پس از حدود ۷ سالی تلاش و انتظار، سر انجام کتاب “طنزهای باستانی” به قلم توانای آقا محمدولی منتشر شد. اینجانب، در جریان شروع مطالعات ایشان به منظور تدوین “طنزهای باستانی” از لابلای بیش از ۶۰ جلد کتاب نویسنده و مورخ شهیر کرمانی ،مرحوم دکترمحمد ابراهیم باستانی پاریزی بودم.

در فرایند تدوین کتاب، از محمدولی پیوسته جویای روند و سیر استخراج، جمع آوری و تنظیم و نگارش کتاب بودم و شخصا هر وقت با محمدولی دیداری داشتم، اولین سوال این بود که کار کتاب طنز به کجا رسید؟!!

الحمدلله مطالعات و زحمات ایشان به ثمر نشست و نسخه ای از کتاب  همبه دست من  رسید که فعلا موفق شده ام پیشگفتار آقای جلال رفیع (که خود طنزپرداز و نویسنده ماهری است) را بر این کتاب و نیز بخشی از مقدمه مولف را مطالعه کنم.

به دلیل اشتغالات علمی و درس و مشق و… مطالعه کتاب را حواله داده ام به فرصت بین دو ترم تحصیلی که ان شاالله تحقق پیدا کند.

 لازم می دانم که “خدا قوت” و “خسته نباشید” جانانه ای به آقا محمدولی بگویم. برای ایشان و تمام فعالان عرصه فرهنگ و ادب، بویژه اسمرودی های عزیز آرزوی توفیق دارم.

                  —————————->دکتر فرامرز سهرابی 

سلام

از نظر لطف،پیگیری وتشویق به ادامه کارِ تدوین کتاب بسیار سپاسگزارم. ssسپاسگزارم.

سلام بر آقامحمدولی عزیز خبرنگار و نویسنده توانا  هرچند از متن کتاب اطلاعی ندارم ولی میدانم بسیار ارزشمند خواهد بود در طول دوران تحصیل زحمت نوشتن انشای بنده  با آقا محمدولی بود برادران سهرابی همه نویسنده توانایی هستند نویسندگی را از پدر بزرگوارشان مرحوم حاج آقا به ارث برده اند  دکتر سهرابی بزرگ که چندین جلد کتاب علمی در زمینه روانشناسی تالیف و ترجمه داشته اند و چند جلد هم به بنده اهدا کرده اند  و علی آقا هم که استاد تاریخ هستند و در هر فرصتی که پیدا میکنم به مطالعه تاریخ علی آقا مشغول میشوم و برای چند نفر هم ارسال کرده ام   امیدوارم استاد محمدولی موقع اهدا کتاب بنده را فراموش نکنند تا از مطالعه ارزشمند کتاب بی نصیب نگردم علی ایحال ضمن قدردانی از محمدولی عزیز لازم میدانم اعلام کنم که قلم دکتر مهران سهرابی که بسیار شباهت به قلم دکتر لاریجانی بوده ودر استان حقوقدانی توانا  و نویسنده کم نظیری هستند  بنده به وجود چنین دوستان و برادران افتخار میکنم.

——————————————>دکتر صفی الله ستاری

سلام دکتر صفی الله نازنین

جنابعالی همیشه نظر لطف دارید، سپاسگزارم از محبت شما.

خط وربط وقلم شما هم قابل تحسین است.کاش دستخط  می فرستادید، تا بیشتر لذت می بردیم.

در مورد کتاب ودسترسی به آن، باید

شرمندگی پیشاپیش خودم را از دوستان وهم ولایتی های عزیز اعلام کنم که با توجه به  هزینه سرسام آور چاپ،قیمت  کتاب خیلی زیاد  شد وچون ناشر تعدادمحدودی کتاب به من داده،علیرغم میل باطنی، شرمنده عزیزانی چون شما دوستان با صفا هستم که واقعا دلم می خواست حداقل به تعداد علاقه مندان کتاب وکتابخوانی روستایم ، اسمرود، کتاب را هدیه کنم.

شاید در چاپ های بعدی ، با توحه به

کمتر شدن هزینه چاپ،با قیمت کمتر  وبا شمارگان بیشتر، در دسترس دوستداران کتاب قرار گیرد.

با این توضیحات وشاید توجیهات،شماره تلفن سفارش کتاب را با پوزش تقدیم می کنم، چون سوال بعضی از دوستان هم بود، ناچار اطاعت امر کردم.باز اگر عزیزان

علاقه مند موفق به تهیه کتاب نشدند

من در خدمت هستم.

شماره تلفنهای سفارش کتاب:

*دفتر توزیع وفروش:

(۰۲۱)۲۹۹۹۳۲۴۲

*فروشگاه مرکزی: تهران،خیابان

میرداماد،خیابان دکتر مصدق روزنامه اطلاعات،تلفن:

(۰۲۱)۲۹۹۹۳۲۴۲

 *فروشگاه شماره ۱:خیابان انقلاب،روبروی دانشگاه تهران،تلفن:

(۰۲۱)۶۶۴۶۰۷۳۴

البته  کتاب در سایت ایران کتاب، با تخفیف

۱۰ درصد عرضه شده است، ولی اطلاعات فعلا بدون تخفیف با همان قیمت ۵۸۵ هزار تومان عرضه

می کند.

البته سفارش پستی کتاب، بدون هزینه است.

حالا صفی الله می گوید به محمدولی تبریک گفتم ،ایشان  قصه ملیک ممد نوشت!پیری است وهزار عیب!!

باسلام   بعداز  اتمام  گزارش تاریخ علی اقا چندان  پاپی گروه نبودم ( پاپای اولموردوم)  اکنون چند روزی است درخلخال هستم وبیشتر با اقای محمدی روزگار می گذرانیم دیروز وارد سایت اسمرود شدم مقدمه اقای رفیعی را برکتاب اقا محمد ولی را دیدم وقتی خواندم سرتاسر امیخته به طنز بود مشتاق هستم خود کتاب را بدست اورم ضمن تبریک موفقیت روز افزون برای اقامحمد ولی را از خدای منان خواهانم نوشتار دکتر صفی الله مرا یاد خاطره ای انداخت اقا محمد ولی برای من هم انشا می نوشت یک روز دفتر چهل برگ دست نخورده داشتم بردم پیشش موضوع انشا یادم نمانده گفتم برایم انشا بنویس ایشان شروع کرد به نوشتن نوشت و نوشت دفتر تمام شد شروع کررد جلدو و پشت جلد دفتر را کلا پرکرد چند صفحه ای هم پاورقی کرد گویا قلم طغیان کرده بود وهیچ جوری قابل مهار نمی شد اما من حتی یک کلمه نتوانستم بخوانم مجبور شدم از نو خودم چیزهایی سرهم کردم.

—————————————->رحمان ستاری

سلام حاج رحمان

سپاسگزارم از لطفتان.

برای انشاء نویسی،مصداق:

توکه نوشوم نیی،نوشم چرایی شدم که!!

ماشاءالله چه خاطرات جالبی

ازگذشته داری،عموماخواندنی وشنیدنی.

خسته نباشید جناب محمدولی سهرابی، دست مریزاد.

—————————————->هوشنگ اسدیان

آقا هوشنگ عزیز؛ممنونم از لطف شما

سلام محمد دایی عزیز ، خداقوت

   خدا به قلم تون برکت بده.

————————>مهدی سهرابی- فرزند جبرائیل

سلام آقا مهدی نازنین،لطف کردید،سپاسگزارم.

سلام وادب واحترام محضرعلمای اعلام وفضلای عالی مقام گروه

فرهیختگان مهدعلم ودیاردانش وفضیلت اسمرود گوهرنشان

به رسم ادب واحترام باردیگرسرتعظیم فرودمی اوریم درمقابل مقام

علم ودانایی وهنر قلم فرسایی نویسنده حاذق وصاحب مسلک،

اندیشمندفاضل ونکته سنج جناب اقای روزنامه نگار پیشکسوت

محمدولی سهرابی ادامه الله عزه و مستدام بادقلم رسایش

برگ زرین دیگری برافتخارات دیاردانش پرور اسمرودافزوده شد

عزتتان مستدام وعمرتان پاینده وسلامتی تان افزون باد.

——————————–> حافظ کارگر

سلام آقای کارگر بزرگوار

با القابی که بزرگوارنه  به من نسبت دادی

به زندگی هم امیدوار شدم!از نظر لطفتان

قدر دانم.

دبیران ومعلمان عزیز،که خوشبختانه جمع کثیری از

فرهنگیان فرهیخته وبا سواد دیارمان را تشکیل

می دهند،برای همه ما وشخص بنده،قابل احترام

هستند.خداوند شما را حفظ کند.

سلام و عرض ادب خدمت برادر بزرگ عزیزم

خبر انتشار کتاب جدیدتان موجب خوشحالی ما شد.

این موفقیت را صمیمانه تبریک عرض می کنم .

زنده باد اسمرود.

——————————–>علی سهرابی

سلام علی آقا
سپاس از لطف شما،آقای تاریخ نویس.

گام جای پای باستانی پاریزی گذاشته ای،موفق باشی.

باسلام

و آرزوی سلامتی و موفقیت روزافزون

و عرض تبریک صمیمانه به جنابعالی

جهت تد‌وین و چاپ کتاب “طنزهای باستانی” .

—————————->>الله بخش عسگری اسمرود

سلام و درود بر محمدولی عزیز

 تالیف و انتشار کتاب “طنزهای باستانی” را

که حاصل زحمات شبانه روزی و پشتکار منحصر بفرد

شماست، به جنابعالی تبریک عرض می کنم.

