::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

پیونــد دادن همه هســتی و زندگی مردم بــه برجام، اگر برای

سیاســتمداران خاصیتی داشــته باشــد برای مردم البته ندارد. به

نظر می آید کســانی دانســته یا نادانسته، می خواهند همه زندگی و

آینده مردم را، در گرو یک معاهده بین المللی قرار دهند که میان

سیاستمداران منعقد شده و به مردم بباورانند که اگر این موافقتنامه

برقرار ماند، شــما رســتگار می شوید و پیشرفت می کنید و به همه

خواست ها و نیازها و آمال و آرزوهایتان می رسید و اگر این معاهده

به هم خورد، یا پاره شود، باید برگردیم به دوران ده سال قبل یا

عصر یخبندان! در آن سو نیز، گروهى وظیفه دارند که عکس این

موضوع را ثابت کنند و مردم را به نتیجه ً اى دقیقا معکوس نتیجه

اول، رهنمون کنند!

خاصیت عمومی کردن یک موضوع سیاسی تا بدان حد که انگار

بند ناف و رگ حیات و راه تنفس ملتی بزرگ به آن بسته است

در چیست؟

چرا سیاستمداران ما عملا ً و علنا از مردم، اعم از بقال

و راننده تاکسی و چوپان و خلبان و طبیب، می خواهند صبح که

از خواب بیدار شدند، قبل از اینکه جورابشان را بپوشند، ببینند بر

سر برجام چه آمد؟!

«برجامیزه» کردن همه امور، بواقع چه خاصیتی برای سیاستمداران

دارد و به چه قیمتی؟ از صبح که رسانه ها فعال می شوند، دو گروه

با طبل و بوق و شیپور و دهل مقابل هم ایستاده اند: یکی برجام را

نقطه آغاز تاریخ می پندارد و بزرگترین اختراع بشریت و صحیفه و

سفینه نجات می نامد که اگر نبود، معلوم نبود چه می شد و گروه

دیگر آن را یکسره ننگ تاریخ و بشریت می داند! هر دو گروه هم

داعیه دفاع از کشور و خلق و دین دارند.

این همه دمیدن در بوق سیاست و سیاست زده کردن همه اقشار

و آحاد جامعه، از بهر چیست؟ مردم را در آرمانشهر سیاست دنبال

چه مى گردانید؟با کدام محاســبه و بر اســاس چه منطقی به مردم

تلقین کرده اید که هیچ فعلی بدون برجام شدنی نیست و هر حرکتی

بی برجام، بد فرجام است و هیچ طعامی بی باده ی برجام قابل اکل

نیست. اگر برجام باشد، همه چیز هست و اگر نباشد هیچ نیست…

چه سودی می برید از این که ادبیات رایج کوچه و بازار و گفتمان

مســلط دانشــگاه و بازار و مسجد و محاوره روزانه مردم عادی و

عامی را یکسره سرشار از برجام کنید و نتیجه این شده است که

ادبیات و دغدغه سیاســتمدار و وکیل و وزیر و راننده تاکســی و

قهوه چى و کارگر و دانش آموز و زن خانه دار مشترک است و یک

بیکار بینوا، در این کسادی بازار و رکود اقتصاد، وقتی می خواهد

پرایدی بخرد و نان خشکی برای خانواده مهیا کند، دلش می لرزد

که نکند عنقریب برجام نقض شود و او زیان کند!

در همه دنیا سیاســتمداران کار خودشــان را می کنند و مردم

زندگی شان را. هر صبح کشاورزان به مزرعه می روند و دامداران

گاوشــان را می دوشــند و صیادان به دریا می زنند و نانواها با عطر

نان تازه به مردم سلام می کنند و گره سیاست بر پیشانى شان نیست

و بازار کار و فعالیت و تفریح باز است و خلق بی دغدغه به فکر

بهترکردن فردایشان ـ بی حضور و نقش محسوس سیاست ـ هستند

و بچه هایشان را پرورش می دهند با عشق به دنیایی بهتر و فردایی

شــکوفاتر، در هوایی بدون آلایندگی سیاست تنفس می کنند… و

رســانه ها از بام تا شــام به مردم نمی گویند اگر فلان قرارداد یا

مقاوله نامه که میان وزیرخارجه با همتاهای دیگر بسته شد، روزی

به هم بخورد روزگارتان ســیاه می شــود و آینده فرزندانتان تباه…

مردم زندگی شان را می کنند و حد دخالتشان و تأثیرپذیری شان از

حوزه سیاســت، میزان علاقه و جستجوگری شخصى شان است و

دولت ها، از همه ســو مردم را زیر بمباران رگبار خبرهای سیاسی

و ایجاد هول و اضطراب و نگرانی نمی گذارند.

آقایان، هر قدر برجام و معاهده های بین المللی مهم باشــد، این

کار وظیفه دولت هاســت. مردم را تا این اندازه درگیر و نگران و

مضطرب سیاست کردن، ً قطعا شیوه شیوا و مرام مرضیه ای نیست…

نگذارید مردم، علاوه بر آلودگی جانفرســای هوا و هزار و یک

مشکل اقتصادی موجود، صبح به صبح نان و چای را هم با دغدغه

نقض برجام بخورند. سیاســت را به دست سیاستمداران باکفایت

بدهید و برای مردم پیام زندگی و بشــارت خوشــبختی و امید به

آینده بیاورید. به قول ماهاتیر محمد، دولت ها یک رسالت بزرگ

دارند و آن این است که مزاحم مردم نباشند. همین!

==================================================>

منبع:روزنامه اطلاعات/۲۰ آذر۹۵/یادداشت سردبیر/علیرضا خانی