،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

رحمان ستاری اسمرود

در باغچه نشسته بودم نگاهی گنگ به اطراف داشتم به فاصله دوسه متری خط سیر مورچه ها جلب توجه نمود بی وقفه به دوستون در رفت وامد بودند اغلب نیز در حال حمل بودند بدون اینکه مشغول خوردن باشند البته خوردن شان را تا حالا ندیدم ویا اینکه خوردنشان طوریست که من متوجه نمی شوم ازطرفی نیز پس ماند غذایم را کنار ریخته بودم گنجشکان می امدند بدون اینکه خواسته باشند ببرند مشعول خوردن می شدند.

در ذهنم درمقام مقایسه زندگی این دو حیوان بر امدم اولین چیزی که به ذهنم امد این بود که گنجشکها اصلا به دنبال ذخیره وجمع کردن نیستند. هر جا فرود می ایند نوکی می زنند وشادمان پرواز می کنند ومی روند .ادم احساس می کند موجودات شادی هستند نه غصه فردا می خورند نه غصه مراقبت از داشته خود دارند نه در حال حمل چیزی هستند ولی مورچه درست نقطه مقابل انها هستد دایما درحال حمل بار حداقل دوبرابر جثه خود هستند وبه نظر موجودات غمگینی هستند وبه راحتی هم در معرض اسیب هستند گویی غصه پیدا کردن اذوقه وحمل و نگهداری به این وضعیت دچارشان ساخته است.

چقدر زندگی مورچه ها شبیه زندگی ما انسانها ست بی وقفه ب دنبال ذخیره و پس انداز بدون حد وبی پایان واز مصرف و هزینه تا جایی که ممکن هست اجتناب می کنیم وبیشتر به مصرف حد اقلها اکتفا می کنیم. یک مثال خانمی را شاید فراوان دیده اید گردن وانگشتان مچ پر طلاست در عین حال می بینید یک دندان سالم در دهانش نیست. یا مردانی هستند با همه مکنتی که دارند دوست دارند برای صرف یک وعده غذای دسته جمعی سر دیگر اوار شود. در این صورت انسان چقدر زندگی مورچه واری دارد. بلاخص انجا که با کوچکترین بهانه عمرش به اخر می رسد  ومی میرد!

فراموش نکرده،بگویم که:

درسالیان گذشته اغلب ما سهم اندکی در مراسم عزاداری دیارمان داشتیم، شایدامسال اغلب ما ها احیانا  به خاطر توصیه های ایمنی وزارت بهداشت،بی نصیب باشیم .

اگر خدا بخواهد فردا برای چند روزی عازم هستم، هم برای ابیاری وهم نصب پرچم امام حسین وعرض ارادت به عینعلی بابا.

تا ایام تاسوعا و عاشورا یا نصیب و یا قسمت.

،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

سلام عزیز دل برادر؛  التماس دعای فراوان

خواهشا مریض ها فراموش نشود.

ملتمس دعای همه‌ی عزیزان بزرگواران اسمرودی  هستیم . زیارت قبول

الله بخش عسگری اسمرود

………………………………………………………………………………………..

آفاق منور شده از طلعت ماهی

ماهی که اصیل است و برازنده شاهی

این زاده لیلاست، بود مظهر توحید

ثانیِّ محمد بود این نور الهی

 فرخنده زادروز حضرت علی اکبر(ع) وروز جوان را به تمام ملت ایران

بخصوص جوانان عزیز اسمرود تبریک می گوییم وبرایشان آرزوی

سعادت و کامیابی در همه مراحل زندگی داریم.

هیات مدیره”موسسه ی خیریه ی شهدای اسمرود”

………………………………………………………………………………………..

حضرت علی بن الحسین ،علی اکبر (ع) فرزند بزرگ امام حسین در ۱۱ شعبان سال ۳۳ هجری قمری در مدینه دیده به جهان گشود.

حضرت علی اکبر در کربلا حدود ۲۵ سال داشت.برخی راویان سن ایشان را ۱۸ سال و ۲۰ سال هم گفته اند. او اولین شهید عاشورا از بنى هاشم بود. شجاعت و دلاورى حضرت على اکبر (ع) و رزم آورى و بصیرت دینى و سیاسى او، در سفر کربلا بویژه در روز عاشورا تجلى کرد. سخنان و فداکاریهایش دلیل آن است. وقتى امام حسین (ع) از منزلگاه “قصر بنى مقاتل” گذشت، روى اسب چشمان او را خوابى ربود و پس از بیدارى ” انا لله و انا الیه راجعون ” گفت و سه بار این جمله و حمد الهى را تکرار کرد. حضرت على اکبر (ع) وقتى سبب این حمد و استرجاع را پرسید، حضرت فرمود: در خواب دیدم سوارى مى‏ گوید این کاروان به سوى مرگ مى ‏رود. پرسید:مگر ما بر حق نیستیم؟ فرمود:چرا. پس گفت: “فاننا اذن لا نبالى ان نموت محقین ” پس باکى از مرگ در راه حق نداریم.

روز عاشورا نیز پس از شهادت یاران امام، اولین کسى که اجازه میدان طلبید تا جان را فداى دین کند او بود. اگر چه به میدان رفتن او بر اهل بیت و بر امام بسیار سخت بود، ولى از ایثار و روحیه جانبازى او جز این انتظار نبود. وقتى به میدان مى‏رفت،امام حسین(ع) در سخنانى سوزناک به آستان الهى، آن قوم ناجوانمرد را که دعوت کردند ولى تیغ به رویشان کشیدند، نفرین کرد. على اکبر چندین بار به میدان رفت و رزمهاى شجاعانه‏اى با انبوه سپاه دشمن نمود.