انتخاب چنین موضوعی که موجب انبساط خاطر خوانندگان

در کنار انتقال حقایق تاریخی می شود، نشان از روحیه طنز پرداز

و در عین حال دیدگاه عمیق شما به وقایَع می باشد.

با آرزوی توفیقات بیشتر برای شما.

—————————>>دکتر اذن الله آذر گشب 

موفقیت دراین کار بزرگ که مزین به پشتوانه تحقیق علمی

ارزشمند،با مطالعه عمیق ودراز مدت وعنوان

ایهام گونه ( طنزهای باستانی) که هم به آثار دکتر باستانی پاریزی

بزرگ اشاره دارد وهم یک کار تاریخی، شایسته تحسین

است را به نویسنده کتاب،دایی محمدولی عزیز وتمام اسمرودیها تبریک عرض می کنم .

قلمشان سبز وتوانمند باد!

 ———————————————–>>ذواالفقار ستاری

باسلام وعرض ادب

تبریک صمیمانه  به استاد ارجمند، آقامحمدولی سهرابی

سلام جناب آقای دکتر عزیزی بزرگوار

 و آقا ذوالفقار عزیز

از لطف ومحبت شما سپاسگزارم

اشاره آقا ذوالفقاربه ایهام در انتخاب عنوان کتاب

نشان تیزبینیایشان ست.دقیقا عنوان برای همین دو وجهی بودن

در ذهن مخاطب انتخاب شده وقبل از چاپ هم

با چند صاحب نظر در این حوزه مشورت شد

 وهمین نام را  پسندیدند.

ن*والقلم و ما یسطرون…

به سهم خویش ، خدمت برادر عزبز ، اهل قلم و دغدغه مند

حوزه فرهنگ و معرفت صمیمانه تبریک و تهنیت عرض می کنم

چاپ کتاب ارزشمند “طنزهای باستانی”را…

هنوز موفق به مطالعه کتاب نشده ام اما قطعا در آتیه

نزدیک از مطالب آن افاده و استفاده خواهم برد.

آرزوی بهترینها و موفقیتهای بیشتر و

تبریک به اهالی علم و فرهنگ پرور اسمرود…

روح استاد ممتاز عرصه طنز و تاریخ- باستانی پاریزی

هم شاد و روانش انوشه باد.

————————————-

————————————–>>دکتر مهران سهرابی

 چند سال هست برای این کار زحمت می کشند

و مطالعه می‌کنند ومی نویسند ،خدا قوت و

تبریک می گویم.

——————————————->>امین سهرابی

باعرض سلام و خسته نباشید

جناب آقای محمدولی‌سهرابی‌

تبریک‌عرض‌می کنم‌

همیشه‌پایدار‌باشید.

—————————————–>>بهروز قلیزاده

دیباچه ای به قلم استاد جلال رفیع بر کتاب

طنزهای باستانی

…………………………………………………….

  سرکۀ شیرین‌تر از عسل!  

جلال رفیع-نویسنده،روزنامه نگار وطنز پژوه

 اشاره:آثارپربرگ و بار مرحوم استاد باستانی پاریزی چندان آکنده از مطالب خواندنی و آموزنده است که از جنبه های گوناگون می توان به آنها مراجعه کرد و مورد  بحث و بررسی قرار داد. آقای  محمدولی سهرابی اسمرود، طی۹ سال تلاش مستمر، تنها بخش طنز و طنزواره این آثار را  گرد آورده و به عنوان منبعی شایان توجه و تحقیق در دسترس عموم  و دانشجویان و محققان عرصه ادبیات و تاریخ و هنر  گذاشته است .  این مجموعه را انتشارات اطلاعات در کتابی با نام «طنزهای باستانی» در سال جاری چاپ کرده است.

انچه در ادامه می خوانید؛دیباچه ای به قلم استاد جلال رفیع بر کتاب

“طنزهای باستانی”

نوشته جناب محمدولی سهرابی اسمرود است،با هم

می خوانیم:

                                                                                                                                              روزنامه اطلاعات

دوست دانشور و پژوهشگرم جناب محمدولی سهرابی اسمرود از بنده شرمنده خواست که بر کتاب

«طنزهای باستانی»

مقدمه‌ای بنویسم، و اینک (بهار ۱۴۰۲) دارم می‌نویسم!

اگر خواهی که با لبخند دریابی معانی را

بخوان صفحه به صفحه «طنزهای باستانی» را

در لابلای یادداشت‌ها دیدم ایشان نخستین‌بار که در این خصوص به من نامه نوشته، سال ۹۳ را به عنوان تاریخ رقم زده است. در حالی که اکنون (سال نگارش این مقدمه) ۱۴۰۲ شمسی است. یعنی تقریباً نُه سال طول کشیده تا کار پژوهش پایان پذیرد. البته انجام چنین کاری، چنین فراغ و فرصتی را هم می‌طلبیده است. خواستم بگویم سرکۀ هفت ساله یا شراب هفت ساله فراهم شده، اما دیدم که بیش از آن و فراتر از آن و نتیجتاً شیرین‌تر از آن است! انصافاً هم ۶۵ جلد کتاب را با دقت و درایت خواندن و «طنزها و طنزواره‌ها»یش را تفکیک کردن، زمان زیادی را لازم داشته است.

اما نخستین طنز را در نام خود «محمدولی سهرابی» می‌توان سراغ گرفت، چنان‌که در گذشته هم سراغ می‌گرفتیم. بنده شرمنده به ایشان می‌گفتم «محمدولی سهرابی» را باید «محمد»، «ولی‌ سهرابی»، به معنای «اما سهرابی» یا «اما از نوع سهرابی»اش، قرائت کرد. یعنی محمد، ولی همپیوند با ایران و ایرانی و تاریخ ایران و ایرانی و نیز همپیوند با شاهنامه فردوسی و تراژدی رستم و سهراب. محمد، فرهنگ اسلام و عرب را نشان می‌دهد، ولی سهرابی، فرهنگ و ادبیات و اساطیر ایران و ایرانی را روایت می‌کند. پسوند نام خانوادگی ایشان هم «اسمرود» است که می‌توان آن را «اسمِ رود» خواند و در پیوند با «رودسارِ» تاریخ و فرهنگ و نیز در پیوند با «رودسازِ» موسیقی و هنر، تفسیر کرد. رودسار را با چشمه‌سار قیاس می‌کنیم و رودساز را به معنای سازی که رود نام دارد، می‌فهمیم.

در هر حال خواستم به جد یا به طنزِ صمیمانه و دوستانه، بگویم که چنین صاحب‌نامی البته می‌تواند در حریم طنزیمِ(!) کتاب‌های تاریخی استاد زنده‌یاد و روانشاد محمدابراهیم باستانی پاریزی جولان دهد. استادی که نام ترکیبی او نیز در پیوند است با محمد و ابراهیم از نوع پاریزی و باستانیِ ایرانی‌اش.

پژوهشگر طنزیم(!) کنندۀ کتاب حاضر، آذربایجان را با کرمان و ترکان را با فارسان، همپیوند می‌داند. ترک آذربایجانی را به سراغ فارس کرمانی فرستاده و چندان به مرحوم باستانی و کتاب‌های تاریخی‌اش عشق ورزیده که زمانی به شوق دیدار پاریز تا حومۀ آن دیار نوستالژیک پیش رفته و به دلیل بارش باران شدید و خرابی جاده‌های باستانی(!) از فیض دیدار محروم مانده است. مرحوم باستانی حساب خاصی برای کرمانی‌ها باز کرده بود و حساسیت ویژه‌ای روی کرامنه(!) داشت، چندان که حتی استان‌های اطراف و اکناف کویر را هم به خاطر نوعی از ارتباط با کرمانِ جغرافیایی و تاریخی، «هم‌ریگی» می‌خواند. البته داماد آقای سهرابی، کرمانی است. از این بابت هم ایشان با استاد باستانی پاریزی قرابت دارد.

هنگام آغاز این پژوهش، باستانی پاریزی حیات داشت. کاش اکنون خود آن استاد نکته‌نگار و سخن‌سنج می‌بود و بر این کتاب مقدمه می‌نوشت. دریغ که چندان این پژوهشِ هفت ساله و نُه ساله طول کشید تا استاد به رحمت ایزدی پیوست و رخت از این جهان برکشید و پر کشید و رفت. تقصیر نه از جناب سهرابی، بلکه از تعداد کتاب‌های استاد است!

