اشاره:دی ماه ۱۴۰۱ مطلبی با عنوان بالا در سایت

چاپ کردم.امروز عکسی از شخصیت

اصلی ماجرا دستم رسید

وگفتم با همان متن قبلی،باز نشر کنم.

با هم مرور دوباره می کنیم: 

=============================

چندی پیش،با یکی از اقوام مادری-چنار هم صحبت شدیم

از هر دری صحبتی کردیم

 و سخن به شهید روستای چنار-شهیدجبرائیل رحبمی

رسید. آقا محسن که آدم شوخ طبعی است،گفت:

البته ما چناری ها زیاد اهل جبهه وجنگ وشهادت

نبودیم .شهید جبرائیل رحیمی هم چون یک رگش اسمرودی است

برای روستای ما باعث افتخار شده است!

با تعجب پرسیدم:

اسمرودی؟ گفت :آری،مادرش اسمرودی بود.

بالا خره معلوم شد مادر شهید

نازی(احتمالا نام غیر شناسنامه ای است)ستاری اسمرود

فرزند مرحوم غفار ستاری – عموی مرحوم سراج ،مرحوم کاظم

 ومرحوم صراف ستاری است.

وقتی به شوخی گفتم:

پس شهید هم مال ماست،گفت:البته ملاک مادر باشد

شهید صیقت هم مال ماست؛ چون مادرش چناری است!

البته چناری ها عکس شهید صیقت را همیشه در کنار شهید

رحیمی در مسجد ومراسمشان دارند.

نقل این ماجرا سبب خیر شد تا ضمن گرامیداشت یاد همه شهدا

یادی کنیم از مادران شهید،بخصوص مادر شهید رحیمی-نازی خانم ستاری

وبرایشان آرزوی سلامتی بکنیم.

البته اگر در نقل قول ماجرا لغزشی بود،حاج رحمان می توانند

تکمیل واصلاح کنند.

==================================

توضیح وپوزش:

پس از چاپ این مطلب، آقا رحمان توضیحاتی هم در تکمیل

واصلاح این نوشته  ارسال کردند که به دلبل عدم دسترسی

به تلگرام وانتقال به سایت،فقط این توضیح ضروری از طرف

حاج رحمان اصلاح می شود:

مادر شهید رحیمی چنار-خانم نازی ستاری اسمرود

خوشبختانه در قید حیات هستند که با پوزش وابراز

خرسندی از سلامتی ایشان،بدین وسیله اصلاح می شود.

نازی خانم ستاری،سمت چپ

بنفشه رحیمی،سمت راست(زن دایی ما)

===================================

نثار روح همه شهدا،بخصوص شهدای منتسب

به اسمرود وتمامی در گذشتگان مان

فاتحه ای می خوانیم…

قسم به خاک بقیع، قسم به غربت تو

حرم شده دل ما، برای تربت تو

:::

سالروز شهادت عالم آل محمد(ص)منظومه تقوا وخردمندی

ششمین امام غریب بقیع-حضرت امام جعفر صادق(ع)

را تسلیت می گوئیم.

:::

من أحب الاعمال الی الله عز و جل إدخال السرور علی المؤمن : اشباع جوعته أو تنفیس کربته أو قضاء دینه .

امام جعفر صادق (ع) : از جمله دوست داشتنی ترین اعمال نزد خدای متعال

شادی رسانیدن به مؤمن است و سیر کردن او از گرسنگی

یا رفع گرفتاری او یا پرداخت بدهیش .

اصول کافی ، ج ۳ ، ص ۲۷۶

:::

امیرالمؤمنین علیه السلام یک الگوی کامل برای همه است.

جوانیِ پرشور و پرحماسه او الگوی جوانان است.

حکومت سراسر عدل و انصاف او الگوی دولت مردان است.

زندگی سراپا مجاهدت و سراپا مسئولیت او الگوی همه مؤمنان است.

آزادگی او الگوی همه آزادگان جهان است.

سخنان حکمت آمیز و درس های ماندگار او الگوی

عالمان و دانشمندان و روشن فکران است.

::::::::::::::::::::::::::::حضرت آیت الله سیّد علی خامنه ای:::::::::::::::::::::

————————————————–>

با گرامیداشت ایّام پر فضیلت قدر

والتماس دعای خیر از روزه داران

عزیز،سالروز شهادتِ شهید راه عدالت

امیر مومنان- حضرت علی(ع) را به شما

پیروان راه حق وحقیقت تسلیت می گوییم.

