**************************

همانگونه که بایدمرتب خط خوب از خطاطان خوب ببینیم وزیاد تمرین کنیم تاخطمان خوب شود،باید در زندگیمان نیز مرتب با آدمهای خوب نشست وبرخاست داشته باشیم وآدم های خوب ببینیم و رفتار وکردار آنها را الگو قرار دهیم تا آدم خوبی باشیم.

**************************

بشارت ایمان

==========================================

عید سعید مبعث؛زمانه تکمیل اخلاق،فصل بشارت ایمان وآزادگی،بر حق خواهان

وحق جویان جهان وپیروان مبشر عدالت وحق جوئی- حضرت پیامبر اعظم- محمد

مصطفی(ص)مبارک باد.

==========================================

محمد(ص) = موسی(ع) + عیسی(ع)

==========================================

دکترعلی شریعتى

==========================================

پس از قرن چهارم میلادى و از

زمانى که امپراتوران روم به مسیحیت

گرویدند و عقاید کلیسا را به عنوان

آرا و عقاید رســـمى ترویج کردند،

بناى مخالفت را با حوزه هاى فکرى

و علمى آزاد گذاشـــتند تا این که

ســـرانجام ژولتى نین، امپراتور روم

شرقى در ســـال ۵۲۹ میلاد مسیح (قرن ششم میلادى) دستور

تعطیلى دانشگاه ها و بستن مدارس و مراکز علمى را صادر کرد

و دانشمندان از بیم جان متوارى شدند و چراغ علم و فلسفه در

قلمرو امپراتورى روم خاموش شد.

درست در همین زمان بود، قرن ششم میلادى و مقارن با

خاموشى چراغ علم و دانش در روم که بزرگترین حادثه تاریخ به

وقوع پیوست و شبه جزیره عربستان شاهد بعثت بهترین مخلوق

خداوند، محمد امین(ص) شد که در نخستین گام به فراگیرى علم

و دانش فراخوانده شد: «بخوان به نام پروردگارت که آفریدت»

و سپس پیروان خود را به آموختن علم و دانش از آغاز تا پایان

زندگى با روایت «اطلب العلم من المهد الى اللحد» فراخواند.

… به راستى مى توان گفت که محمد را این چنین «باید از

نو دید» و «از نو شناخت». او را با نگاهى که اشیا و اشخاص را

می نگریم نباید نگریست؛ باید از روان شناسى، جامعه شناسى و

تاریخ، نگاهى تازه ساخت و بر سیماى محمد(ص) افکند.

او را باید در صف شخصیت هاى عظیم تاریخ، قیصران و

حکیمان و انبیا دید. در جمع پیامبران بزرگ نشاند و تماشایش

کرد. در این هنگام است که تصویر او در چشم ما چنان شگفت و

توصیف ناپذیر مى نماید که گویى هرگز او را ندیده ایم و هرگز

چنین تصویرى را از مردى در جهان نمى شناخته ایم.

براى شـــناخت دقیق و تصویر کلى و تمام هر مذهبى،

شناختن خداى آن، کتاب آن و پیغمبر آن ضرورى است؛ و این

روش ســـاده ترین، ممکن ترین و در عین حال علمى ترین و

مطمئن ترین روش شناخت یک مذهب است. محمد ترکیبى

از موسى و عیسى است. گاه او را در صحنه هاى مرگبار جنگ

مى بینیم که از شمشیرش خون مى چکد و پیشاپیش یارانش که

براى کشتن یا کشته شدن بى قرارى مى کنند، مى تازد و گاه وى را

مى بینیم که وقتى هر روز در رهگذرش مرد یهودى از بام خانه اش

خاکستر بر سرش مى ریزد و او نرمتر از مسیح، همچون بایزید،

روى درهم نمى کشد و یک روز که از کنار خانه وى مى گذرد و

از خاکستر مرد خبرى نمى شود، مى پرسد رفیق ما امروز سراغ ما

نیامد؟ و چون مى شنود که بیمار شده است به عیادتش مى رود.

