——————————————————

ریشه‌های دیرباوری

رئیس جمهور با پدر مرحومه مهسا امینی تماس می‌گیرد و اطمینان می‌دهد که تمام ماجرا پیگیری دقیق خواهد شد. رئیس دستگاه قضا قول رسیدگی عادلانه و قاطعانه می‌دهد. رئیس مجلس هم همین طور،‌یعنی رؤسای سه قوه وارد عمل شده و ضمن ابراز همدردی و عرض تسلیت قول پیگیری می‌دهند.

رئیس پلیس، فیلم لحظه حادثه را به نمایش می‌گذارد. پزشکی قانونی، مسئولان بیمارستان خصوصی که مرحومه در آن برای احیا بستری شده بود، حتی پزشکان متخصص مغز و اعصاب با بررسی سی تی اسکن مغز درباره احتمال صدمات وارده به جمجمه اظهارنظر می‌کنند و… اما با وجود همه این توضیح‌‌ها حداقل برای بخشی از جامعه قبول و اقناع ایجاد نمی‌شود و در شهرهایی شاهد تظاهرات و اعتراض بوده‌ایم.

در اینکه ماجرا و حادثه تلخ و تابسوز، قلب همه را به درد آورده است تردیدی نیست اما این حد از بی‌اعتمادی و عدم قبول نشانه چیست؟ ریشه‌یابی این سطح از شکاف و شقاق و آسیب‌شناسی درست آن بسیار ضروری است که هرگز نباید مورد غفلت قرار گیرد.

آنها که در گذشته برخی رفتارهای تند و خشن و ناصواب را در جریان دستگیری‌ها و حتی تذکر دادنها به چشم خویش در خیابان دیده‌اند حتی اگر اصلاحاتی در نوع برخورد و روش کار صورت گرفته باشد با همان پیش زمینه و سابقه به داوری می‌نشینند حتی اگر در این ماجرا واقعاً خشونتی پدید نیامده باشد و گناهی متوجه کسی نباشد. ناگفته پیداست که گستردگی واکنش جامعه به این ماجرا ریشه‌های اجتماعی، اقتصادی و حتی سیاسی گل درشتی دارد که ناشی از گسست رابطه دولت و ملت و غفلت از لزوم توجه به سرمایه اجتماعی و مطالبات انباشت شده آنهاست که بیشترین نقش را در فروافتادن و سقوط آستانه تحمل جامعه داشته است.

اینکه آحادی از مردم به این باور برسند که مطالبات آنها و اولویت‌های آنان فاصله معناداری با تمنیّات و مطالبات و اولویت‌های حاکمان و کارگزاران دارد و گمان کنند دغدغه‌های آنان دغدغه‌های مسئولان و متولیان و کارگزارانشان نیست از هر امکانی برای اعتراض به وضع موجود استفاده و البته معدودی هم سوء استفاده می‌کنند. می‌گویند وقتی رئیس جمهور محترم در آغاز کار انتخابات و تشکیل دولت می‌گوید ما گشت ارشاد داریم اما گشت ارشاد مدیران، ولی چندی که گذشت می‌بینند خبری از آن گشت ارشاد که قرار است نابلدان و نا محرمان را از پشت میز مدیریت بردارد و شایستگان را برجایشان بنشاند و سفره رانت و فساد و تبعیض را برچیند، چندان که باید نیست در حالی که گشت ارشاد در خیابان بیشتر دیده می‌شود، به اعتمادشان لطمه می‌خورد. وقتی از کاهش روند نقدیندگی و تورم و رفاه و ایجاد شغل و رفع بیکاری سخن می‌شنوند و سپس واقعیت‌های دیگری می‌بینند، باورشان را به حرف‌های مسئولان از دست می‌‌دهند.

