فرخنده میلاد با سعادت خورشید آسمان ولایت

وامامت-حضرت شمس الشموس،خسرو دیار طوس

حضرت علی بن موسی الرضا(ع)

برشما مبارک باد.

………………………………………………………………….

سخنی از آن حضرت:

به پنج کس امید نداشته باش:

« خَمْسٌ مَنْ لَمْ تَکُنْ فیهِ فَلا تَرْجُوهُ لِشَىْء مِنَ الدُّنْیا وَ الاْخِرَةِ:

مَنْ لَمْ تَعْرِفَ الْوَثاقَةَ فى أُرُومَتِهِ، وَ الکَرَمَ فى طِباعِهِ

وَ الرَّصانَةَ فى خَلْقِهِ، وَ النُّبْلَ فى نَفْسِهِ، وَ الَْمخافَةَ لِرَبِّهِ ».

پنج چیز است که در هر کس نباشد امید چیزى از دنیا و آخرت به او نداشته باش:

۱ـ کسى که در نهادش اعتماد نبینى

۲ـ کسى که در سرشتش کَرم نیابى

     ۳ـ  کسى که در آفرینشش استوارى نبینى

۴ـ  کسى که در نفسش نجابت نیابى

۵ـ کسى که از خدایش ترسناک نباشد.

……………………………………………………………….

<===:::::::::::::::::::::::::::::::::::===::::::::::::::::::::::::::::::::===>

خجسته عید غدیر خم؛موسمِ تجلی ولایت عشق،بهار دل انگیز اکمال دین،واتمام

نعمتِ بزرگ حضرت حق واستمرارخط آسمانی نبوت در قامت استوارامامت،بر

تمام مسلمانان جهان وبر شما رهروان امامت و ولایت مبارک باد.

<===::::::::::::::::::::::::::::::===::::::::::::::::::::::::::::::::::===>

 جفا نکنیم!

 ———————————————————————————–

از دو الی سه ماه پیش تمامی شیعیان برای عاشورا و اربعین روز شمار زدند! این علاقه به سید الشهدا علیه السلام قابل ستایش است. اما قبل از محرم، ما مناسبتی داریم که افضل بر تمام مناسبتهای ما است. اساس مذهب ما به بزرگداشت این روز است. برای غدیر چه کردیم؟ برای غدیر کار نکردیم، متاسفانه انکار و تفسیر به رای شد! امام حسین علیه السلام کشته احیایِ غدیر است. باید برای غدیر صد هزار برابر عاشورا و فاطمیه توان گذاشت‌. اگر غدیر فراموش نمی شد که عاشورا و فاطمیه ای در کار نبود. پس باید با تمام توان برای غدیر کار کنیم. برای غدیر روز شمار بزنید، پوستر پخش کنید. بنر بزنید، جشن بگیرید، دسته شادی در خیابان راه بندازید. طنین علیا ولی الله باید عالم را بلرزاند. کم کاری نکنید، در حق امیرالمومنین علیه السلام و غدیر کم کاری کنیم، جفا کردیم! مانند ایام شعبانیه ایستگاه صلواتی بر پا کنید. خیابان ها را آزین ببندید. دست به دست هم دهید. از عید قربان تا مباهله جشن غدیریه بگیرید. خطبه غدیریه را چاپ کنید پخش کنید. ستون اسلام و تشیع غدیر است، اما متاسفانه برای این ستون و استحکامش کم کاری کردیم. از هر مناسبتی که داریم غدیر واجب تر و مهمتر است. ولایت امیرالمومنین علیه السلام را جار بزنید، شور به پا کنید. هر کس هم که توان دیدن ندارد کور شود. برای غدیر کم گذاشتیم انکار  شد، وقت بلند شدن است، رزق محرم در غدیر داده میشود، هر کس برای غدیر کم بگذارد، در محرم کمش میگذارند! برای غدیر کاری کنید این مملکت بلرزد! این مملکت از عید قربان تا مباهله باید غوغا شود، صدای علیا_ولی_الله گوش فلک را کَر کند. دسته به خیابان ها بیاورید،ایستگاه_صلواتی بزنید، شهرهای خودتان را چراغانی کنید. ان شاء الله امام عصر روحی فداه دعایی برای همه کند. روز عید غدیر، روزی است که خدا نعمتش را کامل کرده است، چرا شکر نعمت نکنیم؟ صد هزار برابر هر سال توان بگذارید، کاری کنید مرحم بر سینهء مجروح صدیقه طاهره سلام الله علیها شوید. تمام معصومین به شهادت رسیدند بخاطر غدیر، چرا ما ساکتیم؟ چرا ما بی تفاوتیم. کاری کنید که کسی جرات نکند خدشه بر غدیر وارد کند. من کنت مولا فهذا علی مولا را بلند بگویید، روز غدیر روز بیعت با امام عصر روحی فداه است. دست به دست هم بدهیم احیایِ غدیر کنیم. با پولمان، با وقتمان، با هیئتمان؛ با وسائلمان؛ با هر عملی که میتوانیم احیایِ غدیر کنیم.