در اوج قدرت، در آن لحظه که سپاهیانش مکه را، شهرى

که ۲۰ سال او و یارانش را شکنجه داده و آواره کرده است، اشغال

کرده اند؛ بر مسند قدرت، اما در سیماى مهربان مسیح، کنار کعبه

مى ایستد و در حالى که ۱۰ هزار شمشیر تشنه انتقام از قریش در

اطرافش برق مى زنند و… مى پرسد: «اى قریش فکر مى کنید با

شما چه خواهم کرد؟…»

قریش که ســـیماى مســـیح را در این موسایى که اکنون

سرنوشتشان را در دم شمشیر خویش دارد، خوب مى شناسند

و به چشم مى بینند، پاسخ مى دهند که: «تو برادرى بزرگوار و

برادرزاده اى بزرگوارى»؛ و آنگاه با آهنگى که از گذشت و مهربانى

گرم شده است، مى گوید: «بروید، همگى آزادید.»

آرى، حضرت محمد(ص) پس از آن که به بعثت برانگیخته

شد، اولین کسى که به وى ایمان آورد، حضرت على (ع) بود. على

بود که با وى همپیمان شد و از آن پس همه لحظات عمر را در این

پیمان و پیوند نهاد و در پرستش خداوند و وفاى محمد و دوستى

خلق و پارسایى روح، آیتى شگفت شد و با صدها رشتة پنهان و

پیدا با روح و اندیشه و قلب محمد پیوند یافت.

پیغمبر که تاریخ آن همه از اراده و تصمیم و قدرتش سخن

مى گوید و خســـروان و قیصران و قدرتمندان حاکم بر جهان،

آن همه از شمشـــیرش مى هراسند و دشمن از شدت غضبش

مى لرزد، در عین حال مردى است سخت عاطفى، با دلى که از

کمترین موج محبتى مى تپد و روحى که از نوازش نرم دست

صداقتى، صمیمیتى و لطفى به هیجان مى آید، در خانه و خانواده

نیز چنین است.

در بیـــرون، مرد رزم و سیاســـت و فرماندهى و قدرت

و ابهت اســـت و در خانه پدرى مهربان، شوهرى نرمخوى و

ســـاده و صمیمى،…. وى هرگز نمى کوشید تا خود را مرموز و

غیرعادى و موجودى عجیب و غریب در چشم ها بنمایاند، بلکه

به عکس حتى به مادى بودن تظاهر مى کرد. نه تنها از زبان قرآن

مى گوید که: «من بشرى هستم به مانند شما و فقط به من وحى

مى شـــود …/ کهف ۱۱۰/ که همواره اعتراف مى کند جز آنچه

به من گفته مى شود، از چیزى خبر ندارم و در رفتار و زندگى و

گفت وگویش، همه جا مى کوشید تا در چشم ها شگفت آور و

فوق العاده جلوه نکند و سعى مى کرد تا ابهت و جلالى را که در

دلها دارد، بشکند.

مى گویند روزى پیرزنى نزد وى مى آید تا از او چیزى بپرسد.

آن همه خبرها و عظمت ها که از او شنیده بود، چنان در او اثر

مى کند که تا خود را در حضور وى مى یابد، مى لرزد و زبانش

مى گیرد. پیغمبر احساس مى کند که شخصیت و شکوه او وى

را گرفته اســـت. ساده و متواضع پیش مى آید، به مهر دست بر

شانه هایش مى گذارد و با لحنى که از خضوع، نرم و صمیمى شده

است، مى گوید: «مادر چه خبر است؟… من پسر آن زن قریشى ام

که گوسفند مى دوشید.»

احساس و عمق عاطفه و اندازة رقت قلب محمد نیز

شگفت انگیز است. وجود على (ع) و فاطمه (س) که همچون

دو بال براى پیغمبر بودند و فرزندان آنها، تحمل زندگى پر تلاطم

و پر مشقت را براى پیغمبر (ص) آسان تر کرده بود….اما اینها همه

آرامش پیش از توفان بود و توفان در رســـید سیاه، هولناک و بر

باددهنده آشیانه و ویران کننده خانه او. آرى پس از ۲۳ سال رسالت

پیامبرى و هدایت مردم) پیغمبر در بستر افتاد و دیگر نتوانست

برخیزد و به این گونه اســـت که محمد و رسالت چند بعدى و

دو جهتش شایستگى آن را دارند که آرزوى بزرگ انسان امروز

را تحقق بخشد.

