………………………………………………………………………….

ارسالی:ذوالفقار ستاری اسمرود

…………………………………………………………………………

در سال ۵۹ با خانم معلمی به نام خانم نسیمی ازدواج کردم. ایشان معلم یکی از روستاهای چسبیده به شیراز بودند. و پس از دو سال معلمی،  مدیر مدرسه ای شدند که مختلط بود .

 من آن موقع با ژیانی که داشتم، در راه رساندن ایشان به مدرسه، با محل آشنا شدم .وزمینی در آن جا خریدم، ؤطبقه پایین را مغازه ساختم، خانه ای هم در طبقه بالا .

و این شد شروع قصه عجیب ولی واقعی .

من که اصالتا ایلاتی بودم و مردسالار ، حالا در محل مارا شوهر خانم نسیمی میگفتند .

مگه میشه !!؟

یک وجب سبیل داشتیم وآقای علیرضا بازیار شـــــــــــــــــــــــــــورابی، که درتلویزیون هم کار میکردیم واحساس این که برای خودمان کسی هستیم. تومحل شده بودیم شوهر خانم نسیمی

 دیدم این طور نمیشه به بهانه داشتن بچه وادارش کردم با ۲۰ سال کار بازنشست بشه.

فایده نداشت. شدیم شوهر خانم نسیمی، مدیر سابق.

خوب ما هم بیکار ننشستیم، مهم بود، اصالتمان از دست رفته بود ،مغازه تنها چاره بود مغازه را کردیم قنادی وچند شاگرد با اولویت شاگرد های خانم نسیمی ،ولی فایده نداشت. می گفتند: درب مغازه شوهر خانم نسیمی مدیر سابق کار میکنیم .

این دفعه شاگرد ها را زیاد کردم. بیشتر از دانش آموزان خانم نسیمی مدیرسابق، افاقه نکرد، شاید ده بار شاگرد هارا عوض کردم ،ولی جمعیت آن روستا هم زیادتر می شد، ومریدان خانم نسیمی مدیر سابق ،بیشتر…

کار را توسعه دادیم ،وشیرینی را در جنوب ایران پخش میکردیم، توجنوب ایران سرشناس شدیم، آقای بازیار ، اما باز توی محل ،شوهر خانم نسیمی مدیر سابق.

 فایده نداشت ،مثل این که قسم خورده بودند.

موضوع برای ما مهم بود ،سه تا ماشین پخش خریدم ،وروی چادر های ماشین از چهار طرف نوشتم پخش بازیار ، تلفن بازیار،  قنادی بازیار ،  محلی ها باز میگفتند ماشین قنادی شوهر خانم نسیمی.

 یه تابلو دومتر در ده متر از این تابلوهای گلوپی ،که خاموش روشن میشه نوشتم قنادی بازیار ،مردم محل گفتند: قنادی بازیار شوهر خانم نسیمی.

 از آن محل خانه ام را جا به جا کردم فایده نداشت ،حالا بچه ام ۳۰ ساله شده بود ،دکان را سپردم دست او و خودمو بازنشست کردم ،سه چهار ماهی یکدفعه میرفتم درب مغازه .

حالا دیگه شاگردهای خانم نسیمی بچه داشتند نوه داشتند بچه هاشان میگفتند مغازه شوهر خانم نسیمی مدیر سابق مامان بابا!

تو محل جدید میگن آقای بازیار که خانمش معلمه ،الان یک ساله درب مغازه شوهر خانم نسیمی مدیـــــــــــــــــــــــــــــــــر سابق مدرسه مامان بزرگ وپدر بزرگ ها نرفتم.

درود به همسرم ،خانم نسیمی وهمه معلمها .

………………………………………………………………………..

قصه جالبی بود از یک معلم خوش ذوقِ غیر اسمرودی.

بدون شک،معلمهای عزیز ولایتمان سینه شان پر از اینگونه

خاطرات شیرین وتلخ است که نمونه هایش را از زبان معلم های

اسمرود شنیده ایم وهمچنان چشم انتظار خاطرات خوب این قشر

عزیز وهمه اسمرودی ها هستم.

……………………………………………………………….

