=====================

کتاب

   طنزهای باستانی   

منتشر شد

===================

     نوشته محمّدولی سهرابی اسمرود      

=====================

نویسنده کتاب“طنزهای باستانی”بامطالعه حدود۶۵جلد کتاب

ده ها مقدمه بر کتاب دیگر نویسندگان ومقالاتی که

 توسط دکتر محمد ابراهیم باستانی پاریزی-استاد تاریخ دانشگاه تهران

نوشته شده است،نکته های طنزآثار این استادِ طنازِ تاریخ معاصر را

تدوین وبه دوستداران کتاب،علاقمندان آثار مرحوم باستانی پاریزی

 تاریخ پژوهان وشیفتگان عرصه طنز عرضه کرده است.

سهرابی اسمرود،برای تدوین  کتاب“طنزهای باستانی”آنچه را

نویسندگان صاحب نام تاریخ،ادبیات، صاحبنظران

علوم اجتماعی،طنز پژوهان،روزنامه نگارها و…در باره

 آثار،سبک نگارش و شیوه تاریخ نگاری این استاد  نوشته اند، بررسی

 کرده وسبک ویژه تاریخ نویسی دکتر باستانی را که بهره گیری

ازچاشنی طنز در بیان روبدادهای تاریخی است

نقدو تحلبل کرده و به بیانی؛ازاین سبک تاریخ نویسی

او دفاع  کرده است؛هرچند این روش

 تاریخ نویسی مرحوم باستانی پاریزی

  منتقدان ومخالفانی هم داشته ،که نویسنده تلاش کرده است

با بیان نظر مخالفان،پاسخی هم برای این گروه داشته باشد.

مولف برای استخراج وتدوین حدود ۶۰۰ صفحه طنز وطنز واره های

 آثار این استاد مسلم تاریخ معاصر،بیش از ۲۰ هزار صفحه

از آثار دکتر باستانی پاریزی را مطالعه کرده تا از لابه لای انبوه

 موضوعات خشک وخشن مرسوم آثار تاریخی،که گاهی خواننده را

 از ادامه مطالعه منصرف می کند،نکته ها ی ظریف وپنهان  طنز را

ازمیان مباحث تاریخی آثار استاداسخراج کند.

طی سالهای تدوین اثر، نویسنده در برخی کتابهای مرحوم باستانی پاریزی

موضوع طنزی را پیدا نکرده،یا برخی از طنزها راکه شرایط چاپ

نداشتند،حذف وسر انجام، به  چاپ مجموعه طنزهای  ۴۹ جلد از ۶۵ جلد کتاب

استاد دکتر محمد ابراهیم باستانی پاریزی بسنده کرده است.

کتاب “طنزهای باستانی”در ۶۸۰ صفحه، به همت

انتشارات موسسه اطلاعات  چاپ ومنتشر شده است.

استاد جلال رفیع- نویسنده نام آور هم عصر ما،که از روزنامه نگاران صاحب نام،پژوهشگر ،طنز پرداز

وطنز شناس هستند وسالها سردبیر روزنامه اطلاعات وکیهان بوده، دیباچه ای بر این اثر

نوشته اند که خودش قند مکرر است،هرچند استاد جلال رفیع کتاب “طنزهای باستانی”را

 ”سرکه شیرین تر از عسل” خوانده باشد!

سهرابی اسمرود-نویسنده وروزنامه نگار، در۳۰ سال دوران روزنامه نگاری

 مدیر مسئول وسردبیر مجله جوانان امروز،سردبیر

مجله اطلاعات علمی در روزنامه اطلاعات بوده وسردبیری فصلنامه خوی نگار

 را نیز در کارنامه فعالیت روزنامه نگاری اش دارد.

کتاب“طنزهای باستانی” در فروشگاه های عرضه انتشارات موسسه اطلاعات در تهران،به نشانی:

- خیابان میرداماد،خیابان دکتر مصدق(نفت سابق) ساختمان روزنامه اطلاعات

 فروشگاه دائمی انتشارات اطلاعات

خیابان انقلاب، روبه روی درب اصلی دانشگاه تهران،فروشگاه انتشارات اطلا عات عرضه می شود.