————————————————————————————

حجت الا سلام فرحزاد

<:::::::::::::::::::::::::::::::::::====::::::::::::::::::::::::::::::::::::===>

==========================================

==========================================

میلاد فرخنده سومین اختر تابناک امامت و ولایت

قافله سالار عشق و مظلومیت

حضرت ابا عبدالله الحسین(ع)

وفرخنده روز پاسدار

بر شما مبارک باد.

==========================================

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

ولادت طلایه دارخط سبز امامت وولایت،ملازم قرآن ومقتدای اهل ایمان

حضرت علی(ع) وروز پدر ،بر شما پدران نازنین اسمرود مبارک باد.

پدران حاضر وغایب از نظر اسمرود،روزتان مبارک وروز وروزگارتان خوش

==========================================

…ویاد باد ازپدرانی که همواره “یا علی” ورد زبانشان بود،اما روزی به نامشان

نبود،تا لااقل به این بهانه،دست های پینه بسته شان راببوسیم.

نثار روح پر فتوحشان صلوات.

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

پدر ؛آنگونه که من شناختم

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

مهران سهرابی اسمرود

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

قبل از ورود به مبحث اصلی کلام میخواهم به این مهم اشاره کنم که انگیزه نوشتن من از این مطلب صرفا به خاطر وجود رابطه پدری و پسری نیست حمیت و تعصبی  هم  در کارنیست فقط یک چیز است و ان بزرگداشت مقام متعالی یک انسان یک مرد خوب یک انسان فهیم و درد اشناست .

خداوند متعال در قران کریم می فرمایند:”..واذکروا موتاکم بالخیر..”(از اموات خود به نیکی یاد کنید).اری صحبتم در خصوص  زنده یاد جنت مکان خلد اشیان حاج گلعلی سهرابی والد نگارنده هست.چه خوب گفته اند هر انسانی ۳ پدر دارد۱-”والد من ولدک-کسی که تو را زایانده “۲-”والد من علمک-کسی تو را تعلیم داده”۳-”والد من زوجک-کسی که تو را تزویج کرده”مرحوم هم پدر  بود هم معلم من بود و هم مزوج من خدایش رحمت کند و با سید الشهدا محشورش گرداند ان شاء الله

من با ان مرحوم خاطرات بسیاری دارم خاطرات تلخ و شیرین خداوند را شاکرم تا جاییکه به یاد دارم هیچگاه اسباب تاذی و تالم ایشان را فراهم نکردم در همه انات و لحظات زندگی گوش به فرمانش بودم رضایت او خط قرمز من در زندگی اجتماعی بود این وظیفه شرعی همه ماست..”و بالوالدین احسانا..”(قران کریم).در این وجیزه در نظر دارم اجمالا به گوشه هایی از مهمترین ابعاد شخصیتی ایشان اشاره داشته باشم:

۱-مرحوم پدرمان به معنای واقعی کلمه طالب علم و دنش بودنداز هر فرصتی برای مطالعه استفاده میکردند بزرگترین میراث ارزشمند ایشان که دارایی معنوی ما محسوب میشود طلب علم و دانش بود در طول ۸۷ عمر پر برکتشان کمتر لحظه ای از مطالعه غافل بودند.عادتشان را میدانستم وقتی خانه ما تشریف می اوردند فورا کتابی در اختیارشان قرار میدادم خودم نیز اکثر کتابهای ایشان را مطالعه میکردم و زیر عبارات مهم خط میکشیدم یک بار بر من شورید و گفت چرا کتابهای من را حاشیه نویسی می کنید؟!