پیکار سخت، او را تشنه‏ تر ساخت؛ به خیمه آمد. بى آنکه آبى بتواند بنوشد، با همان تشنگى و جراحت دوباره به میدان رفت و جنگید تا به شهادت رسید. قاتل او مرة بن منقذ عبدى بود.پیکر حضرت على اکبر (ع) با شمشیرهاى دشمن قطعه قطعه شد.وقتى امام بر بالین او رسید که جان باخته بود. امام حسین (ع) صورت بر چهره خونین حضرت على اکبر (ع) نهاد و دشمن را باز هم نفرین کرد.

“قتل الله قوما قتلوک…”و تکرار مى‏ کرد که:”على الدنیا بعدک العفا”.و جوانان هاشمى را طلبید تا پیکر او را به خیمه گاه حمل کنند. حضرت على اکبر ، نزدیکترین شهیدى است که با امام حسین(ع)دفن شده است.مدفن او پایین پاى ابا عبد الله الحسین(ع) قرار دارد و به این خاطر ضریح امام،شش گوشه دارد.

<===:::::::::::::::::::::::::::::::::::===::::::::::::::::::::::::::::::::===>

خجسته عید غدیر خم؛موسمِ تجلی ولایت عشق،بهار دل انگیز اکمال دین،واتمام

نعمتِ بزرگ حضرت حق واستمرارخط آسمانی نبوت در قامت استوارامامت،بر

تمام مسلمانان جهان وبر شما رهروان امامت و ولایت مبارک باد.

<===::::::::::::::::::::::::::::::===::::::::::::::::::::::::::::::::::===>

 جفا نکنیم!

 ———————————————————————————–

از دو الی سه ماه پیش تمامی شیعیان برای عاشورا و اربعین روز شمار زدند! این علاقه به سید الشهدا علیه السلام قابل ستایش است. اما قبل از محرم، ما مناسبتی داریم که افضل بر تمام مناسبتهای ما است. اساس مذهب ما به بزرگداشت این روز است. برای غدیر چه کردیم؟ برای غدیر کار نکردیم، متاسفانه انکار و تفسیر به رای شد! امام حسین علیه السلام کشته احیایِ غدیر است. باید برای غدیر صد هزار برابر عاشورا و فاطمیه توان گذاشت‌. اگر غدیر فراموش نمی شد که عاشورا و فاطمیه ای در کار نبود. پس باید با تمام توان برای غدیر کار کنیم. برای غدیر روز شمار بزنید، پوستر پخش کنید. بنر بزنید، جشن بگیرید، دسته شادی در خیابان راه بندازید. طنین علیا ولی الله باید عالم را بلرزاند. کم کاری نکنید، در حق امیرالمومنین علیه السلام و غدیر کم کاری کنیم، جفا کردیم! مانند ایام شعبانیه ایستگاه صلواتی بر پا کنید. خیابان ها را آزین ببندید. دست به دست هم دهید. از عید قربان تا مباهله جشن غدیریه بگیرید. خطبه غدیریه را چاپ کنید پخش کنید. ستون اسلام و تشیع غدیر است، اما متاسفانه برای این ستون و استحکامش کم کاری کردیم. از هر مناسبتی که داریم غدیر واجب تر و مهمتر است. ولایت امیرالمومنین علیه السلام را جار بزنید، شور به پا کنید. هر کس هم که توان دیدن ندارد کور شود. برای غدیر کم گذاشتیم انکار  شد، وقت بلند شدن است، رزق محرم در غدیر داده میشود، هر کس برای غدیر کم بگذارد، در محرم کمش میگذارند! برای غدیر کاری کنید این مملکت بلرزد! این مملکت از عید قربان تا مباهله باید غوغا شود، صدای علیا_ولی_الله گوش فلک را کَر کند. دسته به خیابان ها بیاورید،ایستگاه_صلواتی بزنید، شهرهای خودتان را چراغانی کنید. ان شاء الله امام عصر روحی فداه دعایی برای همه کند. روز عید غدیر، روزی است که خدا نعمتش را کامل کرده است، چرا شکر نعمت نکنیم؟ صد هزار برابر هر سال توان بگذارید، کاری کنید مرحم بر سینهء مجروح صدیقه طاهره سلام الله علیها شوید. تمام معصومین به شهادت رسیدند بخاطر غدیر، چرا ما ساکتیم؟ چرا ما بی تفاوتیم. کاری کنید که کسی جرات نکند خدشه بر غدیر وارد کند. من کنت مولا فهذا علی مولا را بلند بگویید، روز غدیر روز بیعت با امام عصر روحی فداه است. دست به دست هم بدهیم احیایِ غدیر کنیم. با پولمان، با وقتمان، با هیئتمان؛ با وسائلمان؛ با هر عملی که میتوانیم احیایِ غدیر کنیم.

