===============>رحمان ستاری

 هر جایی با بودن ادمها صفا می گیرد تا حال دوسه باری که به دیار رفتم نه صدایی در دشتها ونه رهگذری درراه  احساس تنهایی وخوف از حادثه ادم را فراری می دهد ساعاتی که در اقبلاغ مشعول می شدم یادشان بخیر کربلایی طاهری می امد می گذشت  عمو مش صاحبعلی می امد رد می شد مش ربعلی با گله هایش می امد رد می شد در غلامعلی قیاسی مشغول ابیاری می شدم  سر و صدا مدام بگوش می رسید اما اکنون دیار ارواح شده  هرچه هست همه سکوت است و سکوت ملال اور حتی امان از صدای یک خروس ازروستا.

سلام حاج رحمان

……………..

ولایت را چه غمگبن به تصویر کشیده ای

بامرورنام زنان ومردان نیک نام ونیک سیرتی که

در گذر عمرمان از دست داده ایم،خانه های ویران شده ای که با هرکدام

خاطره ها داشتیم ودشت ودمنی که هنگام تابستان وفصل برداشت محصول

در هیاهوی صدای پیر وجوان روستا انرژی ونیروی دوچندان

به همگان می داد،اینک به قول شما جایش را یه سکوت غم انگیزی

داده است.

برای نسل ما ونسلهای قبلِ ما که در هیاهوی شور انگیز وامید بخش اسمرود

بزرگ شده ایم، تصور سکوت  راز ناک اسمرود بسیار سخت است ووصف حال این صحنه

شعر مرحوم اخوان ثالث است:

….

طبل طوفان از نوا افتاده است.

چشمه های شعله ور خشکیده اند،

آبها از آسیا افتاده است.

در مزار آباد شهر بی تپش

وایِ جغدی هم نمی آید به گوش.

در سکوت جاودان مدفون شده ست

هر چه غوغا بود و قیل و قالها.

…

(شعر تلخیص شده است)