دوست مشترکمان جناب کریم فیضی که خود مؤلف و محقق است، روزی می‌گفت به مرحوم باستانی پاریزی پیشنهاد کردم که اجازه دهد تا طنزها و طنزواره‌های کتاب‌های منتشرشده‌اش را گردآوری کنیم. استاد پاریزی خندید و به شوخی گفت: «مگر کسی مغز خر خورده باشد که به این کار مبادرت کند! چه کسی می‌تواند چرندیات طنزوارۀ مرا از خلال مطالب ۶۵ جلد کتاب جمع‌آوری کند؟» حالا جناب سهرابی می‌گوید: من این کار را توانستم انجام دهم! جای استاد خالی که با اشاره به ۶۵ جلد کتاب و قلمها و رقمهایی که برای تولید آنها (از جمله کتاب هشت‌الهفت) به کار برده است، بیتی قریب به این مضمون بگوید:

اگر آن «ترک سهرابی» به دست آرد دل ما را

به حال  «طنزو»یش بخشم کتاب «هشت‌هفتا» را

کنز طنز

شادروان باستانی پاریزی معتقد بود که هر صفحۀ کتاب تاریخ بشر، خودش یک نوع طنز است. بندۀ شرمنده هم به عنوان یکی از شاگردان کلاس تاریخی و ادبی استاد می‌گویم: کتاب‌های استاد باستانی پاریزی روی‌هم‌رفته «کنزطنز» است؛ کنزطنزی که جناب سهرابی به استخراج طلای طنز از این کنز همت گماشته است. البته برخی از استخراج‌شده‌ها را می‌توان طنز و برخی را طنزواره نامید. درجات و مراتب و دقت و رقّت دارد. یعنی بعضاً طنزوارگی‌اش پررنگ و بعضاً کم‌رنگ است. اما در مجموع خواندنی است و با انواع لبخند و تلخند و نوشخند و نیشخند و ریشخند، آمیخته و درهم ریخته است. و اگر این ویژگی در نوشته‌های تاریخی استاد پاریزی وجود نمی‌داشت، کتاب‌های آن بزرگمرد هم مثل بسیاری دیگر از کتاب‌های بسیاری دیگر از تاریخ‌نگاران، خشک و خشن و خشم‌آگین جلوه می‌کرد. اغلب منتقدانِ علمی بودن و آکادمیک بودن کتاب‌های باستانی این مقدار از واقعیت را کم و بیش معترف‌اند که آن بزرگوار توانست تاریخ را بیش از دیگران به میان مردم ببرد و دوای تلخ را با طعم شیرین بیش از سایرین به عموم افراد بچشاند. به‌ویژه که استاد، ادیب و شاعر نیز بوده است.

جناب سهرابی هم شایستگی پژوهش در آثار پربار شادروان باستانی را داشته است؛ زیرا علاوه بر تحصیل در رشته مهندسی کشاورزی و تخصص در برداشت محصول از کشت‌وکارهای باستانی پاریزی در کتاب‌های تاریخی و اجتماعی‌اش(!)، کارشناس زبان و ادبیات فارسی هم هست. صرف‌نظر از این دو رشته تحصیلی و تخصصی، استاد سهرابی چندی سردبیر دو مجلۀ تأثیرگذار و نسل‌پرور و دانش‌گسترِ «اطلاعات علمی» و «جوانان امروز» هم بوده است. سوابق کارها و ابتکارهای ادبی و هنری و اجتماعی ایشان نیز مزید بر این‌همه است. هرچند ممکن است آنچه به عنوان طنز از میان انبوه مطالب تاریخی و اجتماعی در کتاب‌های شادروان باستانی پاریزی انتخاب شده، از حیث بار طنزی که بر دوش دارد، یکسان و همسان نباشد و به همین دلیل برخی از آنها را طنزواره نامیده‌ام، اما به هر حال مجموعه‌ای که فراهم آمده و اینک در برابر خوانندگان و خواهندگان آثار دکتر باستانی قرار گرفته، هم خواندنی و هم خواستنی است. امیدوارم که مطالعۀ این طنزها و طنزواره‌ها بتواند در عرصه‌های عاری از لبخند، غنچه‌های تبسم و البته تفکر را بر لب و البته در ذهن مشتاقانِ این آثار، شکوفا کند. ما با وجود همه رنجها و مصیبت‌هایی که در دنیای دون تحمل می‌کنیم، همواره به امید و با امید زنده‌ایم، و لبخند هم پیام‌بر و مژده‌آورِ امید است. برای جناب سهرابی که عمر پربار خود را در مسند «اطلاعات علمی» و «جوانان امروز» صرف کرده تا سهراب‌های جوان ایران و استعدادهای جوان آنان را به جای کشته شدن با خنجر پدرانۀ رستم(!) به شکفته شدن در باغ و بهار میهن وادارد، امید و آرزوی توفیق بیشتر و تلاش بهتر دارم.

در پایان خوب است یاد کنم از شادروان سیدمحمود دعایی که همیشه میزبان استاد باستانی پاریزی بود و جناب سهرابی هم تحت نظارت و مدیریت آن مرحوم کار می‌کرد. دعایی می‌گفت: «از کسی پرسیدند: شیرین‌تر از عسل چیست؟ پاسخ داد: سرکه مفت»! و حالا این سرکۀ نُه‌ساله ـ «طنزهای باستانی» ـ گرچه مفت نیست، ولی چون طنزها و طنزواره‌های تاریخی باستانی پاریزی را روایت می‌کند، امید می‌رود که حاوی و حامل سرکۀ شیرین‌تر از عسل هم باشد. خدا را چه دیدی؟ گاهی می‌روی که سرکه بیندازی، شراب می‌شود، استغفرالله ربی و اتوب الیه!

بهار ۱۴۰۲

جلال رفیع

——————————————————————————

چاپ دیباچه استاد جلال رفع بر کتاب

طنزهای باستانی

در روزنامه اطلاعات

روز سوم دیماه ۱۴۰۲

به بهانه نود هشتمین

سال تولد

دکتر

محمد ابراهیم

باستانی پاریزی

کودکی هایم کجاست؟!

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

توضیح:بارها نوشته ام وبار دگر می گویم:شما عزیزان، تنبلی بنده رابه خاطر

تایپ نکردن آثاری که در دوران ۳۰ ساله روزنامه نگاریم در نشریات مختلف و

مناسبتهای متفاوت نوشته ام،اولا با بزرگواری خودتان،ثانیابا دوبار کلیک متن

وبزرگنمائی،نادیده بگیرید.البته به قول آقای دکتر اذن الله آذرگشب،به شرط

اینکه شما هم مثل من،مطالب سایت وتلگرام را با رایانه ولب تاب ببینید.

این روش را امتحان کنید،ضرر نمی کنید؛زیرا با این کار ،حضور شما در فضاهای

مجازی نظامند می شود ودر وقت هم صرفه جویی می کنید!

برای توجیه تنبلی،چه توجیهی از این بهتر؟

————————————————————————————

*پی نوشت:

مثلا همین توضیح چند خطی را که تایپ کردم؛البته با دردسر وصرف وقت زیاد!!

تا خواستم در سایت بار گذاری کنم،اینتر نت قطع شد،گویی انگشت من هم

قطع شد؛چون مجبور شدم تا نزدیک ۲ نصف شب،دوباره تایپ کنم ودوباره

مسیر بارگذاری نوشته را از اول شروع کنم.وچه صرفه جویی از این بهتر؟!

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

توجه:روی متن دوبار کلیک کنید

شاید فردا دیر باشد

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

محمد ولی سهرابی اسمرود

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

محفل دوستانه است و دو خانواده به بهانة دید و بازدید عید، پس از سال‌ها به گپ و گفت مشغولند. پدر و مادرها متعلق به نسل دوّم انقلاب هستند و در آستانة دهة پنجم زندگی و به یقین، فراز و فرودهای زندگی در ایّام نوجوانی و جوانی را در تب و تاب پیروزی و ثبات انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی گذرانده‌اند.

پدران دو خانواده همدرس دوران تحصیل و همرزم دوران دفاع مقدس هستند و خاطرات مشترک فراوانی برای گفتن دارند که اگر فرصت بیان باشد، حداقل مثنوی ۲۰من! کاغذ می‌شود، امّا جوانان دو خانواده که عموماً تحصیل‌کرده در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد دانشگاه‌های به‌نام دولتی هستند، ساکت و آرام به خاطرات مشترک پدران و گپ و گفت مادران گوش سپرده‌اند و گاهی نیز که حوصله‌شان سر می‌رود، به تناسب جنسیت، به اتاق‌های اختصاصی فرزندان میزبان پناه می‌برند و یا به گوشی‌های مجهز به انواع نرم‌افزارهای ارتباطی جدید، تا این دقایق و یا چند ساعت در کنار هم بودن را به خیر و خوشی به سر کنند!

یکی از پدران برای شکستن یخ ارتباط جوانان خانواده به شوخی می‌گوید: می‌بینید جوانان قدیم چقدر حرف و خاطره برای گفتن دارند و شما از این نعمت بی‌بهره هستید و رفیق فابریکِ شما پیامک است و وایبر و…

با این شوخیِ جدی، فضای سنگین و کمی تا قسمتی ابریِ حاکم بر گفتمان دو خانواده، اندکی تغییر می‌کند و به تبع آن، جوان ۲۸ سالة کارشناس ارشد کامپیوتر دانشگاه تهران هم به حرف می‌آید و رو به پدر می‌گوید: خوب، حق دارید با دوست دوران تحصیلتان ساعت‌ها گپ بزنید و از خاطرات مشترک بگویید و به قولی، گل بگوئید و گل بشنوید و ما به فضای مجازی، پیامک و وایبر و… پناه ببریم!

شما (پدر) در سن و سال من که بودید، ۶ سال سابقة کار داشتید و من (۲۸ ساله)، خواهرم (۲۹) ساله و برادر ۲۵ ساله، با تحصیلات عالی، همه سربار خانواده‌ایم و به هر دری که برای کار می‌زنیم، به در بسته می‌خوریم. هر وقت سر سفره خانواده می‌نشینیم، خجالت می‌کشیم که هنوز هر سه نفرمان، نه تنها باری از دوش شما برنداشته‌ایم، بلکه همچنان از حقوق فرهنگی پدر و مادر، که در حال بازنشسته شدن هستند، ارتزاق می‌کنیم.

پدر خانواده ظاهراً اوّلین بار است این حرف‌ها را از زبان فرزند ارشدِ بیکار خانواده ـ به نمایندگی از دو فرزند دیگر می‌شنود. اشک در چشمانش حلقه می‌زند، امّا استوار و مسلط می‌گوید: همة دلخوشی من و مادرتان، خوشی و دلخوشی شماست و تا به حال نیز، با وجود همة مشکلات زندگی، تلاش کرده‌ایم در حد توان، برای تحصیل و زندگی شما کم نگذاریم. از این پس نیز خداوند کریم است و رزق و روزی در دست اوست.