۲-برای علم و عالم هم ارزش واقعی قایل بود معمرین و افراد مسن بهتر میدانند ایشان معلم قران و بانی مکتب خانه قدیم و از معدود افرادی بودند که در ترویج علم اموزی در اسمرود نقش بسزایی داشتند .یادم نمی رود یک بار کارنامه اقای وهاب فتح االهی را از مدرسه گرفته بودند ایشان هم با نمره خوب قبول شده بودند ایام برداشت محصول بود به من گفتند بروید ایشان را صدا کنید بیایند اینجا اقای فتح اللهی هم فی الفور امدند ان مرحوم ایشان را تشویق و تفقد کردند وبه او بابت ادمه تحصیل دلگرمی دادند.

۳-اب الشهید بود نیک میدانید فرزندان خیلی افراد به جبهه رفتند که اجر شان با خدا باشد ولی فرزندان معدود افراد به درجه رفیع شهادت نایل امدند این مقامی بس بزرگ است لیاقت میخواهد و پاکی نفس .جگرگوشه اش را در راه وطن و ارمانهای اسلام و انقلاب دادند خم به ابرو نیاوردند در عین حال بی ادعا بودند راه بنیاد شهید را نمی دانستند یک بار حاج اقا اصدق-روحانی شاغل در بنیادشهید  اهل گورانسراب- به مرحوم گفته بودند:”جاج اقا شما که این مستمری تاچیز شهید را نمی گیرید فکر میکنید ان را به خزانه دولت مسترد میدارند!”

۴-عاشق خیر و شر بود کافی بود بشنود دوستی یا اشنایی به رحمت ایزدی پیوست هیچ کاری او را از شرکت در ان مراسم باز نمی داشت در خصوص عیادت از بیماران هم هکذا

۵-سهل گیر و کم ازار بودند.هر خواسته ای از ایشان داشتید در حد توان بر اورده می کردند اکثر کارهای خیر ایشان جهت تقرب الهی در خفا انجام میشد عزت نفس افراد را نمی شکست خوبی را بر سرشان نمیکوبید.یک نفر به نام اقای …در سال۱۳۷۱ از ایشان ۲۱۰۰۰۰۰۰ تومان دستی قرض کرده بودند بعد از ۱۴ سال یعنی در سال ۱۳۸۵ وقتی به ناچار کار به محکمه کشید و رقم به نرخ روز ۱۶۰میلیون تومان

میشد از گرفتن ان که حق قانونی او بود ابا کردندو گفتند:”من نمی توانم ربا بخورم”۲۱۰۰۰۰۰۰ خود را برداشتند همین.در حالیکه برادران و خواهران ان فرد به کرات به حاج اقا مراجعه و خواستار تصفیه بدهی ایشان شده بودند مرحوم گفته بود”من از ایشان طلبی ندارم!”

۶-نکته بسیار مهم اینکه همیشه منافع جمعی را بر منافع فردی و خانوادگی ترجیح میدادند واقعا خود را وقف مردم کرده بود در ساختن مسجد مدرسه منبع اب احداث راه اوردن روحانی مسجد پذیرایی از مسولین ادارات و اوردن برق و کشیدن اب شرب در همه امور عمومی عمرانی استینها را بالا میزد و در صف مقدم بود بی ادعا بدون کوچکترین چشم داشت مالی و مادی

در تامین برق روستا به تمامی ادرات دخیل تعهد داده بود که در صورت عدم همکاری هر یک از اهالی روستا،من  هزینه کندن جا برای تیرهای برق وهزینه های مربوطه را می پردازم وچنین هم کرده بود.

۷-اعتقاد قلبی به کار داشت در وصیت نامه های متعددی که از ایشان قبل از سفر حج و بعد از ان به دست امد به جمله جالبی بر خورد کردیم که گفته بودند:”هر کس به شما بگوید کار نکتید او بزرگترین دشمن شماست”!

۸-اهل رنگ و ریا و دروغ و حقه نبود دروغگو را دشمن خدا میدانست.

۹-اهل حساب و کتاب بود  ،مخصوصااگر به کسی دیناری بدهی داشت شب خوابش نمی برد و جمله معروفی داشت :”اسمرودیها از بدهی می ترسند..”

