۱۵ خرداد سید محمود دعایی-نماینده امام ورهبری در موسسه اطلاعات

به دیار حق شتافت.۴۲ سال مدیر موسسه اطلاعات بود و۲۴ سال نماینده تهران درمجلس.

دوران مدیریت ۴۲ ساله اش در موسسه اطلاعات فراز وفرود کمتری داشت.

معتقد بود روش روزنامه باید دوری از جنجال آفرینی مرسوم روزنامه نگاری باشد وصرفا برای جذب مخاطب

هدف گذاری نشود.البته خیلی از ما ها این روش را نمی پسندیدیم واو هم در نشریات موسسه دست ما را باز گذاشته بود.

به این خاطر،برخی روزنامه اطلاعات را روزنامه ای خنثی تصور می کردند ومن به

این افراد به جد وشوخی می گفتم:

اتفاقا اطلاعات یکی از پر شر وشورترین روزنامه های پر سابقه جهان است که هر دهه یک بار

با یک نوشته ،انقلابی به پا می کند!

اصلا انقلاب اسلامی با مقاله رشیدی مطلق در اطلاعات آغاز شد.یا در اوج ستیز با آمریکا،مقاله لزوم مذاکره مستقیم با آمریکا

توسط عطاالله مهاجرانی کلید خورد ویک دهه بعد با مقاله سردار اعلایی جنجالی به پا کرد.

مرحوم دعایی اگر در  مدیریت موسسه اطبلاعات ،مثل هر مدیری ایراداتی داشت

در زندگی شخصی به ساده زیستی،مدارا ،عدم سوء استفاده ازموقعیت،پاکدستی ووفا داری به آرامان های امام ورهبری  شهره بود.

او دلبستگی شدیدی به خاتمی داشت و تا لحظه آخر عمر از حمایت وپشتیبانی از ایشان دست نکشید وبا ایجاد دفتری برای ایشان در موسسه اطلاعات،به این دلبستگی جامه عمل پوشاند ،اما آقای خاتمی مثل آقای مهاجرانی

هرگز نتوانست از این دفتر استفاده کند!

دعایی خاتمی را کاکا خطاب می کرد .

اوایل خرداد رفتم موسسه اطلاعات وهمکاران رادیدم ورفتم پیش آقای دعایی، استقبال گرمی کرد.

به مسول دفترش می گفت هرچی خوردنی ونوشیدنی داری،بیار. گفتم حاج آقا چایی کافی است،گفت باید قهوه هم بخوری؛گفتم چشم.کلمپه کرمانی هم بود ،گفت مخصوص سیرجان ماست،باید بخوری،یکی خوردم،گفت یکی هم…

گفتم حاج آقا دامادم سیرجانی است و سهم کلمپه به ما می رسد.گفت داماد تا کی به سیرجان برود وبرای شما کی کلمپه بیاورد…

پس از نیم ساعت گپ  خیلی صمیمی،به دفتر دار گفت کلمپه ها باقیمانده را بریز پاکت تمییز وبده سهرابی ببرد وبه دامادش پز بدهد!

قبل از خداحافظی،آقای دعایی پی گیرمراحل چاپ کتابی شد که من  با عنوان”طنزدر آثار دکتر محمد باستانی پاریزی”  نوشته ام ودر موسسه اطلاعات در حال آماده سازی برای چاپ است.

او علاقه عجیبی  هم به دکتر باستانی پاریزی داشت ومایل بود این کتاب زودتر آماده چاپ شوداما اجل در بردنش عجله کرد و فرصت دبدن چاپ کتاب همشهری ویاردیرینه اش را از او دریغ کرد.

باستانی پاریزی هم در مجموعه آثارش، نوشته ها وشوخی های جالبی با آقای دعایی دارد . به آقای دعایی گفتم:   حاج آقا ؛حتما شما

طنزهای مربوط به خودتان را قبل از چاپ کتاب ببینبد ،تا من شرمنده شما نشوم!،گفت هرچه از باستانی پاریزی برسد،نکوست!

به دکتر ظریف هم علاقه شدیدی داشت وچندین بار خواسته بود دستش را ببوسد،که دکتر ظریف جا خالی داده بود.

دکتر ظریف روز تشییع جنازه ،گریان ،جزو اولین نفراتی بود که وارد موسسه اطلاعات شد وسخنرانی هم کرد تا مرقد امام آمد و…

خداوند رحمت کند آقای دعایی را، حُسنش بسیار افزونتر از عیبش بود.عکسهای مراسم تشییع در موسسه اطلاعات  ومرقد امام، گویای اقبال طیفهای متفاوت

از شخصیتها واحزاب ،با گرایشهای مختلف به ایشان بود. با هم ببینیم:

سخنرانی دکتر ظریف

در کنار سخنگویان سابق وفغلی وزارت امور خارجه

کرمانی ودکتر حداد عادل

دکتر جنتی_وزبر اسبق وزارت کشور وعلوی- وزیر اسبق اطلاعات

جبلی-رئیس سازمان صدا وسیما

شریعتمداری-مدیر مسئول روزنامه کیهان

سخنگوی دولت

حسن،حجتی کرمانی وکواکبیان

اطلاعات دولت روحانی

حسینی -معاون حقوقی رئیس جمهور ووزیر اسبق ارشاد

 دکترصفار هرندی-وزیر اسبق ارشاد،دکتر اسماعیلی -وزیر ارشاد ودکتر حداد عادل

الاسلام قاسمیان -روحانی خوش صدا وخوش سیما

عباس-فرزند مرحوم دعایی ودکتر قالیباف

موسوی لاری-وزیر اسبق کشور ودکتر آخوندی-وزبر سابق راه وشهرسازی

- وزیر اسبق وزارت ارتباطات

،عباسی،آخوندی ،لاری و…

باهنر،دکتر مرقاتی، و…

کرباسچی- شهردار اسبق تهران

فضلی-وزیر  سابق کشور

حجت الاسلام نقویان

حناچی_شهردار سابق تهران

شهیدی مودب.سفیر سابق ابران در چین

مرحوم دعایی

عباسی-نماینده سابق مجلسالاسلام دکتر محمدی گلپایگانی-داماد رهبر انقلاب ومدیر مسئول نشربه

فرانسوی زبان “رو دوی تهران” موسسه اطلاغات

دکتر ارمکی وعرب سرخی

—————————————————————-

………………………………………………………………………………………………..

خدای مَمَلی!

……………………………………………………………………………………………….

” عطا الله مهاجرانی” وزیر ارشاد دولت خاتمی ، زادهٔ روستای “مهاجران” از توابع اراک است و کتابی دارد به نام “حاج آخوند” که گوشه ای از خاطرات دوران کودکی و نوجوانی اوست و اینک خاطره ای از کتاب “حاج آخوند” با عنوان “خدایِ مملی”:

✳️”حاج شیخ محمود رضا امانی”

فرزند مرحوم شیخ علی اصغر ، در روستای مهاجران زندگی میکرد و معروف و مشهور به “حاج آخوند”.

✳️اما “حاج آخوند”چیز دیگری بود!

روحانی ، ِملّا و با سواد ، ادیب و نکته دان و عارفی که از مدرسه و شهر گریخته بود.

شیخی شاد که خانقاهی نداشت. دست هایش بسیار نیرومند بود و

زندگی اش از دسترنج خود و باغِ

انگورش می‌گذشت.

✳️آقای “اخوان”، هم مدیر مدرسهٔ

ما بود و هم معلم ؛ خوب درس می‌داد.

تا اینکه “یَرَقان” گرفت و در خانه ما بستری شد و از “حاج آخوند” خواهش کرد بجایش درس بدهد.

✳️”حاج آخوند” روز اول حضور

در کلاس گفت:

بچه ها! امروز ما می‌خواهیم درباره “خدا” صحبت کنیم.

فرقی ندارد “ارمنی” باشید و یا “مسلمان” همه ما از هر دین و مسلکی با “خدا” حرف می‌زنیم. حالا خیال کنید خودتان تنها نشسته‌اید و می‌خواهید با “خدا” حرف بزنید.

حالا از هر کلاسی از اول تا ششم، یک نفر بیاید برای ما تعریف کند چطوری با خدا حرف می‌زند؟ و از خدا چه میخواهد؟

✳️در همین حال “مَملی” دستش را بالا گرفت و گفت: حاج آخوند!

حاج آخوند! اجازه من بگم؟

“حاج آخوند” گفت: بگو پسرم!

✳️”مملی” گالش‌های پدرش را

پوشیده بود. هوا که خوب بود پابرهنه به مدرسه می‌آمد. “مملی” چشمانش را بست و گفت:

خدا جان! همه زمین‌های دنیا مال خودته ؛ پس چرا به پدر من ندادی؟

این همه خانه توی شهر و دِه هست ؛ چرا ما خانه نداریم؟

خدا جان!

تو خودت می‌دانی ما در خانه‌مان بعضی شب‌ها “نانِ خالی” می‌خوریم.

شیر مادرم خشک شده ، حالا برای خواهر کوچکم “افسانه”، دیگر شیر ندارد.

خداجان!

گاو و گوسفندم نداریم.

اگر “جهان خانم” به ما شیر نمی‌داد ، خواهرم گرسنه می‌ماند و می‌مرد!

خدا جان! ما هیچ وقت عید نداریم. تا حالا هیچ کدام از ما لباسِ نو

نپوشیده‌ایم و اگر موقع عید “مادرِ هاسمیک”، به مادرم تخم مرغ رنگی نمی‌داد، توی خانه ما عید نمی‌شد!

✳️کلاس ساکتِ ساکت بود. “مَملی” انگار یادش رفته بود توی کلاس است.

“حاج آخوند” روبروی پنجره ایستاده بود. داشت از آنجا به افق نگاه می‌کرد. بعضی بچه‌ها گریه می‌کردند.

“حاج آخوند” آهسته گفت:

حرف بزن پسرم! با خدا حرف بزن ، بیشتر حرف بزن!

“مملی” گفت: اجازه! حرفم تمام شد.

✳️”حاج آخوند” برگشت و “مملی”

را بغل کرد و گفت:

بارک الله پسرم!

با “خدا” باید همین جور حرف زد.

✳️کلاس تمام شد و “حاج آخوند”

به خانه خود رفت و همان شب با خط خودش نامه ای نوشت که “باغ پدری‌اش” را که بهترین باغ انگور در “روستای مارون” بود ، به خانوادهٔ “مملی” بخشید!