مادر خانواده خطاب به مهمان‌ها می‌گوید: پدرشان، مثل خود بچه‌ها، چندین سال است که برای اشتغال بچه‌ها تلاش می‌کنند، امّا تا به حال نتیجه‌ای نگرفته‌ایم. اگر شما هم جائی ؟ سراغ داشتید، کمکمان کنید، چون احساس می‌کنیم هر روز که می‌گذرد، و تلاش بچه‌ها برای یافتن شغل، به نتیجه نمی‌رسد، روحیة همة ما خراب می‌شود و حتی از کنار هم بودن هم لذت نمی‌بریم!

جمله آخر مادرِ خانواده تلنگری به ذهنم می‌زند و با حرف‌های فرزند ارشد خانواده درمی‌آمیزد که این نگرانی، این تشویش و دلهره، خاص یک خانواده نیست، بسیاری از خانواده‌های ایرانی اکنون با همین دغدغه‌های دل آزار دست و پنجه نرم می‌کنند. خانواده‌ها با هزاران دردسر، حتی با تحمل هزینه‌های سنگینِ دانشگاه‌های آزاد، غیرانتفاعی و شبانه و… در تربیت نسل بیکار جامعه می‌کوشند و آنگاه که فارغ‌التحصیل شدند و بیکار، جوانان احساس سربار بودن دارند و خانواده احساس بدتر از آنها را دارند و بدتر از آن، از کنار هم بودن هم نه تنها لذتی نمی‌برند، بلکه برای فرار از وضع موجود، تلاش می‌کنند در بهترین حالت به جمع دوستان و فضاهای مجازی پناه ببرند و در بدترین وضعیت ممکن هم، گاهی به بیراهه می‌روند که ممکن است به هیچستان ختم شود.

وقتی حرف جوان تحصیل‌کرده ۲۸ ساله را که به پدرش می‌گوید: شما می‌گفتید در سن و سال من که بودید ۶ سال سابقة کار داشتید، در ذهنم مرور می‌کنم، به او و جوانان هم سن و سالش حق می‌دهم و نقبی به دوران جوانی خودم می‌زنم که بلافاصله پس از دانشگاه، فرصت‌های شغلی فراوان داشتم و انتخاب اصلح دست من و یا دوستان هم سن و سال من بود، امّا الان اینگونه نیست و خانواده‌های زیادی با مشکل بیکاری جوانان ـ بخصوص تحصیلکرده مواجه هستند که باید مسئولین کشور چاره‌ای بیندیشند و از عوارض جانبی اجتماعی و روحی روانی جوانان بکاهند که شاید فردا دیر باشد.

==========================================

سخن مدیر مسئول/جوانان امروز/اردیبهشت ۹۴

==========================================

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

محمد ولی سهرابی اسمرود

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

پدر و مادر، هر دو بازنشسته آموزش و پرورش هستند؛ آن هم با ۳۳ سال کار در دور افتاده‌ترین روستاهای کشور، نادر و ناصر فرزندان این زوج فرهنگی هستند که هزینه‌های تحصیل آن‌ها در دانشگاه آزاد، بخش زیادی از حقوق بازنشستگی آن‌ها را طی ۴ سال تحصیل، بلعیده است. نادر و ناصر ۲ سال است که در رشته‌های فنی فارغ التحصیل شده‌اند و پدر و مادرشان دغدغة اصلی زندگیشان شده بیکاری این دو پسر، هر کسی را هم می‌بینند، برای پیدا کردن کار التماس دعا دارند، اما آنچه در این دو سال به جایی نرسیده، تلاش این پدر و مادر، در  یافتن شغل مناسب، و حتی نامناسب! برای فرزندانشان است.

این زوج فرهنگی که باید دوران بازنشستگی خود را در کمال آرامش به سر ببرند، بیکاری فرزندان خانواده، آرامش خاطرشان را حسابی به هم ریخته است و این؛ حکایت خانواده‌های بی‌شماری است که فرزندانشان را به امید یافتن شغلی مناسب، راهی دانشگاه کرده‌اند و هزینه‌های کمرشکن شهریه‌ها را به جان خریده‌اند و اینک جوانان دانشگاه دیده و مدرک به دست آن‌ها، یا تن به هر کاری نمی‌دهند و یا اصلاً کاری وجود ندارد که وقت طلایی جوانان را پرکند، تاب بتوان از توانایی و ظرفیت عظیم جوانان در عرصه‌های کار و تولید، برای شکوفایی اقتصاد و آبادانی کشور بهره گرفت.

بیکاری واژه مأنوسی است برای هر خانواده ایرانی، خانواده‌هایی که خود سال‌ها عمر و جوانی خود را در ادارات، کارخانه‌ها، مزارع و… صرف کرده‌اند و درست زمانی که نیاز به آرامش روحی و جسمی دارند، دغدغه بیکاری فرزندان جویای کار، برایشان آزار دهنده شده است.

بیکاری جوانان در خانواده‌ها را نباید تنها به جنبة اقتصادی آن منحصر کرد، چرا که عوارض ناشی از بیکاری هر فردی در خانواده و اجتماع، فراتر از بعد اقتصادی آن، جنبه‌های روحی و روانی آن است که خواسته و ناخواسته محیط امن خانواده را به محیطی پرتنش و ناامن تبدیل می‌کند که تبعات ناشی از این ناامنی، دامن جامعه را هم می‌گیرد و در چنین جوامعی است که بستر انحرافات اجتماعی، اخلاقی، روانی و بزه‌های اجتماعی فراهم می‌شود. آمار و ارقام، حکایت از بیکاری خیل عظیمی از جوانان دانش آموخته و غیر دانشگاهی در جامعه دارد. پز جوانان دانش آموخته و آمار بالای فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌های مختلف را دادن، بدون فراهم کردن شغل مناسب برای این قشر مولد جامعه، دردی از جامعه ما را درمان نخواهد کرد. باید به هوش باشیم که نسخة شفابخش جامعه کنونی ما، تولید فارغ التحصیلان انبوه مدرک به دست فاقد مهارت‌های شغلی و مهارت‌های زندگی نیست. باید برای بیکاری جوانان جویای کار ـ خصوصاً در عرصه‌های تولید چاره‌ای اندیشید که فردا دیر است.

==========================================

 سخن مدیر مسئول/جوانان امروز/مرداد ۹۴

==========================================

—————————————————————————————->

محمدولی سهرابی اسمرود

—————————————————————————————->

با کلیک بر روی متن،نوشته را پس از درشت نمائی مطالعه فرمائید

—————————————————————————————>

===============

درحسرت لذت‌های زندگی!

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

محمد ولی سهرابی اسمرود

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

تا رسیدن سال نو، باز هم تنها یک سلام فرصت باقی است، پس: سلام. در مطلع کلام، از خداوندی که هستی، از او دارد نشاط و شور ومستی، برای همة شما خوشدلانه احسن‌الحال آرزو می‌کنم و نوبهار و عید را با جلوة نوروزیش به شما خوبان، تبریک و شادباش می‌گویم و مثل همیشه می‌روم سر اصل مطلب!

نمی‌دانم با من هم عقیده هستید که گذرزمان، رفته رفته، گرد فراموشی و بی‌تفاوتی را بر چهره سنت‌ها و آئین‌های دیر پای ما می‌کشد و گوئی لذتی که کودکان،‌نوجوانان و جوانان دهه‌های پیشین از برپایی این آئین‌ها می‌بردند، اینک همچون خود این مراسم و آئین‌ها، به تاریخ می‌پیوندد!

در نگاه اول، با این فرض که برای هم نسلان من و بزرگتر از من، این نگاه و شیوة برخورد با سنت‌های گذشته، امری عادی است که دیگر نسل من و نسل‌های گذشته، طبیعی است شور و حال روزشمار رسیدن عید نوروز و … را نداشته باشیم، اما با نگاه به کودکان و فرزندان خود مشاهده می‌کنیم حس و حال آنها نیز، هرگز حس و حال و شور و نشاط کودکان نسل‌های گذشته نیست.

نسل‌های گذشته، علی‌رغم سختی‌های زندگی و امکانات کم و محدود، لذت‌هایی را درطول زندگی تجربه می‌کردند که همه کمبودها و مشکلات موجود با شادی‌های خود ساخته و خودخواسته آن‌ها در پای نشاط و شور و شادی قربانی می‌شد، چرا که بر این عقیده بودند که کمال و جمال زندگی همین است و بس!

روز شماری برای رسیدن عید نوروز و شور و نشاط جمعی برای خانواده‌های ایرانی در برپائی مراسم آغازین سال، گوئی فصل مشترک و ناگسستنی هر خانواده ایرانی بود تا به این بهانه، روزها و هفته‌های دیگری را به پروندة شادی‌های همیشگی خود اضافه کنند.

تدارک، برپائی و اجرای آئین‌های نوروزی، هدف مشترک همة نسل‌های موجود و خانواده‌های ایرانی بود و حتی پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها هم با نشاط‌تر از کودکان و نوجوانان، در ایجاد این شور و شادی، سهم به سزایی داشتند. اما اینک گوئی هیچکدام از این نسل‌ها حس و حالی برای برپائی این مراسم ندارند. حتی کودکان و نوجوانان نسل اینترنت، وایبر و تلگرام، بی‌حالتر از پدر و مادر و… از کنار برپائی آئین‌های نوروزی، به راحتی می‌گذرند.