—————————————————>

هیات مدیره

“موسسه ی خیریه ی شهدای اسمرود”

=========================

ما قُسِّمَ بَیْنَ الْعِبادِ أفْضَلُ مِنَ الْعَقْلِ، نَوْمُ الْعاقِلِ أفْضَلُ مِنْ سَهَرِالْجاهِلِ.

—————————————————————–
 چیزى با فضیلت تر و بهتر از عقل، بین بندگان توزیع نشده است، تا جائى که خواب

عاقل هوشمند – افضل و بهتر از شب زنده دارى جاهل بى خرد است.

                                                               ——————————-

                                                               امام موسی کاظم(ع) 

————————————————————————————

شهادت امام موسی کاظم(ع)  رابر پیروان امامت وولایت،تسلیت می گوئیم.

==========================================

نگاه نکن که می گوید؛ ببین چه می گوید

————————–

امام علی(ع)

تو سخن را نگر که حالش چیست            در گزارنده سخن منگر

رشیدالدین وطواط

…………………….

سپردن به گفتار گوینده گوش   به تن نوش یابی، به دل رای و هوش

سخنگوی چون برگشاید سَخُن  بمان تا بگوید، تو تندی مکن

سخن بشنو و بهترین یادگیر     نگر تا کدام آیدت دلپذیر

فردوسی

……………………………………..

ایام شهادت سپهر عدالت در محراب عبادت،امیر مومنان-حضرت علی(ع)را تسلیت می گوئیم.

……………………………………..

گذری و نظری بر زندگینامه و وصیت‌نامه

شهید نجف اللهیاری

———————————————-

توضیح:

۱-این متن،کامل در شماره اردیبهشت مجله جوانان امروز چاپ شده است.

۲-جهت اطلاع نسل جدید اسمرود ،توضیح این نکته ضروری است که  فامیلی خانواده آقایان

اللهیاری اسمرود در حقیقت همان  فامیلی خانواده سهرابی است که در زمان رضاشاه برای

فرار از سربازی جوانان،به اللهیاری تغییر نام داده اند.

__________________________________________

اشاره

همانگونه که تاریخ آینده ما از حضور شهیدان، شهیدانی که به واقع سازندگان همان تاریخند، خالی نخواهد بود، زندگی شهیدان برای بازماندگان الگو و پیامشان همواره بر دلهای رهروان آنها ثبت خواهد شد و همین پیامها بهترین گواه است که شهیدان راه شهادت را با آگاهی کامل انتخاب کرده و قدم به میدان رزم نهاده‌اند.

شهادت معمّایی است که دشمن هرگز نمی‌تواند سرّ آن را بگشاید. هر شهیدی که در میدان رزم به خاک می‌افتد، دشمن می‌پندارد که عرصه رزمگاه از حریفان خالی مانده است؛ امّا دیری نمی‌گذرد که به جای او دهها و صدها دلاور جان بر کف، قدم به میدان می‌نهند و نبرد را ادامه می‌دهند، دلاورانی که با شهادت هر یک از آنها، دو باره جان بر کفانی دیگر به میدان می‌آیند و این تصاعد فزاینده، همچنان پیش می‌رود تا ریشه ظلم و ظالم از جهان کنده شود. و امّا گوشه‌هایی از زندگینامه شهید:

=============================

زندگی نامه

“شهید نجف اللهیاری» در سال ۱۳۴۵ در یک خانواده کشاورز و زحمت‌کش در روستای «اَسْمَروُدْ» از توابع شهرستان خلخال چشم به جهان گشود و بعد از گذراندن تحصیلات ابتدایی، به علت فقر مالی، مجبور به ترک تحصیل شد تا بتواند از این طریق گوشه‌ای از مشکلات تامین معاش خانواده را حل کند. علاقه شدید وی به جبهه و جنگ او را از محیط کار و تلاش به سوی جبهه کشاند و در سال ۶۱ از طریق بسیج سپاه پاسداران به جبهه‌های غرب کشور عازم شد. و در همین ایام حضور وی در جبهه غرب بود که خبر فوت پدرش در دیار غربت او را سخت آزرده خاطر نمود، چرا که پدرش تنها امید او و سایر اعضای خانواده بود. حالا او مانده و بار سنگین مشکلات زندگی بر دوش و سرپرستی خانواده ۶ نفری. اما شهید نجف هیچ وقت از مشکلات زندگی نهراسید و با وجود کمی سن، به نبرد مشکلات شتافت تا مادر و برادران و خواهران خردسالش با وجود او جای خالی پدر را احساس ننمایند.

