جلوه رفیع جلال     

گزارش کوتاه از نکوداشت

استاد جلال رفیع

====================================

مراسم نکوداشت نیم‌قرن خدمات فرهنگی-رسانه‌ای فرزانه فروتن و روزنامه‌نگار ادیب، جلال رفیع، سه‌شنبه ۱۲ دی‌ماه درسالن کنفرانس  موسسه فرهنگی ومطبوعاتی روزنامه اطلاعات،با حضورروزنامه نگاران،نویسندگان،اهالی فرهنگ وهنر،اساتید دانشگاه،وزرا،معاونین وزرا ،سخنگویان دولت،همکاران استاد جلال رفیع  و…در روزنامه اطلاعات برگزار شد.گزارش کوتاه از این مراسم تقدیم می شود:.

جلال رفیع از نام‌های درخشان روزنامه‌نگاری پس از انقلاب است که اگر برایتان نام‌آشنا نیست، باید به گل‌آقا و دو کلمه حرف حساب فکر کنید تا بدانید در پشت صحنه و شاکله این کارهای فاخر چه کسی بوده است. این‌طور هم جلال رفیع را می‌شناسید و هم تأثیر او را در ادب و مطبوعات بعد از انقلاب درک می‌کنید.

در این مراسم ابتدا سخنرانانی مثل سیدعباس صالحی مدیر‌مسئول روزنامه اطلاعات، ابوالقاسم قاسم‌زاده نویسنده و روزنامه‌نگار سیاسی، رویا صدر طنزپرداز، هادی خانیکی استاد ارتباطات توسعه، سیدمحمد اصغری نماینده سابق رهبری در مؤسسه کیهان و حجت‌الاسلام‌والمسلمین محمدجواد حجتی‌‌کرمانی روحانی سیاسی، درباره سال‌ها عملکرد و دوستی با جلال رفیع سخنرانی کردند. پس از آن رضا رفیع، برادر جلال رفیع با ادای احترام به جلال و یادآوری این نقل‌قول از وی که «هرگز از کسی بت نساز»، او را به جایگاه تکریم دعوت کرد.

در پایان این نشست از سه کتاب به قلم جلال رفیع به‌علاوه یک ویژه‌نامه مؤسسه اطلاعات با نام جلوه رفیع جلال رونمایی شد.

حسام‌الدین سراج، خواننده موسیقی سنتی ایرانی نیز در این جلسه دقایقی برای حضار خواند.

 نکوداشت فضولی

 ===========================

دکترسیدعباس صالحی، مدیر‌مسئول مؤسسه اطلاعات، در شروع صحبت‌هایش از جلال رفیع گفت: «در حقوق و فقه انواع معاملات فضولی را خوانده بودیم، اما نکوداشت فضولی را نه دیده بودیم و نه خوانده بودیم تا اینکه برای جلال فروتن اجرایش کردیم».

به گفته صالحی، مؤسسه مقدمات نکوداشت جلال را -که همیشه از برنامه‌های این‌چنینی گریزان بود- در شرایطی چید که این روزنامه‌نگار برای مراقبت از مادرش به تربت حیدریه سفر کرده بود. یک حسن سوءاستفاده از بیماری و غیاب جلال. رضا رفیع، برادر جلال نیز در این به دام کشیدن جلال با مؤسسه همکاری خوبی به عمل آورد و جلال فقط سه روز مانده به مراسم و در مسیر بازگشت به تهران بود که از این برنامه مطلع شد. گویا اول بنا نبود که بسوزند عاشقان/ بعدا قرار شد که بسوزند عاشقان.

عباس صالحی، جلال را «جمع اضداد» دانست و درباره او این‌طور گفت‌: جلال متمایز و عجیب است. او جمع اضداد نامتعارفی است که نمی‌توان به سادگی کنار هم قرارشان داد. جلال شورمند، آگاه و آرمان‌خواه است. کمتر پیش می‌آید کسی پرشور باشد اما متین هم باشد. جلال نابغه فرهنگی است که کتاب ارتجاع مدرن را در ۲۲‌سالگی نوشت. با اینکه نابغه است، خودش را از جامعه جدا نمی‌داند، دیگران را طفیلی و ناچیز به حساب نمی‌آورد. جلال خوش‌سخن است و خوش‌لحن و طناز. اما بسیار اهل تفکر و اهل دقیق شنیدن. سخت است شمع مجلس آرا باشی، اما بدانی کی سکوت کنی، بسیار تأمل کنیوجای سخن بدانی

صالحی با گفتن اینکه «موج‌ها جلال رفیع را این‌طرف و آن‌طرف نبرده است»، ادامه داد: رفیع مبناگرا و اصولگرا‌ست؛ البته به معنای فطری و نه به معنای حزبی. مبناگرا‌ست اما مدارا می‌داند. معیارهایی دارد، اما این معیارها باعث نشده است که خط‌کشی داشته باشد. اصولگرای معرفتی متسامح است.

به گفته صالحی و به مهر تأیید هر اهل ادبی، جلال لوگو، شناسنامه و برندینگ مؤسسه اطلاعات بعد از انقلاب است.

 ——————————–

 حکایت مردی که قلم را به نان نفروخت

 دکترابوالقاسم قاسم‌زاده، روزنامه‌نگار سیاسی نیز به پاس دوستی دیرینه با جلال رفیع در این مراسم سخنرانی کرد. او از جلال نوشته بود و خواند: جلال را بایست با اصل تعریف معرفت (کار‌کردن با مقاصد الهی) و اخلاص (برای آگاهی مردم قلم‌زدن) بازخواند. او در وادی اخلاص قلم زد و با شیرینی قلمش از تلخ طنز بهره برد تا همواره با مردم و جامعه همگام باشد. تاریخ مطبوعات ما هم قهرمان دارد و هم قلم‌زنان مزدبگیر. جلال قهرمانی بود و هست که قلم را به نان نفروخت و از حریت و قداست قلم که سوگند الهی است، حراست کرد. جلال و دوستش کیومرث صابری‌فومنی یا همان گل‌آقا، همراه هم با قلم تلخ کام مردم و مخاطبان را شیرین می‌کردند.

قاسم‌زاده در انتها با تنه‌زدن به اینکه «جلال درد عشقی کشیده است که مپرس» مصیبت‌نامه‌ای از عطاب برای او خواند:

آنچه می‌جویی نمی‌آید به دست

وز طلب یک لحظه می‌نتوان نشست

تا مگر این درد ره پیشت برد

از وجود خویش بی‌خویشت برد

 —————————————

راهنمای پیوند قلم با رنج مردم

 ================

رویا صدر با خواندن بخشی از مقاله خود در ویژه‌نامه «ارج‌نامه جلال رفیع»، به او ادای احترام و ادای دین کرد برای تأثیری که رفیع روی طنز پس از انقلاب در مطبوعات داشت.

صدر با بیان این نکته که «طنز عنصر نگارشی جلال رفیع است»، درباره او چنین گفت:

جلال جدی‌نویسی آمیخته با طنز دارد. در جدیت او نیز رگه‌های طنز یافت می‌شود. مثلا در کتاب اخلاق ما و اخلاق پیامبر، او در نقد اخلاق ما مردم عادی از طنز بهره می‌برد. جلال بلد است که صعب‌ترین خاطراتش را هم با طنز بیان کند؛ طوری که خواننده نفهمد اشک از برای سهمگینی خنده می‌ریزد یا طنازی و نغز سخن جلال. مثل نوشتن خاطرات زندان او.

«طنز جلال چاقوی جراحی است که هدف اصلاح‌گرانه دارد و مقابل چاقوی قصابی قرار می‌گیرد که هدف کشت و حذف دارد»؛ این را صدر درباره نوع طنز جلال می‌گوید و ادامه می‌دهد: رفیع شیرین می‌نویسد. طنز گزنده ندارد. ناقد است. جلال رفیع در طنزش با زبان بازی می‌کند. مهم‌ترین ویژگی جلال همین بازی‌‌های زبانی است. شگرد و ترفندش هم ساختن عبارات، واژه‌ها و ابیات عربی مغلوط، دستکاری در اشعار، غلط‌نویسی تعمدی و آفرینش معانی جدید برای واژه‌ها‌ست. تغییر شوخ‌طبعانه متون دینی هم برای آفرینش فضای طنز از ویژگی‌های مهم و منحصر‌به‌فرد قلم او است.

رویا صدر در پایان با خواندن بخشی از مقاله «نقدی بر فرهنگ ترافیکی از جلال رفیع» نگاه او را در نقد همیشگی ساختارها ستأیید:

«بنی آدم اعضای یک دیگرند که در آفرینش ز یک بدترند

چو عضوی به درد آورد روزگار جهنم! دگر عضوها را چه کار؟

تو کز محنت دیگران بی‌غمی بیا تا ببینم تو هم آدمی!؟

ملاک خود شمایید. اگر جلوتر از بقیه هستید که حق با شما‌ست چون جلویید و اگر عقب‌تر هستید هم باز حق با شماست چون باید جلو بیفتید. هر جا باشید، جلو همان‌جا است».

 یار زندان ما کجاست؟

 ====================

 دکترسید‌محمد اصغری، نماینده سابق رهبری در مؤسسه کیهان، از تقوای فرهنگی و سیاسی جلال داد سخن داد. او گفت: قدردانی از فضایل جلال وقت زیادی می‌خواهد. دوست داشتم تمام وقت را به جلال اختصاص دهم. جلال نکوداشت فضیلت‌ها‌ست؛ نکوداشت بزرگ‌منشی، قلم، دانش. جلال کاریزماتیک است، صادق است یا مخلص. همه را در نگاه اول جذب می‌کند به خود.

شخصیتی چند‌ساحتی و تو‌در‌تو دارد جلال و گاه ناهمگون. رفیع زندان‌دیده، طناز، سخنور و هنرمند است. همه چیز است جلال. او که گفته بود در زندان در جدیدی به روی من گشوده شد. هاشمی‌رفسنجانی همیشه در دیدارها می‌گفت: «‌یار زندان ما کجا است؟». جلال اما فروتنانه رفتار می‌کرد. فروتنی‌های جلال گاهی سد راه او می‌شد. اصغری همچنین از لزوم دریافتن جوانان با الگوسازی برای آنها گفت: «خوشحالم از اجرای این برنامه چون ‌‌اهل فرهنگ جز حرمت معنوی چیزی ندارند. جلال را وادار کنید همه این ۵۰ سال را بنویسد، شفاهی و مکتوب. این‌گونه جوانان ما الگویی برای ادامه راه خود خواهند داشت».

وی در پایان سخن‌گفتن از جلال در زمان کوتاه را امری ناممکن خواند و خواند:

من چه گویم یک رگم هشیار نیست/ شرح آن یاری که او را یار نیست/

شرح این هجران و این خون جگر/ این زمان بگذار تا وقت دگر.