آن زمان و هنگام که گمان می‌کردیم با تنگ کردن فضای انتخاب و از صحنه راندن مخالفان سیاسی‌مان و یکدست کردن نظام تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری به اقبال بهتری می‌رسیم باید می‌دانستیم که احزاب مخالف و سالم و قوی که سرعتگیر تنشها و منازعات فراگیر و بعضاً کور در بحران‌های سخت سیاسی و اجتماعی هستند از کار می‌افتند و با گسترده‌تر شدن شکاف بین پیوند دولت ـ ملت، بستری برای مرجعیت رسانه‌ای و سیاسی آنهایی فراهم می‌کنیم که در زمره دوستان و دلسوزان این ملک و ملت نیستند.

در این‌باره گفتنی‌های بسیاری هست که در این مقال و مجال نمی‌گنجد اما یک نکته در پایان بد نیست گفته آید: راستی وقتی تجربه عدم کارایی روش‌هایی مانند گشت ارشاد را داریم چرا اصرار بر استمرار آن داریم و در صدد اصلاح این روش بر نمی‌آئیم؟

کمی اندیشه کنیم که چنین اقداماتی، بیشتر به نفع گرایش جامعه به حجاب و پوشش مناسب بوده و هست یا به ضرر آن؟ حداقل برای احترام به حجاب و بانوان محجبه‌مان بیشتر در این‌باره بیندیشیم…

———————————————-

فتح اله آملی

———————————————

منبع:روزنامه اطلاعات

پاسداشت حرمت قلم

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

… و درود خدا بر تمامی وقایع نگارانی که

حرمت قلم و آگاهی را پاس می‌دارند

و خامه خویش را جز در مسیر حق و عدالت به کار نمی‌گیرند.

 و درود خدا بر تمامی خبرنگاران شهید که قلم را سلاح خویش

و رسانه را سنگر دفاع از استقلال و آزادی و مقابله

با زرمندان و زورمندان بریده از انسانیت و قدرت‌های

سلطه‌گر جهانی قرار دادند و در این راه پرافتخار به لقا محبوب رسیدند.

خبرنگار باید بداند و می‌داند که آن کس که آگاه‌تر است مسؤول‌تر است.

مسؤول در قبال ملت و کشور،

مسؤول در قبال باورها و اعتقادات مردم،

مسؤول در قبال منافع ملی،

مسؤول در قبال تجاوز فکری و اندیشه‌ای بیگانه به مرزهای فرهنگی،

مسؤول در قبال اخلاق جامعه؛

مسؤول در قبال کژاندیشی و کژ رفتاری‌های اداره ‏کنندگان کشور

و این مسؤولیت و مسؤولیت‌ها نه تنها محدودیت نمی‌آفریند،

بلکه راه رسیدن به کمال را در این حرفه مقدس

برای او هموار و هموارتر می‌سازد و

خبرنگار به جایگاهی می‌رسد که جز رضایت حضرت دوست نمی‌بیند.

::

::

روزتان

مبارک

پاسداران

حرمت

قلم

و

آگاهی

……………………………………………………………….

***************************************************************

اشاره:متن زیر را در فضای مجازی خواندم،خاطره جالبی

بود از زبان یکی از سرمایه گذاران وکار آفرینان موفق قبل

از انقلاب اسلامی. به نبوغ کار گر  ایرانی صد آفرین گفتم

وبه قدر شناسی وموقعیت سنجی صاحب کارخانه

 هزارآفرین .به اتفاق بخوانیم.

****************************************************************

“علی خسرو شاهی”

مدیر و کارخانه دار،صاحب کارخانجات

پارس مینو در کتاب خاطراتش آورده است :

یک کارخانه شکلات سازی سوئیسی گاهی به دلیل ایراد

دستگاه هایش در خط تولید، بسته بندی خالی رد

می کرده، بدون اینکه در داخل بسته شکلات بگذارد

و همین بسته های خالی احتمالی، باعث

نارضایتی مشتریان می شده است.

