::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

پیونــد دادن همه هســتی و زندگی مردم بــه برجام، اگر برای

سیاســتمداران خاصیتی داشــته باشــد برای مردم البته ندارد. به

نظر می آید کســانی دانســته یا نادانسته، می خواهند همه زندگی و

آینده مردم را، در گرو یک معاهده بین المللی قرار دهند که میان

سیاستمداران منعقد شده و به مردم بباورانند که اگر این موافقتنامه

برقرار ماند، شــما رســتگار می شوید و پیشرفت می کنید و به همه

خواست ها و نیازها و آمال و آرزوهایتان می رسید و اگر این معاهده

به هم خورد، یا پاره شود، باید برگردیم به دوران ده سال قبل یا

عصر یخبندان! در آن سو نیز، گروهى وظیفه دارند که عکس این

موضوع را ثابت کنند و مردم را به نتیجه ً اى دقیقا معکوس نتیجه

اول، رهنمون کنند!

خاصیت عمومی کردن یک موضوع سیاسی تا بدان حد که انگار

بند ناف و رگ حیات و راه تنفس ملتی بزرگ به آن بسته است

در چیست؟

چرا سیاستمداران ما عملا ً و علنا از مردم، اعم از بقال

و راننده تاکسی و چوپان و خلبان و طبیب، می خواهند صبح که

از خواب بیدار شدند، قبل از اینکه جورابشان را بپوشند، ببینند بر

سر برجام چه آمد؟!

«برجامیزه» کردن همه امور، بواقع چه خاصیتی برای سیاستمداران

دارد و به چه قیمتی؟ از صبح که رسانه ها فعال می شوند، دو گروه

با طبل و بوق و شیپور و دهل مقابل هم ایستاده اند: یکی برجام را

نقطه آغاز تاریخ می پندارد و بزرگترین اختراع بشریت و صحیفه و

سفینه نجات می نامد که اگر نبود، معلوم نبود چه می شد و گروه

دیگر آن را یکسره ننگ تاریخ و بشریت می داند! هر دو گروه هم

داعیه دفاع از کشور و خلق و دین دارند.

این همه دمیدن در بوق سیاست و سیاست زده کردن همه اقشار

و آحاد جامعه، از بهر چیست؟ مردم را در آرمانشهر سیاست دنبال

چه مى گردانید؟با کدام محاســبه و بر اســاس چه منطقی به مردم

تلقین کرده اید که هیچ فعلی بدون برجام شدنی نیست و هر حرکتی

بی برجام، بد فرجام است و هیچ طعامی بی باده ی برجام قابل اکل

نیست. اگر برجام باشد، همه چیز هست و اگر نباشد هیچ نیست…

چه سودی می برید از این که ادبیات رایج کوچه و بازار و گفتمان

مســلط دانشــگاه و بازار و مسجد و محاوره روزانه مردم عادی و

عامی را یکسره سرشار از برجام کنید و نتیجه این شده است که

ادبیات و دغدغه سیاســتمدار و وکیل و وزیر و راننده تاکســی و

قهوه چى و کارگر و دانش آموز و زن خانه دار مشترک است و یک

بیکار بینوا، در این کسادی بازار و رکود اقتصاد، وقتی می خواهد

پرایدی بخرد و نان خشکی برای خانواده مهیا کند، دلش می لرزد

که نکند عنقریب برجام نقض شود و او زیان کند!

در همه دنیا سیاســتمداران کار خودشــان را می کنند و مردم

زندگی شان را. هر صبح کشاورزان به مزرعه می روند و دامداران

گاوشــان را می دوشــند و صیادان به دریا می زنند و نانواها با عطر

نان تازه به مردم سلام می کنند و گره سیاست بر پیشانى شان نیست

و بازار کار و فعالیت و تفریح باز است و خلق بی دغدغه به فکر

بهترکردن فردایشان ـ بی حضور و نقش محسوس سیاست ـ هستند

و بچه هایشان را پرورش می دهند با عشق به دنیایی بهتر و فردایی

شــکوفاتر، در هوایی بدون آلایندگی سیاست تنفس می کنند… و

رســانه ها از بام تا شــام به مردم نمی گویند اگر فلان قرارداد یا

مقاوله نامه که میان وزیرخارجه با همتاهای دیگر بسته شد، روزی

به هم بخورد روزگارتان ســیاه می شــود و آینده فرزندانتان تباه…

مردم زندگی شان را می کنند و حد دخالتشان و تأثیرپذیری شان از

حوزه سیاســت، میزان علاقه و جستجوگری شخصى شان است و

دولت ها، از همه ســو مردم را زیر بمباران رگبار خبرهای سیاسی

و ایجاد هول و اضطراب و نگرانی نمی گذارند.

