را به همه فجر آفرینان وملت بزرگ ایران، وشما

هم ولایتی های عزیز تبریک وشادباش می گوئیم.

دهه چهارم؛ دهه پیشرفت و عدالت                    

ما وارد دهه چهارم عمر نظام جمهوری اسلامی داریم می شویم. البته یک نظام اجتماعی در سی سالگی و سی وپنج سالگی، یک نظام کاملا جوان است؛ اگر چنانچه بخصوص در این نظام، تحرک و تحول های درونی به موقع و بجا وجود داشته باشد، به آسانی سالخورده و فرسوده هم نخواهد شد؛ با گذشت صدها سال هم پیر و فرسوده نمی شود، لیکن آنچه مسلم است، در این سنین- در سنین سی سالگی و سی وپنج سالگی و چهل سالگی- یک نظام اجتماعی، یک نظام جوان است. یعنی چه جوان است؟ یعنی هنوز به تجربه بیشتر احتیاج دارد؛ هنوز به کار و تلاش بیشتر در زمینه مبانی نیاز دارد تا به پختگی و قوام برسد.

ما گفتیم که در این دهه، آنچه که به عنوان یک هدف و شعار- برای اینکه دنبال کنیم که مرحله ای را بگذرانیم- باید مورد توجه قرار بگیرد، «پیشرفت و عدالت» است. این را شعار قرار بدهیم؛ پیشرفت و عدالت. پیشرفت را عرض کردم؛ مقصود، پیشرفت همه جانبه است؛ یعنی پیشرفت مادی و پیشرفت معنوی. پیشرفت مادی را هم نفی نمی کنیم. یعنی مطلقا مسئله معیشت مردم، مسئله اشتغال مردم، مسئله پیشرفت های علمی و فناوری را مطلقا دست کم نمی گیریم. اینها کاملا مهم است و باید دنبال شود، تا در این زمینه ها فقر نباشد. بیکاری نباشد، گرانی و تورم قیمت ها نباشد؛ در این تردیدی نیست. اما در کنارش، به این اکتفا هم نمی کنیم، بلکه باید فکر روشن، اعتقاد عمیق، انگیزه یروزافزون و جوشان  و اخلاق انسانی ووالای اسلامی در کنار اینها گسترش پیدا کند.

………………………………………………………………………………………….

رهبر انقلاب اسلامی- حضرت آیت الله خامنه ای 

………………………………………………………………………………………….

اسمرود در چنین روزی…              

۴۰ سال پیش در چنین روزی،که تمام مدارس خلخال تعطیل بود،وما در اسمرود

بودیم،هوا برفی وطوفانی بود وخیلی از اهالی در خانه مرحوم فیروز قلی زاده

جمع بودند ودور تنور وکرسی،از رادیو اخبار ورویداد های انقلاب را با دغدغه ونگرانی

دنبال می کردند .برخی می گفتند نکند باز هرج ومرج شود وگرفتار غارت وچپاول 

ممیش خانی و…شویم.

مرحوم پدرم دو روز قبل رفته بود هرو آباد- هم برای خرید وهم کسب اخبار روز

از شهر ،بخصوص تهیه روزنامه-که خیلی به نوشته های روزنامه اعتقاد داشت؛

هرچند در اسمرود پدرم و بیشتر اهالی، رادیو بی بی سی یا رادیو کلن آلمان را

برای کسب اخبار گوش می کردند،اما پدر در این روزها به خبرهای بی بی سی

و… کم اعتماد شده بود ومعتقد بود اخبار را درست گزارش نمی کنند!