 ==========================

از نومیدی جلال تا دعا برای عمامه به سرها

 ========================

محمدجواد حجتی‌کرمانی همه صحبت‌های اصغری، نماینده سابق رهبری در روزنامه کیهان را جلوه‌ای از صحبت‌های خودش دانست و گفت که گویا مقداری از وظیفه من در تکریم جلال را اصغری به جا آورد.

این روحانی سیاسی در ادامه با نقل خاطره‌ای از مرحوم دعایی، مدیرمسئول سابق مؤسسه اطلاعات، جلال را آیینه جامعه ایران دانست. وی این‌چنین نقل کرد: «جلال چندی است پناه برده به تربت، زادگاه خود. اما چرا؟ مدتی بود که جلال کمتر می‌آمد دفتر. کم می‌نوشت یا نمی‌نوشت. به آقای دعایی مرحوم گفتیم چه شد؟ بلبل خوش‌سخن ما کجا رفت؟ او که وقتی آواز می‌خواند، جلسه را به رقص درمی‌آورد، حالا چه شد که دیگر در جلسه‌ها شرکت نمی‌کند؟

دعایی مرحوم گفت: جلال یک حالت ناامیدی پیدا کرده است». حالا آمده‌ام اینجا تا در مراسم نکوداشت جلال رفیع دو چیز بگویم:

اول اینکه اینها کسر شأن جلال نیست، بلکه اینها مشکلاتی است که ما به وجود آوردیم. جلال آینه تمام‌نمای ملت ایران است. ای کاش از خواب غفلت بیدار شوند آنان که دلشان برای کشور و انقلاب می‌سوزد».

دومین نکته‌ای که حجتی‌کرمانی درمورد آن سخن بر زبان راند، امید بود و قوت. او جلال را خطاب قرار داد و گفت: «برادر دوست‌داشتنی من! ناامید مباش».

یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور/ کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور/

ای دل غم‌دیده حالت به شود دل بد مکن/ وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور/

گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن/ چتر گل در سر کشی ای مرغ خوش‌خوان غم مخور

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت/ دائما یکسان نباشد حال دوران غم مخور

گرچه منزل بس خطرناک است و مقصد بس بعید/ هیچ راهی نیست کان را نیست پایان غم مخور.

شأن و منزلت شنونده بر سخنرانی ارجحیت دارد

 ==========================

 دکترهادی خانیکی، استاد علوم ارتباطات، حفظ حرمت شنونده را ضروری دانست و به سبب طولانی‌شدن زمان نشست و برای اینکه جلال زمان سخنرانی داشته باشد، گفت متنی که برای تکریم از جلال نوشته بود را در روزنامه اطلاعات منتشر خواهد کرد. وی گفت که روزنامه‌نگار می‌داند کی صحبت بکند و کی صحبت نکند. و بین حرف هنر (آوازخوانی استاد سراج) و شوق حضار برای شنیدن صحبت‌های جلال می‌فهمد که نباید صحبت بکند.

جلال، اختلاسگر بزرگ خاندان رفیع

رضا رفیع، برادر کوچک‌تر جلال، برای تکریم و دعوت او روی صحنه آمد. او با بیان گلایه‌ای از جلال گفت: «همه خانواده گلایه‌ای از جلال داریم. هرچه که هنر در ژن پدر ما و هرچه استعداد در رحم مادر ما بود را جلال تا لقمه آخر صاف کرد و چیزی نماند برای ما. شاید خداوند چیزی در جبین او دیده بود». وی در ادامه دو خاطره شیرین از جدی‌نگرفتن سیاست توسط جلال تعریف کرد و در پایان گفت: «می‌خواهم منتقد منصف باشم. از جلال پرسیدم نتیجه و بزرگ‌ترین دستاورد زندگی‌ات چیست گفت همه قابل نقد هستند».

به اخمت خستگی در می‌رود، لبخند لازم نیست/ کنار سینی چای تو اصلا قند لازم نیست.

از مخالفت با جبهه زر تا وزارت فخیمه ارشاد

 ============================

«هر طور که بود دو نفری ما را بالا آوردند». این اولین طنازی جلال رفیع به محض قرارگرفتنش پشت میکروفن بود. او که جبهه زر (با کسره و در معنای حرف مفت) را به سه جبهه زر و زور و تزویر شریعتی اضافه کرده بود گفت: «اجازه دهید جز این جبهه چهارم نباشم». رفیع درباره مخالفتش با برگزاری نکوداشت گفت: حکایت من خلاف آن دانش‌آموزی است که وقتی معلم گفت بگو الف گفت نمی‌گویم چون اگر بگویم تا فیهاخالدون الفبا مرا خواهی برد. من خلاف این دانش‌آموز عمل کردم. وا دادم و اینها نرم نرمک با زبان دیپلماتیک تا جایی کشاندندمان که خودمان لیست دادیم برای دعوت. او درباره کتاب‌هایی که قرار است رونمایی شود توضیح داد: قرار است از سه کتاب رونمایی کنیم. طنز‌های بی‌اجازه، طنز در چالش با ممنوعات و هم‌آغوش غزل. البته هنوز برای دو تا از کتاب‌ها از وزارت فخیمه ارشاد مجوز نگرفته‌ایم. با احتیاط می‌گویم «فخیمه» یک وقت نگفته باشم «وخیمه»! خواهش دارم که وزارت فخیمه با سعه صدر نگاه کند به کتب و مجوز دهد به آن. دیگر ما که تندتر از حافظ حرف نمی‌زنیم که. اوست که بیانیه سیاسی اجتماعی می‌داده و همواره نیز در حال چاپ مجدد است.

جلال رفیع گریزی رندانه می‌زند به دوران زندان خود و بازنمایی رسانه‌ای فعالیت‌های مبارزاتی خودش. او از سخنرانی خودش در موزه عبرت می‌گوید: آنجا گفتم هی می‌گویید چه شد، سیر و سلوک سیاسی شما چه بود و چه کردید؟ حال آنکه چهار روز زندان ما کاری نمی‌کند. حکایت ما حکایت آن جوانی است که روزی که همه دور آبشار نیاگارا جمع شده بودند تا ببینند کسی جرأت می‌کند بپرد پایین یا نه. جوان پرید پایین. بیرون که آمد همه دور او جمع شدند و گفتند بگویید استاد شما که بوده و چه تمرینی کرده‌اید و… جوان گفت کدام فلان‌فلان شده مرا هل داد پایین؟ این حکایت هلفدونی افتادن ماست». او در ادامه در نقد صداوسیما و نمایش دوران مبارزه او گفت: «یک بار دختری به روزنامه اطلاعات نامه نوشته بود، جوانی ۲۰سال است مرا اغفال می‌کند. حالا همین است. ما یک بار رفتیم تلویزیون برای مصاحبه آرشیوی. آنها مدام پخش می‌کنند. یک بار خواب دیدم خلق عظیمی در فضایی مثل تخت جمشید جمع شده‌اند. دست هرکس تحفه‌ای. آمده‌اند دنبال من. من که نه کوروش بودم و نه رستم، گفتم چه شده؟ گفتند این‌قدر این صداوسیما دوران زندان شما را پخش کرد که ما آمدیم بدهی تاریخی خودمان را به شما بدهیم تا بلکه بگذارید زندگی کنیم، بخندیم و نفس راحت بکشیم». جلال رفیع در نهایت گفت که: با تشکر از همه تکذیب می‌کنم که این وصله‌ها به من نمی‌چسبد! هرچه گفتید زیاده‌روی بود و اغراق. از خداوند ممنونم که استعدادهای زیادی به من داد و از خودم که هنرم خراب‌کردن همه آنها بود. من همانم که باید به او گفت جانا مگر ترقی معکوس کرده‌ای؟».

در پایان مراسم یک جلد از کتاب

“طنزهای باستانی”

اثر محمدولی سهرابی اسمرود

که با دیباچه ای به قلم استاد جلال رفیع چاپ

شده است،توسط نویسنده،به آقای رفیع اهدا شد.

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

محمد ولی سهرابی اسمرود

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

پدر و مادر، هر دو بازنشسته آموزش و پرورش هستند؛ آن هم با ۳۳ سال کار در دور افتاده‌ترین روستاهای کشور، نادر و ناصر فرزندان این زوج فرهنگی هستند که هزینه‌های تحصیل آن‌ها در دانشگاه آزاد، بخش زیادی از حقوق بازنشستگی آن‌ها را طی ۴ سال تحصیل، بلعیده است. نادر و ناصر ۲ سال است که در رشته‌های فنی فارغ التحصیل شده‌اند و پدر و مادرشان دغدغة اصلی زندگیشان شده بیکاری این دو پسر، هر کسی را هم می‌بینند، برای پیدا کردن کار التماس دعا دارند، اما آنچه در این دو سال به جایی نرسیده، تلاش این پدر و مادر، در  یافتن شغل مناسب، و حتی نامناسب! برای فرزندانشان است.

این زوج فرهنگی که باید دوران بازنشستگی خود را در کمال آرامش به سر ببرند، بیکاری فرزندان خانواده، آرامش خاطرشان را حسابی به هم ریخته است و این؛ حکایت خانواده‌های بی‌شماری است که فرزندانشان را به امید یافتن شغلی مناسب، راهی دانشگاه کرده‌اند و هزینه‌های کمرشکن شهریه‌ها را به جان خریده‌اند و اینک جوانان دانشگاه دیده و مدرک به دست آن‌ها، یا تن به هر کاری نمی‌دهند و یا اصلاً کاری وجود ندارد که وقت طلایی جوانان را پرکند، تاب بتوان از توانایی و ظرفیت عظیم جوانان در عرصه‌های کار و تولید، برای شکوفایی اقتصاد و آبادانی کشور بهره گرفت.

بیکاری واژه مأنوسی است برای هر خانواده ایرانی، خانواده‌هایی که خود سال‌ها عمر و جوانی خود را در ادارات، کارخانه‌ها، مزارع و… صرف کرده‌اند و درست زمانی که نیاز به آرامش روحی و جسمی دارند، دغدغه بیکاری فرزندان جویای کار، برایشان آزار دهنده شده است.

بیکاری جوانان در خانواده‌ها را نباید تنها به جنبة اقتصادی آن منحصر کرد، چرا که عوارض ناشی از بیکاری هر فردی در خانواده و اجتماع، فراتر از بعد اقتصادی آن، جنبه‌های روحی و روانی آن است که خواسته و ناخواسته محیط امن خانواده را به محیطی پرتنش و ناامن تبدیل می‌کند که تبعات ناشی از این ناامنی، دامن جامعه را هم می‌گیرد و در چنین جوامعی است که بستر انحرافات اجتماعی، اخلاقی، روانی و بزه‌های اجتماعی فراهم می‌شود. آمار و ارقام، حکایت از بیکاری خیل عظیمی از جوانان دانش آموخته و غیر دانشگاهی در جامعه دارد. پز جوانان دانش آموخته و آمار بالای فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌های مختلف را دادن، بدون فراهم کردن شغل مناسب برای این قشر مولد جامعه، دردی از جامعه ما را درمان نخواهد کرد. باید به هوش باشیم که نسخة شفابخش جامعه کنونی ما، تولید فارغ التحصیلان انبوه مدرک به دست فاقد مهارت‌های شغلی و مهارت‌های زندگی نیست. باید برای بیکاری جوانان جویای کار ـ خصوصاً در عرصه‌های تولید چاره‌ای اندیشید که فردا دیر است.