به علل اجتماعی، روان‌شناسی، فرهنگی و … این بی‌رغبتی نسل جدید کاری ندارم که به قول عزیزی؛ بچه امروزی که در طول سال، بارها و بارها خرید فراتر از عید را تجربه می‌کند، دیگر آرزویی برای شمارش معکوس فرا رسیدن عید ندارد. نسلی که درطول سال، در کنار بارها خرید کفش و لباس، تجربه عوض کردن مدل‌های مختلف گوشی، تبلت و … را دارد، انتظار برای خرید سالانه احتیاجاتش مفهومی ندارد.

این یک طرف قضیه است و به قول اهل فن، لازمه و محصول زندگی مدرن، اقتضاعاتش همین است، اما طرف دیگر قضیه‌ هم نوع برخورد و نگاه نسل‌های پیشین به زندگی امروزی است که دست در دست هم، چنین شرایطی را برای بی‌تفاوتی و بی‌رغبتی خانواده‌ها برای احیا و برپائی سنت‌ها و ایجاد شور و نشاط درخانه و جامعه فراهم ساخته است.

نگاه گذرا به زندگی و کیفیت زندگی درچند دهه گذشته و اکنون، گویای خیلی از ناگفته‌هاست، هر چند به زعم برخی افراد، این مقایسه‌ها، قیاس مع‌الفارق است و شعاری بیش نیست، اما به نظر من، این مقایسه واقعیتی فراتر از هر شعاری است.

برای اینکه نوع نگاه ما به کیفیت زندگی در گذشته و حال کمی تا قسمتی ملموس‌تر و عینی‌تر باشد، و به اصطلاح نگاه متفاوت دو فرد، دو نسل و دو دیدگاه در مورد زندگی را واضح‌تر تبیین و روشن کنیم، بد نیست نگاهی به حکایت ماهیگیر و تاجری داشته باشیم که بی‌ارتباط با موضوع بحث نیست:

یک تاجر آمریکائی نزدیک یک روستایی در مکزیک ایستاده بود که یک قایق کوچک ماهیگیری از کنارش رد شد و کنار ساحل ایستاد. تاجر، داخل قایق چند عدد ماهی دید  از ماهیگیرمکزیکی پرسید: چقدر طول کشید تا این ماهی‌ها را بگیری؟ مکزیکی گفت: خب، درمدت کمی این ماهی را صید کردم تاجر گفت: پس چرا بیشتر صبر نکردی تا بیشتر ماهی‌گیرت بیاید؟ ماهیگیر گفت: چون همین تعداد هم برای سیر کردن خانواده‌ام کافی است. تاجر گفت: بقیه وقتت را چیکار می‌کنی؟ ماهیگیر گفت: استراحت می‌کنم، با بچه‌هایم بازی می‌کنم، با زنم به پارک و طبیعت می‌روم، بعد می‌روم در دهکده با دوستانم شروع می‌کنیم به گیتار زدن، کمی‌ هم مطالعه می‌کنم، خلاصه، مشغولم با همین سبک زندگی.

تاجر آمریکائی گفت من در دانشگاه‌ هاروارد درس خوانده‌ام و می‌توانم در این مسیر کمکت کنم تا زندگی‌ات عوض شود.

تو باید بیشتر ماهی‌بگیری‌،‌آن وقت می‌توانی با فروش بیشتر، یک قایق بزرگتر بخری و رفته‌رفته کارت که رونق گرفت، چند قایق دیگر هم به قایق‌هایت اضافه کنی و …

ماهیگیر مکزیکی گفت: خب، بعدش چی؟ تاجر: آن وقت به جای اینکه ماهی‌‌ها را به واسطه‌‌ها بفروشی، آن‌‌ها را مستقیم به مشتری‌‌ها می‌دهی و برای خودت کار و بار حسابی دست و پا می‌کنی …، بعد هم کارخانه‌ راه می‌اندازی و خودت فقط به تولیدات کارخانه نظارت می‌کنی، سپس می‌توانی در شهرهای بزرگی چون نیویورک و لس‌آنجلس و … شعباتی از کارخانه دایرکنی … آنجاست که دست به کارهای مهمتر هم می‌توانی بزنی و ….

ماهیگیر که جذب برنامه‌های تاجر آمریکائی شده بود، پرسید: اما، آقا؛ این کارها چقدر طول می‌کشد؟ تاجر پاسخ داد: پانزده تا بیست سال. ماهیگیر گفت: بعد از انجام همۀ این کارها … چه می‌شود؟ تاجر: آنگاه در فرصت مناسب سهام کارخانه و شرکت‌‌ها را در بورس عرضه می‌کنی و به قیمت خیلی بالا می‌فروشی و با این کار، میلیون‌‌ها دلار درآمد کسب می‌کنی.

ماهیگیر باز سئوال کرد: میلیون‌‌‌ها دلار؟ خب، بعدش چی….؟ تاجر: آن وقت می‌توانی بازنشست بشوی، بروی به یک دهکدۀ ساحلی کوچک دنج و آرام و تا جائی که می‌توانی حسابی استراحت ‌کنی، با زن و بچه‌‌ها خوش بگذرانی، با دوستانت به تفریح بروی و زندگی را خوش بگذرانی!‌

ماهیگیر نگاهی به تاجر آمریکائی کرد و گفت: خب، من الان هم دارم همینگونه زندگی می‌کنم! ۲۲

این مثال صرفاً بهانه‌ای برای ورود به بحث رضایت و عدم رضایت از طول و عرض زندگی در میان نسل‌های گذشته و اکنون جامعۀ ایرانی است، والاّ هیچ کس منکر تلاش و کوشش ـ در حد توان برای گذراندن زندگی خوب، جامعۀ پویا و کشور آباد نیست.

خیلی دور نرویم، درسال‌‌های ۴۰و۵۰و۶۰ و حتی ۷۰ به تعیین رفاه اجتماعی مردم در حد و اندازه حالا نبود و به گواه تاریخ، آمار، شنیده‌‌ها و دیده‌‌ها، مردم آن روزگاران، به معنای واقعی مثل امروز پولدار نبودند، امّا با این وجود عموماً احساس خوشبختی می‌کردند، خوشبخت بودند، حال خوش داشتند و شور و نشاط زندگیشان بسیار بیشتر از حالا بود.

الان با وجود خیلی از امکانات زندگی و رفاه نسبی در خیلی از خانواده‌‌ها، کمتر آدم راضی به وضع موجود در جامعه می‌بینم، گوئی همه عصبانی هستیم از این وضع، خیلی‌‌ها از زمین و زمان شکایت داریم، همه‌مان عجله داریم برای گذر از این زندگی و احیاناً رسیدن به زندگی خوبتر و خوشتر!، بیشترمان با تلنگری در کوچه و خیابان و … از کوره درمی‌رویم، شب و روز در تکاپوی رسیدن به آمال و آرزوهای دست یافتنی و نیافتنی هستیم، تلاشمان این است که دقیقاً مثل دیگران زندگی کنیم، در ناکامی‌های زندگی همه را شریک جرم می‌دانیم و …

با همۀ این اوصاف، به خیلی از خواسته‌های به حق و ناحق خود هم می‌رسیم، امّا باز هرگز از این وضعیت راضی نیستیم! آنچه را به دست می‌آوریم، راضی‌کننده نیست. اضطراب و استرس عضو جداناپذیر زندگی ما شده است و احیاناً در کنار همه داشته‌‌ها و اسباب‌ و لوازم زندگی مدرن، خیلی احساس خوشبختی نمی‌کنیم و از داشته‌هایمان در زندگی لذت نمی‌بریم.

به قول دوستی؛ با همۀ این داشته‌‌ها، افسردگی را هم به دارایی‌های بی‌شمار زندگی‌مان اضافه می‌کنیم، در حالیکه نسل‌های گذشتۀ ما، با وجود همۀ نداشته‌‌ها و کم و کسری‌‌ها در زندگی، فرصتی برای افسردگی نداشتند و اصلاً‌ رضایت از وضع موجودشان، فرصت رقابت ناسالم و حتی سالم را برای رسیدن به خواسته‌هایی که عیش آنها را منقش کند؛ از آن‌‌ها می‌گرفت، تا رضایت دهند که دم غنیمت است و اگر همین دم را غنیمت نشمارند، فرصت لذت بردن از زندگی برایشان رؤیایی دست نیافتنی می‌شود.

امّا حالا، خیلی‌هایمان به امید فردایی بهتر، هر روز که از خواب بیدار می‌شویم، می‌بینیم هنوز امروز است و فردای رؤیایی ما هنوز نیامده است، غافل از اینکه فردا واژه‌ای بیش‌ نیست، هرچه هست، همین امروز است.

منظورم از دم را غنیمت شمردن، بی‌تفاوتی و بی‌قیدی برای نیل به پیشرفت نیست، بلکه غرض این است در کنار تلاش؛ هر وقت خوش که دست دهد، مغتنم شماریم، در غیر این صورت، به انتظار مدینۀ فاضله و شرایط صددرصد آرمانی و ایده‌آل برای ایجاد شور و نشاط در زندگی نشستن، هرگز محقق نخواهد شد و اگر هم فراهم شد، زمانی خواهد بود که من و شما قدرت فیض بردن از آن شرایط آرمانی را نخواهیم داشت:‌

چون نتوانستم، ندانستم چه سود

چونکه  دانستم ،  توانستم  نبود

پس بهار یکی از بهانه‌های خوب برای خوب زیستن، خوشدل بودن، از داشته‌های زندگی لذت بردن، از آئین‌‌ها وسنن قدیمی، پلی برای گذر از مشکلات به سوی شادمانی و نشاط ساختن است. اگر از آمد و شد بهار ما را همین بس که زندگیمان را به یمن حضور رستاخیز گونه‌اش به سمت و سوی آرامش و آسایش سوق دهیم، بسی سعادت، که به قول صائب نومید نیستیم ز احسان بهار وگرنه باید سال‌‌ها آمد و شد بهار را فقط در دمیدن سبزه و گل ببینیم و حسرت بخوریم:

… که بسی گُل بدمد، باز ما در گل‌ باشیم.