چند نفر از اهالی سوران پیاده از اسمرود رد می شدند وگفتند که مشهد وجه الله

و ما از هرو آباد ،از مسیر نیخر آمدیم یوزناب-چون از کولاک کوردیر ترسیدیم و مشهد وجه الله مریض شد ویوزناب ماند وگفت با قاطر برویم دنبالشان. قرعه فال به نام من افتاد تابا یکی از بزرگتر های فامیل

احتمالا عمو نوروز،نازعلی عمو ،یا آقا صراف برویم دنبال پدر.من اصلا دوست نداشتم

محفل گرم خانه مرحوم آقا فیروز را که با صرف قُرقا وتخمه کدو و عدس برشته

وتحلیل های اهالی از انقلاب همراه بود،رها کنم،چون رادیو گزارش لحظه ای

از اتفاقات می داد ومی خواستیم ببینیم چه خواهد شد.

به بهانه های مختلف، آماده شدن ما طولانی شد ونزدیک ظهر که برف و طوفان

اندکی فروکش کرده بود،مرحوم پدر با گروهی از محمود ابادی ها رسید و خیال

من هم از رفتن به یوزناب راحت شد.هر چند پدر حسابی مریض شده بود و با کمک

محمود آبادی ها،وبا اسب وقاطر آنها خود را به اسمرود رسانده بود.

در این جمع اسمرودی ها به نظرم مرحوم اژدر عمو بیشتر نگران بروز هرج ومرج ،چپاول

   وناامنی اوایل دوران حکومت رضاشاه و… بود که بنده خدا ها با گوشت وپوست آن

 دوران تلخ را تجربه کرده بودند وهمیشه به تلخی از آن دوران یاد می کردند.                  

38 بهار در زمستان

۱۲ بهمن،سالروز ورود تاریخی امام خمینی به خاک وطن،وآغاز جشن۳۸ سالگی

انقلاب اسلامی را با یا د ونام امام راحل وتمامی شهدای جان برکف ومبارزان دلیر

آزادی  واستقلال کشور گرامی می داریم.

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

===========================

“بهمن” بهار انقلاب وآغاز سی وهفتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی را به همه ایرانیان سر افراز  ودوستداران انقلاب اسلا می در سراسر جهان،شادمانه تبریک می گوئیم وعزت وسر بلندی ملت بزرگ ایران را در عرصه های مختلف از خداوند خواهانیم.

===========================

از “رستاخیز” شاه تا “رستاخیز “ملت

محمد ولی سهرابی اسمرود

—————————————–

رستاخیز را به «جنبش» و «به پا خاستن» هم معنی کرده اند

اما این واژه در دو مقطع زمانی، دو مفهوم خاص برای ایرانیها،

در نیم قرن اخیر داشته است. یک «رستاخیز»، حزب سیاسییی

بود که محمدرضا شاه پهلوی با تمام توان و گاه با تهدید و تطمیع،

همه ایرانیان را به عضویت آن فراخوانده بود و دیگر، آن که ملت

مبارز ایران در ســـال ۱۳۵۷، به رهبری بزرگمردی شجاع، با

عضویت ۹۸ درصدی خود «رستاخیز» عظیم قرن را رقم زدند.

مرحوم دکتر محمدابراهیم باســـتانی پاریزی در کتاب

فرمانفرمای عالم» به یک واقعه عبرت آموز تاریخی و حزبی

اشـــاره دارد که بی ارتباط با موضوع این نوشته و حال و هوای

ماه بهمن و دهه فجر و ســـالگرد خاطره انگیز ۲۲ بهمن سال

۱۳۵۷نیست.

دکتر باستانی با اشاره به ماجرای ترور نافرجام شاه در کاخ

مرمر و حوادثی که منجر به آزادی سه جوان دخیل آن حادثه ـ از

جمله پرویز نیک خواه ـ شد، می نویسد:

«…. پرویز محکوم به اعدام بود ـ که خودش هم یک بار به

وسیله ای، از مقاله من تشکر کرده بود و در واقع، حیات (مجدد))

خود را مدیون آن مقاله من قلمداد کرده بود. او [نیکخواه] خیلی

زود از زندان آزاد شـــد و مراحل ترقی را پیمود و مشیر و مشار

شد و در تلویزیون و رادیو همه کاره شد و تئوری حزب واحد

“رســـتاخیز» را پیاده کرد. او نخست عضو حزب توده بوده و با

سابقه تشکیلاتی که داشـــت، توانسته بود کاری کند که حزب

رستاخیز، یک شبه ره صد ساله را بپیماید.

