دیروز دخترم،ثنا را بردم دانشگاه،امتحان داشت،عجله واسترس هم داشت

به موقع رسیدیم.امتحان یک ساعتی طول می کشیذ.گشتی ذر محوطه

دانشگاه زدم  وفاتحه ای هم نثار روح مرد وزن خیری که تمام هزینه های ساخت

ساختمان های جدید دانشکده  پزشکی دانشگاه علوم پزشکی

البرز را سخاوتمندانه متقبل شده اند

کردم،که ماجرای آن را قبلا در همین سایت نوشته ام.

حین قدم زدن در فضای بیرونی دانشکده،چشمم به چادر کلبه مانندی

افتاد .رفتم داخل چادر . با آب شدن برف سقف،چک چک آب کف چادر

را حسابی خیس کرده بود.

فضای داخل چادر، سنگر،مهمات وابزار ویراق جنگ را  به نمایش گداشته بودند

وذر گوشه ای هم  لواز م وتجهیزات بیمارستانی وپزشکی دوران جنگ را چیده بودند

تا به نوعی،خدمات پزشکی کادر درمان را برای دانشجویان پزشکی واساتید جوان

در معرض تماشا بگذارند.

توجهم  به عکس شهید مهدی زین الدین افتاد. وصیت نامه

وزندگینامه  مختصر ومفیدش را  خواندم ،باز برایم تازگی داشت. گفته ها وهر آنچه در باره اش گفته اند.

یکی یکی  زندگینامه بقیه شهدا را هم خواندم.همه نخبه،همه درسخوان،

همه شاگرد اول، همه رتبه برتر،همه برترین جوان،مثل خیل عظیم جوانان

شایسته ای که برترین نوع مرگ را بر گزیدند ورفتند تا ملت عزتمند بماند.

یادتان جاودان؛جوانان دانشمندی که زمین وزمان به شما،مرامتان ومقامتان

فخر خواهد فروخت.

توصیه می کنم حتما  زندگینامه شان را بخوانید.

««««««««««««««««««««««««««««««««««««««