«شهید نجف» با هزاران مشکلات در زندگی، جهت سر و سامان دادن به وضع خانواده، ناچار به انتقال خانواده‌اش به تهران شد و از آنجا که مسئولیت سنگین تأمین معاش خانواده را بر دوش خود احساس می‌نمود، شبانه ‌روز در تلاش و کوشش بود تا مبادا خانواده‌اش در فراق پدر دچار سختی و مشقت شوند. بالاخره زمان سربازیش فرا رسید، با وجود اینکه تنها سرپرست خانواده بود تا رو براه شدن برنامه کفالت، علاقه‌اش به سپاه موجب شد که برای انجام خدمت سربازی وارد سپاه شود تا ضمن سپری ساختن خدمت سربازی به عضویت سپاه درآید. از آنجایی که قبلاً سابقه حضور در جبهه را داشت، از همان اوائل ورودش به منطقه، در خطوط مقدم جبهه مشغول فعالیت بود. و همواره در برگشت از جبهه، درباره عشق و علاقه‌اش به خدمت در سپاه و جبهه‌ها سخن می‌گفت و دوستان و آشنایان را به حضور در جبهه‌ها تشویق می‌نمود. در هر بار مراجعت از جبهه، شور و حال عجیبی داشت بطوریکه در آخرین مرخصی که در تاریخ ۱۵/۱۰/۶۶ آمده بود، با اصرار پرچم سبزی را که از منطقه آورده بود، در بالای در خانه نصب می‌کند و می‌گوید: شاید این آخرین دیدارمان باشد و عاقبت،این، آخرین دیدارش شد و بعد از چند روز بازگشت از آخرین مرخصی، در عملیات بیت‌المقدس۲ در شهر ماووت عراق شرکت نمود و قهرمانانه به نبرد با دشمن زبون شتافت و سرانجام در تاریخ ۶/۱۱/۶۶ به آرزوی خود که همانا شهادت در راه خدا بود رسید.

«یادش گرامی و راهش پر رهرو باد»

وصیتنامة شهید

گرچه وصیتنامة شهیدان مانند نوشته‌های ادیبانه به عبارات پرنقش و نگار آراسته نیست، اما این نوشته‌ها سخنانی هستند که از اعماق دل شهیدان تراوش می‌کنند بنابراین شکی نیست که: سخنی که از دل بر آمده باشد، لاجرم بر دلها خواهد نشست.

بسم‌ا…الرحمن‌الرحیم

و من یقاتل فی سبیل‌ا… فیقتل اویغلب فسوف نوتیه اجرأعظیماً

کسی که در راه خدا جهاد کند، چه کشته شود یا پیروز گردد، به زودی پاداش عظیمی به وی عطا خواهیم کرد.

با درود فراوان بر منجی عالم بشریت مهدی موعود(عج) و نایب برحقش امام خمینی و با سلام بر شهیدان گلگون‌کفن ایران، وصیتنامه‌ام را اینچنین آغاز می‌کنم: خداوندا من موجودی ضعیفم که تو امانت داده بودی و خود راضی شدی که این امانت را پس بگیری. بارالها از تو می‌خواهم که گناهان مرا ببخشی و این بنده حقیر و روسیاهت را، به درگاهت بپذیری. با وجود این که  می‌دانم لیاقت این را ندارم که با پروردگارم راز و نیاز کنم، اما مادر جان می‌دانم که تو از شهید شدن من ناراحت می‌شوی، چون برای من زحمت زیاد کشیده‌ای و بی‌خوابی کشیده‌ای و رنجها و مشقات زیادی را متحمل شده‌ای. با وجود این که  پدر بر سر ما نبود تو برای من و برادران و خواهران کوچکم، بی‌نهایت رنج برده‌ای. مادرم از تو می‌خواهم بعد از شهید شدنم سر مزارم گریة زیاد نکنی و لباس سیاه نپوشی. می‌دانم که این کار برایت سخت است ولی این کار شما مشت محکمی است بر دهان دشمنان اسلام. می‌خواهم که نمازهای یومیه‌ات را ترک نکنی و مرا حلال کنی و از من راضی باشی. برادر عزیزم امیدوارم که تو بعد از شهادت من سلاح مرا به زمین نگذاری و راه مرا ادامه دهی و از تو می‌خواهم که هرکاری که بر یک فرد مسلمان واجب است انجام دهی. به‌خصوص نمازخواندن و روزه را که به فرمودة پیامبر اسلام اینها ستون دین هستند، فراموش نکنی. و با اهل خانواده با مهربانی رفتار کنی و از شما می‌خواهم که اگر با شما بد رفتاری کرده‌ام، مرا ببخشید و حلال کنید.