==========================================

 سخن مدیر مسئول/جوانان امروز/مرداد ۹۴

==========================================

• محمد ولی سهرابی اسمرود
• 
  
• =============================== 
•   
• 
  
• ســـالها پیش، به مناســـبتی و در مقاله ای، از پیرمرد عاقل و سرد و گرم
•  
• چشـــیده و رنج دیده ۸۵ ساله فامیل یادی کرده بودم که وقتی
•  
• سختیهای دوران بی برقی را یاد می کرد، همیشه وقتی کلید برق خانه
•  
• را می زد، به روح مخترع جریان برق از دل و جان صلوات می فرستاد که
•  
• زندگی را اینگونه بر جهانیان آسوده کرده است.
•  
• حکایت تنوع فضاهای مجازی و راحتی دسترسی خلق االله به انواع اطلا عات
•  
• بی شـــباهت به داســـتان مخترع جریان برق نیست، تا همة ما در کنار
•  
• سلام و صلوات بر اولیاء، انبیاء و صلحا، فاتحه ای هم نثار مخترع فضای
•  
• لا یتناهی مجازی بکنیم  و دعایی برای سلامتی اش! که اینگونه ما را
•  
• با انبوهی از اطلاعات ریز و درشـــت، در عالم بیکران اطلاعات، غرق در
•  
• شادی و سرور کرده است.
•  
• کتمـــان این واقعیت که فضاهای مجازی اینک افق جدیدی را فراروی
•  
• کاربرانش قرار داده، که بی هیچ مرکبی، سوار بر امواج، مرزهای جغرافیایی
•  
• را در طرفةالعینـــی در می نوردیم و اطلاعات مورد نیازمان را در اندک
•  
• زمانی به دست می آوریم، انکار واقعیتی است که کمتر کسی با این حربه،
•  
• می تواند فقط از تهدیدهای پیشروی این فضا های مجازی سخن بگوید وفرصتهای فراهم آمده از این
•  
•  فناوری را نادیده بگیرد.
•  
• کاهش فواصل زمانی و مکانی ناشـــی از بهره گیری از فضای ســـایبری،
•  
•  حذف و-کوتاه کردن مرزها و محدوده های جغرافیایی، دسترسی آسان
•  
• به اطلاعات مورد نیاز، کاهش هزینه های اقتصادی و حمل و نقل ناشی
•  
• از بهره گیری از این امکانات، جذابیت و تنوع موجود در این رســـانه های
•  
• ارتبـــاط جمعـــی و ده ها مزیت دیگر که زندگی امروزی ما با آنها عجین
•  
• شده است، نمونه های عینی هستند که همةما خواسته و ناخواسته، طول
•  
• و عرض زندگیمان را بر آنها پیوند زده ایم.
•  
• اســـتفاده از فناوری فضای مجازی، همانند تمام ابزارهای نوینی که در
•  
• دهه های اخیر وارد زندگی فردی و اجتماعی ما شـــده اســـت، همچون
•  
• شمشـــیر دولبه، فرصتها و تهدیدهای پیدا و پنهانی را فراروی ما قرار
•  
• داده است که در بالابه بخشی از این فرصتها اشاره شد که به یقین،
•  
• مزیتهای گفته شـــده، بخشـــی از انبوه مزایای اینگونه وسایل ارتباطی
•  
• اســـت و غیرمنصفانه اســـت که فقط تهدیدهای ناشی از بهره گیری از
•  
• فضای ســـایبری را ملاک ارزیابی و قضـــاوت خود قرار دهیم. اما چون
•  
• مزایای استفاده از فضاهای مجازی برای همگان به نوعی عیان است، در
•  
• اینجا می خواهم به آن روی سکه هم نگاهی بیندازم؛ باشـــد که برایمان
•  
• تلنگری باشد جهت استفادة هدفمند، از آنچه دیگران برایمان به ارمغان
•  
• آورده اند و در مطلع کالم هم سلام و دعای خود را، به رســـم ادب و
•  
• قدرشناسی، نثارشان کردیم.
•  
• اندر معایب و تهدیدهای ناشـــی از فضاهای مجازی که متأســـفانه قشر
•  
• عظیمی از جوانان ما را، به اقتضای شـــور و حالشـــان، به خود مشـــغول
•  
• کرده است، گفتنی ها فراوان است که از جملة آنها، فهرست وار، می توان
•  
• به موارد زیر اشاره کرد:
•  
• ـ بستری مناسب برای تهاجم و شبیخون فرهنگی/ تهدید تعامل اعضای
•  
• خانـــواده/ تغییر ارزشها و هنجارهـــای اجتماعی/ جایگزینی ارتباطات
•  
• اجتماعی با ارتباطات فردی/ رواج و نشر اطلاعات بی  پایه و اساس در جامعه/
•  
• گســـترش لجام گسیخته فرهنگ غالب غرب با تولیدات برنامه ریزی شده
•  
• محصوالت فرهنگی/ تهدید کیان خانواده با سرک کشیدن به شبکه ها و
•  
• فضاهای بی در و پیکر/ رواج سطحی نگری در پذیرش افکار و اندیشه های
•  
• بی پایه و اســـاس و ســـلب نقد و تحلیل علمی پدیده ها، با  عدم مطالعة منابع
•  
•  معتبر ،یا عدم اســـتفاده از نظر کارشناسان مجرب در این زمینه/ تأثیرپذیری
•  
• بی قید و شرط و بدون تحقیق اندیشه های نوظهور، با غفلت از نیات پشت
•  
• پرده و زوایای پنهان صاحبان این اندیشـــه ها/ مواجه شدن نسل جدید با
•  
• حجمـــی از اطلاعات و گزینـــش و پذیرش آن، بدون تحقیق و مطالعه/
•  
• گرایش اعضای خانواده، خصوصانسل جوان به انزواگرایی و سرگرم شدن
•  
• با انبوه اطلاعات ســـره و ناســـره/ شکاف بین نسلی، با سرگرم شدن هر
•  
• یک از اعضای خانواده با یکی از وســـایل ارتباطی نوین، به جای دور
•  
• همنشینی و گفتگو/ تخریب چهره های ملی و مذهبی موجه و تأثیرگذار
•  
• گذشـــته و حال و چهره ســـازی های کاذب برای اشخاصی که حقشان
•  
• گمنامی است/ دامن زدن به اختلافات قومی و قبیله ا ی که رمز اتحاد و
•  
• همدلی ملت و کشور ما در مقابل دشمنان بوده و هست/ نشانه گرفتن
•  
• بنیاد خانواده که رکن رکین اعتلای شخصیت افراد برای ورود در جامعة
•  
• برتلاطم و پرشروشور امروزی است/ تضعیف اعتقادات، با ایجاد شبهات
•  
• فکری، برای تزلزل باورهای دینی کاربران سست عقیده و یا کم اطلاع
•  
• و به حاشـــیه بردن ارزشهای ســـالم افراد/ پندار غلط در بین برخی از
•  
• کاربران جوان که بر این عقیده هستند، با سرگرم شدن با انبوه اطلا عات
•  
• فضاهای مجازی، عالم دهر شـــده اند و همه چیز و همه کس زیر بال و
•  
• پر آنهاســـت و دیگر نیازی به مطالعه کتابهای مفید و اســـتفاده از نظر
•  
• کارشناسان اهل فن ندارندو…
•  
• نیاز هســـت که در مورد هر یک از این تهدیدها، با کار کارشناســـی،
•  
• سخنها گفته شود و تحلیل و راهکار ارائه شود، اما آنچه که بیش از همة
•  
• تهدیدها در این فضاهای مجازی، به عیان دیده می شود، تلاش فراوان
•  
• برای ایجاد و القای شبهه در بین نسل جوان برای دین زدایی، ارزشهای
•  
• اسلامی، باورها و اعتقادات آنان است و با زیرکی هر چه تمام، با انبوهی
•  
• از هجمه، این باورها را نشانه رفته اند. متأسفانه بعضی از کاربران جوان
•  
• هم که ســـابقه ای از مطالعات عمیق در مورد این ســـئواالت و شبهات را
•  
• ندارند، خواسته و ناخواسته با قبول این شبهات بی اساس، عاملی برای
•  
• نشر خواسته های صحنه گردانان این ایده ها و عقیده ها می شوند و گاهی
•  
• این شبهات را با چنان رنگ و لعابی به خورد مخاطب می دهند که روح
•  
• کاربر از شیطنت پشت پرده گردانندگان آن هم خبر ندارد.
•  
• رواج و القای شبهات دینی، ارزشها و هنجارهای اجتماعی در شبکه های
•  
• رنگارنگ مجازی، پدیدة نوظهور شبیخون فرهنگی دشمن است که به
•  
• نوعی هویت نسل تأثیرگذار جامعة ما را نشانه گرفته است. و از آنجائیکه
•  
• اکثریت مشـــتریان و مخاطبان فضاهای مجازی، نســلهای جوان و
•  
• نوجوان جامعة ما هســـتند و پشتوانة ذهنی، علمی و تحقیقی قوی هم
•  
• برای تشخیص سره از ناسره ندارند، چون شرایط سنی چنین فرصتی را
•  
• به آنها نداده است، آنها ناخواسته قافله سا لار و پیشقراول هجوم شبهات هستند
•  
• و مســـئولین، متولیان امور فرهنگی، نهادها و وزارتخانه های متولی امور
•  
• جوانان باید برای خنثی کردن این نقشـــة دشـــمنان، چاره ای اساسی
•  
• بیندیشـــند و مراکز عریض و طویل دولتی و غیردولتی که رسالتشـــان
•  
• پاسخگوئی به شبهات و سئواالت در حوزه رسانه های مکتوب است که
•  
• عموماهم پاســـخ اینگونه سوالات قابل جســـتجو در رسالة علما و فضلا ست، برای
•  
• رصد و پاسخگوئی به شبهات فضای مجازی هم چاره ای بیندیشند که
•  
• فردا دیر است.
•  
• یکی از راه های عملی برای رصد و پاسخگوئی به این جوسازیها و شبهات،
•  
•  استفاده از افراد مطلع، از جنس مخاطبان جامعة هدف است. یعنی حضور
•  
• فرد یا افرادی مطلع، اهل علم و تحقیق و کارشـــناس خبره در جمع
•  
• مخاطبان خاص فضاهای مجازی، تا با مطالعه شبهات و سئواالت مطرح
•  
• شده، پاسخهای مناسب را به این شبهات بدهند. استفاده از کارشناسان
•  
• در حوزه هـــای مختلف تاریخی، دینی، فرهنگی و اجتماعی از ضروریات
•  
• حضور در فضاهای مجازی، برای خنثی کردن برنامة دشـــمن در ایجاد
•  
• شـــک و شـــبهه در میان جوانان است. البته نقش اساسی خانواده ها در
•  
• آموزش، هدایت و کنترل این قشر و حضور هدفمند و هوشیارانه خود
•  
• نسل جوان در فضاهای مجازی در شکل دهی و هویت بخشی و مقابله با
•  
• القائات بی اساس شبکه های مجازی بی تأثیر نیست تا بدینوسیله، ضمن
•  
• بهره گیری عالمانه و هوشیارانه از فناوری نوین فضای مجازی، با افراط
•  
• و تفریط، اسیر دام ها و تله های دشمنان هم نشویم .ان شاء الله
• ———————————————————————————–
• سخن مدیر مسئول/جوانان امروز/ ماهنامه روزنامه اطلاعات/خردادماه ۱۳۹۵