۱۰-سحر خیز بودو معمو لا زودتر از تمامی اهل خانه  وحتی اهالی روستا بیدار می شد وکارها را به موقع وطبق برنامه انجام می داد وپس از تقسیم کارها،به پی گیری امور عمومی روستا وکارهای اداری می پرداخت.

۱۱-شوخ طبع و بذله گو بودند با هر کسی فر اخور شخصیتش و در موقع مناسب شوخی جانداری میکرد……ضمن پوزش از تصدیع اوقات شریف کاربران فهیم و پوزش بابت اطاله کلام ضمن ارزوی غفران الهی برای این نفس مطمئنه سفر کرده در پایان با شعری از دکتر شفیعی کدکنی به این مقال خاتمه میدهیم.”

-خرد اموز و مهر امیز و دادایین و دین پرور-هشیوار و خردمردی به هر اندیشه بینایی

-ندانیم و ندانستند قدرت را و می دانند -هنر سنجان فرداها که تو فردی و فردایی

-بزرگا بخردا رادا به دانایی که می شاید-اگر بر ناتوانی های این خردان ببخشایی

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

چگونه عزاداری کنیم؟

=======================

*من به منبر خیلی عقیده دارم. امروز اینترنت، ماهواره، تلویزیون و ابزارهای گوناگون ارتباطی فراوان هستند. اما هیچ کدام از اینها منبر نیست؛ منبر یعنی رو به رو و نفس به نفس حرف زدن، این یک تاثیر مشخص و ممتازی دارد که در هیچ کدام از شیوه های دیگر، این تاثیر وجود ندارد. این را باید نگه داشت؛ چیز با ارزشی است؛ منتها بایستی آن را هنرمندانه ادا کرد تا بتواند اثر ببخشد

*در مجلس عزاداری ماه محرم ، این سه ویژگی باید وجود داشته باشد:۱- عاطفه را نسبت به حسین بن علی و خاندان پیغمبر علیهم صلوه الله ، بیش تر کند.علقه و رابطه و پیوند عاطفی را باید مستحکم تر سازد. ۲- نسبت به حادثه عاشورا، باید دید روشن و واضحی به مستمع بدهد.۳- نسبت به معارف دین، هم ایجاد معرفت و هم ایجاد ایمان – ولو به نحو کمی- کند.
*من بارها توصیه کرده ام، باز هم توصیه میکنم، منبرتان را، مجلستان را تقسیم کنید به دو قسم: قسم اول، معرفیات و اخلاقیات؛ ما امروز به اخلاقیات احتیاج داریم. یک قسم منبر هم مربوط به مدایح و مراثی اهل بیت ((علیه السلام)) است

*به جوانها توصیه میکنم، شیوه های پیشکسوتان را بکلی کنار نگذارند؛ دست نکشند. من با نوآوری موافقم؛ نوآوری هیچ اشکالی ندارد؛ اما اگر بخواهید در این نوآوری کمال پیدا کنید، بایستی این نوآوری در امتداد شیوه ی گذشتگان باشد.
.

* ما در مشهد منبری معروفی داشتیم ، خدا او را رحمت کند ، مال پنجاه سال قبل است ، «مرحوم رکن الواعظیین» ؛ او منبر می رفت و مردم پای منبر روضه خوانی او مثل ابر بهار گریه می کردند . هنر مندانه تصویر می کرد که مجلس را منقلب می ساخت ؛ بدون اینکه بگوید «کشتند» ، بدون اینکه بگوید «تیر زدند» ، بدون اینکه بگوید«شمشیر چنین زدند» یا «خنجر چنین زدند» اینها را نمی گفت . می توان با شیوه های هنرمندانه ، روضه خوانی خوب کرد و گریاند.

* وقتی میخواهند سینه بزنند، اصرار بر اینکه (( صدا، صدای این جمعیت نیست ))؛ یا وقتی میخواهند صلوات بفرستند، اصرار بر اینکه (( صلوات، صلوات این جمعیت نیست))! شما بخواهید مردم صلوات بفرستند، برو توی دلشان. گرم شدن مجلس به این شیوه ها، اصل نیست؛ کاری کنید که دلهای مستمع را در اختیار بگیرید.