از طرف من از تمامی دوستان و آشنایان حلالیت بطلبید. مادر جان، قسمت می‌دهم که بعد از من از بچه‌ها به‌خوبی مواظبت کنی، همان‌طوری که تا به حال مواظب و مراقب بوده‌ای و از شما می‌خواهم که نگذارید خواهر یا برادرانم بر سر مزارم زیاد گریه کنند چون من راهم را آگاهانه انتخاب کرده‌ام، راه سیدالشهداء و راه پسرعمویم ،شهید صیقت سهرابی و دیگر شهدای ایران را. امیدوارم هر شب جمعه که بر سر مزار من می‌آیید، از شهدای دیگر هم یاد کنید. امیدوارم که تمام برادران عزیز راه من وشهدای انقلاب اسلامی را ادامه دهند و سنگر ما را خالی نگذارند و پرچم اسلام را همواره در اهتزاز نگه دارند و دستورات رهبر انقلاب را لبیک گفته و مو به مو اجرا نمایید. از شما می‌خواهم که سعی کنید به نماز جمعه بروید، به زیردستان خود زور نگویید و بی‌احترامی نکنید و تا حد امکان به فقرا و تهی‌دستان کمک کنید.

با آرزوی طول عمر برای امام امت وصیتنامه‌ام را به پایان می‌رسانم.

جنگ جنگ تا پیروزی

———————-

نجف اللهیاری

تاریخ ۳۰/۹/۶۶

===========

… بنا می‌کنند از چشم و ابروی آن بزرگوار تعریف کردن. مثلاً قربون چشمت بشم! مگر چشم قشنگ در دنیا کم است؟ مگر ارزش اباالفضل به چشم‌های قشنگش بوده؟ مگر شما اصلاً اباالفضل را دیده‌اید و می‌دانید چشمش چگونه بوده؟ قد رشید که خیلی در دنیا هست. ورزشکارهای زیبایی اندام که خیلی هستند.

                                                                                                                                     مقام معظم رهبری-حضرت آیت الله خامنه ای   

یاد دوران کودکی به خیر، محرم که می‌شد، مسجد روستای اسمرود رنگ و بوی دیگری می‌گرفت، نخست زنان و دختران روستا چند روز مانده به محرم، فرش، گلیم، جاجیم، پالازو… را که حاصل دسترنج خودشان بود و به عشق امام حسین(ع) بهترین آنها را تقدیم آستانه‌اش کرده بودند، تمیز می‌کردند، آب و جارو می‌زدند، سماور برنجی بزرگ و قدیمی را با استکان و نعلبکی‌هایی که گویی چایی خوردن با آنها برای اهالی روستا شیرینی و حلاوت دیگری داشت، آمادة پذیرائی از میهمانان می‌کردند.

مردان روستا تنها علم چوبی مسجد را که سال‌های سال از گذشتگان به یادگار مانده بود و برای همه تقدس ویژه‌ای داشت، با پارچة سیاه جدید آماده می‌کردند برای دستجات سینه‌زنی و زنجیرزنی. چند بیرق سیاه کوچک هم برای کودکان روستا با پیشانی بند سیاه آماده می‌شد. پیراهن‌های سیاه مخصوص که یک سال در صندوق چوبی مسجد انتظار چنین روزهایی را می‌کشیدند، توسط ریش سفیدان روستا، روز اول محرم در بین عزاداران توزیع می‌شد، فانوس‌های نفتی مخصوص دستجات عزاداری برای بیرون از مسجد آماده می‌شدند، منبر چوبی مسجد که عمرش چندین برابر عمر پیرمردان روستا بود، با چند قالیچه و گلیم خود روستا تزیین می‌شد و آنگاه یک پارچة مشکی بزرگ روی آن را می‌پوشاند و… .