آقایان، هر قدر برجام و معاهده های بین المللی مهم باشــد، این

کار وظیفه دولت هاســت. مردم را تا این اندازه درگیر و نگران و

مضطرب سیاست کردن، ً قطعا شیوه شیوا و مرام مرضیه ای نیست…

نگذارید مردم، علاوه بر آلودگی جانفرســای هوا و هزار و یک

مشکل اقتصادی موجود، صبح به صبح نان و چای را هم با دغدغه

نقض برجام بخورند. سیاســت را به دست سیاستمداران باکفایت

بدهید و برای مردم پیام زندگی و بشــارت خوشــبختی و امید به

آینده بیاورید. به قول ماهاتیر محمد، دولت ها یک رسالت بزرگ

دارند و آن این است که مزاحم مردم نباشند. همین!

==================================================>

منبع:روزنامه اطلاعات/۲۰ آذر۹۵/یادداشت سردبیر/علیرضا خانی

باز هم این ملّت نجیب… 

ضرب المثل یا سخنی حکیمانه‌ای در ذهنم هست، با این مضمون:

«من و برادرم متحدیم در برابر پسرعموها و با پسرعموها متحدیم علیه هر دشمنی!»

مصداق عینی این ضرب‌المثل را همه ما حداقل در دوران ۳۷ ساله عمر انقلاب اسلامی به چشم دیده و یا شنیده‌ایم. دوران پیروزی پرتلاطم انقلاب، روزهای ترور، هشت سال دوران دفاع مقدس، تهدیدهای نظامی و تحریم‌های طولانی مدت اقتصادی و… نمونه‌هایی هستند که ملت نجیب و سرافراز ایران با جان و دل این مشکلات را لمس کرده، اما در سایه اتحاد، حضور در صحنه و از جان گذشتگی، کمر همت خم نکرده و چون کوه، استوار ایستاده و از امتحانات سخت روزگار، سربلند بیرون آمده و نظام اسلامی نیز به برکت این حضور و اتحاد، همواره گردنه‌های سخت سیاست، اقتصاد و… را علیرغم همه توطئه‌ها و کارشکنی‌ها و دشمنی‌های آشکار و پنهان، سرافراز و سربلند پشت سر نهاده است و در حقیقت به پشتوانه ملتی بزرگ، در جهان پرشروشور پُز داده و در برابر هجمه‌های سنگین دشمنان رجز خوانی کرده است!

شاهد مثالِ پشت گرمی حکومت به پشتوانه ملّت، حضور همیشه ملت در صحنه‌های مختلف سیاسی، راهپیمائی‌های سالانه جشن پیروزی انقلاب، بخصوص حضور در پای صندوق‌های رأی می‌باشد. به گونه‌ای که برخی بر این عقیده هستند که حکومت معمولاً زمان یاد این ملت غیور می‌افتد که نیاز به حضور حماسی و دشمن شکن آنها در راهپیمائی‌ها و یا در پای صندوق‌های رأی باشد! شاید نظر این گروه از هموطنان عزیز ما خیلی هم ناصواب نباشد، چرا که صاحبان اصلی این انقلاب که با خون دل برای پیروزی آن کوشیده و در حراست و پاسداری آن جان و دل و دیده نثار کرده‌اند، در کشاکش قدرت و دعواهای جناحی و سیاسی، فراموش می‌شوند تا سردمداران جناح‌ها و گروه‌های سیاسی، گاهی عدم موفقیت و یا بی‌کفایتی خود در اداره امور و خدمت به مردم را به گردن گروه مقابل و یا به دامن استکبار جهانی بیندازند!

دوام و بقای هر حکومت، با هر مرام و مسلکی متکی به پشتوانه عظیم مردمی است، بخصوص در نظام جمهوری اسلامی که حکومت فراهم آمده از تلاش طاقت فرسای همین مردم و بقای حکومت هم مستظهر به پشتیبانی این ملت بزرگ است. این ملت بزرگ، برای دوام و بقای این حکومت مردمی، از هیچ فداکاری دریغ نکرده است. اگر نظام، حضور حماسی مردم در صحنه‌های مختلف را نشانه‌ای از وفاداری ملت به اصل نظام می‌داند و این حضورهای پرشمار دوران سی و هفت ساله انقلاب را پشتوانه‌ای برای عرض اندام سردمداران حکومت در عرصه‌های سیاسی و… قلمداد می‌کند، باید پاسخ این وفاداری و فداکاری را با اقدامات متقابل، با فراهم آوردن خواسته‌های برحق و در خور شأن این ملت، برای برخورداری از یک زندگی در خور و شایسته بدهد.