*آهنگ باید سنگین،متین و متناسب با محتوائی باشد که شما دارید عرضه میکنید؛ خدایی نکرده به سمت آهنگ های حرام و آهنگهایی که گناه است، سوق پیدا نکند. هر شعری، هر تصنیفی، هر ترانه و آهنگی که خوانده شد، قابل تقلید نیست. چیزهایی هست که خودش فی نفسه حرام است؛ اگر چنانچه وارد عرصه ی مداحی و بیان حقیقت و بیان خدا و پیغمبر شد، آن وقت حرمتش دو برابر خواهد شد.

*وقتی شما این هنر را – هنر صوت و لحن آهنگ و شعر را که کار شما مجموعه ای از چندین هنر است– در خدمت این معانی قرار دهید که یا اثبات حقانیت اهل بیت(ع) را میکند، یا فضائل و مناقب اهل بیت(ع) را میگوید که دل شنونده را روشن میکند، یا معارف اهل بیت(ع) را تفهیم میکند.آن وقت این بالاترین ارزش را پیدا میکند. مسئله فقط تحریک احساسات نیست، هدایت ذهنهاست.

.

*چیز دیگری که بنده در بعضی از خوانندگان جلسات مداحی اطلاع پیدا کردم، استفاده از مدح و تمجیدهای بیمعناست، که گاهی هم مضر است.فرض کنید راجع به حضرت اباالفضل ( سلام الله علیه) صحبت میشود؛ بنا کنند از چشم و ابروی آن بزرگوار تعریف کردن؛ مثلا ًً قربون چشمت بشم! مگر چشم قشنگ در دنیا کم است؟ مگر ارزش اباالفضل(ع) به چشمهای قشنگش بوده؟ اصلاًً شما مگر اباالفضل(ع) را دیده اید و میدانید چشمش چگونه بوده؟ اینها سطح معارف دینی ما را پایین می آورد.

*در منبر مداحی حتماًً در اول، فصلی اختصاص بدهید به نصیحت یا بیان معارف به زبان زیبای شعر، اصلاًً رسم مداحی از قدیم این طوری بوده است؛ الان یک مقدار آن رسم ها کم شده.

.

* من شنیده ام در مواردی از آهنگ های نامناسب استفاده میشود. مثلا فلان خواننده ی طاغوتی یا غیر طاغوتی شعر عشقی چرندی را آهنگی خوانده؛ حالا ما بیاییم در مجلس امام حسین(ع) و برای عشاق حسین(ع)، آیات والای معرفت را در این آهنگ بریزیم و بنا کنیم آن را خواندن؛ این خیلی بد است. خودتان آهنگ بسازید . این همه ذوق و این همه هنر وجود دارد.

*بنده می خواهم به طور خلاصه، دو مطلب را عرض کنم؛ یکی این که، عاشورا و ماجرای حسین بن علی(ع) باید در منبر، به شکلی سنتی روضه خوانی شود؛ اما نه برای سنت گرایی، بلکه از طریق واقعه خوانی. یعنی اینکه، شب عاشورا این طور شد، روز عاشورا اینطور شد. شما ببینید یک حادثه ی بزرگ، به مرور از بین می رود؛ امّا حادثه ی عاشورا ، به برکت همین خواندنها، با جزئیاتش باقی مانده است.

_______________________________

رهبر معظم انقلاب،حضرت آیت الله خامنه ای

__________________________________

………………………………………………………………………………….

ولادت حضرت معصومه سلام الله علیها
حضرت فاطمه معصومه (ع) در اوّلین روز ماه ذى القعده سال ۱۷۳ هـ ق، ۲۵ سال بعد از تولد حضرت امام رضا (ع) در شهر مدینه منوّره چشم به جهان گشود.
 از میان فرزندان بزرگوار حضرت امام موسى بن جعفر(ع)، دو فرزند ایشان یعنى حضرت امام على بن موسى الرضا (ع) و حضرت فاطمه کبری (ع) ملقّب به معصومه، از ویژگی های خاص برخوردار بوده اند تا  ادامه دهنده خطّ امامت بعد از پدر باشند.