همة دار و ندار و اسباب و لوازم عزاداری روستای اسمرود خلاصه می‌شد در همان‌هایی که نوشتیم. امّا وقتی صف سینه‌زنی اهالی شکل می‌گرفت و کربلائی قنبر، مشهدی سبزعلی، مشهدی عوض، مشهدی رستم، مشهدی علیرضا، مشهدی فیض‌الله، قربان، صورت، بهارعلی، نوروز، یدا…، افضل و… لباس مخصوص سینه‌زنی را به تن می‌کردند،شور عجیبی در جمعیت حاضر به وجود می‌آمد، آنها ریش‌سفیدان و بزرگان روستا بودند و وقتی پیشقدم می‌شدند، میانسال‌ها، جوانان و نوجوانان دیگر حال و هوای دیگری می‌یافتند. ریش سفیدها صف اوّل بودند و بقیه هم به ترتیب حلقة سینه‌زنی را تکمیل می‌کردند و وقتی حاج برات – مداح روستا در وسط حلقة عزاداری کتاب قدیمی‌اش را دست می‌گرفت و می‌گفت: بر شمر پلید لعنت، بر هواداران یزید لعنت و… و عزاداران با صدای بلند (بیش لعنت) می‌گفتند، شور حسینی در مسجد روستا آغاز می‌شد. نه از بلندگو و اکو برای حاج برات خبری بود و نه از پروژکتور، کُتل چند متری، ساز و دهل و… امّا وقتی دست‌های کربلائی قنبر بالا می‌رفت و بر سینه فرود می‌آمد و جمعیت یکصدا فریاد می‌زدند: «حسینیم وای، حسینیم وای» گوئی صحنة کربلا و روز عاشورا در وجود همگان مجسم می‌شد و چه اشکی می‌ریختند عزاداران حسینی و چه حالی می‌بردیم ما کودکان حاضر در مراسم و چه حسرتی می‌خوریم برای همان روزها که دیگر تکرار نمی‌شود.

سال‌هاست که پایتخت نشینی اجباری، توفیق حضور در چنان جمعی، با چنان حال و هوایی و با چنان شور و شعوری را از حقیر سلب کرده است.

وقتی وارد هیأت مذهبی و مساجد می‌شوی، با دسته و گروه عزاداران در محله، کوچه و خیابانی همسفر می‌شوی، ادوات و تجهیزات دستجات عزاداری را می‌بینی، اصل قضیه فراموشت می‌شود! یا باید محو تماشای علم و کتل عظیم الجثه‌ای شوی که ۷ الی ۸ نفر برای حمل آن اسیرند، یا مواظب پردة گوشت باشی که از نواخته شدن بر طبل‌های بزرگ ژاپنی و کره‌ای و… تمام وجودت را می‌نوازد و می‌لرزاند!

گوئی بیشتر هم و غم عزاداران و بزرگان هیأت‌ها رفته رفته متوجّه سروسامان دادن به همین ابزاروآلات جانبی است تا غنا بخشیدن به روح عزاداری. اگر دقیق شوید، گاهی تعداد افرادی که اسیر حمل و نگه‌داری این ابزار هستند، برابر و گاهی بیشتر از تعداد سینه‌زنان و زنجیرزنان است!

اگر به این صحنه‌های دیدنی، برخی مداحی‌هایی که دانسته یا ندانسته به حادثة عاشورا و قضایای آن شاخ و برگ و وصله‌های ناجور می‌چسبانند را نیز اضافه کنید، شما هم جای من باشید، حتماً  صحنه‌های فراموش نشدنی عزاداری دوران کودکی روستائیان را با آن توصیفات و توضیحات به یاد خواهید آورد و حسرت چنان روزهایی را خواهید خورد.

عده‌ای می‌گویند اگر در قضیة محرم، تاسوعا و عاشورا فقط به حقیقت و ماوقع اکتفا کنیم و صحت و سقم واقعه را بیان کنیم، برای جنبه حزن‌انگیزی قضیة کربلا چیزی باقی نمی‌ماند به جز (قتل‌الحسین بکربلا فی‌یوم عاشورا عطشاناً مظلوما).

نمی‌دانم این چه توجیهی است برای بیان شورانگیزترین حادثة تاریخ شیعه که اگر به واقعیات آن با دید کارشناسی پرداخته شود، هیچ نیازی به حاشیه رفتن و گریز زدن به غیرواقعیات نیست. رهبر انقلاب ـ حضرت آیت‌ا… خامنه‌ای چه زیبا تبیین کرده‌اند همین قضیه را:

«بنازم تفکر انقلابی شورانگیز شیعی را و مکتب آموزش فداکاری و جهاد و شهادت را که در چنین حادثه‌ای که برای همه تلخ است، یک غوغای شور و شعف در دل شیعیان به وجود می‌آورد».