 ا لبته فکر می کنم راوی این اتفاق (شوهر خانم نسیمی)

شغل آزاد داشتند ونکته جالب این قصه محبوبیت قشر شریف

معلمی واهمیت جایگاه وپایگاه اجتماعی او دربین  مردم

بخصوص دانش اموزان نسل قدیم هست . واینکه بازشناسی

اطرافبان معلم هم به سبب انتساب به آن معلم ممکن بود.

که امروزه این رویکرد دیگر نیست ویا کمرنگ شده است.

ذوالفقار

…………………………………………………………………

سلام آقای ذوالفقار ستاری عزیز و دوست داشتی

خوش آمدید به سایت آفتاب اسمرود. مطلب ارسالی شما را

که خاطره ای از دوران شغل مقدس معلمی است خواندم و لذت بردم.

 ان شاءالله قلم تان پرجوهر و توانا در این روزگار کرونا ی لعنتی باشد .

با آرزوی سلامتی و تندرستی و موفقیت برای شما از درگاه خداوند متعال.

        الله بخش عسگری اسمرود     

…………………………………………………………………………..

سلام وعرض ادب آقای عسگری بزرگوار

ممنون از لطف جنابعالی

 محبوبیت شما دربین هم نسلهای من  به قوت وقدرت سابق، باقی است.

ما شما رابه تواضع وصفا می شناسیم .

درسالهای اخیر هم از اشعار نغز،که هرروز پخته تر وکاملتر

می شوند بهره مند هستیم .

دیار پرگهر اسمرود،مردان مثل شمارا از جان ،عزیزتر می دارد.

وجودتان بی بلا وعزتتان مستدام باد!

……………………………………………………………………….

ذوالفقار ستاری

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

ارسالی:دکتر فرامرز سهرابی اسمرود

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

سال ﺍﻭﻝ ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ، ﺷﯿﺮﺍﺯ ﺑﻮﺩﻡ…
ﺳﺎﻝ ١٣۴٠، ﻭﺳﻄﺎﯼ ﺳﺎﻝ ﺍﻭﻣﺪﯾﻢ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﯾﮏ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﺳﻤﻢ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.
ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩﻡ، ﻟﻬﺠﻪ ﻏﻠﯿﻆ ﺗﺮﮐﯽ ﻗﺸﻘﺎﯾﯽ، ﺍﺯ ﺷﻬﺮﯼ ﻏﺮﯾﺐ…
ﻣﺎ ﮐﺘﺎﺑﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍ ﺍﻧﺎﺭ ﺑﻮﺩ، ﻭﻟﯽ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺁﺏ ﺑﺎﺑﺎ…ﻣﻌﻀﻠﯽ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ، ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ!

▫️ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺧﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﻭﻝ ﺑﻮﺩﻧﻢ ﻧﺒﻮﺩ
ﻭﻟﯽ ﺑﺎ ﺳﺨﺘﯽ ﻭ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﺩﺭﺳﮑﯽ ﻣﯿﺨﻮﺍﻧﺪﻡ.
ﺗﻮ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺷﺪﻡ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺗﻨﺒﻞ ﮐﻼﺱ!
ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻌﻠﻢ ﭘﯿﺮ ﻭ ﺑﯽ حوﺻﻠﻪ‌ﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺷﺪ ﺩﺷﻤﻦ ﻗﺴﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻣﻦ!
ﻫﺮ ﮐﺲ ﺩﺭﺱ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻣﯽﮔﻔﺖ: ﻣﯽﺧﻮﺍﯼ ﺑﺸﯽ ﻓﻼﻧﯽ ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﻣﻦِ ﺑﯿﻨﻮﺍ ﺑﻮﺩﻡ!
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺯﺣﻤﺖ ﺭﻓﺘﻢ ﮐﻼﺱ ﺩﻭﻡ!
ﺁﻧﺠﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺑﺨﺖِ ﺑﺪِ ﻣﻦ، ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻢ ﺷﺪ ﻣﻌﻠﻤﻤﺎﻥ !!
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﻪ ﮐﻼﺱ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻢ ﭼﻮﺑﯽ ﻣﯿﺨﻮﺭﺩﻡ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﻡ ﻧﺮﻭﺩ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﻢ!