]]> http://aftabasmarod.ir/?feed=rss2&p=4541 0 http://aftabasmarod.ir/?p=3964 http://aftabasmarod.ir/?p=3964#comments Mon, 14 Mar 2016 09:01:46 +0000 محمد ولی سهرابی http://aftabasmarod.ir/?p=3964 بهار؛بهانه شادمانی

===============

درحسرت لذت‌های زندگی!

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

محمد ولی سهرابی اسمرود

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

تا رسیدن سال نو، باز هم تنها یک سلام فرصت باقی است، پس: سلام. در مطلع کلام، از خداوندی که هستی، از او دارد نشاط و شور ومستی، برای همة شما خوشدلانه احسن‌الحال آرزو می‌کنم و نوبهار و عید را با جلوة نوروزیش به شما خوبان، تبریک و شادباش می‌گویم و مثل همیشه می‌روم سر اصل مطلب!

نمی‌دانم با من هم عقیده هستید که گذرزمان، رفته رفته، گرد فراموشی و بی‌تفاوتی را بر چهره سنت‌ها و آئین‌های دیر پای ما می‌کشد و گوئی لذتی که کودکان،‌نوجوانان و جوانان دهه‌های پیشین از برپایی این آئین‌ها می‌بردند، اینک همچون خود این مراسم و آئین‌ها، به تاریخ می‌پیوندد!

در نگاه اول، با این فرض که برای هم نسلان من و بزرگتر از من، این نگاه و شیوة برخورد با سنت‌های گذشته، امری عادی است که دیگر نسل من و نسل‌های گذشته، طبیعی است شور و حال روزشمار رسیدن عید نوروز و … را نداشته باشیم، اما با نگاه به کودکان و فرزندان خود مشاهده می‌کنیم حس و حال آنها نیز، هرگز حس و حال و شور و نشاط کودکان نسل‌های گذشته نیست.

نسل‌های گذشته، علی‌رغم سختی‌های زندگی و امکانات کم و محدود، لذت‌هایی را درطول زندگی تجربه می‌کردند که همه کمبودها و مشکلات موجود با شادی‌های خود ساخته و خودخواسته آن‌ها در پای نشاط و شور و شادی قربانی می‌شد، چرا که بر این عقیده بودند که کمال و جمال زندگی همین است و بس!

روز شماری برای رسیدن عید نوروز و شور و نشاط جمعی برای خانواده‌های ایرانی در برپائی مراسم آغازین سال، گوئی فصل مشترک و ناگسستنی هر خانواده ایرانی بود تا به این بهانه، روزها و هفته‌های دیگری را به پروندة شادی‌های همیشگی خود اضافه کنند.

تدارک، برپائی و اجرای آئین‌های نوروزی، هدف مشترک همة نسل‌های موجود و خانواده‌های ایرانی بود و حتی پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها هم با نشاط‌تر از کودکان و نوجوانان، در ایجاد این شور و شادی، سهم به سزایی داشتند. اما اینک گوئی هیچکدام از این نسل‌ها حس و حالی برای برپائی این مراسم ندارند. حتی کودکان و نوجوانان نسل اینترنت، وایبر و تلگرام، بی‌حالتر از پدر و مادر و… از کنار برپائی آئین‌های نوروزی، به راحتی می‌گذرند.

به علل اجتماعی، روان‌شناسی، فرهنگی و … این بی‌رغبتی نسل جدید کاری ندارم که به قول عزیزی؛ بچه امروزی که در طول سال، بارها و بارها خرید فراتر از عید را تجربه می‌کند، دیگر آرزویی برای شمارش معکوس فرا رسیدن عید ندارد. نسلی که درطول سال، در کنار بارها خرید کفش و لباس، تجربه عوض کردن مدل‌های مختلف گوشی، تبلت و … را دارد، انتظار برای خرید سالانه احتیاجاتش مفهومی ندارد.

این یک طرف قضیه است و به قول اهل فن، لازمه و محصول زندگی مدرن، اقتضاعاتش همین است، اما طرف دیگر قضیه‌ هم نوع برخورد و نگاه نسل‌های پیشین به زندگی امروزی است که دست در دست هم، چنین شرایطی را برای بی‌تفاوتی و بی‌رغبتی خانواده‌ها برای احیا و برپائی سنت‌ها و ایجاد شور و نشاط درخانه و جامعه فراهم ساخته است.

نگاه گذرا به زندگی و کیفیت زندگی درچند دهه گذشته و اکنون، گویای خیلی از ناگفته‌هاست، هر چند به زعم برخی افراد، این مقایسه‌ها، قیاس مع‌الفارق است و شعاری بیش نیست، اما به نظر من، این مقایسه واقعیتی فراتر از هر شعاری است.

برای اینکه نوع نگاه ما به کیفیت زندگی در گذشته و حال کمی تا قسمتی ملموس‌تر و عینی‌تر باشد، و به اصطلاح نگاه متفاوت دو فرد، دو نسل و دو دیدگاه در مورد زندگی را واضح‌تر تبیین و روشن کنیم، بد نیست نگاهی به حکایت ماهیگیر و تاجری داشته باشیم که بی‌ارتباط با موضوع بحث نیست:

یک تاجر آمریکائی نزدیک یک روستایی در مکزیک ایستاده بود که یک قایق کوچک ماهیگیری از کنارش رد شد و کنار ساحل ایستاد. تاجر، داخل قایق چند عدد ماهی دید  از ماهیگیرمکزیکی پرسید: چقدر طول کشید تا این ماهی‌ها را بگیری؟ مکزیکی گفت: خب، درمدت کمی این ماهی را صید کردم تاجر گفت: پس چرا بیشتر صبر نکردی تا بیشتر ماهی‌گیرت بیاید؟ ماهیگیر گفت: چون همین تعداد هم برای سیر کردن خانواده‌ام کافی است. تاجر گفت: بقیه وقتت را چیکار می‌کنی؟ ماهیگیر گفت: استراحت می‌کنم، با بچه‌هایم بازی می‌کنم، با زنم به پارک و طبیعت می‌روم، بعد می‌روم در دهکده با دوستانم شروع می‌کنیم به گیتار زدن، کمی‌ هم مطالعه می‌کنم، خلاصه، مشغولم با همین سبک زندگی.

تاجر آمریکائی گفت من در دانشگاه‌ هاروارد درس خوانده‌ام و می‌توانم در این مسیر کمکت کنم تا زندگی‌ات عوض شود.

تو باید بیشتر ماهی‌بگیری‌،‌آن وقت می‌توانی با فروش بیشتر، یک قایق بزرگتر بخری و رفته‌رفته کارت که رونق گرفت، چند قایق دیگر هم به قایق‌هایت اضافه کنی و …

ماهیگیر مکزیکی گفت: خب، بعدش چی؟ تاجر: آن وقت به جای اینکه ماهی‌‌ها را به واسطه‌‌ها بفروشی، آن‌‌ها را مستقیم به مشتری‌‌ها می‌دهی و برای خودت کار و بار حسابی دست و پا می‌کنی …، بعد هم کارخانه‌ راه می‌اندازی و خودت فقط به تولیدات کارخانه نظارت می‌کنی، سپس می‌توانی در شهرهای بزرگی چون نیویورک و لس‌آنجلس و … شعباتی از کارخانه دایرکنی … آنجاست که دست به کارهای مهمتر هم می‌توانی بزنی و ….

ماهیگیر که جذب برنامه‌های تاجر آمریکائی شده بود، پرسید: اما، آقا؛ این کارها چقدر طول می‌کشد؟ تاجر پاسخ داد: پانزده تا بیست سال. ماهیگیر گفت: بعد از انجام همۀ این کارها … چه می‌شود؟ تاجر: آنگاه در فرصت مناسب سهام کارخانه و شرکت‌‌ها را در بورس عرضه می‌کنی و به قیمت خیلی بالا می‌فروشی و با این کار، میلیون‌‌ها دلار درآمد کسب می‌کنی.

ماهیگیر باز سئوال کرد: میلیون‌‌‌ها دلار؟ خب، بعدش چی….؟ تاجر: آن وقت می‌توانی بازنشست بشوی، بروی به یک دهکدۀ ساحلی کوچک دنج و آرام و تا جائی که می‌توانی حسابی استراحت ‌کنی، با زن و بچه‌‌ها خوش بگذرانی، با دوستانت به تفریح بروی و زندگی را خوش بگذرانی!‌

ماهیگیر نگاهی به تاجر آمریکائی کرد و گفت: خب، من الان هم دارم همینگونه زندگی می‌کنم! ۲۲

این مثال صرفاً بهانه‌ای برای ورود به بحث رضایت و عدم رضایت از طول و عرض زندگی در میان نسل‌های گذشته و اکنون جامعۀ ایرانی است، والاّ هیچ کس منکر تلاش و کوشش ـ در حد توان برای گذراندن زندگی خوب، جامعۀ پویا و کشور آباد نیست.

خیلی دور نرویم، درسال‌‌های ۴۰و۵۰و۶۰ و حتی ۷۰ به تعیین رفاه اجتماعی مردم در حد و اندازه حالا نبود و به گواه تاریخ، آمار، شنیده‌‌ها و دیده‌‌ها، مردم آن روزگاران، به معنای واقعی مثل امروز پولدار نبودند، امّا با این وجود عموماً احساس خوشبختی می‌کردند، خوشبخت بودند، حال خوش داشتند و شور و نشاط زندگیشان بسیار بیشتر از حالا بود.