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

غدیر؛عید ولایت،هنگامه اعلام وصایت،شکرانه تکمیل دین وتتمیم نعمت رابه تمامی مسلمین جهان و پیروان امامت وولایت؛تبریک وشاد باش می گوئیم.

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

عید غدیر خم

«غدیر» در زبان عربی به معنی گودال و «خم» نام محلی نزدیک منطقة «جحفه» است. که در آن روزگار چشمه‌ای روان و درختانی کهنسال داشت. به دلیل موقعیت سوق الجیشی «غدیر خم» حاجیان شهرها و سرزمین‌های مختلف عربستان پس از انجام مناسک حج و هنگام بازگشت به شهر و دیارشان در این منطقه از هم جدا می شدند. آنچه نام این محل را در تاریخ اسلام مهم و به یادماندنی کرده است به سال دهم هجری و تصمیم  پیامبر اسلام (ص) برای زیارت خانه خدا و به جا آوردن مراسم حج و اعلام ایشان مبنی بر اینکه امسال آخرین حج ایشان خواهد بود، برمی‌گردد. لذا مردم شهرها و مناطق مختلف عربستان به وسیله قاصدانی از این امر مطلع شدند.

در پی این فراخوان پیامبر اسلام(ص) با اجتماع عظیمی از مردم، مدینه را به قصد مکه ترک فرمودند. اجتماع باشکوهی از مسلمانان آن سال در مراسم حج شرکت کردند؛ که آن سال حجه الوداع پیامبر(ص) بود. پس از پایان مراسم حج پیامبر(ص) دستور دادند که حجاج باید حرکت کنند تا در غدیر خم حاضر باشند. همچنین پیامبر به ۱۲ هزار نفر از حجاج یمن – که مسیرشان متفاوت بود – دستور دادند همراه حجاج به غدیر خم بیایند. در مسیر بازگشت حجاج، جبرئیل بر پیامبر وارد و این آیه را نازل کرد: «هان! ای پیامبر! آنچه را که از سوی پروردگارت به تو نازل شده است تبلیغ کن و اگر چنان نکنی پیام رسالت را انجام نداده ای و خداوند تو را از مردم حفظ می فرماید.» ( سوره مائده، آیه ۶۷ )

در پی ابلاغ این دستور پیامبر دستور توقف کاروان حجاج را در منطقه غدیر خم دادند و امر فرمودند کسانی که جلوتر هستند بازگردند و کسانی که عقب مانده اند به اجتماع حجاج در غدیر خم برسند. اجتماعی که تعداد آن را بین نود تا صد و بیست هزار نفر ذکر کرده‌اند. پیامبر اسلام (ص) در آن روز گرم سوزان بر بالای منبری از جهاز شتران در حالی که حضرت علی (ع) در کنار ایشان قرار داشت خطبه ای ایراد فرمودند. پیامبر(ص) در این خطبه با ستایش و حمد خدا شروع و حدیث ثقلین را بیان فرمودند سپس در حالی که دست حضرت علی (ع) را بلند نمودند تا همه مردم ایشان را درکنار رسول خدا مشاهده نمایند، از مردم پرسیدند: «ای مردم آیا من از خود شما بر شما اولی و مقدم‌ نیستم؟» مردم پاسخ دادند: «بله ای رسول خدا.» حضرت در ادامه فرمودند: « خداوند ولی من است و من ولی مؤمنین هستم و من نسبت به آنان از خودشان اولی و مقدم می باشم.» آنگاه فرمودند: «پس هر کس که من مولای او هستم علی مولای اوست.» سه بار این جمله را بیان کردند و فرمودند: « خداوندا، دوست بدار و سرپرستی کن، هر کسی که علی را دوست و سرپرست خود بداند و دشمن بدار هر کسی که او را دشمن دارد و یاری نما هر کسی که او را یاری می نماید و به حال خود رها کن، هر کس که او را وا می گذارد.» پس خطاب به حجاج فرمودند: «ای مردم حاضرین به غایبین این پیام را برسانند.» هنوز اجتماع متفرق نشده بود که بار دیگر جبرئیل بر پیامبر وارد و این آیه را نازل کرد: «امروز دین شما را به کمال رساندم و نعمتم را بر شما تمام کردم و دین اسلام را بر شما پسندیدم.» ( سوره مائده، آیه ۳ )