تلفن سفارش کتاب:

۲۲۲۵۸۰۰۶(۰۲۱) میرداماد

۶۶۴۶۰۷۳۸(۰۲۱)انقلاب

======================

باسلام

و آرزوی سلامتی و موفقیت روزافزون

و عرض تبریک صمیمانه به جنابعالی

جهت تد‌وین و چاپ کتاب “طنزهای باستانی” .

—————————->>الله بخش عسگری اسمرود

===================

سلام و درود بر محمدولی عزیز

 تالیف و انتشار کتاب “طنزهای باستانی” را

که حاصل زحمات شبانه روزی و پشتکار منحصر بفرد

شماست، به جنابعالی تبریک عرض می کنم.

انتخاب چنین موضوعی که موجب انبساط خاطر خوانندگان

در کنار انتقال حقایق تاریخی می شود، نشان از روحیه طنز پرداز

و در عین حال دیدگاه عمیق شما به وقایَع می باشد.

با آرزوی توفیقات بیشتر برای شما.

—————————>>دکتر اذن الله آذر گشب اسمرود

موفقیت دراین کار بزرگ که مزین به پشتوانه تحقیق علمی

ارزشمند،با مطالعه عمیق ودراز مدت وعنوان

ایهام گونه ( طنزهای باستانی) که هم به آثار دکتر باستانی پاریزی 

بزرگ اشاره دارد وهم یک کار تاریخی، شایسته تحسین

است را به نویسنده کتاب،دایی محمدولی عزیز وتمام اسمرودیها تبریک عرض می کنم .

قلمشان سبز وتوانمند باد!

 ———————————————–>>ذواالفقار ستاری اسمرود

ن*والقلم و ما یسطرون…

به سهم خویش ، خدمت برادر عزبز ، اهل قلم و دغدغه مند

حوزه فرهنگ و معرفت صمیمانه تبریک و تهنیت عرض می کنم

چاپ کتاب ارزشمند “طنزهای باستانی”را…

هنوز موفق به مطالعه کتاب نشده ام اما قطعا در آتیه

نزدیک از مطالب آن افاده و استفاده خواهم برد.

آرزوی بهترینها و موفقیتهای بیشتر و

تبریک به اهالی علم و فرهنگ پرور اسمرود…

روح استاد ممتاز عرصه طنز و تاریخ- باستانی پاریزی

هم شاد و روانش انوشه باد.

————————————–>>دکتر مهران سهرابی اسمرود

 چند سال هست برای این کار زحمت می کشند

و مطالعه می‌کنند ومی نویسند ،خدا قوتو

تبریک می گویم.

——————————————->>امین سهرابی

باعرض سلام و خسته نباشید

جناب آقای محمدولی‌سهرابی‌

تبریک‌عرض‌می کنم‌

همیشه‌پایدار‌باشید.

—————————————–>>بهروز قلیزاده

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

ارسالی:دکتر فرامرز سهرابی اسمرود

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

سال ﺍﻭﻝ ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ، ﺷﯿﺮﺍﺯ ﺑﻮﺩﻡ…
ﺳﺎﻝ ١٣۴٠، ﻭﺳﻄﺎﯼ ﺳﺎﻝ ﺍﻭﻣﺪﯾﻢ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﯾﮏ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﺳﻤﻢ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.
ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩﻡ، ﻟﻬﺠﻪ ﻏﻠﯿﻆ ﺗﺮﮐﯽ ﻗﺸﻘﺎﯾﯽ، ﺍﺯ ﺷﻬﺮﯼ ﻏﺮﯾﺐ…
ﻣﺎ ﮐﺘﺎﺑﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍ ﺍﻧﺎﺭ ﺑﻮﺩ، ﻭﻟﯽ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺁﺏ ﺑﺎﺑﺎ…ﻣﻌﻀﻠﯽ ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ، ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ!

