‌شان را فلج کرده است، امّا با لبی خندان در برابر دشمنان و بدخواهان نظام، پا به میدان گذاشتند تا دلبستگی مجدد خود را به نظام، به اثبات برسانند.

من، در میان خیل عظیم راهپیمایان ۲۲ بهمن، با قشرهای مختلفی همصحبت بودم. عموم مردم از وضعیت اقتصادی و مشکلات معیشتی ناشی از تورم و گرانی‌های یک‌سال اخیر گله‌مند بودند. مرد میانسالی که فرزند ۶ ساله‌اش را با پرچم جمهوری اسلامی گریم کرده بود و در یک دست، عکس امام و در دست دیگر عکس رهبری را گرفته بود، می‌گفت: من از نظر مالی هم هیچ مشکلی ندارم، ولی با توجّه به شغلم، مردم را در فشار سختی می‌بینم، آمده‌ام فقط بگویم نمی‌خواهم کشورم به سرنوشت عراق، افغانستان و… دچار شود، ایران را با همة مشکلات و دشمنی‌ها، باید خودمان بسازیم و آباد نگه داریم، به شرطی که مسئولین هم درد مردم را حس کنند و فکر درمانش باشند.‏

سال ۹۱ با همة فراز و نشیب‌ها و سختی‌هایی که برای قشر متوسط و محروم جامعه داشت، به پایان می‌رسد، ولی دغدغه‌های اقشار مختلف جامعه برای برآمدن از عهدة هزینه‌های سرسام‌آور زندگی همچنان پا برجاست. کاهش شدید و مداوم قدرت خرید مردم، نفس مردم را بند آورده و هر روز سبد خانوارشان را خالی و سفرة زندگیشان را کوچک و کوچکتر می‌کند. این‌ها، همان ملتی هستند که با دل‌های نگران از وضعیت نابه‌سامان اقتصادی، با مشت‌های گره کرده برای کشور و حکومت در صحنه‌های حضور، آبروداری می‌کنند و عزت می‌آفرینند، پس باید عزتشان در جامعه و پیش خانواده حفظ شود و دغدغه‌های به حقشان برای زندگی آبرومندانه پاسخ داده شود و درگیر و دار بگو مگوهای سیاسی مسئولان و احزاب فرصت‌طلب، گرفتاری‌هایشان به فراموشی سپرده نشود.

این مردم از بی‌توجّهی مسئولان به مشکلات روزمره‌شان سخت گله‌مند هستند، از فاصله‌های طبقاتی که روز به روز در جامعه می‌بینند، دلخورند، از عدم تقسیم منابع خدادادی و ثروت ملّی به تناسب کار و توان افراد در ادارات دل‌ خوشی ندارند، از اینکه در سایة بی‌برنامگی و بی‌تدبیری مسئولان اقتصادی، گروه‌ها و افرادی، یک شبه ره صدساله را می‌پیمایند و به آب و نوایی می‌رسند، دلگیر هستند، از اینکه در سایة رانت‌خواری، افرادی بی دردسر و زحمت، ثروت‌اندوزی می‌کنند، دل پری دارند، از اینکه بین قول و فعل مسئولان فاصله‌های نجومی می‌بینند، خوشحال نیستند، از اینکه با حرف‌های غیرکارشناسی مسئولی، امورات زندگیشان مرتب بالا و پایین می‌شود، احساس نگرانی می‌کنند، از اینکه کارمند و کارگر حقوق‌بگیر با بی‌ثباتی اقتصادی در جامعه، روز به روز، توان خرید خود را ناتوانتر می‌بیند، بر نگرانی‌ها و دغدغه‌هایش افزوده می‌شود، از اینکه تولیدکننده ایرانی در سال حمایت از تولید و سرمایة ایرانی، در سایة بی‌توجّهی یا سیاست‌های اقتصادی بی‌ثبات، سرمایة خود را در سراشیبی سقوط و نابودی می‌بیند، زانوی غم بغل می‌کند و در برابر واردات بی‌رویة کالاهای خارجی، سر تسلیم فرود می‌آورد، از اینکه سرمایه‌اش را در کار دلالی به کار نبسته است، احساس بدی پیدا می‌کند! مردم از اینکه هیچکدام از برنامه‌ریزی زندگیشان با بی‌برنامگی مسئولان، به هدف نزدیک نمی‌شود، حرصشان می‌گیرد، گروهی از مردم از اینکه خانه و لوازم خانه‌شان را یک ماه پیش نفروخته‌اند تا ماشین بخرند و یک ماه بعد، دو برابر بفروشند، خودشان را نفرین می‌کنند!، افرادی از اینکه عجب اشتباهی کرده‌اند که یک سال قبل دار و ندارشان را تبدیل به پول بی‌ارزش نکرده و برای ثبت‌نام سکة ۵۶۰ هزار تومانی اقدام نکرده‌اند تا امسال با یک میلیون تومان علی‌الحساب، مجبور به ثبت‌نام نشوند، به فرصت‌های از دست رفته، حسرت می‌خورند! و….‏

چرا باید اینگونه باشد؟! چرا هر روز باید با اعمال و گفتار نسنجیده برخی مسئولان و سیاست‌های غلط تصمیم‌گیران اقتصادی و غیراقتصادی جامعه، عطش مردم را برای رسیدن به خواسته‌های معقول و گاهی غیرمعقول، شعله‌ور کنیم و دل‌نگرانی از زندگیشان را افزایش؟!

مردمی که همة این دغدغه‌های کمرشکن و پیل‌افکن را بر دوش می‌کشند، وقتی پای مصالح نظام به میان می‌آید، مردانه پا به میدان می‌گذارند و از انقلابی که خود نهال آن را با باغبانی امام راحل کاشته‌اند، پرورش داده‌اند و به درخت شاور ۳۵ ساله تبدیل کرده‌اند، پاسداری می‌کنند، شایستة اینگونه بی‌مهری نیستند. این مردم در سال‌های گذشته، خصوصاً سال ۹۱، فشارهای اقتصادی و گرانی کمرشکنی را تجربه کرده‌اند که حقشان نبوده و نیست. سال ۹۱ به پایان می‌رسد، امّا از پایان مشکلات و دغدغه‌های اقتصادی مردم خبری نیست.

مردمی که در صحنه‌های پرتلاطم و طوفانی ۳۴ سالة انقلاب، همیشه کشتی انقلاب را به ساحل نجات رهنمون شده‌اند و حماسه‌ساز بوده‌اند، شایستة آن هستند که در سایة تدبیر مسئولان نظام، عزتمند زندگی کنند، نه با تشویش، دلهره و نگرانی. پس، مسئولین عزیز، شما هم نگران نگرانی‌ها و دل‌نگرانی‌های مردم نجیب و حماسه‌ساز و عزت‌آفرین باشید، چرا که به حماسه‌آفرینی این مردم حالاحالاها نیاز داریم!‏