مسئولان این کارخانه سوئیسی آمدند کلی تحقیق

کردند٬ و دست آخر پس از حدود یک و نیم میلیون

دلار هزینه، به این نتیجه رسیدند که سر راه

دستگاه نوعی وسیله لیزری بگذارند که بسته بندیهای

خالی را به طور اتوماتیک شناسایی کند و بردارد.

با شنیدن این خبر نگران شدم. چون دستگاه ما هم

مشابه همان کارخانه شکلات سازی، ساخت همان

شرکت سوئیسی بود، دستور تحقیق دادم

بعد از یک هفته سرپرست ماشینها آمد و گفت:

بله درست است، در دستگاه های ما هم چنین

ایرادی دیده شده و حتی ممکن است چنین

محصولاتی به بازار هم راه پیدا کرده باشد.

نگرانی ام زیادتر شد و تصمیم گرفتم در جلسه

هیئت مدیره روی موضوع بحث کنیم.

می خواستم نظر هیئت مدیره را در مورد یک و نیم

میلیون دلار خرج احتمالی اخذ کنم.

فردای آن روز با اعضای هیت مدیره برای بازدید

از ماشین به کارگاه تولید رفتیم و دیدیم یک پنکه

روی صندلی جلو میز ماشین قرار دارد.

از کارگر ساده٬ بالا سر ماشین پرسیدم: این برای چه است؟

گفت: ماشین گاهی بسته خالی میزنه.

من هم این پنکه را که تو انبار بود آوردم، گذاشتم

سر راه دستگاه که بسته های خالی

از شکلات را با باد پرت کنه بیرون.

نگاهی به هیئت مدیره کردم، تمامشان رنگشان پریده بود.

به کارگر خلاق که ما را از شر یک و نیم

میلیون دلار خرج اضافی رهانیده بود٬ یک

تشویق نامه به اضافه یک ماه حقوق و

یک خانه در کرج هدیه دادم.

**************************************************************

دهه چهارم؛ دهه پیشرفت و عدالت                    

ما وارد دهه چهارم عمر نظام جمهوری اسلامی داریم می شویم. البته یک نظام اجتماعی در سی سالگی و سی وپنج سالگی، یک نظام کاملا جوان است؛ اگر چنانچه بخصوص در این نظام، تحرک و تحول های درونی به موقع و بجا وجود داشته باشد، به آسانی سالخورده و فرسوده هم نخواهد شد؛ با گذشت صدها سال هم پیر و فرسوده نمی شود، لیکن آنچه مسلم است، در این سنین- در سنین سی سالگی و سی وپنج سالگی و چهل سالگی- یک نظام اجتماعی، یک نظام جوان است. یعنی چه جوان است؟ یعنی هنوز به تجربه بیشتر احتیاج دارد؛ هنوز به کار و تلاش بیشتر در زمینه مبانی نیاز دارد تا به پختگی و قوام برسد.

ما گفتیم که در این دهه، آنچه که به عنوان یک هدف و شعار- برای اینکه دنبال کنیم که مرحله ای را بگذرانیم- باید مورد توجه قرار بگیرد، «پیشرفت و عدالت» است. این را شعار قرار بدهیم؛ پیشرفت و عدالت. پیشرفت را عرض کردم؛ مقصود، پیشرفت همه جانبه است؛ یعنی پیشرفت مادی و پیشرفت معنوی. پیشرفت مادی را هم نفی نمی کنیم. یعنی مطلقا مسئله معیشت مردم، مسئله اشتغال مردم، مسئله پیشرفت های علمی و فناوری را مطلقا دست کم نمی گیریم. اینها کاملا مهم است و باید دنبال شود، تا در این زمینه ها فقر نباشد. بیکاری نباشد، گرانی و تورم قیمت ها نباشد؛ در این تردیدی نیست. اما در کنارش، به این اکتفا هم نمی کنیم، بلکه باید فکر روشن، اعتقاد عمیق، انگیزه یروزافزون و جوشان  و اخلاق انسانی ووالای اسلامی در کنار اینها گسترش پیدا کند.