————————————————————————————

حجت الا سلام فرحزاد

<:::::::::::::::::::::::::::::::::::====::::::::::::::::::::::::::::::::::::===>

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

ای حسین،ای روح با ایمان ،سلام اولسون سنه

پیکری ، پیراهنی ،  قران؛ سلام  اولسون   سنه

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

ایام سوگواری سالار شهیدان- حضرت ابا عبدالله الحسین(ع) ویاران مخلصش

را که برای احیای دین محمد(ص) به قربانگاه عشق قدم گذاشتند،سوگوارانه

گرامی می داریم واز خداوند سبحان خواهانیم که در این ماه عزیز،توفیق

عزاداری همراه با معرفت را قرین لحظات عزاداری ماکند و محرم فرصتی باشد

که بتوانیم با مطالعه وتفکر در انگیزه قیام و وآثار نهضت  احیاگر دین مبین اسلام،

ازآثار، بیان وکلام محققان وکارشناسان این حوزه، بهره کافی ببریم ،که در این

وانفسای هجوم فرهنگیِ  دامنه دار دشمنان امت اسلامی،ورواج تفکرهای

دین ستیزانه مروجان تفکرهای خطرناک الحادی وهابیت و… سخت به پاسداری

عا لمانه از ارزشهای اسلامی  وعزاداری های با معرفت نیازمندیم،که به یقین،

دشمن به نتایج خیره کننده همین تجمع های دینی  وعاشورائی در طول

سالیان سال واقف است وبا راه اندازی گروه های تکفیری به نام اسلام، در

کشورهای اسلامی،در صدد رخنه در صفوف منسجم ومیلیونی مسلمانان ،به

نام دین واسلام است.امید که بتوانیم با حضور توام با معرفت وعاشقانه خود

در مجالس  وسخنرنی های اهل علم ومعرفت، در مساجد وهیئات مذهبی

ومطالعه آثار خوب در زمینه نهضت عاشورا،از پیام رسانان خوب این قیام وخنثی

کننده تلاش دشمنان برای رخنه درصفوف منسجم مسلمانان باشیم ان شا ءالله.

با این امید ،با این دعا وبا یکی از شعارهای حماسی محرم سالیان دورِ

عزاداران اسمرود وبا عکسی تاریخی از عزاداری  آن سالها ،به استقبال

محرم می رویم .عزاداریهایتان قبول ،دلهایتان مملو از عشق اللهی وحسینی ،

التماس دعا.

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

چگونه عزاداری کنیم؟

=======================

*من به منبر خیلی عقیده دارم. امروز اینترنت، ماهواره، تلویزیون و ابزارهای گوناگون ارتباطی فراوان هستند. اما هیچ کدام از اینها منبر نیست؛ منبر یعنی رو به رو و نفس به نفس حرف زدن، این یک تاثیر مشخص و ممتازی دارد که در هیچ کدام از شیوه های دیگر، این تاثیر وجود ندارد. این را باید نگه داشت؛ چیز با ارزشی است؛ منتها بایستی آن را هنرمندانه ادا کرد تا بتواند اثر ببخشد

*در مجلس عزاداری ماه محرم ، این سه ویژگی باید وجود داشته باشد:۱- عاطفه را نسبت به حسین بن علی و خاندان پیغمبر علیهم صلوه الله ، بیش تر کند.علقه و رابطه و پیوند عاطفی را باید مستحکم تر سازد. ۲- نسبت به حادثه عاشورا، باید دید روشن و واضحی به مستمع بدهد.۳- نسبت به معارف دین، هم ایجاد معرفت و هم ایجاد ایمان – ولو به نحو کمی- کند.
*من بارها توصیه کرده ام، باز هم توصیه میکنم، منبرتان را، مجلستان را تقسیم کنید به دو قسم: قسم اول، معرفیات و اخلاقیات؛ ما امروز به اخلاقیات احتیاج داریم. یک قسم منبر هم مربوط به مدایح و مراثی اهل بیت ((علیه السلام)) است

*به جوانها توصیه میکنم، شیوه های پیشکسوتان را بکلی کنار نگذارند؛ دست نکشند. من با نوآوری موافقم؛ نوآوری هیچ اشکالی ندارد؛ اما اگر بخواهید در این نوآوری کمال پیدا کنید، بایستی این نوآوری در امتداد شیوه ی گذشتگان باشد.
.

* ما در مشهد منبری معروفی داشتیم ، خدا او را رحمت کند ، مال پنجاه سال قبل است ، «مرحوم رکن الواعظیین» ؛ او منبر می رفت و مردم پای منبر روضه خوانی او مثل ابر بهار گریه می کردند . هنر مندانه تصویر می کرد که مجلس را منقلب می ساخت ؛ بدون اینکه بگوید «کشتند» ، بدون اینکه بگوید «تیر زدند» ، بدون اینکه بگوید«شمشیر چنین زدند» یا «خنجر چنین زدند» اینها را نمی گفت . می توان با شیوه های هنرمندانه ، روضه خوانی خوب کرد و گریاند.

* وقتی میخواهند سینه بزنند، اصرار بر اینکه (( صدا، صدای این جمعیت نیست ))؛ یا وقتی میخواهند صلوات بفرستند، اصرار بر اینکه (( صلوات، صلوات این جمعیت نیست))! شما بخواهید مردم صلوات بفرستند، برو توی دلشان. گرم شدن مجلس به این شیوه ها، اصل نیست؛ کاری کنید که دلهای مستمع را در اختیار بگیرید.

*آهنگ باید سنگین،متین و متناسب با محتوائی باشد که شما دارید عرضه میکنید؛ خدایی نکرده به سمت آهنگ های حرام و آهنگهایی که گناه است، سوق پیدا نکند. هر شعری، هر تصنیفی، هر ترانه و آهنگی که خوانده شد، قابل تقلید نیست. چیزهایی هست که خودش فی نفسه حرام است؛ اگر چنانچه وارد عرصه ی مداحی و بیان حقیقت و بیان خدا و پیغمبر شد، آن وقت حرمتش دو برابر خواهد شد.