این ملت فقط برای خلق حماسه خلق نشده است، هر چند همیشه بر این عهد پای‌بند بوده است، اما متقابلاً منتظر خلق اندک حماسه‌ای نیز از طرف مسئولان نظام و دولتمردان و سیاستمداران است تا در کنار خلق حماسه و حماسه‌ها، زندگی آبرومندانه‌ای را هم برای خانواده‌اش فراهم کند، شرمنده بیکاری چندین جوان تحصیلکرده و یا دانشگاه نرفته خود نباشد، شاهد خبرهای خوش و ناخوش اختلاس، رشوه، پارتی، زدوبندهای سیاسی و یا شانه خالی کردن از مأموریت‌ها و مسئولیت‌های بر زمین مانده مسئولان نباشد و…

عموم ملت ما در مواجهه با گردنه‌ها و پیچ‌های سخت پیش روی انقلاب، علیرغم مشاهده بی‌مهری‌ها و عدم توجه‌ها به او، وقتی پای اسلام و منافع ملی و میهنی در میان بوده، فارغ از هر حزب و گروه و دسته، پای همت و گام وحدت به پیش نهاده و با حضور در عرصه‌های عرض اندام، دوستان را سربلند و دشمنان را مأیوس کرده است. بی‌مهری‌های عمدی و غیرعمدی مسئولان را فراموش و اختلاف سلیقه‌ها را به کنار گذاشته و جام وحدت بر دست، برای سربلندی کشور و ملت گام‌های استوار برداشته است.

پای صندوق‌های رأی، یکی از میدان‌های عرضه و ظهور قدرت مردمی است که همواره بر مشارکت حداکثری مردم، برای نمایش بلوغ سیاسی و اجتماعی مردم در هر کشوری بر آن تأکید می‌شود و از این نظر، شاید کشور ما از معدود کشورهایی باشد که بیشترین تجربه حضور برای انتخابات در ادوار مختلف را تجربه کرده و همواره هم از این آزمایش سربلند بیرون آمده و عموماً با حضور پررنگ مردم، قدرت سیاسی نظام را در عرصه بین‌المللی بهبود بخشیده و زمانی نیز به قول سیاسیون، قدرت چانه زنی مسئولان را در این حوزه به رخ رقبای سیاسی کشیده است.

هفتم اسفندماه هم یکی از آن روزهاست. دو رویداد هم و دو انتخاب هم در انتظار حضور حماسی شما حماسه آفرینان است. هر چند در این کشور پهناور حدود هفتاد و پنج میلیون نفری که بالای ۵۰ میلیون نفر آن واجدین شرایط رأی دادن هستند، با سلایق، فرق و قومیت‌های مختلف زندگی می‌کنند و گاهی نیز اختلاف عقیده و سلیقه در مسائل مختلف دارند، اما وقتی پای مصالح ملی، دینی و میهنی در میان است، برادران و پسرعموهای متحد و  منسجمی می‌شوند، در مقابل دشمنی واحد، که اگر در خوشبینانه‌ترین حالت فرض کنیم چنین دشمن فرضی وجود خارجی ندارد، که وجود دارد، با خیل بدخواهانی که می‌دانیم چشم دیدن اقتدار و بزرگی ملت ما در منطقه را ندارند.

آنچه اکنون اهمیت حضور ما در انتخابات هفتم اسفند مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرنگان رهبری را دو چندان می‌کند، جهان پرآشوب و پرتلاطم پیرامونی و اوضاع نابسامان کشورهای همسایه ماست که با حضور و یا تحریک برخی از کشورهای منطقه و کشورهایی که منافع خود را در ناامنی منطقه می‌دانند، به انبار باروت تبدیل شده است. در نگاه به این اوضاع نا بسامان و ناامنی‌هایی که دامنگیر همسایه‌های نجیب و یا نانجیب ماست، برای استمرار امنیت قابل تحسینی که در کشور ما حکمفرماست، عقل سلیم اقتضا می‌کند که در این اوضاع همه شور و همه شر، همه دلخوریهایمان را از هم، از سیاستمداران، از دولتمردان و حتی به قول رهبر معظم انقلاب، از رهبری و نظام کنار بگذاریم و با حضور در پای صندوق‌های رأی، ضمن ادای حق و تکلیف، قدرت سیاسی خود را برای حصول هر چه بیشتر امنیت در داخل کشور و مرزهای جغرافیائی، به نمایش بگذاریم ومتعاقب آن، قدرت دیپلماسی کشورمان را برای رسیدن به آسایش و امنیت،

دو چندان کنیم. ان شاءا…

=========================

وعده همه ما؛با هر گرایش وسلیقه سیاسی،وبرای انتخاب افراد اصلح،جمعه

۷اسفند،پای صندوق های رای

=========================

منبع:جوانان امروز(روزنامه اطلاعات)/سخن مدیر مسئول/ محمد ولی سهرابی اسمرود

=========================