و این، همان تشکیلاتی بود که شاه وقت (محمدرضا) در

سخنرانی بی وقت غیر دور اندیشانه خود درباره لزوم وجودی آن

(حزب رستاخیز) گفت: «… کسی که وارد این تشکیلات سیاسی

نشود و مؤمن به این سه اصلی که من گفتم نباشد، دو راه برایش

وجود دارد: یا یک فردی است متعلق به یک تشکیلات غیرقانونی،

یعنی به اصطلاح خودمان توده ای، یعنی باز به اصطلاح خودمان

و با قدرت اثبات: بی وطن، او جایش یا در زندان ایران است، یا

اگر بخواهد، فردا با کمال میل، بدون اخذ عوارض، گذرنامه در

دستش می گذاریم و به هر جایی که دلش میخواهد، برود، چون

ایرانی که نیست…!».

مرحوم استاد باستانی پاریزی، پس از نقل این

سخنرانی شاه، می نویسد:

«تقریباهمه وزیران و رؤسای ادارات،

از جمله رئیس دانشـــگاه تهران اعلام کردند که تمام کارمندان

زیردست آنها عضو حزب رستاخیز شده اند، و هیچکس هم این

حرف را تکذیب نکرد. در واقع همه به اصول کار ـ که نوشتن

اسامی، طبق ردیف در یک دفتر در هر اداره بود ـ با این سکوت،

اعتراض کردند. تنها یک تن در تمام ایران تقاضا کرد که پاسپورت

مرا بدهید، و دادند و سپس اعلام داشتند که او دیوانه بوده است!

اما به عقیده من (استاد باستانی مرحوم) در این میان، یک نفر بود

که عضو حزب «رستاخیز» نشد، و او خود شخص شاه بود، و

بالنتیجه بر طبق همان حرف خودش، ملت ایران گذرنامه دستش

گذاشت (۲۶ دی ۱۳۵۷) بدون اخذ حق عوارض!. مولانا هفتصد

سال پیش گفته:

وانمایـــم راز رســـتاخیز را

نقـــد را و نقـــد قلـــب آمیـــز را

واگشـــایم عفـــت ســـوارخ نفـــاق

در ضیـــاء مـــاه بـــی َخســـف ُمو حاق

وقتی سخنرانی شـــاه را با سخنرانی حضرت امام خمینی

در سال ۱۳۴۲ و در اوج اقتدار نظام شاهنشاهی، مقایسه می کردم

که بی پروا، خطاب به شاه نهیب می زدند که:

«… آقا! من به شما

نصیحت می کنم، ای آقای شاه! ای جناب شاه! من به تو نصیحت

می کنم، دست بردار از این کارها…، آقا! اغفال دارند می کنند تو

را، من میل ندارم که یک روز اگر بخواهند تو بروی، همه شکر

کنند…، اینقدر با ملت بازی نکن، اگر دیکته می دهند دست تو و

می گویند بخوان، در اطرافش فکر کن؛ چرا بی خود، بدون تفکر،

این حرفها را میزنی؟..>>

ناخودآگاه، یاد دو رستاخیز می افتم؛ رستاخیز فرمایشی شاه

که به قول خودشـــان، جز یک دیوانه(!) همه عضوش بودند و

رستاخیز بزرگی که این ملت در ۲۲ بهمن سال ۱۳۵۷ به پا کردند.

هر دو «رستاخیز» اند، اما این کجا و آن کجا؟!