▫️ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺧﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﻭﻝ ﺑﻮﺩﻧﻢ ﻧﺒﻮﺩ
ﻭﻟﯽ ﺑﺎ ﺳﺨﺘﯽ ﻭ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﺩﺭﺳﮑﯽ ﻣﯿﺨﻮﺍﻧﺪﻡ.
ﺗﻮ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺷﺪﻡ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺗﻨﺒﻞ ﮐﻼﺱ!
ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻌﻠﻢ ﭘﯿﺮ ﻭ ﺑﯽ حوﺻﻠﻪ‌ﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺷﺪ ﺩﺷﻤﻦ ﻗﺴﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻣﻦ!
ﻫﺮ ﮐﺲ ﺩﺭﺱ ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻣﯽﮔﻔﺖ: ﻣﯽﺧﻮﺍﯼ ﺑﺸﯽ ﻓﻼﻧﯽ ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﻣﻦِ ﺑﯿﻨﻮﺍ ﺑﻮﺩﻡ!
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺯﺣﻤﺖ ﺭﻓﺘﻢ ﮐﻼﺱ ﺩﻭﻡ!
ﺁﻧﺠﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺑﺨﺖِ ﺑﺪِ ﻣﻦ، ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻢ ﺷﺪ ﻣﻌﻠﻤﻤﺎﻥ !!
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺗﻪ ﮐﻼﺱ ﻣﯽ ﻧﺸﺴﺘﻢ ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻢ ﭼﻮﺑﯽ ﻣﯿﺨﻮﺭﺩﻡ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﻡ ﻧﺮﻭﺩ ﮐﯽ ﻫﺴﺘﻢ!

▫️ﺩﯾﮕﺮ ﺧﻮﺩﻡ ﻫﻢ ﺑﺎﻭﺭﻡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺗﻨﺒﻠﯽ ﻫﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ!
ﮐﻼﺱ ﺳﻮﻡ ﯾﮏ ﻣﻌﻠﻢ ﺟﻮﺍﻥ ﻭ ﺯﯾﺒﺎ ﺁﻣﺪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻣﺎﻥ!
ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﯼ ﻗﺸﻨﮓ ﻣﯽﭘﻮﺷﯿﺪ ﻭ ﺧﻼﺻﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻼﺱ ﻣﺎ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻣﻦ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﺭﻓﺘﻢ ﺗﻪ ﮐﻼﺱ ﻧﺸﺴﺘﻢ.
ﻣﯿﺪﻭﻧﺴﺘﻢ ﺟﺎﯼ ﻣﻦ ﺍﻭﻧﺠﺎﺳﺖ!
ﺩﺭﺱ ﺩﺍﺩ، ﻣﺸﻖ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻓﺮﺩﺍ ﺑﯿﺎﺭﯾﻦ.

▫️آنقدﺭ ﺑﻪ ﺩﻟﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻤﯿﺰ ﻣﺸﻘﻢ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻢ،
ﻭﻟﯽ ﻣﯽﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺗﻨﺒﻞ ﮐﻼﺱ ﭼﯿﺴﺖ!
ﻓﺮﺩﺍ ﮐﻪ ﺍﻭﻣﺪ، ﯾﮏ ﺧﻮﺩﻧﻮﯾﺲ ﺧﻮﺷﮕﻞ ﮔﺮﻓﺖ ﺩﺳﺘﺶ ﻭ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ ﺑﻪ دیدن و ﺍﻣﻀﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺸﻖ ﻫﺎ…
ﻫﻤﮕﯽ ﺷﺎﺥ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﯾﻢ!!
ﺁﺧﻪ ﻣشقهامون ﺭو ﯾﺎ ﺧﻂ ﻣﯿﺰﺩﻥ ﯾﺎ ﭘﺎﺭﻩ ﻣﯽ ﮐﺮدند!
ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺭﺳﯿﺪ ﺑﺎ ﻧﺎﺍﻣﯿﺪﯼ ﻣﺸﻘﺎﻣﻮ ﻧﺸﻮﻥ ﺩﺍﺩﻡ…