*وقتی شما این هنر را – هنر صوت و لحن آهنگ و شعر را که کار شما مجموعه ای از چندین هنر است– در خدمت این معانی قرار دهید که یا اثبات حقانیت اهل بیت(ع) را میکند، یا فضائل و مناقب اهل بیت(ع) را میگوید که دل شنونده را روشن میکند، یا معارف اهل بیت(ع) را تفهیم میکند.آن وقت این بالاترین ارزش را پیدا میکند. مسئله فقط تحریک احساسات نیست، هدایت ذهنهاست.

.

*چیز دیگری که بنده در بعضی از خوانندگان جلسات مداحی اطلاع پیدا کردم، استفاده از مدح و تمجیدهای بیمعناست، که گاهی هم مضر است.فرض کنید راجع به حضرت اباالفضل ( سلام الله علیه) صحبت میشود؛ بنا کنند از چشم و ابروی آن بزرگوار تعریف کردن؛ مثلا ًً قربون چشمت بشم! مگر چشم قشنگ در دنیا کم است؟ مگر ارزش اباالفضل(ع) به چشمهای قشنگش بوده؟ اصلاًً شما مگر اباالفضل(ع) را دیده اید و میدانید چشمش چگونه بوده؟ اینها سطح معارف دینی ما را پایین می آورد.

*در منبر مداحی حتماًً در اول، فصلی اختصاص بدهید به نصیحت یا بیان معارف به زبان زیبای شعر، اصلاًً رسم مداحی از قدیم این طوری بوده است؛ الان یک مقدار آن رسم ها کم شده.

.

* من شنیده ام در مواردی از آهنگ های نامناسب استفاده میشود. مثلا فلان خواننده ی طاغوتی یا غیر طاغوتی شعر عشقی چرندی را آهنگی خوانده؛ حالا ما بیاییم در مجلس امام حسین(ع) و برای عشاق حسین(ع)، آیات والای معرفت را در این آهنگ بریزیم و بنا کنیم آن را خواندن؛ این خیلی بد است. خودتان آهنگ بسازید . این همه ذوق و این همه هنر وجود دارد.

*بنده می خواهم به طور خلاصه، دو مطلب را عرض کنم؛ یکی این که، عاشورا و ماجرای حسین بن علی(ع) باید در منبر، به شکلی سنتی روضه خوانی شود؛ اما نه برای سنت گرایی، بلکه از طریق واقعه خوانی. یعنی اینکه، شب عاشورا این طور شد، روز عاشورا اینطور شد. شما ببینید یک حادثه ی بزرگ، به مرور از بین می رود؛ امّا حادثه ی عاشورا ، به برکت همین خواندنها، با جزئیاتش باقی مانده است.

_______________________________

رهبر معظم انقلاب،حضرت آیت الله خامنه ای

__________________________________

————————————————————————- —————————–                                                             هماره تازه بود                  

یاد بود عاشورا   

==========

عکسهای این مجموعه که

بتدریج مشاهده  خواهید کرد

حاصل تلاش آقایان:حسین اسدی،سید عسگر عظیمی

علی همراهی ومجید ستاری؛ باهمکاری آقای رشیدی

است که از

همه این عزیزان سپاسگزارم.

===========================

==============================

==============================

==============================

==============================

==============================

==============================

=============================

=============================

==============================

=============================

عشق حسین است،چه ها می کند.

پروانه خانم

 یقینا با پای دل،همراه عزاداران حسینی است!

——————————————————–

عکس،شکار آقای سید عسگر عظیمی است

***************************************

سلام آقای سهرابی ،خوش به حال پروانه خانوم که با اون سن و سال  وپیری

باز با پای پیاده{برهنه} تو اون برف  و سرمای سوزناک  به عشق امام حسین (ع)

از روستای اسمرود به محمود آباد می رود . چه سعادتی .!!

عزاداریاتون مورد {قبول}درگاه حق

التماس دعا-مجید ستاری

*****************************************

—————————————————————-

دوتصویر از:زمستان و مسجد محمود آباد

=============================

…ونماز جماعت ظهر عاشورا که فلسفه قیام

امام حسین(ع)برای احیای همین امر به معروفها

ونهی از منکرها بود وبس.

==========================

——————————————————————-

——————————————————————-

—————————————————————–

——————————————————————

——————————————————————-

——————————————————————-

——————————————————————–

——————————————————————

—————————————————————–

——————————————————————–

——————————————————————

——————————————————————

حسین ، کشته دیروز و رهبر روز است                       قیام اوست ، که پیوسته نهضت آموز است

تمام زندگی او ، عقیده بود و جهاد                               اگر چه مدت جنگ حسین یک روز است

هماره تازه بود یاد بود عاشورا                                    که روز حق و عدالت ، همیشه نوروز است

حسین ، به ظاهر ، اگر چه شد مغلوب                          شکست اوست ، که در هر زمانه پیروز است

                                                                                        حبیب چایچیان

——————————————————————————————————–

     عشق حسین که بر دل وجان مسلمانان جهان است،گرما وسرما نمی شناسد.شهرها وروستاهای آذربایجان وبسیاری از شهرهای ایران اسلامی، در ایام تاسوعا وعاشورای حسینی،در زیر بارش شدید برف وباران پائیزی شاهد طوفان دل عزادارانی بود که سرمای جان سوز رابا گرمای دلنشین ارادت به ۷۲ شهید کربلا،به جان خریده بودند.

    روستای اسمرود ومسجد عینعلی بابا، همچون سالهای گذشته شاهد عزاداری بی ریای زنان ومردان ولایت مدار وحسینی  بود که علی رغم بارش شدید برف وکولاک پائیزی،از شهرهای مختلف،خود را به روستا رسانده ودر دو روز عزاداری، عشق واخلاص خود را به قافله سالار شهدای کربلا و۷۲ یار با وفایش ابراز کردند.