آن حضرت به همراه امام رضا (ع) هر دو در دامان پاک یک مادر بزرگوار به نام حضرت نجمه خاتون (س) که از مهاجران مغرب بود، رشد و پرورش یافته اند. این در حالى است که پدر بزرگوارشان پیوسته در زندان هارون الرشید بسر مى بردند و سرانجام در همان زندان، هنگامى که حضرت معصومه (س) در سن ده سالگى بود، به شهادت رسیدند و از آن زمان به بعد حضرت معصومه (س) تحت مراقبت برادرش امام رضا (ع) قرار گرفت.

حضرت معصومه (س)، معصوم به معنایی که در مورد پیامبران و امامان به کار می رود نبوده، امّا ایشان دارای طهارت روح و کمالات معنوی بالایی بودند، به گونه ای که به زائرانش وعده بهشت داده شده است.

اطلاق «معصومه» بر فاطمه دختر موسی بن جعفر (ع)
نام حضرت معصومه، فاطمه است. در کتاب های روایی و تاریخی نیز، از آن حضرت با عنوان فاطمه بنت موسى بن جعفر (ع) یاد شده است،امّا صدها سال است که آن حضرت با این لقب مشهور هستند،و این لقب نزد ایرانیان تبدیل به اسم برای ایشان شده است.
حضرت معصومه (س)، معصوم به معنایی که در مورد پیامبران و امامان به کار می رود نبوده، امّا ایشان دارای طهارت روح و کمالات معنوی بالایی بودند، به گونه ای که به زائرانش وعده بهشت داده شده است.

لازم به ذکر است که عصمت امر نسبی است. با توجه به روایاتی که در شأن و منزلت حضرت معصومه وارد شده است، می توان مرتبه ای از عصمت – نه در حد ائمه- برای ایشان قائل شد. این مسئله در حق چنین بانویی بعید به نظر نمی رسد؛ چرا که این حد از عصمت به معنای دوری از گناه در زندگی عالمان بزرگ نیز فراوان مشاهده می شود.

ورود حضرت معصومه (س) به قم
در سال ۲ظ ظ  هجرى قمرى در پى اصرار و تهدید مأمون عباسى سفر تبعید گونه حضرت رضا (ع) به مرو انجام شد و آن حضرت بدون این که کسى از بستگان و اهل بیت خود را همراه خود بیاورند راهى خراسان شدند.

حضرت معصومه یک سال بعد از هجرت تبعید گونه حضرت رضا (ع) به مرو، در سال ۲۰۱ هجری قمری، به شوق دیدار برادر و ادای رسالت زینبی و پیام ولایت، به همراه عده اى از برادران و برادرزادگان به طرف خراسان حرکت کرد و در هر شهر و محلى مورد استقبال مردم واقع مى شد. در شهر ساوه عده اى از مخالفان اهل بیت که از پشتیبانى مأموران حکومت برخوردار بودند، سر راه کاروان آنان را گرفته و با همراهان حضرت وارد جنگ شدند، در نتیجه تقریباً همه مردان کاروان به شهادت رسیدند، حتى بنابر نقلى حضرت (س) معصومه را نیز مسموم کردند.

عصمت امر نسبی است. با توجه به روایاتی که در شأن و منزلت حضرت معصومه وارد شده است،می توان مرتبه ای از عصمت – نه در حد ائمه- برای ایشان قائل شد. این مسئله در حق چنین بانویی بعید به نظر نمی رسد؛ چرا که این حد از عصمت به معنای دوری از گناه در زندگی عالمان بزرگ نیز فراوان مشاهده می شود

به هر حال، یا بر اثر اندوه و غم زیاد از این ماتم و یا بر اثر مسمومیت از زهر جفا، حضرت فاطمه معصومه (س) بیمار شدند و چون دیگر امکان ادامه راه به طرف خراسان نبود، قصد شهر قم را نمود. حدوداً در روز ۲۳ ربیع الاول سال ۲ظ ۱ هجرى قمرى حضرت وارد شهر مقدس قم شدند. و در محلى که امروز «میدان میر» نامیده مى شود در منزل «موسى بن خزرج» فرود آمدند و افتخار میزبانى حضرت نصیب او شد.

آن بزرگوار به مدت ۱۷ روز در این شهر زندگى کرد. محل زندگی و عبادت آن حضرت در مدرسه ستیه به نام «بیت النور» بود که هم اکنون محل زیارت ارادت مندان آن حضرت است.