الان با وجود خیلی از امکانات زندگی و رفاه نسبی در خیلی از خانواده‌‌ها، کمتر آدم راضی به وضع موجود در جامعه می‌بینم، گوئی همه عصبانی هستیم از این وضع، خیلی‌‌ها از زمین و زمان شکایت داریم، همه‌مان عجله داریم برای گذر از این زندگی و احیاناً رسیدن به زندگی خوبتر و خوشتر!، بیشترمان با تلنگری در کوچه و خیابان و … از کوره درمی‌رویم، شب و روز در تکاپوی رسیدن به آمال و آرزوهای دست یافتنی و نیافتنی هستیم، تلاشمان این است که دقیقاً مثل دیگران زندگی کنیم، در ناکامی‌های زندگی همه را شریک جرم می‌دانیم و …

با همۀ این اوصاف، به خیلی از خواسته‌های به حق و ناحق خود هم می‌رسیم، امّا باز هرگز از این وضعیت راضی نیستیم! آنچه را به دست می‌آوریم، راضی‌کننده نیست. اضطراب و استرس عضو جداناپذیر زندگی ما شده است و احیاناً در کنار همه داشته‌‌ها و اسباب‌ و لوازم زندگی مدرن، خیلی احساس خوشبختی نمی‌کنیم و از داشته‌هایمان در زندگی لذت نمی‌بریم.

به قول دوستی؛ با همۀ این داشته‌‌ها، افسردگی را هم به دارایی‌های بی‌شمار زندگی‌مان اضافه می‌کنیم، در حالیکه نسل‌های گذشتۀ ما، با وجود همۀ نداشته‌‌ها و کم و کسری‌‌ها در زندگی، فرصتی برای افسردگی نداشتند و اصلاً‌ رضایت از وضع موجودشان، فرصت رقابت ناسالم و حتی سالم را برای رسیدن به خواسته‌هایی که عیش آنها را منقش کند؛ از آن‌‌ها می‌گرفت، تا رضایت دهند که دم غنیمت است و اگر همین دم را غنیمت نشمارند، فرصت لذت بردن از زندگی برایشان رؤیایی دست نیافتنی می‌شود.

امّا حالا، خیلی‌هایمان به امید فردایی بهتر، هر روز که از خواب بیدار می‌شویم، می‌بینیم هنوز امروز است و فردای رؤیایی ما هنوز نیامده است، غافل از اینکه فردا واژه‌ای بیش‌ نیست، هرچه هست، همین امروز است.

منظورم از دم را غنیمت شمردن، بی‌تفاوتی و بی‌قیدی برای نیل به پیشرفت نیست، بلکه غرض این است در کنار تلاش؛ هر وقت خوش که دست دهد، مغتنم شماریم، در غیر این صورت، به انتظار مدینۀ فاضله و شرایط صددرصد آرمانی و ایده‌آل برای ایجاد شور و نشاط در زندگی نشستن، هرگز محقق نخواهد شد و اگر هم فراهم شد، زمانی خواهد بود که من و شما قدرت فیض بردن از آن شرایط آرمانی را نخواهیم داشت:‌

چون نتوانستم، ندانستم چه سود

چونکه  دانستم ،  توانستم  نبود

پس بهار یکی از بهانه‌های خوب برای خوب زیستن، خوشدل بودن، از داشته‌های زندگی لذت بردن، از آئین‌‌ها وسنن قدیمی، پلی برای گذر از مشکلات به سوی شادمانی و نشاط ساختن است. اگر از آمد و شد بهار ما را همین بس که زندگیمان را به یمن حضور رستاخیز گونه‌اش به سمت و سوی آرامش و آسایش سوق دهیم، بسی سعادت، که به قول صائب نومید نیستیم ز احسان بهار وگرنه باید سال‌‌ها آمد و شد بهار را فقط در دمیدن سبزه و گل ببینیم و حسرت بخوریم:

… که بسی گُل بدمد، باز ما در گل‌ باشیم.

با آرزوی ایّامی خوش، همۀ شما را به خداوند بزرگ می‌سپارم.

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

به نقل از:جوانان امروز/ماهنامه موسسه اطلاعات/سخن مدیر مسئول/ویژه نامه

فروردین ماه۱۳۹۵

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 
امنیت غذائی می‌خواهیم!

—————————————————————————-

ـ بنزین پتروشیمی‌ها سرطان زاست
ـ ۳۵% نمک‌های بازار تقلبی است
ـ ظروف یک‌بار مصرف، سرطان‌زاست
ـ تقلب، این بار در تولید عسل از شیرة قند
ـ آب یک سوم مناطق پایتخت آلوده است
ـ به دلیل استفاده از روغن پارافین، سیب و خیار را با پوست نخورید
ـ بیشتر میوه‌های وارداتی در بازار آلوده هستند
ـ آلودگی پرفروش‌ترین سیگار قاچاق به مواد هسته‌ای
ـ وجود دو هزار جایگاه CNG غیراستاندارد در کشور
ـ لابی دلالان و برخی پزشکان پشت پرده تجویزهای غیرضرور
ـ ماجرای استفاده از هورمون رشد در گوجه فرنگی
ـ استفاده از داروهای غیرمجاز در تغذیة دام و طیور
ـ افزایش عطرهای تقلبی در بازار
ـ معرفی ۱۴ برند آبلیموی غیرمجاز
ـ و…
گذر و نظری بر عناوین ذکر شده در رسانه‌های گروهی که نَقل و نُقل محافل و مجالس خصوصی و عمومی ما ایرانیان حداقل در سال ۱۳۹۴ است، چه حس و حالی به من و شما شهروند ایرانی می‌دهد که گاهی زیربار مشکلات زندگی، کمر همتمان هم خم می‌شود؟!
امنیت در یک جامعه و یک کشور، برای شهروندانش، تحفه‌ای است بس ارزشمند که در سایة تدبیر دولتمردان، به تک تک افراد هدیه می‌شود که البته گاهی به غفلت، ما قدرش را نمی‌دانیم. برای مثال، امنیت اجتماعی که کشور ما در سایة وجود و حضور نیروهای نظامی و انتظامی مقتدر در منطقه برای کشور به ارمغان آورده است، موهبتی است بزرگ در جهان پرآشوب و منطقة پرآشوبتر خاورمیانه، که هر روز شاهد قتل عام و کشت و کشتار گروه زیادی از شهروندان بی‌دفاع کشورهای همسایه خود هستیم.
امنیت فضائی که به گفتة کارشناسان، در سال‌های اخیر، یکی از امن‌ترین دالان‌های هوایی برای پرواز هواپیماهای غیرنظامی است، یکی دیگر از امنیت‌های مورد نیاز هر کشوری است که الحمدا… بی‌عیب و نقص، آسمان کشورمان را به فضای ایمنی برای حمل و نقل هوایی تبدیل کرده است.پ
امنیت قضائی، نمونه‌ای دیگر از امنیت مورد نیاز شهروندان هر ملک و مملکتی است که در سایة این امنیت، هرکسی احساس کند مورد ظلم و تجاوز دیگران قرار گرفت، فریادرسی خواهد بود که او بتواند به حقوق قانونیش در اجتماع برسد.
امنیت غذائی، یکی دیگر از امنیت‌های مورد نیاز شهروندان هر کشوری است که با امور روزمره همه افراد جامعه عجین شده که مهمتر از امنیت فضائی و قضائی، با روح و جسم همگان ارتباط ناگسستنی دارد. وقتی این امنیت با حضور و ظهور انواع خبر و تیترهای نگران کننده در مطبوعات و فضاهای مجازی و رسانه‌های شنیداری، تهدید می‌شود، تبعات ناشی از حجم انبوه و پی‌درپی وجود تقلب در تولید و توزیع مواد غذائی و یا زیان‌های بهداشتی ناشی از مصرف انواع خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها، ذهن و جسم شهروندان را نشانه می‌رود که گاهی جبران این تبعات امری است غیرممکن و مخل آسایش و آرامش برای هر شهروندی.
اگر قرار باشد آنچه را که می‌خریم، می‌خوریم و می‌پوشیم، مخل سلامتی و بهداشت جسمی و روحی ما باشد، امنیت غذائی در جامعه چه مفهومی خواهد داشت تا با فراغ بال بتوانیم فکر سالم و جسم سالمی برای گذران زندگی داشته باشیم.
با مرور خبرهای ناخوش تقلب در تولید انواع مواد غذائی، گویی زین پس با خرید هر قلم از اقلام مواد غذائی، سبد خرید و سفرة هر ایرانی با انبوهی از بمب‌های پرخطر پر و آرایش می‌شود تا به دست خود، سلامتی خود را نشانه بگیریم و آنچه را که برای سلامتی و بقای خود مصرف می‌کنیم، تصور ما این باشد که با دست خود، اسباب مریضی و هلاکت خود را فراهم می‌سازیم!
اگر قرار باشد ما هر روز شاهد چنین خبرهای درست و گاهی نادرست در جامعه باشیم و با هر لقمه‌ای، نگران به خطر افتادن سلامتی خود و خانواده‌مان باشیم، تاوان بی‌اعتمادی و نگرانی در امنیت غذائی ما را چه کسی عهده‌دار خواهد شد؟! وظیفة دولتمردان، وزارتخانه‌ها و مسئولین امور در کنار تأمین امنیت فضائی و قضائی، تأمین امنیت غذائی برای شهروندان هم هست که مدتی است به فراموشی سپرده شده است!