با آرزوی ایّامی خوش، همۀ شما را به خداوند بزرگ می‌سپارم.

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

به نقل از:جوانان امروز/ماهنامه موسسه اطلاعات/سخن مدیر مسئول/ویژه نامه

فروردین ماه۱۳۹۵

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

 
امنیت غذائی می‌خواهیم!

—————————————————————————-

ـ بنزین پتروشیمی‌ها سرطان زاست
ـ ۳۵% نمک‌های بازار تقلبی است
ـ ظروف یک‌بار مصرف، سرطان‌زاست
ـ تقلب، این بار در تولید عسل از شیرة قند
ـ آب یک سوم مناطق پایتخت آلوده است
ـ به دلیل استفاده از روغن پارافین، سیب و خیار را با پوست نخورید
ـ بیشتر میوه‌های وارداتی در بازار آلوده هستند
ـ آلودگی پرفروش‌ترین سیگار قاچاق به مواد هسته‌ای
ـ وجود دو هزار جایگاه CNG غیراستاندارد در کشور
ـ لابی دلالان و برخی پزشکان پشت پرده تجویزهای غیرضرور
ـ ماجرای استفاده از هورمون رشد در گوجه فرنگی
ـ استفاده از داروهای غیرمجاز در تغذیة دام و طیور
ـ افزایش عطرهای تقلبی در بازار
ـ معرفی ۱۴ برند آبلیموی غیرمجاز
ـ و…
گذر و نظری بر عناوین ذکر شده در رسانه‌های گروهی که نَقل و نُقل محافل و مجالس خصوصی و عمومی ما ایرانیان حداقل در سال ۱۳۹۴ است، چه حس و حالی به من و شما شهروند ایرانی می‌دهد که گاهی زیربار مشکلات زندگی، کمر همتمان هم خم می‌شود؟!
امنیت در یک جامعه و یک کشور، برای شهروندانش، تحفه‌ای است بس ارزشمند که در سایة تدبیر دولتمردان، به تک تک افراد هدیه می‌شود که البته گاهی به غفلت، ما قدرش را نمی‌دانیم. برای مثال، امنیت اجتماعی که کشور ما در سایة وجود و حضور نیروهای نظامی و انتظامی مقتدر در منطقه برای کشور به ارمغان آورده است، موهبتی است بزرگ در جهان پرآشوب و منطقة پرآشوبتر خاورمیانه، که هر روز شاهد قتل عام و کشت و کشتار گروه زیادی از شهروندان بی‌دفاع کشورهای همسایه خود هستیم.
امنیت فضائی که به گفتة کارشناسان، در سال‌های اخیر، یکی از امن‌ترین دالان‌های هوایی برای پرواز هواپیماهای غیرنظامی است، یکی دیگر از امنیت‌های مورد نیاز هر کشوری است که الحمدا… بی‌عیب و نقص، آسمان کشورمان را به فضای ایمنی برای حمل و نقل هوایی تبدیل کرده است.پ
امنیت قضائی، نمونه‌ای دیگر از امنیت مورد نیاز شهروندان هر ملک و مملکتی است که در سایة این امنیت، هرکسی احساس کند مورد ظلم و تجاوز دیگران قرار گرفت، فریادرسی خواهد بود که او بتواند به حقوق قانونیش در اجتماع برسد.
امنیت غذائی، یکی دیگر از امنیت‌های مورد نیاز شهروندان هر کشوری است که با امور روزمره همه افراد جامعه عجین شده که مهمتر از امنیت فضائی و قضائی، با روح و جسم همگان ارتباط ناگسستنی دارد. وقتی این امنیت با حضور و ظهور انواع خبر و تیترهای نگران کننده در مطبوعات و فضاهای مجازی و رسانه‌های شنیداری، تهدید می‌شود، تبعات ناشی از حجم انبوه و پی‌درپی وجود تقلب در تولید و توزیع مواد غذائی و یا زیان‌های بهداشتی ناشی از مصرف انواع خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها، ذهن و جسم شهروندان را نشانه می‌رود که گاهی جبران این تبعات امری است غیرممکن و مخل آسایش و آرامش برای هر شهروندی.
اگر قرار باشد آنچه را که می‌خریم، می‌خوریم و می‌پوشیم، مخل سلامتی و بهداشت جسمی و روحی ما باشد، امنیت غذائی در جامعه چه مفهومی خواهد داشت تا با فراغ بال بتوانیم فکر سالم و جسم سالمی برای گذران زندگی داشته باشیم.
با مرور خبرهای ناخوش تقلب در تولید انواع مواد غذائی، گویی زین پس با خرید هر قلم از اقلام مواد غذائی، سبد خرید و سفرة هر ایرانی با انبوهی از بمب‌های پرخطر پر و آرایش می‌شود تا به دست خود، سلامتی خود را نشانه بگیریم و آنچه را که برای سلامتی و بقای خود مصرف می‌کنیم، تصور ما این باشد که با دست خود، اسباب مریضی و هلاکت خود را فراهم می‌سازیم!
اگر قرار باشد ما هر روز شاهد چنین خبرهای درست و گاهی نادرست در جامعه باشیم و با هر لقمه‌ای، نگران به خطر افتادن سلامتی خود و خانواده‌مان باشیم، تاوان بی‌اعتمادی و نگرانی در امنیت غذائی ما را چه کسی عهده‌دار خواهد شد؟! وظیفة دولتمردان، وزارتخانه‌ها و مسئولین امور در کنار تأمین امنیت فضائی و قضائی، تأمین امنیت غذائی برای شهروندان هم هست که مدتی است به فراموشی سپرده شده است!

========================

*سخن مدیر مسئول/  محمد ولی سهرابی اسمرود/نشریه جوانان امروز-ماهنامه روزنامه اطلاعات

========================

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

                                محمد ولی سهرابی اسمرود

 ———————————————————————-

یک روز گرم مردادماه، گذرم به کافی‌نت مستقر در یکی از فرهنگسراهای شهر افتاد تا مدارکی را اسکن و فاکس کنم. گردانندگان کافی‌نت ۳ جوان ۲۳ـ۲۰ ساله بودند. همزمان با ورود من، جوان دانشجوئی هم آمد و خطاب به آقا هومن گفت: فردا باید تحقیق در مورد فلان موضوع علمی، آن هم یکی از رشته‌های فنی دانشگاه آزاد… را تحویل استاد بدهم،‌ چیز آماده‌ای نداری که به من بدهی؟ آقا هومن گفت: اتفاقاً هفته پیش خانمی در ارتباط با همین موضوع تحقیقی آورده بود تا مصور و سیمی کنم و در رایانه دارم، عین تحقیق خانم را پرینت گرفت و به جای نام صاحب تحقیق، نام دوستش ـ آقاوحید… را تایپ کرد و در عرض ۱۰ دقیقه تحویل داد و فقط هزینه پرینت را از آقا وحید محقق گرفت.

در مدت ۱۰ دقیقه، من ضمن گوش سپردن به ماجرای تحقیق و پژوهش علمی آن‌ها!،‌ به جملات و نوشته‌هایی که از قول بزرگان، سرتاسر دیوار محل کار را با کاغذ‌های رنگی پوشانده بود،‌ هم گوشه چشمی داشتم. از سهراب سپهری گرفته تا چارلی چاپلین، کوروش کبیر، فرخزاد، شاملو… و دکتر علی شریعتی جمله منتسب به شریعتی در مورد عشق بود، با این مضمون کلّی:

«عشق همه آمال من است و به یقین روزی فدای این عشق خواهم شد» به آقا هومن گفتم این نقل قول از دکتر شریعتی را از چه منبعی گرفته‌اید؟ گفت: یکی از دوستان برایم پیامک کرده است. گفتم من جنس سخنان شریعتی را می‌شناسم،‌ بعید می‌دانم این جمله از او باشد، آقاهومن و دوستانش،‌ این شک و دودلی مرا بر نمی‌تافتند، پس از گفتگوی چند دقیقه‌ای، گفتم: وقتی شما حاصل تحقیق و دسترنج یک دانشجو را بی‌هیچ دغدغه و نگرانی، در اختیار یک دانشجوی دیگر قرار می‌دهید، حتماً دیگران هم چنین جملات و حرف‌های دروغ را می‌توانند با نسبت دادن به بزرگان،‌ به خورد من و شما بدهند!

داستان‌سرایی، اغراق‌گویی، هویت‌تراشی، نسبت دادن گفتار، پندار،‌ فرامین، نصایح، سخنان عرفانی،‌ وصیت‌نامه‌های کذایی به کوروش کبیر، بزرگان علم،‌ فرهنگ، شعر و شاعری، هنرمندان و… مدتی است مهمان ناخوانده فضای مجازی کشور ما شده، به‌گونه‌ای که خلاء بزرگ عدم اقبال به مطالعه و کتابخوانی با حضور و ظهور وسایل ارتباطی چون پیامک،‌وایبر، واتس‌آپ، تلگرام و …. کاملاً پرشده و به یقین، در آمارهای جدید جهانی، گوی سبقت را در زمینه مطالعه مطالب و متن‌های بی‌پایه و اساس، از همگان خواهیم ربود!

به نمونه‌های اندک از انبوه سخنان منتسب به کوروش کبیر توجه کنید:

ـ باران‌ باش و ببار و نپرس که کاسه‌های خالی از آن کیست.