سی وهفت سالگی رستاخیز ملت بزرگ ایران همین روز جشن

گرفته شـــد. خلق کنندگان این رستاخیز در دوران ۳۶

ساله انقلاب اســـلامی، در روزهای سخت، وفاداری خود را در

صحنه های مختلف دفاع از نظام به نمایش گذاشـــته اند و یکی

از میدانهای نمایش قدرت و اقتدار، حضور در جشن سالگرد

انقلاب، در راهپیمایی بزرگ ۲۲ بهمن اســـت که تکمیل کننده

همان رستاخیز ۲۲ بهمن سال ۵۷ است.

آنچه در این ۳۶ ســـال انقلاب اسلامی، وظیفه و رسالت

ملت بوده، به خوبی ادا شده و حجت بر حکومت و دولتمردان

و مسئولان نظام تمام شده است. اینک نوبت آنهاست تا بیش از

پیش دغدغه ها و مشکلات ریز و درشت برپا دارندگان رستاخیز

بزرگ ملت را پاسخگو باشـــند تا آنها در گرداب سختیها و

گرفتاریهای زندگی، که کم هم نیستند، غرق نشوند.

=============

به نقل از روزنامه اطلاعات،۲۱ بهمن ماه ۱۳۹۳

                                                                   خاطره ای از : داوود رحیمی اسمرود

————————————————————————————————————–

این داستان برمی گردد به سال ۱۳۶۷{،} یعنی سالی که من اول راهنمایی میخوندم{می خواندم} و برای اولین بار{می خواستیم} غربت را تجربه کنیم. ان موقع والدین به شدت در تکاپو بودند که فرزندانشان رابعد از تحصیلات ابتدایی به شهر انتقال دهند وبرای تحصیلات فرزندانشان در مقاطع بالاتر از هیچ تلاشی دریغ نمی کردند و پدر بز گوار این حقیر هم جزو تلاشگران این عرصه بود. برای همین بچه هایشان را به خلخال می اوردند باتوجه به فقدان امکانات ونبود مسکن{،} در یکی از خانه های بستگان نزدیک جا می دادند. حالا بگذریم از یک سری موار دومشکلات جانبی . برای پدران شر ط فقط ادامه تحصیل بچه هاش بود{.}

من واقای نبی علی همراهی که این حقیر در منزل مرحوم احسان الهیاری{اللهیاری} بودم واقا{ی} همراهی در منزل دایی اش -اقای حاج رسول انامپور. باهم همکلاسی{همکلاس} بودیم{.} در ان موقع زمانی باتوجه به برودت وشدت سرما از طرف خانواده به ما مکررا سفارش میشد که در فصول سرمابه روستا مراجعت نکنیم{.} چون برای اولین بار بود که دوری از وطن وخانواده را تجربه می کردیم یک مقدار دشوار به نظر میرسید ودوست داشتیم در جوار خانواده ودوستان باشیم. همان سال بشدت برف امده بود ایام دهه فجر بود و فجر افرینی بچه های روستا در ان زمان حلاوت خاصی داشت و برای شرکت در این جشن پر شور و بی ریا ما را تحریک میکر د که در روز ۲۲بهمن سال۶۷ در معیت انها باشیم و خاطره افرینی کنیم ولی به دلیل نا مساعد بودن هوا وبرف سنگین نمیشد به روستا مراجعت کنیم . همزمان با ما ، دو نفر از جوانان رشید اسمرودی که د ران زمان جوانتر بودند به نامهای اقایان ذوالفقار ستاری و صمد ستاری در شهرستان خلخال مشغول تحصیل بودند اقای ذوالفقار ستاری که در مقطع دوم دبیرستان تحصیل میکردند {،} فرهیخته وعاقل به نظر می رسید واقای صمد ستاری که بسیار چابک بودند وچون مادر دلسوز ایشان سالانه در روز خیدیر نبی اش هلیس اشی احسان میکردند صد در صد اعلام امادگی کرده بودند{.} .