    به پیروی از سنت چندین ساله، هیئات عزاداری اسمرود،امسال عصر عاشورا، در مسجد روستای محمود آباد حضور یافت تا عاشقان  وارادت مندان ابا عبدالله دوروستا همگام وهمراه هم با شور وشعور حسینی، به عزاداری بپر دازد.

روز عاشورا نیز،زیر بارش برف،هیئات عزاداری با تجمع در مسجد روستا، با مداحی وذکر مصیبت آقایان:

نوری،طاهری،اسدی وسهرابی ،عازم قبرستان روستا ومحل یاد مان شهید صیقت سهرابی شدند.هنگام حرکت دسته عزاداری،عاشقان امام حسین(ع) با ذبح چندین راس گوسفند، پذ یرائی از میهمانان مراسم را عهده دار شدند ویا با توزیع گوشت قربانی، این سنت دیرینه را به جا آوردند.

  با اذان ظهر عاشورا، نماز ظهر وعصر عاشورا به جماعت، بر گزارشد تا این رسم وسنت حسنه که یاد گار امام حسین (ع) در ظهر عاشورای سال ۶۲ هجری است، همچنان زنده وپایدار بماند ،که هدف امام حسین(ع) هم

 بر پائی قسط وعدل واقامه نماز در جامعه آن روز وهمه ایام تاریخ بوده وهست.

  از عبرت های آموزنده چنین ایامی وهر محفل ومجلس ذکری، یاد عزیزانی است که سالها با ما ودر کنار بوده وهر سال،جای خالی شان در میان جمع احساس می شود .از سینه زنان زنجیر زنان ومتولیان امور مراسم تاسوعا وعاشورای امام حسین (ع)  که مخلصانه ،گرمی بخش محفل ومجلس سید الشهدا بودند واینک رخ در نقاب خاک کشیده اند ویاد ونامشان برای همیشه در ذهن ها ماندگار است واگر یادی ازآنها  نکنیم وزحماتشان را قدر ندانیم،آیندگان نیز با ما چنین خواهند کرد.

    بزرگ مردانی که من از دوران کودکی در محافل مذهبی،منبر وامور خیر،چهره هایشان را  دیده ام  و خاطراتشان درذ هنم نقش بسته است و در محرم سال ۹۳ ومحرم های گذشته، جای خالیشان را در مسجد دیده ام  ، وظیفه می دانم با ذکر نام،یادشان را گرامی بدارم واز شما هم تقاضا کنم که با ذکر فاتحه ای، برای این عزیزان، وهمه در گذشتگان روستای اسمرود،نام نیکشان را زنده نگه داریم که این بزرگان،در دوران حیات پر بار خویش، با اعمال ورفتار وگفتار نیک خویش،در تربیت دینی واعتقادی ما نقش به سزائی داشته اند.از جمله،مرحومان مغفور:

      کربلائی قنبر آزمون- (فیض الله ،عوض وشیرالله) فتح اللهی -اژ در صادقی-سبزعلی سهرابی-

علیرضا اانام پور-(اصلان،محبت ومشهد علی) همراهی-(نوروز ،حاج گلعلی، حسین وعطا الله) سهرابی –(نور محمد، علی محمد،ناز علی واحسان) اللهیاری-(زید الله،قدرت،حاج صبرالله،حیات الله واروجعلی) اسدیان(اسدی) (خیبر وبهبود) رضایی-(ید الله،حجت، وصفت الله) محمدی-(سلطان علی وبهار علی) مهری-(رستم

سراج،فرخ،افضل وکاظم) ستاری- الف الله آذر گشب(صابر نیا)-(عزیز الله وسیف الله) رحیمی-(جمال،فیروز و آزاد) قلیزاده،سیر الله رشیدی،رحیم جلالی،جلال عظیمی وبسیاری از به حق پیوستگانی که من ندیده ام و یا از قلم افتاده است؛ بخصوص گل سرسبد جوانان اسمرود،شهیدان عالی مقام-محرم اسدیان،صیقت سهرابی و نجف اللهیاری که نام و یادشان عزت و افتخار روستای اسمرود است.

================================

(گزارشی از مراسم تاسوعا و عاشورای حسینی اسمرود)

* ذوالفقار ستاری اسمرود

——————————————————————–

سلام وصلوات  بر قافله سالار عشق (حضرت اباعبداله الحسین) وپروانگانی که در حریمش  عاشقانه سوختند .

“حسین غرق بلا سیماسی خندان

حسین حیرتده گویدی کایناتی

——————————————————————–

امسال نیز چون سالهای گذشته مراسم عزاداری در سوگ  امام حسین (ع)با شکوه بیش از پیش با حضور مشتاقان حضرتش در اسمرود برگزار شد.

مراسم از ظهر روز تاسوعا با حضور تدریجی عزاداران در سر سفره احسان که توسط اقای رضایی تدارک دیده شده بود شروع شد .پس از صرف احسان واقامه نماز دسته زنجیروسینه زنی تشکیل وجلوی مسجد ،ذاکرین اهل بیت اقایان طاهری ،ستاری وابراهیم نوری(یاد ناله های  حزین پدرش حاجی برات “خداوند شفای عاجل دهد” بخیر)   به نوحه خوانی پرداختند.