………………………………………………………………………………………….

رهبر انقلاب اسلامی- حضرت آیت الله خامنه ای 

………………………………………………………………………………………….

اسمرود در چنین روزی…              

۴۰ سال پیش در چنین روزی،که تمام مدارس خلخال تعطیل بود،وما در اسمرود

بودیم،هوا برفی وطوفانی بود وخیلی از اهالی در خانه مرحوم فیروز قلی زاده

جمع بودند ودور تنور وکرسی،از رادیو اخبار ورویداد های انقلاب را با دغدغه ونگرانی

دنبال می کردند .برخی می گفتند نکند باز هرج ومرج شود وگرفتار غارت وچپاول 

ممیش خانی و…شویم.

مرحوم پدرم دو روز قبل رفته بود هرو آباد- هم برای خرید وهم کسب اخبار روز

از شهر ،بخصوص تهیه روزنامه-که خیلی به نوشته های روزنامه اعتقاد داشت؛

هرچند در اسمرود پدرم و بیشتر اهالی، رادیو بی بی سی یا رادیو کلن آلمان را

برای کسب اخبار گوش می کردند،اما پدر در این روزها به خبرهای بی بی سی

و… کم اعتماد شده بود ومعتقد بود اخبار را درست گزارش نمی کنند!

چند نفر از اهالی سوران پیاده از اسمرود رد می شدند وگفتند که مشهد وجه الله

و ما از هرو آباد ،از مسیر نیخر آمدیم یوزناب-چون از کولاک کوردیر ترسیدیم و مشهد وجه الله مریض شد ویوزناب ماند وگفت با قاطر برویم دنبالشان. قرعه فال به نام من افتاد تابا یکی از بزرگتر های فامیل

احتمالا عمو نوروز،نازعلی عمو ،یا آقا صراف برویم دنبال پدر.من اصلا دوست نداشتم

محفل گرم خانه مرحوم آقا فیروز را که با صرف قُرقا وتخمه کدو و عدس برشته

وتحلیل های اهالی از انقلاب همراه بود،رها کنم،چون رادیو گزارش لحظه ای

از اتفاقات می داد ومی خواستیم ببینیم چه خواهد شد.

به بهانه های مختلف، آماده شدن ما طولانی شد ونزدیک ظهر که برف و طوفان

اندکی فروکش کرده بود،مرحوم پدر با گروهی از محمود ابادی ها رسید و خیال

من هم از رفتن به یوزناب راحت شد.هر چند پدر حسابی مریض شده بود و با کمک

محمود آبادی ها،وبا اسب وقاطر آنها خود را به اسمرود رسانده بود.

در این جمع اسمرودی ها به نظرم مرحوم اژدر عمو بیشتر نگران بروز هرج ومرج ،چپاول

   وناامنی اوایل دوران حکومت رضاشاه و… بود که بنده خدا ها با گوشت وپوست آن

 دوران تلخ را تجربه کرده بودند وهمیشه به تلخی از آن دوران یاد می کردند.                  

استاد شفیعی کدکنی 

=================================================

 مهران سهرابی اسمرود

=================================================

حقیر سر پا تقصیر، حقا و انصافا خود را در جایگاهی نمی بیند که در صدد احصاء محامد و خصایل والای اخلاقی وانسانی استاد الاساتید جناب اقای دکتر شفیعی کدکنی براید چه انکه او بی مقدمه و موخره برای اکثر اهل علم و دلدادگان ادبیات ایران زمین، چهره ای شناخته شده است.

درباره استاد شفیعی کدکنی بسیار گفته و نوشته اند(برای نمونه مراجعه بفرمایید به کتاب ارزشمند شفیعی کدکنی وهزاران سال انسان…به کوشش کریم فیضی و..)حقیر هم به خاطر عشق و علافه مفرط به این شخصیت سترگ علمی وادبی، در مورد او مطالبی خوانده بودم.