سپس پیامبر دستور داد که مردم با حضرت علی (ع) بیعت کنند. مردم دسته دسته به خیمه پیامبر(ص) که حضرت علی (ع)  در آن بود وارد و با حضرت علی(ع) بیعت کردند و به ایشان تبریک می‌گفتند. ابوبکر، عمر، طلحه و زبیر جزو اولین بیعت کنندگان بودند و عمر، خطاب به حضرت علی (ع) گفت: «بر تو گوارا باد ای پسر ابی طالب، تو مولای من و مولای هر مرد و زن با ایمان گشتی.» مراسم بیعت با حضرت علی (ع) سه روز به طول انجامید. حسان بن ثابت انصاری در آن روز دربارة این انتخاب و امامت و جانشینی حضرت علی (ع) ابیاتی را سرود.

حدیث غدیر توسط ۱۱۰ تن از صحابه مثل ابوبکر، عمر، عثمان، عمار یاسر، ام سلمه، ابوهریره، سلمان، زبیر، زیدبن ارقم، ابوذر، عباس بن عبدالمطلب، جابر عبدالله انصاری و ۸۳ تن از تابعین مثل سعید بن جبیر و عمربن عبدالعزیز نقل شده است. پس از تابعین نیز ۳۶۰ تن از محدثان، حدیث غدیررا در آثار خویش نقل نموده اند که سه تن از آنان صاحبان «صحاح سته» ( ششگانه ) هستند.

علمای شیعه همگی غدیر را حدیثی متواتر دانسته اند. مورخی مثل یعقوبی که اولین کتاب تاریخ عمومی را در جهان اسلام نوشته نیز واقعه غدیر را ذکر کرده است. همچنین مورخانی مثل محمد بن جریر طبری، ابن اثیر، سیوطی، شهرستانی، ابونعیم اصفهانی این واقعه را بیان کرده اند و حتی برخی از آنان کتاب های مستقل در باب غدیر تألیف کرده‌اند مثل «الولایه فی طرق حدیث الغدیر»  اثر محمد بن جریر طبری.

عید غدیر خم بزرگترین عید در نزد ائمه (ع) و شیعیان آنان بوده است و در طول تاریخ همواره آن را گرامی داشته‌اند.

«در کتاب ثوب الاعمال شیخ صدوق باسندش به حسن بن راشد آمده که گفته است: به امام صادق (ع) گفتم: آیا برای مؤمنان عید دیگری جز جمعه و فطر و قربان وجود دارد؟ فرمودند: آری. روزی و عیدی که از همه بزرگتر است و آن روزی است که امیر المؤمنین علی (ع) را بر پا داشتند و رسول خدا (ص) پیمان ولایت او را بر عهده زن و مرد مسلمان در محل غدیر خم نهاد، پرسیدم کدام روز هفته بوده است؟ فرمودند: روز در سال ها تغییر می کند، آن روز، روز هجدهم ذی الحجه است….»

=============================

منابع:

۱- قرآن کریم

۲- دایره المعارف تشیع، جلد ششم، تهران: نشر شهید محبی، ۱۳۷۶٫

۳- دشتی، محمد، جایگاه غدیر، قم: مؤسسه فرهنگی تحقیقاتی امیرالمؤمنین (ع)، ۱۳۸۰٫

۴- دوانی،علی، غدیر خم: حدیث ولایت، تهران: نشر مطهر، ۱۳۸۳٫

۵- رضوانی، علی اصغر، غدیر شناسی و پاسخ به شبهات، قم: مسجد مقدس صاحب الزمان ( جمکران )، ۱۳۸۴٫