برخلاف سنت سالهای گذشته امسال قرار بود دسته محمود آبادی ها بعد از ظهربیایند که حدود ساعت ۳علمهای برافراشته آنها از کنار قبرستان نمایان شد ما هم با نوحه خوانی مخصوص تانزدیک رود خانه به استقبال آنها رفتیم پس از عزاداری در مسجد، حضرت حجت الاسلام والمسلمین حاج اقا صمدی به منبر رفتند ودر شرح ماوقع عاشورا به خطابه پرداختند، ایشان خلاصه وعصاره قیام اباعبدالله را اقامه نماز وامر به معرف ونهی از منکر بیان داشتند که همه  به زبان می گویندولی در عمل خبری نیست وتفسیری از اتفاقاتی که در جهان تشیع وجبهه استکباررخ می دهدبیان داشتند وفرمودندچگونه تمامی جهان کفردر سوریه لبنان وعراق و… متحد شده اند تا اساس اسلام را از ریشه بخشکانند  ما هم موظفیم باتمام قوا در مقابل آنها متحد باشیم همچنین  از آفتهای عزاداری سخن گفتند ومخصوصا جوانهارا به احیای نمازوهمچون نسلهای گذشته اشان به وحدت وهمدلی دو روستای همجوار توصیه نمودند.

پس از منبر در مصافحه ای که با حاج اقا صمدی داشتیم ایشان گلایه ای هم داشتندکه با وجود مطالب وزین سایت چرا هیچ یادی ازحادثه ای که در این مراسمات برای مرحوم کاظم صفری افتاد، نشده که بحق بود. حاج رسول انام پور که قرار بود در اول مجلس به خیر مقدم بپردازند پس ازمنبر پشت تریبون رفتند وخیر مقدم زیبای چند دقیقه ای ایشان با وجوددلهای آماده حضار به ذکر مصیبت هم منجر شد.

پس از بدرقه آنها نمازبرپاشد وسفره احسان که توسط خانواده محترم اقای کتاب اله اسدیان تدارک دیده شده بودگسترده شد وپس از آن هیئت امنای محترم مسجد که البته امسال تعدادشان ده دوازده نفری میشدالبته وبعضی وقتها بیشتر از تعداد عزاداران!که خدااجرشان دهد  برای جمع نمودن نذری ها اعلام آمادگی کردند نذری ها متفاوت بود ازپول نقد گرفته تا دیگ وکتری وزنجیرو پتو وفرش ،سیمان کاری ،مشارکت در ساخت سرویس بهداشتی ،وبرای سالهای بعدخرید اکووجا کفشی که خدا همه راقبول دستگاه کریمه امام حسین قرار دهد.

وچه لذتی داشت شنیدن نذری حسینیانی که نیاز سنجی خوبی کرده بودند . امسال آقای سلیمان سهرابی به پاس احترام وتذکرواحیای یک سنت حسنه لیستی از در گذشتگان قدیم وجدیدتهیه نمودند واقای انام پور با ذکر نام هر یک از آنها وخاطرات کوتاهی از رفتاروخدماتشان در مسجد با ذکر صلواتی یاد می کرد.از جمله پخش شربت مرحوم اژدر عمی ومرحوم مشهدی علیرضا، شاخسی گویی مرحوم بهار علی مهری ،آتش زدن خیمه ها توسط مرحوم مشهدی سراج وسپس گریه بی امانش ،سینه زنی سینه چاکانه مرحوم مشهدی یدالله ومشهدی اصلان،مدیریت نظم مسجد توسط مرحوم مشهدی فیروز وحسین سهرابی ،طشت گردانی ها وعلم چرخانی ها توسط افراد مختلف ،همچنین مدیریت امورات مسجد از تمام جهات توسط حاج گلعلی سهرابی در طول چند سال، که خیلی هم مورد استقبال قرار گرفت وقرار شد لیست کاملی  از مادران در گذشته نیز برای سالهای آتی تهیه شود وهمه ساله یاد شوند .

مراسم روز عاشورا نیز طبق سنوات گذشته از ساعت ۱۱صبح با حرکت دسته عزاداران  جلوی مسجد به طرف قبرستان ومزار یادمان شهدا شروع و تا اذان ظهرواقامه نماز جماعت در مسجد ادامه داشت  .ودرنهایت با صرف احسان اقای داوود رحیمی که نذری مرحوم مشهدی سیف الله بود مراسم به اتمام رسید.

حقیقتا مراسم خالصانه وبی ریایی بود جای خیلی ها نسبت به پارسال خالی بود که خداوند همه آنهایی که حضور داشتند وآنهایی که به هر طریق توفیق حضور نیافتند وهر نقطه ای کشور دلشان به عشق لبیک امام حسین وحضرت ابوالفضل وعزاداری در اسمرود می تپیید مورد عنایت خود قرار دهد . ان شاالله

البته تصاویری هم تهیه شده بود که حقیقتش چون مجید در دسترس نبود بلد نبودم ارسال کنم.وازجوانان عزیز در خواست دارم  که این کار را انجام دهند.

—————————————————————————————————

از آقای ذوالفقار ستاری سپاسگزارم که گزارش کامل مراسم امسال رابه زیبائی توصیف و به موقع هم ارسال کرده اند.البته بقیه دوستان هم می تواننداز زاویه نگاه خود مراسم عزاداری را به تصویر کشیده  وبرای درج در سایت ارسال کنند.

—————————————————————————————————

… بنا می‌کنند از چشم و ابروی آن بزرگوار تعریف کردن. مثلاً قربون چشمت بشم! مگر چشم قشنگ در دنیا کم است؟ مگر ارزش اباالفضل به چشم‌های قشنگش بوده؟ مگر شما اصلاً اباالفضل را دیده‌اید و می‌دانید چشمش چگونه بوده؟ قد رشید که خیلی در دنیا هست. ورزشکارهای زیبایی اندام که خیلی هستند.