به بهانه اعطاء درجه استادی ممتاز دانشکده ادبیات دانشگاه تهران فرصتی فراهم شد تا لحظاتی از انفاس گرم و مسیحایی استاد بهره مند شویم.اری روز سه شنبه ۵ دی ماه ۹۶ ساعت ۱۰ الی ۱۲ دانشکده ادبیات دانشگاه تهران،موسم و موعد وصل دوستداران استاد رسید.عقربه های ساعت ۵ دقیقه مانده به ۱۰ صبح را نشان میداد ؛اندک اندک جمع مستان میرسیدند تا جاییکه کلاس اختصاصی استاد کما فی السابق مملو از خیل عظیم دوستداران و دلدادگانش شد و حتی عده ای از عزیزان بر روی موزاییکهای کلاس نشسته و غرق در بیانات استاد شدند و چه سعادتی بالاتر از این!

القصه اینکه با ورود استاد به کلاس جماعت حاضر به اتفاق برای کرنش دربرابر عظمت وجودی استاد  با تمام وجود ایستادند.

حقیقتا استاد کدکنی نیازی به تمجید امثال بنده ندارند چرا که ایشان در قید و بند این اعتباریات نبوده و نیستند افتادگی و خاکساری فوق العاده ای در وجودش موج میزد.خشوع و خضوع از صفات ذاتی اهل علم هست…

کلاس با سوالات حضار شروع و خاتمه یافت..اولین سوال مفهوم تعبیر “عقل دین”در اشعار حکیم سنایی بود.استاد برای پاسخ به این سوال غور وتفحص فوق العاده ای در متون عرفانی منظوم و منثور ایران زمین زدند فتبارک الله احسن الخالقین!خدایا چه پاسخی چه پاسخهای جانانه ای!

پاسخ انگاه حلاوت بیشتر می یافت که با خنده ملیح و معنادار استاد عجین میگشت به همراه خاطرات بکر و بدیع  ان حصرت از دهه ۳۰ و ۴۰ و ۵۰ و استاد فروزانفر و جلال الدین همایی و..

ناگفته نماند استاد رنج عجیبی از زمان و زمانه حاضر داشتند نصف زمان کلاس به گلایه های او از سفله پروران روزگار اختصاص داشت.از سوء مدیریتهای علمی و اموزشی با تفطن بر این نکته که میفرمودند :”هر رشته ای که در مقطع دکتری  دانشکده ادبیات تهران تاسیس میگردد بلافاصله فردای همان روز، دانشگاه ازاد واحد تربت حیدریه نیز همان رشته را دایر میکند!!”

تاسف استاد اینجا بود .این درد مشترک همه ماست.سوالات استخواندار دیگری از استاد پرسیده شد که با پاسخ عالمانه و موشکافانه استاد مواجه گردید.

اری کلاسی که نباید تمام میشد داشت تمام میشد کراهت خاصی در چهره همه حضار در ترک کلاس دیده میشد با اینکه دو ساعت تمام روی نیمکتهای چوبی محو تماشای افاضات فخیم استاد بودند اری شرط اصلی معلمی این است که متعلم خود را تا اخر کلاس با خود همدل و همنوا کند.اینجا مستمع صاحب سخن را بر سر ذوق نمی اورد انفاس گرم و مسیحایی صاحب سخن بود که مستمعین را محو تماشای خود کرده بود.

بعد از اتمام کلاس ،علاقمندان استاد، بر گرد وجودی شمع محفل ادبیات ایران زمین ،حلقه زدند و استاد را از راهروهای دانشکده تا ماشین شخصی مشایعت کردند.

به راستی ملاقات استاد شفیعی به مثابه سفر به اعماق بیکران ادبیات ایران

زمین است.

=================================================