========================

*سخن مدیر مسئول/  محمد ولی سهرابی اسمرود/نشریه جوانان امروز-ماهنامه روزنامه اطلاعات

========================

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

محمد ولی سهرابی اسمرود

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
چندی پیش انجمن اسلامی دانشکدة اقتصاد دانشگاه تهران، میزبان کارشناسان حوزه‌های مختلف بود تا در نشست «بررسی ابعاد اقتصادی خدمت سربازی» جایگزینی سرباز حرفه‌ای به جای سربازی اجباری را موردبحث و بررسی قرار دهند. البته از عجایب این نشست حضور صاحبنظران حوزه اقتصادی و عدم حضور حتی یک نماینده از حوزة نظام وظیفه بوده است!
قبل از ورود به بحث سربازی، بی‌مناسبت نیست خاطره‌ای از دهة هفتاد نقل کنم. در دوران مسئولیتم در مجلة اطلاعات علمی، جوانی تحصیل‌کرده در مقطع کارشناسی ارشد، رشتة برق و الکترونیک و دانش‌آموخته برتر یکی از دانشگاه‌های معتبر داخلی که اتفاقاً حائز رتبه‌ای هم در یک جشنواره علمی شده بود، به دفتر مجله آمده بود، برای یک گفتگو من هم به اتفاق خبرنگار مجله، پای صحبت‌های ایشان نشستم، می‌گفت فعلاً سربازم؛ از روزگار گله داشت، از دوران سربازی هم گله‌مند بود. می‌گفت پس از دوران آموزش، ماه‌هاست در یکی از پادگان‌های نظامی و در آشپزخانة پادگان مسئولیت مهمی را برعهده‌ام گذاشته‌اند! وظیفه‌ام این است در صف غذای سربازان، مراقب باشم تا خدای نکرده، سرباز گرسنه‌ای هوس نکند در بی‌غفلتی مسئولین آشپزخانه و من؛ دو بار غذا بگیرد!
مهندس برق و الکترونیک می‌گفت بارها به مسئولین مربوطه مراجعه کرده و اعلام آمادگی کرده بودم که تا جایی که مقدور است، در حوزة تحصیلات دانشگاهی خودم کاری را به من واگذار کنند تا منشاء خدمتی برای جامعه و کشورم باشم، امّا تلاشهایم نتیجه‌بخش نبود و ناچارم دو سال دوران سربازی‌ام را با همین مسئولیت سنگین و خطیر به پایان برسانم!
کم نبوده و نیستند جوانانی که با وجود داشتن تحصیلات عالی خوب یا صاحب‌نظربودن در حرفه و کار فنی، در نبود برنامه‌ای مدون برای استفاده بهینه از دو سال طلائی دوران جوانیِ جوانانِ مشمولِ سربازی، عمر و وقت گرانمایه را در حالی گذرانده‌اند که نه تنها بر اندوختة آن‌ها اضافه نشده، هزینه‌های سنگینی را نیز بر کشور تحمیل کرده‌اند.
اینکه از سربازی به عنوان «دوران مقدس» نام برده می‌شود، همة ما اتفاق نظر داریم و بر این نکته واقفیم که وجود نیروهای نظامی پرتوان و پرقدرت، با سربازان توانا و آماده، لازمة اقتدار نظامی هر کشوری است و سربازی رفتن هم وظیفه‌ای تعریف‌شده برای جوانان هر ملک و مملکتی، امّا بهره‌گیری از این نیروهای پرشورِ جوان در دو سالِ دورانِ سربازی، حرف‌های نگفته و نشنیده فراوانی دارد که از دوران تصویب، خدمت اجباری سربازی در سال ۱۳۰۴ تکنون حل نشده باقی مانده است.

استفاده هدفمند، برنامه‌ریزی شده و اصولی از نیروی جوانی خیل عظیمی از جوانان کشور در دوران سربازی، مقوله‌ای است بس مهم تا مسئولین کشوری و لشکری با بسیج همة امکانات، افکار و توانائی خود، از این لشکر آماده به کار، در دوران خدمت سربازی آنچنان بهره گیرند تا هم خاطرة خوش دوران خدمت در محافل و مجالس نقل و نُقل همگان شود و هم کشور از این سرمایه‌های عظیم برای حل برخی از مشکلات موجود جامعه بهره برگیرد.
لازمه رسیدن به این مقصد و مقصود، در این است که مسئولین امر، با سود بردن از همة توان کارشناسی و مشاوره مشاوران خبره در حوزه‌های مختلف، برای دو سال دوران سربازی جوانان، برنامه و هدف داشته باشند. دو سال دوران سربازی، بهار زندگی هر جوانی است که اگر بی‌برنامه، بیهوده و بی‌هدف سپری شود، بخشی از زندگی جوان سرباز را در آینده هم تحت تأثیر قرار خواهد داد. لزوم برنامه‌ریزی برای جایگزینی سربازی حرفه‌ای به جای سربازی اجباری، یعنی بهره بردن از توان علمی و فنی هر جوان، مقدمه‌ای است برای هدفمند کردن این دوران طلایی جوانی. اگر غیر از این باشد، شعار «سربازی، دوران ساختنِ مرد از جوانان خام روزگار است» شعاری بیش نخواهد بود و این دوران، نه تنها مردساز جلوه نخواهد کرد، بلکه گاهی با سرخوردگی‌هایی که در این دوران بر جوانان رُخ می‌نماید، برخی را در پنجة بی‌رحم روزگار اسیر خواهد کرد، مثل قصة جوان مطلع این نوشته که یک سال پس از آن ماجرا خبردار شدم، سرانجام از مرزهای قاچاق زمینی، پس از تحمل رنج‌های فراوان، وارد یکی از کشورهای اروپائی شده و رحل اقامت گزیده است!
سربازگیری و سربازی رفتن، خصوصاً در کشوری مانند ایران که همیشه روزگار، مورد طمع و گاهی تاخت و تاز بیگانگان بوده و هست، امری است لازم و وظیفه‌ای است ملی و میهنی تا با آمادگی لازم دفاعی، چون دوران دفاع هشت ساله، فرصت هرگونه تجاوزی را به کشور دفع کنیم، اما در دوران صلح و آرامش نیز باید برای ۲ سال خدمت جوانان این مرز و بوم فکر اساسی و کارشناسی کرد تا عزم و توان باالقوه قشر بزگی از نیروی جوان را به سمت و سوی سازندگی، تولید، پیشرفت و تعالی جامعه سوق داد که نیروی جوانی سرمایه‌ای است مشکل‌گشا، با این شرط که ما برنامه‌ای برای استفاده از این سرمایه‌های ناتمام را در جامعه، خصوصاً در دوران خدمت نظام وظیفه داشته باشیم. به امید آن روز.

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

سخن مدیر مسئول/جوانان امروز/دی ماه ۹۴

بهار کردار نیک ایرانی‌ها هم می‌رسد؟!

——————————————————

محمد ولی سهرابی اسمرود

—————————————————–

آمد و رفت بهار برای ما ایرانی‌ها، جدا از جنبش و خیزش طبیعت که برایمان فرح‌بخش و نشاط‌ آفرین است، فصل ارزیابی و سنجش اعمال و افکار و کردار ما، حداقل در طول یک سال است و چه توفیقی از این بهتر که به اصطلاح علما، هر کدام از ما به محاسبه نفس خویش بنشینیم. چرا که نوروز جشن انسان است، بدان روی که ما ایرانی‌ها آن را برای نشان دادن انسانیت انسان برگزیده‌ایم.

بهار فصل رویش و زایش طبیعت و نوروز فصل خودسازی انسان هم هست. پس نوروز می‌تواند روز تجدیدنظر در رفتارها، کردارها و گفتارها باشد و بهار انگیزه‌ای برای اصلاح زشتی‌ها و جنبشی در اخلاق و کردار ما.

به راستی اگر به من و شما برگه‌ای بدهند که در آن برخی از صفات ناپسند و کردارهای ناصواب خود را ردیف کنیم، مهمترین صفات مذموم من و شما در این سیاهه چه خواهد بود؟ یادم هست سال‌ها پیش یکی از خبرگزاری‌های معتبر از کاربران خواسته بود تا به سؤالی با این مضمون پاسخ دهند که:

“چه ویژگی در رفتار ایرانی‌ها هست که آن‌ها را از دیگران متمایز می‌کند؟»

چون پاسخ به این سؤال بدون ذکر مشخصات کاربران بود، پاسخ‌های جالبی داشت که شاید پاسخ‌های من و شما هم باشد، برای درج در صفحه سفیدی که می‌خواهیم در آن صفات ناپسندمان را بنویسیم، از جمله:

ـ احساس می‌کنیم مورد ظلم واقع شده‌ایم و حقمان را خورده‌اند، پس سعی می‌کنیم حقمان را به کسی ندهیم، نمودش در رانندگی ماست. واقعیت این است که نمی‌توانیم خیلی به رفتارهای اجتماعی‌مان ببالیم

ـ ایرانی‌ها غیرقابل پیش‌بینی‌ترین و غافلگیرکننده‌ترین مردم جهان هستند..

ـ جبر تاریخ و جغرافیا از ما ملتی با سیاست و کیاست ساخته است، در مجموع، جمع اضداد هستیم

ـ به دلیل جبر فرهنگی، سعی می‌کنیم با اشاره و کنایه منظورمان را بفهمانیم که اغلب برداشت درست از منظور ما نمی‌شود!

ـ خیلی غر می‌زنیم و کمتر راه‌حل می‌دهیم.

ـ درد جدید ما تحقیر نفس و مقایسه دائمی خود با دنیای خارج است، آن هم بدون شناخت کافی و علمی از شرایط آن‌ها و تنها با استناد به رسانه‌های خارجی، اینترنت و شنید‌های بی‌پایه و اساس.

ـ امروزه استفاده از شیوه‌ها و امکانات فرهنگ‌های مختلف غربی که تفاوت بسیار با فرهنگ ما دارند، باعث سردرگمی بسیاری ازما، برای هدفمند بودن در زندگی شده و سبک زندگی ایرانی و اسلامی را به حاشیه برده است.

ـ در ایران، مردم با ساز مخالف زدن با شرایط حاکم، استاد ایجاد تورم و گرانی برای خودشان هستند.

.

ـ افتخار و اتصال افراطی و اغراق‌آمیز به تمدن ۲۵۰۰ ساله هم جزئی از خودبزرگ‌بینی و ناسیونالیسم افراطی ایرانیان است که نمونه بارز آن ترویج پیامک‌های جعلی به نام پادشاهان و فرمانروایان تاریخ و اساطیر گذشته است.

ـ کلاً همه چیزدان و همه‌چیز فهم هستیم و در مورد همه چیز هم اظهارنظر می‌کنیم و در همه موارد خودمان را کارشناس ارشد می‌دانیم و حاضر به پذیرش نظر درست طرف مقابل نیستیم

هیچ ملتی اندازة ما سیاست‌زده یا به تعبیر بهتر، آلوده سیاست نیست. دیگران بر این عقیده هستند که هر کسی را بهر کاری ساخته‌اند و ما می‌گوییم ما را بهر همه کاری ساخته‌اند!

ـ هیچ ملتی در دنیا به اندازه ایرانی‌ها از اخلاق، معنویت و انسانیت صحبت نمی‌کنند، اما بازتاب و ثمرة این نگاه در زندگی و عمل ما بسیار محدود است.

ـ سبک زندگی ما عموماً به گونه‌ای است که مجموعه فعالیت‌های ما ایرانی‌ها کمتر تبدیل به سرمایه اجتماعی و ثروت ملی می‌شود تا وجهة ما در افکار جهانی بیشتر نمود پیدا کند

ـ به سختی می‌توانیم انتقادپذیر باشیم، به همدیگر تذکر بدهیم و همدیگر را نقد کنیم. مهمترین وجه توسعه‌یافتگی در سبک زندگی، رعایت قاعده و قانون در جامعه است. به دلایل بسیار پیچیده روانی، تاریخی و اجتماعی،دراغلب موارد ایرانی علاقه‌مند به قاعده نیست، در عوض بسیار علاقه‌مند است از هر روشی استفاده کند تا به منافعش برسد.

ـ در کشور ما به صورت رسمی و غیررسمی، مستقیم و غیرمستقیم، اطلاعات فوق‌العاده زیاد است و به نوعی ما غرق اطلاعات هستیم و این موضوع مانع تولید فکر و اندیشه کارساز در جامعه می‌شود.