                                                                                                                                     مقام معظم رهبری-حضرت آیت الله خامنه ای   

یاد دوران کودکی به خیر، محرم که می‌شد، مسجد روستای اسمرود رنگ و بوی دیگری می‌گرفت، نخست زنان و دختران روستا چند روز مانده به محرم، فرش، گلیم، جاجیم، پالازو… را که حاصل دسترنج خودشان بود و به عشق امام حسین(ع) بهترین آنها را تقدیم آستانه‌اش کرده بودند، تمیز می‌کردند، آب و جارو می‌زدند، سماور برنجی بزرگ و قدیمی را با استکان و نعلبکی‌هایی که گویی چایی خوردن با آنها برای اهالی روستا شیرینی و حلاوت دیگری داشت، آمادة پذیرائی از میهمانان می‌کردند.

مردان روستا تنها علم چوبی مسجد را که سال‌های سال از گذشتگان به یادگار مانده بود و برای همه تقدس ویژه‌ای داشت، با پارچة سیاه جدید آماده می‌کردند برای دستجات سینه‌زنی و زنجیرزنی. چند بیرق سیاه کوچک هم برای کودکان روستا با پیشانی بند سیاه آماده می‌شد. پیراهن‌های سیاه مخصوص که یک سال در صندوق چوبی مسجد انتظار چنین روزهایی را می‌کشیدند، توسط ریش سفیدان روستا، روز اول محرم در بین عزاداران توزیع می‌شد، فانوس‌های نفتی مخصوص دستجات عزاداری برای بیرون از مسجد آماده می‌شدند، منبر چوبی مسجد که عمرش چندین برابر عمر پیرمردان روستا بود، با چند قالیچه و گلیم خود روستا تزیین می‌شد و آنگاه یک پارچة مشکی بزرگ روی آن را می‌پوشاند و… .

همة دار و ندار و اسباب و لوازم عزاداری روستای اسمرود خلاصه می‌شد در همان‌هایی که نوشتیم. امّا وقتی صف سینه‌زنی اهالی شکل می‌گرفت و کربلائی قنبر، مشهدی سبزعلی، مشهدی عوض، مشهدی رستم، مشهدی علیرضا، مشهدی فیض‌الله، قربان، صورت، بهارعلی، نوروز، یدا…، افضل و… لباس مخصوص سینه‌زنی را به تن می‌کردند،شور عجیبی در جمعیت حاضر به وجود می‌آمد، آنها ریش‌سفیدان و بزرگان روستا بودند و وقتی پیشقدم می‌شدند، میانسال‌ها، جوانان و نوجوانان دیگر حال و هوای دیگری می‌یافتند. ریش سفیدها صف اوّل بودند و بقیه هم به ترتیب حلقة سینه‌زنی را تکمیل می‌کردند و وقتی حاج برات – مداح روستا در وسط حلقة عزاداری کتاب قدیمی‌اش را دست می‌گرفت و می‌گفت: بر شمر پلید لعنت، بر هواداران یزید لعنت و… و عزاداران با صدای بلند (بیش لعنت) می‌گفتند، شور حسینی در مسجد روستا آغاز می‌شد. نه از بلندگو و اکو برای حاج برات خبری بود و نه از پروژکتور، کُتل چند متری، ساز و دهل و… امّا وقتی دست‌های کربلائی قنبر بالا می‌رفت و بر سینه فرود می‌آمد و جمعیت یکصدا فریاد می‌زدند: «حسینیم وای، حسینیم وای» گوئی صحنة کربلا و روز عاشورا در وجود همگان مجسم می‌شد و چه اشکی می‌ریختند عزاداران حسینی و چه حالی می‌بردیم ما کودکان حاضر در مراسم و چه حسرتی می‌خوریم برای همان روزها که دیگر تکرار نمی‌شود.

سال‌هاست که پایتخت نشینی اجباری، توفیق حضور در چنان جمعی، با چنان حال و هوایی و با چنان شور و شعوری را از حقیر سلب کرده است.

وقتی وارد هیأت مذهبی و مساجد می‌شوی، با دسته و گروه عزاداران در محله، کوچه و خیابانی همسفر می‌شوی، ادوات و تجهیزات دستجات عزاداری را می‌بینی، اصل قضیه فراموشت می‌شود! یا باید محو تماشای علم و کتل عظیم الجثه‌ای شوی که ۷ الی ۸ نفر برای حمل آن اسیرند، یا مواظب پردة گوشت باشی که از نواخته شدن بر طبل‌های بزرگ ژاپنی و کره‌ای و… تمام وجودت را می‌نوازد و می‌لرزاند!

گوئی بیشتر هم و غم عزاداران و بزرگان هیأت‌ها رفته رفته متوجّه سروسامان دادن به همین ابزاروآلات جانبی است تا غنا بخشیدن به روح عزاداری. اگر دقیق شوید، گاهی تعداد افرادی که اسیر حمل و نگه‌داری این ابزار هستند، برابر و گاهی بیشتر از تعداد سینه‌زنان و زنجیرزنان است!

اگر به این صحنه‌های دیدنی، برخی مداحی‌هایی که دانسته یا ندانسته به حادثة عاشورا و قضایای آن شاخ و برگ و وصله‌های ناجور می‌چسبانند را نیز اضافه کنید، شما هم جای من باشید، حتماً  صحنه‌های فراموش نشدنی عزاداری دوران کودکی روستائیان را با آن توصیفات و توضیحات به یاد خواهید آورد و حسرت چنان روزهایی را خواهید خورد.

