دهه چهارم؛ دهه پیشرفت و عدالت                    

ما وارد دهه چهارم عمر نظام جمهوری اسلامی داریم می شویم. البته یک نظام اجتماعی در سی سالگی و سی وپنج سالگی، یک نظام کاملا جوان است؛ اگر چنانچه بخصوص در این نظام، تحرک و تحول های درونی به موقع و بجا وجود داشته باشد، به آسانی سالخورده و فرسوده هم نخواهد شد؛ با گذشت صدها سال هم پیر و فرسوده نمی شود، لیکن آنچه مسلم است، در این سنین- در سنین سی سالگی و سی وپنج سالگی و چهل سالگی- یک نظام اجتماعی، یک نظام جوان است. یعنی چه جوان است؟ یعنی هنوز به تجربه بیشتر احتیاج دارد؛ هنوز به کار و تلاش بیشتر در زمینه مبانی نیاز دارد تا به پختگی و قوام برسد.

ما گفتیم که در این دهه، آنچه که به عنوان یک هدف و شعار- برای اینکه دنبال کنیم که مرحله ای را بگذرانیم- باید مورد توجه قرار بگیرد، «پیشرفت و عدالت» است. این را شعار قرار بدهیم؛ پیشرفت و عدالت. پیشرفت را عرض کردم؛ مقصود، پیشرفت همه جانبه است؛ یعنی پیشرفت مادی و پیشرفت معنوی. پیشرفت مادی را هم نفی نمی کنیم. یعنی مطلقا مسئله معیشت مردم، مسئله اشتغال مردم، مسئله پیشرفت های علمی و فناوری را مطلقا دست کم نمی گیریم. اینها کاملا مهم است و باید دنبال شود، تا در این زمینه ها فقر نباشد. بیکاری نباشد، گرانی و تورم قیمت ها نباشد؛ در این تردیدی نیست. اما در کنارش، به این اکتفا هم نمی کنیم، بلکه باید فکر روشن، اعتقاد عمیق، انگیزه یروزافزون و جوشان  و اخلاق انسانی ووالای اسلامی در کنار اینها گسترش پیدا کند.

………………………………………………………………………………………….

رهبر انقلاب اسلامی- حضرت آیت الله خامنه ای 

………………………………………………………………………………………….

اسمرود در چنین روزی…              

۴۰ سال پیش در چنین روزی،که تمام مدارس خلخال تعطیل بود،وما در اسمرود

بودیم،هوا برفی وطوفانی بود وخیلی از اهالی در خانه مرحوم فیروز قلی زاده

جمع بودند ودور تنور وکرسی،از رادیو اخبار ورویداد های انقلاب را با دغدغه ونگرانی

دنبال می کردند .برخی می گفتند نکند باز هرج ومرج شود وگرفتار غارت وچپاول 

ممیش خانی و…شویم.

مرحوم پدرم دو روز قبل رفته بود هرو آباد- هم برای خرید وهم کسب اخبار روز

از شهر ،بخصوص تهیه روزنامه-که خیلی به نوشته های روزنامه اعتقاد داشت؛

هرچند در اسمرود پدرم و بیشتر اهالی، رادیو بی بی سی یا رادیو کلن آلمان را

برای کسب اخبار گوش می کردند،اما پدر در این روزها به خبرهای بی بی سی

و… کم اعتماد شده بود ومعتقد بود اخبار را درست گزارش نمی کنند!

چند نفر از اهالی سوران پیاده از اسمرود رد می شدند وگفتند که مشهد وجه الله

و ما از هرو آباد ،از مسیر نیخر آمدیم یوزناب-چون از کولاک کوردیر ترسیدیم و مشهد وجه الله مریض شد ویوزناب ماند وگفت با قاطر برویم دنبالشان. قرعه فال به نام من افتاد تابا یکی از بزرگتر های فامیل

احتمالا عمو نوروز،نازعلی عمو ،یا آقا صراف برویم دنبال پدر.من اصلا دوست نداشتم

محفل گرم خانه مرحوم آقا فیروز را که با صرف قُرقا وتخمه کدو و عدس برشته

وتحلیل های اهالی از انقلاب همراه بود،رها کنم،چون رادیو گزارش لحظه ای

از اتفاقات می داد ومی خواستیم ببینیم چه خواهد شد.

به بهانه های مختلف، آماده شدن ما طولانی شد ونزدیک ظهر که برف و طوفان

اندکی فروکش کرده بود،مرحوم پدر با گروهی از محمود ابادی ها رسید و خیال

من هم از رفتن به یوزناب راحت شد.هر چند پدر حسابی مریض شده بود و با کمک

محمود آبادی ها،وبا اسب وقاطر آنها خود را به اسمرود رسانده بود.

در این جمع اسمرودی ها به نظرم مرحوم اژدر عمو بیشتر نگران بروز هرج ومرج ،چپاول

   وناامنی اوایل دوران حکومت رضاشاه و… بود که بنده خدا ها با گوشت وپوست آن

 دوران تلخ را تجربه کرده بودند وهمیشه به تلخی از آن دوران یاد می کردند.