ـ ما کار محفلی را خوب آموخته‌ایم ولی کار تشکیلاتی را اصولی نیاموخته‌ایم، بنابراین، عموماً محفلی فکر می‌کنیم و فرهنگ حزبی کارکردن را نداریم.

ـ از جهان و جهانیان زیاد حرف می‌زنیم و مثال و نمونه و آمار می‌آوریم، اما حاضر نیستیم از جهانیان بیاموزیم که مثل آن‌ها کار کنیم تا مثل آن‌ها پیشرفت کنیم.

ـ پیامد مثبت مطالعه که خودشناسی انسان است، در جامعة‌ ما مغفول واقع شده است و در عوض، فرهنگ تبادل اطلاعات شفاهی و البته گاهی سست و بی‌اساس، عرصه را براغلب ما تنگ کرده است.

ـ در فرهنگ میانگین ایرانی کتمان، مماشات و توجیه، مانع توسعه‌یافتگی و سبک زندگی مخصوص ایرانی‌ها شده است.

ـ چشم و هم‌چشمی و کم نیاوردن در مقابل همسایه، دوست، فامیل و… بلای جان ایرانی‌ها ـ خصوصاًدرچنددهه اخیرشده است.

ـ بدون توجه و درنظرگرفتن توانایی‌ها، خلاقیت، تجربه، تحصیلات و… افراد، همه دوست داریم و حق مسلم خود می‌دانیم که دقیقاً مثل دیگران و یا به قولی، مثل از ما بهتران زندگی کنیم!

ـ آنچه باعث تأسف و نگرانی است، این است که عموماً درحال کار، کسب درآمد بیشتر و خرج کردن هستیم، اما رضایت از زندگیمان نداریم، چون زمان کافی برای خرج کردن و تاوان زیاده‌خواهی و زیاده‌طلبی خود را نداریم و آرامش لازم هم بر زندگیمان حاکم نیست.

ـ گرایش افراطی به مصرف‌‌گرایی فرصت لذت بردن از داشته‌هایمان را از ما گرفته است و هر روز، در انتظار روز بهتر ایام را سپری می‌کنیم، غافل از این که  ممکن است آن روز رؤیایی هرگز نصیب ما نشود.

ـ در جهان پرتلاطم و فرهنگ غالب جهانی، خانواده‌های ایرانی نیز اسیر مصرف بیشتر شده و در تار و پود عنکبوتی این فرهنگ چنان برده‌وار افتاده‌ایم که نمی‌دانیم چرا برای رسیدن به خواسته‌های نه چندان ضروری خود، باید اینگونه در دام تبلیغات دیگران بیفتیم و دست و پا بزنیم!

ـ در این زمانه، گویی نیاز به آرامش در خانواده‌ها را به‌کلی فراموش کرده‌ایم یا به فراموشی عادتمان داده‌اند. حتی خانواده‌های با وضعیت مالی خوب، آن‌قدر غرق کسب درآمد و به‌تبع آن، خرج کردن هستند که یاران خانواده، گویی فراموش کرده‌اند عشق خانواده‌های کم‌درآمد و فقیر هم در مقام مقایسه با این گروه، حسرت آن‌ها را می‌خورند و از خوردن و لذت بردن از موجودی فعلی خویش هم محروم هستند.

ـ لازمة تلاش، اولاً پیشرفت و آبادانی کشور و متعاقب آن، آرامش خانواده‌هاست، نه تلاش برای این که  دقیقاً مثل دیگران زندگی کنیم. مثل گذشته که اکثر خانواده‌ها در تقسیم‌بندی طبقات اجتماعی، جایگاه خود را می‌یافتند و طبق جایگاه اجتماعی خود زندگی می‌کردند. مثلاً ارباب، تاجر، مغازه‌دار، دکتر، متخصص، معلم و… هریک براساس میزان درآمدشان خرج می‌کردند و کمتر کسی پیدا می‌شد که خود را با دیگران مقایسه کند و تلاش کند با هر ترفندی از قافله آنها عقب نماند!

ـ اقساط کالاهای ضروری و غیرضروری، زندگی و عمر اکثر ما را هم قسطی کرده است و به قول یک اقتصاددان، امروزه ما غالباً با درآمد آینده زندگی می‌کنیم، از بانک وام می‌گیریم و بابت آن بهره می‌دهیم و با پول آن کالای مورد نیاز و گاهی نیز غیرضروری خود را فراهم می‌کنیم. مراسم عروسی پرخرج می‌گیریم، در پرداخت اقساط آن دچار مشکل می‌شویم و آنگاه مجبوریم چندین شیفت کار کنیم و بالاخره زبان به اعتراض می‌گشاییم که این هم شد زندگی؟!

ـ به دلیل مصرف‌گرایی بیشتر که ناشی از مقتضیات زمانه است، مقولة تولید در خانواده ایرانی به فراموشی سپرده شده است. مثلاً الان دیگر خانواده روستایی نیز نان و اقلام مورد نیاز خود را از شهر تهیه می‌کند و خانوادة شهری هم به جای پخت و پز، غذاهای آماده را در سبد غذایی قرار داده است و براین اساس، تنوعی در زندگی روستایی و شهری ما هم وجود ندارد.

ـ درد بزرگ جامعة‌ اقتصادی ما این است که سرمایه‌های سرمایه‌داران ما هم کمتر در مسیر تولید به‌کار گرفته می‌شود و کارهای دلالی و واسطه‌ای زودبازده، عرصه را بر کارهای تولیدی و اشتغال‌زا تنگ کرده است و از این رهگذر، بیکاری و عوارض ناشی از آن، دامن خانواده‌های ما را گرفته است.

ـ حسن ختام شمارش خصلت‌های ناصواب خود را به سه نظر که به نوعی راه‌حل و درمان این نقیصه‌های تاریخی و فرهنگی ما ایرانی‌هاست اختصاص داده‌ام که هم درد امروز ماست و هم درمان دردهای ما:

۱ـ بزرگترین صفت بد ما این است که فقط از دیگران توقع داریم خوب باشند، ولی وقتی نوبت به خود ما می‌رسد، خودمان را فارغ و خارج از این ماجرا می‌دانیم.

۲ـ وقتی از این همه معایب رفتار و اخلاق ایرانی‌ها می‌گوییم، باید یک انگشتمان به سوی این مشکلات و ایرادها باشد و حداقل سه انگشت هم (خود ما را) نشانه بگیرد!

۳ـ این همه آدم  دارند از ایرادات رفتارهای بد ما می‌گویند و حرف‌های همدیگر را تأیید می‌کنند، برایم جالب است، اما: اگر فقط همین تعداد که اقرار به اعتراف به خلقیات بد می‌کنند، رفتارهای خودشان را اصلاح کنند، نتایج بسیار خوبی خواهد داشت.

اعتراض نکنید که من این همه یا آن همه! خصلت‌های نیک هم‌وطنانم را نادیده گرفته‌ام و به‌اصطلاح، فقط نیمة‌ خالی لیوان را دیده‌ام، نه، خلقیات و اخلاق پسندیده‌مان به جا، بیاییم با آمدن هر بهار، بکوشیم چندین خصلت بد و ناصواب خود را به حرمت بهار دل‌انگیز، به نسیم باد صبا بسپاریم تا از وجود ما و پیرامون جامعة ما دورشود تا ان‌شاءا… در پرتو عنایت حق، با عزت و سربلندی صاحب خلقی نیکو، جامعه‌ای پویا و کشوری آباد باشیم که کمال این است و بس.

به امید آن روز و  در آرزوی فال و حال نکو برای تمام جوانان و مردمان خوب این سرزمین:

حافظ گشوده‌ام ، و چه زیباست  فال تو

حتماً  قشنگ  می‌شود  امسال حال تو

مدیرمسئول

————————–

این متن به عنوان سخن ماه،در شماره اردیبهشت ماهنامه جوانان امروز چاپ شده است.

از “رستاخیز” شاه تا “رستاخیز “ملت

محمد ولی سهرابی اسمرود

—————————————–

رستاخیز را به «جنبش» و «به پا خاستن» هم معنی کرده اند

اما این واژه در دو مقطع زمانی، دو مفهوم خاص برای ایرانیها،

در نیم قرن اخیر داشته است. یک «رستاخیز»، حزب سیاسییی

بود که محمدرضا شاه پهلوی با تمام توان و گاه با تهدید و تطمیع،

همه ایرانیان را به عضویت آن فراخوانده بود و دیگر، آن که ملت

مبارز ایران در ســـال ۱۳۵۷، به رهبری بزرگمردی شجاع، با

عضویت ۹۸ درصدی خود «رستاخیز» عظیم قرن را رقم زدند.

مرحوم دکتر محمدابراهیم باســـتانی پاریزی در کتاب

فرمانفرمای عالم» به یک واقعه عبرت آموز تاریخی و حزبی

اشـــاره دارد که بی ارتباط با موضوع این نوشته و حال و هوای

ماه بهمن و دهه فجر و ســـالگرد خاطره انگیز ۲۲ بهمن سال

۱۳۵۷نیست.

دکتر باستانی با اشاره به ماجرای ترور نافرجام شاه در کاخ

مرمر و حوادثی که منجر به آزادی سه جوان دخیل آن حادثه ـ از

جمله پرویز نیک خواه ـ شد، می نویسد:

«…. پرویز محکوم به اعدام بود ـ که خودش هم یک بار به

وسیله ای، از مقاله من تشکر کرده بود و در واقع، حیات (مجدد))

خود را مدیون آن مقاله من قلمداد کرده بود. او [نیکخواه] خیلی

زود از زندان آزاد شـــد و مراحل ترقی را پیمود و مشیر و مشار

شد و در تلویزیون و رادیو همه کاره شد و تئوری حزب واحد

“رســـتاخیز» را پیاده کرد. او نخست عضو حزب توده بوده و با

سابقه تشکیلاتی که داشـــت، توانسته بود کاری کند که حزب

رستاخیز، یک شبه ره صد ساله را بپیماید.

و این، همان تشکیلاتی بود که شاه وقت (محمدرضا) در

سخنرانی بی وقت غیر دور اندیشانه خود درباره لزوم وجودی آن

(حزب رستاخیز) گفت: «… کسی که وارد این تشکیلات سیاسی

نشود و مؤمن به این سه اصلی که من گفتم نباشد، دو راه برایش

وجود دارد: یا یک فردی است متعلق به یک تشکیلات غیرقانونی،

یعنی به اصطلاح خودمان توده ای، یعنی باز به اصطلاح خودمان

و با قدرت اثبات: بی وطن، او جایش یا در زندان ایران است، یا

اگر بخواهد، فردا با کمال میل، بدون اخذ عوارض، گذرنامه در

دستش می گذاریم و به هر جایی که دلش میخواهد، برود، چون

ایرانی که نیست…!».