عده‌ای می‌گویند اگر در قضیة محرم، تاسوعا و عاشورا فقط به حقیقت و ماوقع اکتفا کنیم و صحت و سقم واقعه را بیان کنیم، برای جنبه حزن‌انگیزی قضیة کربلا چیزی باقی نمی‌ماند به جز (قتل‌الحسین بکربلا فی‌یوم عاشورا عطشاناً مظلوما).

نمی‌دانم این چه توجیهی است برای بیان شورانگیزترین حادثة تاریخ شیعه که اگر به واقعیات آن با دید کارشناسی پرداخته شود، هیچ نیازی به حاشیه رفتن و گریز زدن به غیرواقعیات نیست. رهبر انقلاب ـ حضرت آیت‌ا… خامنه‌ای چه زیبا تبیین کرده‌اند همین قضیه را:

«بنازم تفکر انقلابی شورانگیز شیعی را و مکتب آموزش فداکاری و جهاد و شهادت را که در چنین حادثه‌ای که برای همه تلخ است، یک غوغای شور و شعف در دل شیعیان به وجود می‌آورد».

معلم شهید ـ دکتر علی شریعتی هم در این زمینه دیدگاه جالبی دارند:

«شگفتا! کدام جهاد و کدام جنگ پیروزی بوده است که دامنة فتوحاتش در سطح جامعه، در عمق اندیشه و احساس و در طول زمان و ادوار تاریخ، این همه گسترده و عمیق و بارآور باشد؟ حسین(ع) با شهادت (یدبیضا) کرد، از خون شهیدان (دم مسیحائی) ساخت که کور را بینا می‌کند و مرده را حیات می‌بخشد… اما نه تنها در عصر خویش و در سرزمین خویش، که شهادت جنگ نیست، سیاست است؛ سلاح نیست؛ پیام است؛ کلمه‌ای است که با خون تلفظ می‌شود.»

به تعبیر مرحوم شریعتی، وقتی رخدادی در عمق اندیشه و احساس افرادی ریشه بدواند، تنها یک تلنگر و اشاره به واقعیات حادثه کافی است تا ذهن‌ها را به عمق واقعه ببرد و حتی حزن و اندوه را نیز در دل و جان دلدادگان ائمه و اهلبیت(ع) بنشاند و دیگر نیازی به بازیچه گرفتن عواطف و احساسات مردم، با توسل به هر لطایف الحیلی نیست، حتی اگر به قصد ایجاد حزن و اندوه و گریاندن جمعی باشد. شاید شما هم سخنرانی رهبر انقلاب در نمازهای جمعة سالهای قبل و یا دیدارهای مردمی ایشان در ایام محرم را دیده و شنیده‌اید، وقتی به ذکر مصیبت می‌رسند، با ذکر واقعیات تاریخی عاشورا، بدون توسل به حاشیه، چنان صحنه‌های بدیع و جالبی را ترسیم می‌کنند، که هر کس با توجه به مکنونات قلبی خود، واقعیات را آنچنانکه بوده مجسم می‌کند و یا چنان تحت تأثیر فضای محزون واقعه قرار می‌گیرد که تنها اشک می‌تواند تسلی‌بخش دل او باشد و بس. در مقابل ،محافل و مجالسی را می‌بینیم و مداحی‌هایی را می‌شنویم که از هر نمایشی و هر وسیله‌ای برای متأثر کردن دیگران بهره می‌گیرند، غافل از اینکه نه خود بهره‌ای می‌گیرند و نه دیگران و نه حتی امام حسین(ع)!

حسن ختام اینکه: مراسم عزاداری ماه محرم فرصتی است برای بیان حقیقت تاریخ در همة زمان‌ها و همة مکان‌ها، نه پرداختن به افسانه‌ها و حاشیه‌های دور از متن و تحریف‌های وحدت‌شکن و دشمن‌طلب.

اگر عزاداری ما به سبک سنتی و دسته‌جمعی برگزار شود، اگر مطالب دور از شأن و عزت اهلبیت و ائمه و امام حسین(ع) و یارانش در مجالس و محافل بازگو شود، اگر آفت‌های دخیل در مراسم و عزاداری‌ها شناسایی، ریشه‌یابی و ریشه‌کن شود، اگر سر علم‌کشی کل نگذاریم و علم و کتل و ضبط و اکو ملاک فخر و فخرفروشی هیأتمان نشود، اگر معتقد باشیم که یکی از پیام‌های عاشورا و امام حسین(ع) یکپارچگی و وحدت بوده و در هر کوی و برزنی خیمه و تکیه و… بنا نکنیم، اگر از عزاداری‌ها به عنوان فرصت سیاسی برای رسیدن به مقصد و مقصودمان بهره نبریم، اگر بپذیریم شهادت هنر مردان خداست و خوب مردن هم هنر بزرگی است که امام حسین(ع) و یارانش از این هنر به خوبی برخوردار بودند، خواهیم پذیرفت که ما هم به وظیفة زینبی خود برای پیام‌رسانی این حادثة تاریخی به خوبی عمل کرده‌ایم. اگر چنین شد، راز تکرار هر سالة محرم و عاشورا و حماسة درخشان حسینی برای همیشه در بین نسل‌های ما جاودانه خواهد ماند تا بدین طریق روحیة ظلم‌ستیزی هم در گذر زمان گم نشود، چرا که همة واقعیت قیام اباعبدا… در ظلم‌ستیزی آن حضرت خلاصه می‌شود.                         

                            منبع:جوانان امروز- ماهنامه موسسه اطلاعات- دیماه۸۶- سخن سردبیر