▫️ﺩﺳﺘﺎﻡ ﻣﯽﻟﺮﺯﯾﺪ ﻭ ﻗﻠﺒﻢ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﻣﯽﺯﺩ…
ﺯﯾﺮ ﻫﺮ ﻣﺸﻘﯽ ﯾﻪ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﯽنوﺷﺖ…
ﺧﺪﺍﯾﺎ ﺑﺮﺍ ﻣﻦ ﭼﯽ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﻪ؟
ﺑﺎ ﺧﻄﯽ ﺯﯾﺒﺎ ﻧﻮﺷﺖ: ﻋﺎﻟﯽ!
ﺑﺎﻭﺭﻡ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺍﯾﻦ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺸﻮﯾﻖ ﻣﻦ ﺑﯿﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ…
ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﺯﺩ ﻭ ﺭﺩ ﺷﺪ.
ﺳﺮﻡ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺩﻓﺘﺮﻡ ﮔﺬﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩﻡ.

▫️ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﮔﻔﺘﻢ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽﮔﺬﺍﺭﻡ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻣﻦ ﺗﻨﺒﻞ ﮐﻼﺳﻢ…
ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻗﻮﻝ ﺩﺍﺩﻡ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺑﺎﺷﻢ…
ﺁﻥ ﺳﺎﻝ ﺑﺎ ﻣﻌﺪﻝ ﺑﯿﺴﺖ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﻭﻝ ﺷﺪﻡ ﻭ ﻫﻤﯿﻨﻄﻮﺭ ﺳﺎﻝﻫﺎﯼ ﺑﻌﺪ…
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﻭﻝ ﺑﻮﺩﻡ.
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻨﮑﻮﺭ ﺩﺍﺩﻡ ﻧﻔﺮ ﺷﺸﻢ ﮐﻨﮑﻮﺭ ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺷﺪﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﺭﻓﺘﻢ.
ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﮐﻮﭼﮑﯽ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺮﺍ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺩﺍﺩ…