ـ‌ به احترام روح من که باقی و ناظر بر احوال شماست، به آنچه که دستور می‌دهم عمل کنید.

ـ‌ فرمان دادم بدنم را بدون تابوت و مومیائی به خاک بسپارند تا اجزای بدنم ذرات خاک ایران را تشکیل دهد.

ـ دستانی که کمک می‌کنند،‌ پاکتر از دست‌هایی هستند که رو به آسمان دعا می‌کنند…

 حالا سازندگان و نوازندگان این گفته‌ها و نوشته‌های سراسر دروغ و ساخته و پرداخته دیروز، پافراتر گذاشته و چنین نقل قول‌های خلاف واقع را در قالب مقاله و کتاب هم تحویل جامعه ما می‌دهند تا خلاء منابع گفته‌ها و نوشته‌های سراسر کذب خود را با نشر کتاب،‌ پر کنند.

یکی از دوستان اهل تحقیق می‌گفت: نمی‌دانم در تنها استوانه ۲۲*۵۰سانتی‌متری به جای مانده‌ از کوروش، که آن هم به زبان بابلی است، چند گیگابایت نقل قول، نصیحت، فرمان، جملات عرفانی و عاشقانه و … نهفته است که روز به روز سخنان نغز و تازه از زبان آن مرحوم در فضای لایتناهی مجازی نشر می‌شود و گوش به گوش می‌چرخد؟! منشور منتسب به کوروش بزرگ هم اهل هنر و علم می‌گویند فتح‌نامه اوست و در متن آن هم هیچ پند و اندرزی وجود ندارد!

شما هم حتماً مثل بنده،‌ حتی در گوشی‌های بدون وایبر و … خود، در طول هفته و ماه در فضای بی‌کران اینترنت، در تمام ایام سال، با حجم عظیمی از پیامک‌‌ها و نوشته‌های بدون هویت از زبان پادشاهان و بزرگان ایرانی و خارجی برخورد رودررو و صمیمی داشته‌اید که گاهی احساسمان این می‌شود که گویی بنده خدا ـ کوروش کبیر در همان لوح مشهور محدود خود،‌ حتی در مورد حق مسلم انرژی هسته‌ای و گفتگوهای ۱+۵ هم افاضاتی فرموده‌اند که برخی درصدد کشف و نشر آن در فضای مجازی هستند! و خیلی از ماها نیز بدون تفکر در ساختگی‌بودن این گفته‌ها و نوشته‌ها،‌ در نشر آن‌ها می‌کوشیم،‌ غافل از اینکه، این نوع نگاه به گذشته تاریخی و در گذشتگان تاریخ، جفا در حق و شخصیت آنهاست و روزی توخالی بودن این طبل‌‌های مجازی و دروغ‌های باکلاس و شیک مجلسی بر همگان آشکار خواهد شد.

ترویج‌دهندگان و نشردهندگان جملات و حرف‌های کذایی منتسب به بزرگان و نام‌آوران این سرزمین، می‌خواهند با مدیریت ذهن و اندیشه، مردم ما خصوصاً قشر جوان، خواسته‌های سیاسی و فرهنگی خود را به جامعه ما دیکته کنند و ناگفته‌های سیاسی روز خود را از زبان در گذشتگانی چون کوروش که‌گویی در مورد مسائل داخلی و خارجی روز ما هم حرفی برای گفتن دارد، به خورد ما بدهند و دکان مجازی خود را با برچسب‌های وطن‌دوست و روشنفکر آذین ببندند و جوانان ما را آنچنان غرق در توهمات گذشته، شخصیت‌های تاریخی و افسانه‌ای گفته‌ها و کرده‌های غیرواقع بکنند که گویی چاره‌ای جز قبول، ترویج و نشر چنین افکاری نداریم.

نمونه عینی غفلت ما در نشر جملات بی‌پایه و اساس بزرگان، رواج شخصیت و کاراکتر تخیلی به نام (دکتر ولی شریعتی) در فضای مجازی و به طنز کشیدن سخنان منتسب به ایشان بود و یا تکذیب حجم فراوان جملات عرفانی و بزک کرده منسوب به مرحوم حسین پناهی که یادم هست دختر آن مرحوم در یک برنامه زنده تلویزیونی اعلام کردند:‌ تمام این نقل‌قول‌ها در فضای مجازی، ساخته و پرداخته تخیل عده‌ای با ماموریت مشخص است و تنها نقل قولی که از ایشان مکتوب و درست است، جمله زیر است و بس:

«من به بهشتی نخواهم رفت که مادرم آنجا نباشد».

البته من هم نقل به مضمون کردم، مرا هم شریک جرم ناقلان گفتار کذب در گذشتگان ندانید!

تنها توصیه دوستانه به مردم عزیز و دوستان جوان مخاطب این نوشته این است که برای کسب خبر موثق ـ خصوصاً درباره تاریخ و شخصیت‌های تاریخی، دنبال منابع و مراجع ـ خصوصاً کتاب باشید که هم توان تحلیلی شما را بالا می‌برد و به اندوخته‌های شما اضافه می‌کند و هم شما را از ترویج و انتشار گفتار و نقل قول‌های بی‌پایه و اساس مصون نگه می‌دارد. دوری از فضای مجازی برای عدم ترویج سخنان نگفته و بی‌اساس، در زمانه کمبود وقت، ممکن است اندکی ما را از پای وایبر و هر صفحه مجازی دیگر، به سمت مطالعه عمیقتر کتاب رهنمون کند که این توفیق کمی نیست. توفیق دیگر آن است که در نشر گفته‌های ناصواب و فاقد منبع،‌همراه و همگام هدایتگران ذهن و فکر ما به ناکجاآباد نباشیم که ان‌شاء‌ا… کمال در این است و بس!

:::::::::::::::::::::::::::::::

منبع:سخن مدیر مسئول وسردبیر/جوانان امروز/ ماهنامه موسسه

اطلاعات/ شهریورماه ۱۳۹۴

بهار کردار نیک ایرانی‌ها هم می‌رسد؟!

——————————————————

محمد ولی سهرابی اسمرود

—————————————————–

آمد و رفت بهار برای ما ایرانی‌ها، جدا از جنبش و خیزش طبیعت که برایمان فرح‌بخش و نشاط‌ آفرین است، فصل ارزیابی و سنجش اعمال و افکار و کردار ما، حداقل در طول یک سال است و چه توفیقی از این بهتر که به اصطلاح علما، هر کدام از ما به محاسبه نفس خویش بنشینیم. چرا که نوروز جشن انسان است، بدان روی که ما ایرانی‌ها آن را برای نشان دادن انسانیت انسان برگزیده‌ایم.

بهار فصل رویش و زایش طبیعت و نوروز فصل خودسازی انسان هم هست. پس نوروز می‌تواند روز تجدیدنظر در رفتارها، کردارها و گفتارها باشد و بهار انگیزه‌ای برای اصلاح زشتی‌ها و جنبشی در اخلاق و کردار ما.

به راستی اگر به من و شما برگه‌ای بدهند که در آن برخی از صفات ناپسند و کردارهای ناصواب خود را ردیف کنیم، مهمترین صفات مذموم من و شما در این سیاهه چه خواهد بود؟ یادم هست سال‌ها پیش یکی از خبرگزاری‌های معتبر از کاربران خواسته بود تا به سؤالی با این مضمون پاسخ دهند که:

“چه ویژگی در رفتار ایرانی‌ها هست که آن‌ها را از دیگران متمایز می‌کند؟»

چون پاسخ به این سؤال بدون ذکر مشخصات کاربران بود، پاسخ‌های جالبی داشت که شاید پاسخ‌های من و شما هم باشد، برای درج در صفحه سفیدی که می‌خواهیم در آن صفات ناپسندمان را بنویسیم، از جمله:

ـ احساس می‌کنیم مورد ظلم واقع شده‌ایم و حقمان را خورده‌اند، پس سعی می‌کنیم حقمان را به کسی ندهیم، نمودش در رانندگی ماست. واقعیت این است که نمی‌توانیم خیلی به رفتارهای اجتماعی‌مان ببالیم

ـ ایرانی‌ها غیرقابل پیش‌بینی‌ترین و غافلگیرکننده‌ترین مردم جهان هستند..

ـ جبر تاریخ و جغرافیا از ما ملتی با سیاست و کیاست ساخته است، در مجموع، جمع اضداد هستیم

ـ به دلیل جبر فرهنگی، سعی می‌کنیم با اشاره و کنایه منظورمان را بفهمانیم که اغلب برداشت درست از منظور ما نمی‌شود!

ـ خیلی غر می‌زنیم و کمتر راه‌حل می‌دهیم.

ـ درد جدید ما تحقیر نفس و مقایسه دائمی خود با دنیای خارج است، آن هم بدون شناخت کافی و علمی از شرایط آن‌ها و تنها با استناد به رسانه‌های خارجی، اینترنت و شنید‌های بی‌پایه و اساس.

ـ امروزه استفاده از شیوه‌ها و امکانات فرهنگ‌های مختلف غربی که تفاوت بسیار با فرهنگ ما دارند، باعث سردرگمی بسیاری ازما، برای هدفمند بودن در زندگی شده و سبک زندگی ایرانی و اسلامی را به حاشیه برده است.

ـ در ایران، مردم با ساز مخالف زدن با شرایط حاکم، استاد ایجاد تورم و گرانی برای خودشان هستند.

.

ـ افتخار و اتصال افراطی و اغراق‌آمیز به تمدن ۲۵۰۰ ساله هم جزئی از خودبزرگ‌بینی و ناسیونالیسم افراطی ایرانیان است که نمونه بارز آن ترویج پیامک‌های جعلی به نام پادشاهان و فرمانروایان تاریخ و اساطیر گذشته است.