اقای همراهی چون خیلی خانواده دوست بود و دلش برای مادر بزرگش وجهت شرکت در جشن ۲۲بهمن تنگ شده بود صد در صد اماده بودند واین حقیر در فصل سرما و بر ف به ارتفاع ۲٫۵ متروبنا به سفارش پدرم هیچ علاقه ای برای رفتن به روستا را نداشتم . خلاصه روز موعود فرا رسید ومن هم در کمال کم رویی قبول کردم و در روز ۲۱بهمن ۱۳۶۷در میدان قاضیلر شهرستان خلخل تجمع یافتیم . میدان قاضیلر محلی بود که اهالی روستاهای همجوار بر ای گفتمانهای سیاسی در ان تجمع می یافتند . خودرویی برای حمل مسافران برای روستا وجود نداشت و ما پیاده روی در کوه وسخره را از نیاکان و گذشتگان به ارث برده بودیم و عزم را جزم کرده بودیم که بایستی حد اقل ۳۵الی ۴۰کیلومتر پیاده روی در برف را انجام دهیم منتها نمی دانستیم در در بند نیاخرم یا ارسون به اسمرود چه گرفتاری هائی خواهیم داشت.

در میدان قاضیلر اقا سبزعلی از روستای یوزناب{با لندور} مشغول جمع اوری مسافران دیار بودند ما که رسیدیم ایشان خوشحال وراحت شدند که{دیگر} نباید دنبال مسافر بودند{باشند} چون عوض یک مسافر ۴نفر ان هم اسمرودی پیدا کرده بودند که همشون را میشد در جای یک نفر نشوند و به هیچ وجه برای کمبود جا معترض نمی شدند{!!} وچون ظر فیت بار بند ماشین تکمیل شد به راه افتادند یک عده از روستاهای کزاز و گرمخانه بودند ۴ نفر از اسمرود و ۴نفر از یوزناب . یعنی وز ن بار بری ماشین با استانداردهای جهانی مطابقت داشت {.}در مسیر راه اقای رانند{ه} مارا راهنمایی کردند و فرمودند مسیر ارسون به اسمرود مسدود است وتنها مسیرشریانی که امکان تردد پیاده وجود دارد مسیر نیاخرم به یوزناب است و ایشان فرمودند که ماهم ماشین را در

روستای کزاز پارک میکنیم وشمارو{شمارا} تا سه راهی یوزناب {_ }اسمرود همراهی خواهیم کرد از اقبال و شانس ما ماشین در ارسین چایی خراب شد یوزنابیها مجبور بودند با اقا سبز علی بایستندو تا ماشین درست شود {.} در هر حال ما ۴ نفر یک جلسه سر پایی تشکیل دادیم و تصمیم گرفتیم که راه بیافتیم سا عت ۴٫۳۰بعداز ظهر بود که مامسیرنیاخرم را با راهنمایی وارشاد حاضرین  در پیش گرفتیم هوا کم کم تاریک میشدو ترسناک تا اینکه به وقت اذان نزدیکی روستای نیاخرم رسیدیم در روستا ی نیاخرم از شدت خستگی ایست کامل کردیم وباهم به مشاوره پرداختیم  هر کسی برهان ودلیل خاصی برای ادامه مسیر داشت{.}  فرمانده تیم اقای ذولفقار{ذوالفقار} ستاری بودند و این حقیر کم سن وسالترین عضو این تیم بودم وباید طبق سنت{؛} اخر از همه حرف میزدم   نظریات به شرح زیر بود:

1-      ۱-اقای صمد ستاری :چون ایشان چند روز غذا نخورده بودند و شکم را برای هلیس اشی اماده کرده بودند کوهها وتپه ماهورهای نیا خورم{نیا خرم} در نظر و چشم ایشان مثل یک دشت وسیع بوده و برف به ارتفاع ۱٫۵الی۲متر مثل یک چمنزار{.} ایشان فرمودند من هر طور که شده باید خودم را برای ا اش خیدیر نبی برسانم{.}