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

محمد ولی سهرابی اسمرود

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
چندی پیش انجمن اسلامی دانشکدة اقتصاد دانشگاه تهران، میزبان کارشناسان حوزه‌های مختلف بود تا در نشست «بررسی ابعاد اقتصادی خدمت سربازی» جایگزینی سرباز حرفه‌ای به جای سربازی اجباری را موردبحث و بررسی قرار دهند. البته از عجایب این نشست حضور صاحبنظران حوزه اقتصادی و عدم حضور حتی یک نماینده از حوزة نظام وظیفه بوده است!
قبل از ورود به بحث سربازی، بی‌مناسبت نیست خاطره‌ای از دهة هفتاد نقل کنم. در دوران مسئولیتم در مجلة اطلاعات علمی، جوانی تحصیل‌کرده در مقطع کارشناسی ارشد، رشتة برق و الکترونیک و دانش‌آموخته برتر یکی از دانشگاه‌های معتبر داخلی که اتفاقاً حائز رتبه‌ای هم در یک جشنواره علمی شده بود، به دفتر مجله آمده بود، برای یک گفتگو من هم به اتفاق خبرنگار مجله، پای صحبت‌های ایشان نشستم، می‌گفت فعلاً سربازم؛ از روزگار گله داشت، از دوران سربازی هم گله‌مند بود. می‌گفت پس از دوران آموزش، ماه‌هاست در یکی از پادگان‌های نظامی و در آشپزخانة پادگان مسئولیت مهمی را برعهده‌ام گذاشته‌اند! وظیفه‌ام این است در صف غذای سربازان، مراقب باشم تا خدای نکرده، سرباز گرسنه‌ای هوس نکند در بی‌غفلتی مسئولین آشپزخانه و من؛ دو بار غذا بگیرد!
مهندس برق و الکترونیک می‌گفت بارها به مسئولین مربوطه مراجعه کرده و اعلام آمادگی کرده بودم که تا جایی که مقدور است، در حوزة تحصیلات دانشگاهی خودم کاری را به من واگذار کنند تا منشاء خدمتی برای جامعه و کشورم باشم، امّا تلاشهایم نتیجه‌بخش نبود و ناچارم دو سال دوران سربازی‌ام را با همین مسئولیت سنگین و خطیر به پایان برسانم!
کم نبوده و نیستند جوانانی که با وجود داشتن تحصیلات عالی خوب یا صاحب‌نظربودن در حرفه و کار فنی، در نبود برنامه‌ای مدون برای استفاده بهینه از دو سال طلائی دوران جوانیِ جوانانِ مشمولِ سربازی، عمر و وقت گرانمایه را در حالی گذرانده‌اند که نه تنها بر اندوختة آن‌ها اضافه نشده، هزینه‌های سنگینی را نیز بر کشور تحمیل کرده‌اند.
اینکه از سربازی به عنوان «دوران مقدس» نام برده می‌شود، همة ما اتفاق نظر داریم و بر این نکته واقفیم که وجود نیروهای نظامی پرتوان و پرقدرت، با سربازان توانا و آماده، لازمة اقتدار نظامی هر کشوری است و سربازی رفتن هم وظیفه‌ای تعریف‌شده برای جوانان هر ملک و مملکتی، امّا بهره‌گیری از این نیروهای پرشورِ جوان در دو سالِ دورانِ سربازی، حرف‌های نگفته و نشنیده فراوانی دارد که از دوران تصویب، خدمت اجباری سربازی در سال ۱۳۰۴ تکنون حل نشده باقی مانده است.

استفاده هدفمند، برنامه‌ریزی شده و اصولی از نیروی جوانی خیل عظیمی از جوانان کشور در دوران سربازی، مقوله‌ای است بس مهم تا مسئولین کشوری و لشکری با بسیج همة امکانات، افکار و توانائی خود، از این لشکر آماده به کار، در دوران خدمت سربازی آنچنان بهره گیرند تا هم خاطرة خوش دوران خدمت در محافل و مجالس نقل و نُقل همگان شود و هم کشور از این سرمایه‌های عظیم برای حل برخی از مشکلات موجود جامعه بهره برگیرد.
لازمه رسیدن به این مقصد و مقصود، در این است که مسئولین امر، با سود بردن از همة توان کارشناسی و مشاوره مشاوران خبره در حوزه‌های مختلف، برای دو سال دوران سربازی جوانان، برنامه و هدف داشته باشند. دو سال دوران سربازی، بهار زندگی هر جوانی است که اگر بی‌برنامه، بیهوده و بی‌هدف سپری شود، بخشی از زندگی جوان سرباز را در آینده هم تحت تأثیر قرار خواهد داد. لزوم برنامه‌ریزی برای جایگزینی سربازی حرفه‌ای به جای سربازی اجباری، یعنی بهره بردن از توان علمی و فنی هر جوان، مقدمه‌ای است برای هدفمند کردن این دوران طلایی جوانی. اگر غیر از این باشد، شعار «سربازی، دوران ساختنِ مرد از جوانان خام روزگار است» شعاری بیش نخواهد بود و این دوران، نه تنها مردساز جلوه نخواهد کرد، بلکه گاهی با سرخوردگی‌هایی که در این دوران بر جوانان رُخ می‌نماید، برخی را در پنجة بی‌رحم روزگار اسیر خواهد کرد، مثل قصة جوان مطلع این نوشته که یک سال پس از آن ماجرا خبردار شدم، سرانجام از مرزهای قاچاق زمینی، پس از تحمل رنج‌های فراوان، وارد یکی از کشورهای اروپائی شده و رحل اقامت گزیده است!
سربازگیری و سربازی رفتن، خصوصاً در کشوری مانند ایران که همیشه روزگار، مورد طمع و گاهی تاخت و تاز بیگانگان بوده و هست، امری است لازم و وظیفه‌ای است ملی و میهنی تا با آمادگی لازم دفاعی، چون دوران دفاع هشت ساله، فرصت هرگونه تجاوزی را به کشور دفع کنیم، اما در دوران صلح و آرامش نیز باید برای ۲ سال خدمت جوانان این مرز و بوم فکر اساسی و کارشناسی کرد تا عزم و توان باالقوه قشر بزگی از نیروی جوان را به سمت و سوی سازندگی، تولید، پیشرفت و تعالی جامعه سوق داد که نیروی جوانی سرمایه‌ای است مشکل‌گشا، با این شرط که ما برنامه‌ای برای استفاده از این سرمایه‌های ناتمام را در جامعه، خصوصاً در دوران خدمت نظام وظیفه داشته باشیم. به امید آن روز.