معلم شهید ـ دکتر علی شریعتی هم در این زمینه دیدگاه جالبی دارند:

«شگفتا! کدام جهاد و کدام جنگ پیروزی بوده است که دامنة فتوحاتش در سطح جامعه، در عمق اندیشه و احساس و در طول زمان و ادوار تاریخ، این همه گسترده و عمیق و بارآور باشد؟ حسین(ع) با شهادت (یدبیضا) کرد، از خون شهیدان (دم مسیحائی) ساخت که کور را بینا می‌کند و مرده را حیات می‌بخشد… اما نه تنها در عصر خویش و در سرزمین خویش، که شهادت جنگ نیست، سیاست است؛ سلاح نیست؛ پیام است؛ کلمه‌ای است که با خون تلفظ می‌شود.»

به تعبیر مرحوم شریعتی، وقتی رخدادی در عمق اندیشه و احساس افرادی ریشه بدواند، تنها یک تلنگر و اشاره به واقعیات حادثه کافی است تا ذهن‌ها را به عمق واقعه ببرد و حتی حزن و اندوه را نیز در دل و جان دلدادگان ائمه و اهلبیت(ع) بنشاند و دیگر نیازی به بازیچه گرفتن عواطف و احساسات مردم، با توسل به هر لطایف الحیلی نیست، حتی اگر به قصد ایجاد حزن و اندوه و گریاندن جمعی باشد. شاید شما هم سخنرانی رهبر انقلاب در نمازهای جمعة سالهای قبل و یا دیدارهای مردمی ایشان در ایام محرم را دیده و شنیده‌اید، وقتی به ذکر مصیبت می‌رسند، با ذکر واقعیات تاریخی عاشورا، بدون توسل به حاشیه، چنان صحنه‌های بدیع و جالبی را ترسیم می‌کنند، که هر کس با توجه به مکنونات قلبی خود، واقعیات را آنچنانکه بوده مجسم می‌کند و یا چنان تحت تأثیر فضای محزون واقعه قرار می‌گیرد که تنها اشک می‌تواند تسلی‌بخش دل او باشد و بس. در مقابل ،محافل و مجالسی را می‌بینیم و مداحی‌هایی را می‌شنویم که از هر نمایشی و هر وسیله‌ای برای متأثر کردن دیگران بهره می‌گیرند، غافل از اینکه نه خود بهره‌ای می‌گیرند و نه دیگران و نه حتی امام حسین(ع)!

حسن ختام اینکه: مراسم عزاداری ماه محرم فرصتی است برای بیان حقیقت تاریخ در همة زمان‌ها و همة مکان‌ها، نه پرداختن به افسانه‌ها و حاشیه‌های دور از متن و تحریف‌های وحدت‌شکن و دشمن‌طلب.

اگر عزاداری ما به سبک سنتی و دسته‌جمعی برگزار شود، اگر مطالب دور از شأن و عزت اهلبیت و ائمه و امام حسین(ع) و یارانش در مجالس و محافل بازگو شود، اگر آفت‌های دخیل در مراسم و عزاداری‌ها شناسایی، ریشه‌یابی و ریشه‌کن شود، اگر سر علم‌کشی کل نگذاریم و علم و کتل و ضبط و اکو ملاک فخر و فخرفروشی هیأتمان نشود، اگر معتقد باشیم که یکی از پیام‌های عاشورا و امام حسین(ع) یکپارچگی و وحدت بوده و در هر کوی و برزنی خیمه و تکیه و… بنا نکنیم، اگر از عزاداری‌ها به عنوان فرصت سیاسی برای رسیدن به مقصد و مقصودمان بهره نبریم، اگر بپذیریم شهادت هنر مردان خداست و خوب مردن هم هنر بزرگی است که امام حسین(ع) و یارانش از این هنر به خوبی برخوردار بودند، خواهیم پذیرفت که ما هم به وظیفة زینبی خود برای پیام‌رسانی این حادثة تاریخی به خوبی عمل کرده‌ایم. اگر چنین شد، راز تکرار هر سالة محرم و عاشورا و حماسة درخشان حسینی برای همیشه در بین نسل‌های ما جاودانه خواهد ماند تا بدین طریق روحیة ظلم‌ستیزی هم در گذر زمان گم نشود، چرا که همة واقعیت قیام اباعبدا… در ظلم‌ستیزی آن حضرت خلاصه می‌شود.                         

                            منبع:جوانان امروز- ماهنامه موسسه اطلاعات- دیماه۸۶- سخن سردبیر