۲-            ۲-نبی علی همراهی : ایشان بسیار خانواده دوست بودند و چون از اول مسولیت پذیر بودند ۶کیلو گرم کام{کلم} خریده بودند ومی خواستند هر طور که شده خود را به اغوش گرم خانواده برسانند و به هیچ وجه کوتاه نمی امدند{.}

۳-{۳-داوود رحیمی : کم سن و سالترین عضو تیم بودم با توجه به شرایط حاکم نظر م این بود برای ممانعت از برخی حواث{حوادث} غیر مترقبه به یکی از منازل  اهالی نیاخرم مراجعه کنیم واحتمال اشنایی اهالی نیاخرم با اهالی اسمرود زیاد است وامشب را در منزل یکی بگذرانیم وصبح زود در روشنایی صبح راه می افتیم{.}

۴-            ۴-ذولفقا{ذوالفقار}ر ستاری : مدیر مدبر و پهلوان گروه در وحله اول نظریه{قانون} سوم نیوتن را رد کرد ند و کاملا مخالفت نمودند وبا ۱و۲ موافق بودند و فرمودند هر طور که شده بایستی{باید} این در بند نیاخرم را شبانه فتح کنیم و تصمیم را یک طرفه اعلام کردند و گفتندحتی اگر پلنگ وببر هم سر راهمان سبز شد من خودم در خد متشون خواهم بود همه را تشویق کردند و راه افتادیم         راه برفی هوا تاریک با یستی به مقصد می رسیدیم بعداز گذشت چندین دره ورا ه پر فرازونشیب سنگینی کلم بر نبی علی همراهی تا ثیر گذاشت بااینکه بار را دونفری حمل کرده بودیم این دفعه کلا به عهده ما گذاشته شد    دیگر توهم همه افراد را فرا گرفته بود همه یک طوری هزیان{هذیان} می گفتند یکی از دره ها را که رد می کردیم صدای ابشار می امد  واز صدای ابشار مدیر گروه می ترسید و پا به فرار می گذاشت و نبی علی همراهی در اثر شدت خستگی هزیان{هذیان} می گفت  د ربرفی که ارتفاع ان ۱٫۵ الی ۲متر بود تنورو گرما کجا  بوده می گفت در نقطه ای که ما ایستاده ایم تنور درست کردند{کرده اند} و    هیزم ریختند{ریخته اند} دارم گرماشو احساس می کنم و منو شاهد می گرفت تا تا یید کنم و دیگران{هم} باور داشته باشند{.}

سنگینی لباسی که پو شیده بودم ان هم یک کاپشن بلند و دو تا گر مکن ورزشی ودو تا پیراهن پشمی  بایک کلاه پشمی سنگین واز همه مهمتر سنگینی کفشی که برای ۲ سال بعد خریده بودند و مهمتر از همه سنگینی کلم نبی علی همراهی که واقعا مسو لیت خطیری داشت  و دوست نداشتم خیانت در امانت کنم  در هر صورتی مجبور بودم  تحمل کنم

صمد ستاری چون به عشق خیدیر نبی غذا نخورده بود شکمش به صدا افتاده بود  ولی به عشق هلیس اشی از همه پر انرژی  تر و سر حال تر بود.