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

سخن مدیر مسئول/جوانان امروز/دی ماه ۹۴

از “رستاخیز” شاه تا “رستاخیز “ملت

محمد ولی سهرابی اسمرود

—————————————–

رستاخیز را به «جنبش» و «به پا خاستن» هم معنی کرده اند

اما این واژه در دو مقطع زمانی، دو مفهوم خاص برای ایرانیها،

در نیم قرن اخیر داشته است. یک «رستاخیز»، حزب سیاسییی

بود که محمدرضا شاه پهلوی با تمام توان و گاه با تهدید و تطمیع،

همه ایرانیان را به عضویت آن فراخوانده بود و دیگر، آن که ملت

مبارز ایران در ســـال ۱۳۵۷، به رهبری بزرگمردی شجاع، با

عضویت ۹۸ درصدی خود «رستاخیز» عظیم قرن را رقم زدند.

مرحوم دکتر محمدابراهیم باســـتانی پاریزی در کتاب

فرمانفرمای عالم» به یک واقعه عبرت آموز تاریخی و حزبی

اشـــاره دارد که بی ارتباط با موضوع این نوشته و حال و هوای

ماه بهمن و دهه فجر و ســـالگرد خاطره انگیز ۲۲ بهمن سال

۱۳۵۷نیست.

دکتر باستانی با اشاره به ماجرای ترور نافرجام شاه در کاخ

مرمر و حوادثی که منجر به آزادی سه جوان دخیل آن حادثه ـ از

جمله پرویز نیک خواه ـ شد، می نویسد:

«…. پرویز محکوم به اعدام بود ـ که خودش هم یک بار به

وسیله ای، از مقاله من تشکر کرده بود و در واقع، حیات (مجدد))

خود را مدیون آن مقاله من قلمداد کرده بود. او [نیکخواه] خیلی

زود از زندان آزاد شـــد و مراحل ترقی را پیمود و مشیر و مشار

شد و در تلویزیون و رادیو همه کاره شد و تئوری حزب واحد

“رســـتاخیز» را پیاده کرد. او نخست عضو حزب توده بوده و با

سابقه تشکیلاتی که داشـــت، توانسته بود کاری کند که حزب

رستاخیز، یک شبه ره صد ساله را بپیماید.

و این، همان تشکیلاتی بود که شاه وقت (محمدرضا) در

سخنرانی بی وقت غیر دور اندیشانه خود درباره لزوم وجودی آن

(حزب رستاخیز) گفت: «… کسی که وارد این تشکیلات سیاسی

نشود و مؤمن به این سه اصلی که من گفتم نباشد، دو راه برایش

وجود دارد: یا یک فردی است متعلق به یک تشکیلات غیرقانونی،

یعنی به اصطلاح خودمان توده ای، یعنی باز به اصطلاح خودمان

و با قدرت اثبات: بی وطن، او جایش یا در زندان ایران است، یا

اگر بخواهد، فردا با کمال میل، بدون اخذ عوارض، گذرنامه در

دستش می گذاریم و به هر جایی که دلش میخواهد، برود، چون

ایرانی که نیست…!».