▫️ﺩﯾﮕﺮ ﺧﻮﺩﻡ ﻫﻢ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺗﻨﺒﻠﯽ ﻫﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ!
ﮐﻼﺱ ﺳﻮﻡ ﯾﮏ ﻣﻌﻠﻢ ﺟﻮﺍﻥ ﻭ ﺯﯾﺒﺎ ﺁﻣﺪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻣﺎﻥ!
ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﯼ ﻗﺸﻨﮓ ﻣﯽﭘﻮﺷﯿﺪ ﻭ ﺧﻼﺻﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻼﺱ ﻣﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻣﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺭﻓﺘﻢ ﺗﻪ ﮐﻼﺱ ﻧﺸﺴﺘﻢ.
ﻣﯿﺪﻭﻧﺴﺘﻢ ﺟﺎﯼ ﻣﻦ ﺍﻭﻧﺠﺎﺳﺖ!
ﺩﺭﺱ ﺩﺍﺩ، ﻣﺸﻖ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻓﺮﺩﺍ ﺑﯿﺎﺭﯾﻦ.

▫️آنقدﺭ ﺑﻪ ﺩﻟﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻤﯿﺰ ﻣﺸﻘﻢ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻢ،
ﻭﻟﯽ ﻣﯽﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺗﻨﺒﻞ ﮐﻼﺱ ﭼﯿﺴﺖ!
ﻓﺮﺩﺍ ﮐﻪ ﺍﻭﻣﺪ، ﯾﮏ ﺧﻮﺩﻧﻮﯾﺲ ﺧﻮﺷﮕﻞ ﮔﺮﻓﺖ ﺩﺳﺘﺶ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ دیدن و ﺍﻣﻀﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺸﻖ ﻫﺎ…
ﻫﻤﮕﯽ ﺷﺎﺥ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﯾﻢ!!
ﺁﺧﻪ ﻣشقهامون ﺭو ﯾﺎ ﺧﻂ ﻣﯿﺰﺩﻥ ﯾﺎ ﭘﺎﺭﻩ ﻣﯽ ﮐﺮدند!
ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺭﺳﯿﺪ ﺑﺎ ﻧﺎﺍﻣﯿﺪﯼ ﻣﺸﻘﺎﻣﻮ ﻧﺸﻮﻥ ﺩﺍﺩﻡ…

▫️ﺩﺳﺘﺎﻡ ﻣﯽﻟﺮﺯﯾﺪ ﻭ ﻗﻠﺒﻢ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﻣﯽﺯﺩ…
ﺯﯾﺮ ﻫﺮ ﻣﺸﻘﯽ ﯾﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﯽنوﺷﺖ…
ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺑﺮﺍ ﻣﻦ ﭼﯽ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻪ؟
ﺑﺎ ﺧﻄﯽ ﺯﯾﺒﺎ ﻧﻮﺷﺖ: ﻋﺎﻟﯽ!
ﺑﺎﻭﺭﻡ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺍﯾﻦ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ…
ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺯﺩ ﻭ ﺭﺩ ﺷﺪ.
ﺳﺮﻡ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺩﻓﺘﺮﻡ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩﻡ.

▫️ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﮔﻔﺘﻢ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽﮔﺬﺍﺭﻡ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻣﻦ ﺗﻨﺒﻞ ﮐﻼﺳﻢ…
ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻗﻮﻝ ﺩﺍﺩﻡ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺑﺎﺷﻢ…
ﺁﻥ ﺳﺎﻝ ﺑﺎ ﻣﻌﺪﻝ ﺑﯿﺴﺖ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﻭﻝ ﺷﺪﻡ ﻭ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ﺑﻌﺪ…
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﻭﻝ ﺑﻮﺩﻡ.
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻨﮑﻮﺭ ﺩﺍﺩﻡ ﻧﻔﺮ ﺷﺸﻢ ﮐﻨﮑﻮﺭ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺭﻓﺘﻢ.
ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺮﺍ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺩﺍﺩ…

==============================>

رحمن ستاری اسمرود

بازگشایی مدارس، کمی تا قسمتی را تبریک می گویم.

یادش بخیر درس حسنک کجایی. وقتی این درس را

می خواندیم، خیال می کردم زندگی کل ایران شبیه

زندگی حسنک هست. فکر می کردم حتی شاه

حتما چند صد راس گاو وبز و گوسفند دارد

بجز معلم که بی نهایت درنظرم

صاحب قداست بود.

===============================>