مرحوم استاد باستانی پاریزی، پس از نقل این

سخنرانی شاه، می نویسد:

«تقریباهمه وزیران و رؤسای ادارات،

از جمله رئیس دانشـــگاه تهران اعلام کردند که تمام کارمندان

زیردست آنها عضو حزب رستاخیز شده اند، و هیچکس هم این

حرف را تکذیب نکرد. در واقع همه به اصول کار ـ که نوشتن

اسامی، طبق ردیف در یک دفتر در هر اداره بود ـ با این سکوت،

اعتراض کردند. تنها یک تن در تمام ایران تقاضا کرد که پاسپورت

مرا بدهید، و دادند و سپس اعلام داشتند که او دیوانه بوده است!

اما به عقیده من (استاد باستانی مرحوم) در این میان، یک نفر بود

که عضو حزب «رستاخیز» نشد، و او خود شخص شاه بود، و

بالنتیجه بر طبق همان حرف خودش، ملت ایران گذرنامه دستش

گذاشت (۲۶ دی ۱۳۵۷) بدون اخذ حق عوارض!. مولانا هفتصد

سال پیش گفته:

وانمایـــم راز رســـتاخیز را

نقـــد را و نقـــد قلـــب آمیـــز را

واگشـــایم عفـــت ســـوارخ نفـــاق

در ضیـــاء مـــاه بـــی َخســـف ُمو حاق

وقتی سخنرانی شـــاه را با سخنرانی حضرت امام خمینی

در سال ۱۳۴۲ و در اوج اقتدار نظام شاهنشاهی، مقایسه می کردم

که بی پروا، خطاب به شاه نهیب می زدند که:

«… آقا! من به شما

نصیحت می کنم، ای آقای شاه! ای جناب شاه! من به تو نصیحت

می کنم، دست بردار از این کارها…، آقا! اغفال دارند می کنند تو

را، من میل ندارم که یک روز اگر بخواهند تو بروی، همه شکر

کنند…، اینقدر با ملت بازی نکن، اگر دیکته می دهند دست تو و

می گویند بخوان، در اطرافش فکر کن؛ چرا بی خود، بدون تفکر،

این حرفها را میزنی؟..>>

ناخودآگاه، یاد دو رستاخیز می افتم؛ رستاخیز فرمایشی شاه

که به قول خودشـــان، جز یک دیوانه(!) همه عضوش بودند و

رستاخیز بزرگی که این ملت در ۲۲ بهمن سال ۱۳۵۷ به پا کردند.

هر دو «رستاخیز» اند، اما این کجا و آن کجا؟!

سی وهفت سالگی رستاخیز ملت بزرگ ایران همین روز جشن

گرفته شـــد. خلق کنندگان این رستاخیز در دوران ۳۶

ساله انقلاب اســـلامی، در روزهای سخت، وفاداری خود را در

صحنه های مختلف دفاع از نظام به نمایش گذاشـــته اند و یکی

از میدانهای نمایش قدرت و اقتدار، حضور در جشن سالگرد

انقلاب، در راهپیمایی بزرگ ۲۲ بهمن اســـت که تکمیل کننده

همان رستاخیز ۲۲ بهمن سال ۵۷ است.

آنچه در این ۳۶ ســـال انقلاب اسلامی، وظیفه و رسالت

ملت بوده، به خوبی ادا شده و حجت بر حکومت و دولتمردان

و مسئولان نظام تمام شده است. اینک نوبت آنهاست تا بیش از

پیش دغدغه ها و مشکلات ریز و درشت برپا دارندگان رستاخیز

بزرگ ملت را پاسخگو باشـــند تا آنها در گرداب سختیها و

گرفتاریهای زندگی، که کم هم نیستند، غرق نشوند.

=============

به نقل از روزنامه اطلاعات،۲۱ بهمن ماه ۱۳۹۳

————————————————————————- —————————–                                                             هماره تازه بود                  

یاد بود عاشورا   

==========

عکسهای این مجموعه که

بتدریج مشاهده  خواهید کرد

حاصل تلاش آقایان:حسین اسدی،سید عسگر عظیمی

علی همراهی ومجید ستاری؛ باهمکاری آقای رشیدی

است که از

همه این عزیزان سپاسگزارم.

===========================

==============================

==============================

==============================

==============================

==============================

==============================

=============================

=============================

==============================

=============================

عشق حسین است،چه ها می کند.

پروانه خانم

 یقینا با پای دل،همراه عزاداران حسینی است!

——————————————————–

عکس،شکار آقای سید عسگر عظیمی است

***************************************

سلام آقای سهرابی ،خوش به حال پروانه خانوم که با اون سن و سال  وپیری

باز با پای پیاده{برهنه} تو اون برف  و سرمای سوزناک  به عشق امام حسین (ع)

از روستای اسمرود به محمود آباد می رود . چه سعادتی .!!

عزاداریاتون مورد {قبول}درگاه حق

التماس دعا-مجید ستاری

*****************************************

—————————————————————-

دوتصویر از:زمستان و مسجد محمود آباد

=============================

…ونماز جماعت ظهر عاشورا که فلسفه قیام

امام حسین(ع)برای احیای همین امر به معروفها

ونهی از منکرها بود وبس.

==========================

——————————————————————-

——————————————————————-

—————————————————————–

——————————————————————

——————————————————————-

——————————————————————-

——————————————————————–

——————————————————————

—————————————————————–

——————————————————————–

——————————————————————

——————————————————————

حسین ، کشته دیروز و رهبر روز است                       قیام اوست ، که پیوسته نهضت آموز است

تمام زندگی او ، عقیده بود و جهاد                               اگر چه مدت جنگ حسین یک روز است

هماره تازه بود یاد بود عاشورا                                    که روز حق و عدالت ، همیشه نوروز است

حسین ، به ظاهر ، اگر چه شد مغلوب                          شکست اوست ، که در هر زمانه پیروز است

                                                                                        حبیب چایچیان

——————————————————————————————————–

     عشق حسین که بر دل وجان مسلمانان جهان است،گرما وسرما نمی شناسد.شهرها وروستاهای آذربایجان وبسیاری از شهرهای ایران اسلامی، در ایام تاسوعا وعاشورای حسینی،در زیر بارش شدید برف وباران پائیزی شاهد طوفان دل عزادارانی بود که سرمای جان سوز رابا گرمای دلنشین ارادت به ۷۲ شهید کربلا،به جان خریده بودند.

    روستای اسمرود ومسجد عینعلی بابا، همچون سالهای گذشته شاهد عزاداری بی ریای زنان ومردان ولایت مدار وحسینی  بود که علی رغم بارش شدید برف وکولاک پائیزی،از شهرهای مختلف،خود را به روستا رسانده ودر دو روز عزاداری، عشق واخلاص خود را به قافله سالار شهدای کربلا و۷۲ یار با وفایش ابراز کردند.

    به پیروی از سنت چندین ساله، هیئات عزاداری اسمرود،امسال عصر عاشورا، در مسجد روستای محمود آباد حضور یافت تا عاشقان  وارادت مندان ابا عبدالله دوروستا همگام وهمراه هم با شور وشعور حسینی، به عزاداری بپر دازد.

روز عاشورا نیز،زیر بارش برف،هیئات عزاداری با تجمع در مسجد روستا، با مداحی وذکر مصیبت آقایان:

نوری،طاهری،اسدی وسهرابی ،عازم قبرستان روستا ومحل یاد مان شهید صیقت سهرابی شدند.هنگام حرکت دسته عزاداری،عاشقان امام حسین(ع) با ذبح چندین راس گوسفند، پذ یرائی از میهمانان مراسم را عهده دار شدند ویا با توزیع گوشت قربانی، این سنت دیرینه را به جا آوردند.

  با اذان ظهر عاشورا، نماز ظهر وعصر عاشورا به جماعت، بر گزارشد تا این رسم وسنت حسنه که یاد گار امام حسین (ع) در ظهر عاشورای سال ۶۲ هجری است، همچنان زنده وپایدار بماند ،که هدف امام حسین(ع) هم

 بر پائی قسط وعدل واقامه نماز در جامعه آن روز وهمه ایام تاریخ بوده وهست.

  از عبرت های آموزنده چنین ایامی وهر محفل ومجلس ذکری، یاد عزیزانی است که سالها با ما ودر کنار بوده وهر سال،جای خالی شان در میان جمع احساس می شود .از سینه زنان زنجیر زنان ومتولیان امور مراسم تاسوعا وعاشورای امام حسین (ع)  که مخلصانه ،گرمی بخش محفل ومجلس سید الشهدا بودند واینک رخ در نقاب خاک کشیده اند ویاد ونامشان برای همیشه در ذهن ها ماندگار است واگر یادی ازآنها  نکنیم وزحماتشان را قدر ندانیم،آیندگان نیز با ما چنین خواهند کرد.

    بزرگ مردانی که من از دوران کودکی در محافل مذهبی،منبر وامور خیر،چهره هایشان را  دیده ام  و خاطراتشان درذ هنم نقش بسته است و در محرم سال ۹۳ ومحرم های گذشته، جای خالیشان را در مسجد دیده ام  ، وظیفه می دانم با ذکر نام،یادشان را گرامی بدارم واز شما هم تقاضا کنم که با ذکر فاتحه ای، برای این عزیزان، وهمه در گذشتگان روستای اسمرود،نام نیکشان را زنده نگه داریم که این بزرگان،در دوران حیات پر بار خویش، با اعمال ورفتار وگفتار نیک خویش،در تربیت دینی واعتقادی ما نقش به سزائی داشته اند.از جمله،مرحومان مغفور:

      کربلائی قنبر آزمون- (فیض الله ،عوض وشیرالله) فتح اللهی -اژ در صادقی-سبزعلی سهرابی-

علیرضا اانام پور-(اصلان،محبت ومشهد علی) همراهی-(نوروز ،حاج گلعلی، حسین وعطا الله) سهرابی –(نور محمد، علی محمد،ناز علی واحسان) اللهیاری-(زید الله،قدرت،حاج صبرالله،حیات الله واروجعلی) اسدیان(اسدی) (خیبر وبهبود) رضایی-(ید الله،حجت، وصفت الله) محمدی-(سلطان علی وبهار علی) مهری-(رستم

سراج،فرخ،افضل وکاظم) ستاری- الف الله آذر گشب(صابر نیا)-(عزیز الله وسیف الله) رحیمی-(جمال،فیروز و آزاد) قلیزاده،سیر الله رشیدی،رحیم جلالی،جلال عظیمی وبسیاری از به حق پیوستگانی که من ندیده ام و یا از قلم افتاده است؛ بخصوص گل سرسبد جوانان اسمرود،شهیدان عالی مقام-محرم اسدیان،صیقت سهرابی و نجف اللهیاری که نام و یادشان عزت و افتخار روستای اسمرود است.

================================