مرحوم استاد باستانی پاریزی، پس از نقل این

سخنرانی شاه، می نویسد:

«تقریباهمه وزیران و رؤسای ادارات،

از جمله رئیس دانشـــگاه تهران اعلام کردند که تمام کارمندان

زیردست آنها عضو حزب رستاخیز شده اند، و هیچکس هم این

حرف را تکذیب نکرد. در واقع همه به اصول کار ـ که نوشتن

اسامی، طبق ردیف در یک دفتر در هر اداره بود ـ با این سکوت،

اعتراض کردند. تنها یک تن در تمام ایران تقاضا کرد که پاسپورت

مرا بدهید، و دادند و سپس اعلام داشتند که او دیوانه بوده است!

اما به عقیده من (استاد باستانی مرحوم) در این میان، یک نفر بود

که عضو حزب «رستاخیز» نشد، و او خود شخص شاه بود، و

بالنتیجه بر طبق همان حرف خودش، ملت ایران گذرنامه دستش

گذاشت (۲۶ دی ۱۳۵۷) بدون اخذ حق عوارض!. مولانا هفتصد

سال پیش گفته:

وانمایـــم راز رســـتاخیز را

نقـــد را و نقـــد قلـــب آمیـــز را

واگشـــایم عفـــت ســـوارخ نفـــاق

در ضیـــاء مـــاه بـــی َخســـف ُمو حاق

وقتی سخنرانی شـــاه را با سخنرانی حضرت امام خمینی

در سال ۱۳۴۲ و در اوج اقتدار نظام شاهنشاهی، مقایسه می کردم

که بی پروا، خطاب به شاه نهیب می زدند که:

«… آقا! من به شما

نصیحت می کنم، ای آقای شاه! ای جناب شاه! من به تو نصیحت

می کنم، دست بردار از این کارها…، آقا! اغفال دارند می کنند تو

را، من میل ندارم که یک روز اگر بخواهند تو بروی، همه شکر

کنند…، اینقدر با ملت بازی نکن، اگر دیکته می دهند دست تو و

می گویند بخوان، در اطرافش فکر کن؛ چرا بی خود، بدون تفکر،

این حرفها را میزنی؟..>>

ناخودآگاه، یاد دو رستاخیز می افتم؛ رستاخیز فرمایشی شاه

که به قول خودشـــان، جز یک دیوانه(!) همه عضوش بودند و

رستاخیز بزرگی که این ملت در ۲۲ بهمن سال ۱۳۵۷ به پا کردند.

هر دو «رستاخیز» اند، اما این کجا و آن کجا؟!

سی وهفت سالگی رستاخیز ملت بزرگ ایران همین روز جشن

گرفته شـــد. خلق کنندگان این رستاخیز در دوران ۳۶

ساله انقلاب اســـلامی، در روزهای سخت، وفاداری خود را در

صحنه های مختلف دفاع از نظام به نمایش گذاشـــته اند و یکی

از میدانهای نمایش قدرت و اقتدار، حضور در جشن سالگرد

انقلاب، در راهپیمایی بزرگ ۲۲ بهمن اســـت که تکمیل کننده

همان رستاخیز ۲۲ بهمن سال ۵۷ است.

آنچه در این ۳۶ ســـال انقلاب اسلامی، وظیفه و رسالت

ملت بوده، به خوبی ادا شده و حجت بر حکومت و دولتمردان

و مسئولان نظام تمام شده است. اینک نوبت آنهاست تا بیش از

پیش دغدغه ها و مشکلات ریز و درشت برپا دارندگان رستاخیز

بزرگ ملت را پاسخگو باشـــند تا آنها در گرداب سختیها و

گرفتاریهای زندگی، که کم هم نیستند، غرق نشوند.

=============

به نقل از روزنامه اطلاعات،۲۱ بهمن ماه ۱۳۹۳