ذوالفقار ستاری که تصمیم بر نا بودی حیوانات وحشی از جمله ببر و خرس و پلنگ کرده{گرفته} بودند با دیدن سایه سنگ در شب مهتابی باسر عت فوق نور پا به فرا ر گذاشته بود خلاصه صحنه زیبایی بود واز همه مهمتر نبی علی قلنج گرفته بود و هزیا ن{هذیان} می گفت و با هزاران بدبختی به سه راهی یو زناب{ – } اسمرود رسیدیم  یک مقدار ارام و مسرور شدیم  دوباره جو فرمانده گروه راگرفت و خودش را جلوتر از همه زد می خواست به طر ف اسمرود راه بیافتد تا اینکه پای راست را انداخت تا گردن در داخل بر ف گیر کرد و به هر طرق{طریق} ممکن ایشان را بیرو ن کشیدیم و اسفنجی{اسفندی} در دلمان دود کردیم که ایشان نترسند  وچشم نخورند             اقای صمد ستاری فرمودند شوهر عمه من در روستای یوزناب هستند به خانه انها برویم  وفردا  شدیم به نقطه ای رسیدیم که در چشم همه دوستان یوزناب به شکل   بهمن بزرگی دیده میشد از ترس و وحشت یا حسین سر دادیم و سگهای یوزناب شروع به پارس کردن کردند و به طرف ما گریختند و دیگر نمی دانستیم از ترس سگها چی کار کنیم ناگفته نماند سگهای یو زنا ب در بغوشماخ در نوع خود بی نظیر بودند درحالی که در ان زمان دو تا سگ به اسمهای پله و قره باش در اسمرود وجود داشت اما دهها سگ در یوزنا ب وجود داشت در هر صورت یکی از اهالی روستا با شنیدن صدای طفلان مسلم و صدای پارس سگها با یک فانوسی به طرف ما شتافتند و ما را به روستا بردند وبسیا رهم مصر و پا فشاری کردندو به خا نه ایشان برویم وآقا صمد چون خانه عمه اش انجا بود قبول نکردند   ماراهی خانه شوهر عمه ایشان شدیم. مارو به طرف تندیر اثر راهنمایی کردند لازم به ذکر است تندیر اثر جایی بود که نا طبخ میکردند ولی این یکی با دیگران فرق می کرد یک سقف پیوسته ای داشت به شکل سقفهای پیش تنیده امروزی و کاملا مدرن که محل طبخ نان با محل چهار پایان پارتیشن بندی نشده بود تا می خواستیم چرتی بزنیم اسب پاهایش را به زمین می کوبید و الاغ ار ار{عرعر} میکردو هزار حرف نا گفتنی صبح زو د اقا عزاله مارا صداکردو راه افتادیم ایشان سوار  بر اسبی بود   و ماپیاده باید به اسب می رسیدیم در نهایت به روستای با صفایما ن اسمرود رسیدیم ودر جشن ۲۲بهمن شرکت کردیم و اقا صمد هم تونست به اش خیدیر نبی برسه.

در اخر{پایان} از تمام کسانی  که  جوانان اسمرودی را تشویق به علم اموزی  ودانش اندوزی در مقاطع دانشگاهی در           رشته های مختلف کرده اند متشکر م {بخصوص}از آقایان دکتر فرامرز سهرابی و دکتر اذن اله اذر گشب که سنبل رقابت علمی  در    این رو ستای باصفا بودند و با عث شدند جوا نان اسمرودی  رقابت علمی  داشته باشند نهایت تشکر را دارم.

شایان ذکر است ما فقط اسم اقای دکتر اذن اله اذر گشب را شنیدیم{شنیده ایم} واخیرا دست اندر کاران سایت زحمت کشیده بودند {و}عکس ایشان را در سایت گذاشته بودند و الا خودشان را زیارت نکردیم{ایم} . امیدوار م در محافل و مجالس اسمرودی ها شرکت  کنند{و} از نزدیک بتوانیم زیارتشون کنیم.

مدیر سایت: با سلام وتشکر از شما.هر چند وصل کردن تکه های خاطره بسیار وقت گیر بود،با لا خره وصل شدند! چند خواهش از همه دوستانی که مطلب ارسال می کنند،دارم:

۱-حتما نوشته خود را چند بار قبل از ارسال، مرور کنید تااشتباهات احتمالی متن به حداقل برسد.

۲-سعی کنید از{،} و {.} برای شیوائی وروان خوانی متن بهره ببرید.

۳-یکدست نویسی متن ،لازمه کار است.از زبان محاوره ای وکتابی همزمان در متن استفاده نکنید.یا کتابی بنویسید،یا محاوره ای.البته توصیه ایمنی من  استفاده از زبان کتابی در متن است.