ـ کلاً همه چیزدان و همه‌چیز فهم هستیم و در مورد همه چیز هم اظهارنظر می‌کنیم و در همه موارد خودمان را کارشناس ارشد می‌دانیم و حاضر به پذیرش نظر درست طرف مقابل نیستیم

هیچ ملتی اندازة ما سیاست‌زده یا به تعبیر بهتر، آلوده سیاست نیست. دیگران بر این عقیده هستند که هر کسی را بهر کاری ساخته‌اند و ما می‌گوییم ما را بهر همه کاری ساخته‌اند!

ـ هیچ ملتی در دنیا به اندازه ایرانی‌ها از اخلاق، معنویت و انسانیت صحبت نمی‌کنند، اما بازتاب و ثمرة این نگاه در زندگی و عمل ما بسیار محدود است.

ـ سبک زندگی ما عموماً به گونه‌ای است که مجموعه فعالیت‌های ما ایرانی‌ها کمتر تبدیل به سرمایه اجتماعی و ثروت ملی می‌شود تا وجهة ما در افکار جهانی بیشتر نمود پیدا کند

ـ به سختی می‌توانیم انتقادپذیر باشیم، به همدیگر تذکر بدهیم و همدیگر را نقد کنیم. مهمترین وجه توسعه‌یافتگی در سبک زندگی، رعایت قاعده و قانون در جامعه است. به دلایل بسیار پیچیده روانی، تاریخی و اجتماعی،دراغلب موارد ایرانی علاقه‌مند به قاعده نیست، در عوض بسیار علاقه‌مند است از هر روشی استفاده کند تا به منافعش برسد.

ـ در کشور ما به صورت رسمی و غیررسمی، مستقیم و غیرمستقیم، اطلاعات فوق‌العاده زیاد است و به نوعی ما غرق اطلاعات هستیم و این موضوع مانع تولید فکر و اندیشه کارساز در جامعه می‌شود.

ـ ما کار محفلی را خوب آموخته‌ایم ولی کار تشکیلاتی را اصولی نیاموخته‌ایم، بنابراین، عموماً محفلی فکر می‌کنیم و فرهنگ حزبی کارکردن را نداریم.

ـ از جهان و جهانیان زیاد حرف می‌زنیم و مثال و نمونه و آمار می‌آوریم، اما حاضر نیستیم از جهانیان بیاموزیم که مثل آن‌ها کار کنیم تا مثل آن‌ها پیشرفت کنیم.

ـ پیامد مثبت مطالعه که خودشناسی انسان است، در جامعة‌ ما مغفول واقع شده است و در عوض، فرهنگ تبادل اطلاعات شفاهی و البته گاهی سست و بی‌اساس، عرصه را براغلب ما تنگ کرده است.

ـ در فرهنگ میانگین ایرانی کتمان، مماشات و توجیه، مانع توسعه‌یافتگی و سبک زندگی مخصوص ایرانی‌ها شده است.

ـ چشم و هم‌چشمی و کم نیاوردن در مقابل همسایه، دوست، فامیل و… بلای جان ایرانی‌ها ـ خصوصاًدرچنددهه اخیرشده است.

ـ بدون توجه و درنظرگرفتن توانایی‌ها، خلاقیت، تجربه، تحصیلات و… افراد، همه دوست داریم و حق مسلم خود می‌دانیم که دقیقاً مثل دیگران و یا به قولی، مثل از ما بهتران زندگی کنیم!

ـ آنچه باعث تأسف و نگرانی است، این است که عموماً درحال کار، کسب درآمد بیشتر و خرج کردن هستیم، اما رضایت از زندگیمان نداریم، چون زمان کافی برای خرج کردن و تاوان زیاده‌خواهی و زیاده‌طلبی خود را نداریم و آرامش لازم هم بر زندگیمان حاکم نیست.

ـ گرایش افراطی به مصرف‌‌گرایی فرصت لذت بردن از داشته‌هایمان را از ما گرفته است و هر روز، در انتظار روز بهتر ایام را سپری می‌کنیم، غافل از این که  ممکن است آن روز رؤیایی هرگز نصیب ما نشود.

ـ در جهان پرتلاطم و فرهنگ غالب جهانی، خانواده‌های ایرانی نیز اسیر مصرف بیشتر شده و در تار و پود عنکبوتی این فرهنگ چنان برده‌وار افتاده‌ایم که نمی‌دانیم چرا برای رسیدن به خواسته‌های نه چندان ضروری خود، باید اینگونه در دام تبلیغات دیگران بیفتیم و دست و پا بزنیم!

ـ در این زمانه، گویی نیاز به آرامش در خانواده‌ها را به‌کلی فراموش کرده‌ایم یا به فراموشی عادتمان داده‌اند. حتی خانواده‌های با وضعیت مالی خوب، آن‌قدر غرق کسب درآمد و به‌تبع آن، خرج کردن هستند که یاران خانواده، گویی فراموش کرده‌اند عشق خانواده‌های کم‌درآمد و فقیر هم در مقام مقایسه با این گروه، حسرت آن‌ها را می‌خورند و از خوردن و لذت بردن از موجودی فعلی خویش هم محروم هستند.

ـ لازمة تلاش، اولاً پیشرفت و آبادانی کشور و متعاقب آن، آرامش خانواده‌هاست، نه تلاش برای این که  دقیقاً مثل دیگران زندگی کنیم. مثل گذشته که اکثر خانواده‌ها در تقسیم‌بندی طبقات اجتماعی، جایگاه خود را می‌یافتند و طبق جایگاه اجتماعی خود زندگی می‌کردند. مثلاً ارباب، تاجر، مغازه‌دار، دکتر، متخصص، معلم و… هریک براساس میزان درآمدشان خرج می‌کردند و کمتر کسی پیدا می‌شد که خود را با دیگران مقایسه کند و تلاش کند با هر ترفندی از قافله آنها عقب نماند!

ـ اقساط کالاهای ضروری و غیرضروری، زندگی و عمر اکثر ما را هم قسطی کرده است و به قول یک اقتصاددان، امروزه ما غالباً با درآمد آینده زندگی می‌کنیم، از بانک وام می‌گیریم و بابت آن بهره می‌دهیم و با پول آن کالای مورد نیاز و گاهی نیز غیرضروری خود را فراهم می‌کنیم. مراسم عروسی پرخرج می‌گیریم، در پرداخت اقساط آن دچار مشکل می‌شویم و آنگاه مجبوریم چندین شیفت کار کنیم و بالاخره زبان به اعتراض می‌گشاییم که این هم شد زندگی؟!

ـ به دلیل مصرف‌گرایی بیشتر که ناشی از مقتضیات زمانه است، مقولة تولید در خانواده ایرانی به فراموشی سپرده شده است. مثلاً الان دیگر خانواده روستایی نیز نان و اقلام مورد نیاز خود را از شهر تهیه می‌کند و خانوادة شهری هم به جای پخت و پز، غذاهای آماده را در سبد غذایی قرار داده است و براین اساس، تنوعی در زندگی روستایی و شهری ما هم وجود ندارد.

ـ درد بزرگ جامعة‌ اقتصادی ما این است که سرمایه‌های سرمایه‌داران ما هم کمتر در مسیر تولید به‌کار گرفته می‌شود و کارهای دلالی و واسطه‌ای زودبازده، عرصه را بر کارهای تولیدی و اشتغال‌زا تنگ کرده است و از این رهگذر، بیکاری و عوارض ناشی از آن، دامن خانواده‌های ما را گرفته است.

ـ حسن ختام شمارش خصلت‌های ناصواب خود را به سه نظر که به نوعی راه‌حل و درمان این نقیصه‌های تاریخی و فرهنگی ما ایرانی‌هاست اختصاص داده‌ام که هم درد امروز ماست و هم درمان دردهای ما:

۱ـ بزرگترین صفت بد ما این است که فقط از دیگران توقع داریم خوب باشند، ولی وقتی نوبت به خود ما می‌رسد، خودمان را فارغ و خارج از این ماجرا می‌دانیم.

۲ـ وقتی از این همه معایب رفتار و اخلاق ایرانی‌ها می‌گوییم، باید یک انگشتمان به سوی این مشکلات و ایرادها باشد و حداقل سه انگشت هم (خود ما را) نشانه بگیرد!

۳ـ این همه آدم  دارند از ایرادات رفتارهای بد ما می‌گویند و حرف‌های همدیگر را تأیید می‌کنند، برایم جالب است، اما: اگر فقط همین تعداد که اقرار به اعتراف به خلقیات بد می‌کنند، رفتارهای خودشان را اصلاح کنند، نتایج بسیار خوبی خواهد داشت.

اعتراض نکنید که من این همه یا آن همه! خصلت‌های نیک هم‌وطنانم را نادیده گرفته‌ام و به‌اصطلاح، فقط نیمة‌ خالی لیوان را دیده‌ام، نه، خلقیات و اخلاق پسندیده‌مان به جا، بیاییم با آمدن هر بهار، بکوشیم چندین خصلت بد و ناصواب خود را به حرمت بهار دل‌انگیز، به نسیم باد صبا بسپاریم تا از وجود ما و پیرامون جامعة ما دورشود تا ان‌شاءا… در پرتو عنایت حق، با عزت و سربلندی صاحب خلقی نیکو، جامعه‌ای پویا و کشوری آباد باشیم که کمال این است و بس.

به امید آن روز و  در آرزوی فال و حال نکو برای تمام جوانان و مردمان خوب این سرزمین:

حافظ گشوده‌ام ، و چه زیباست  فال تو

حتماً  قشنگ  می‌شود  امسال حال تو

مدیرمسئول

————————–

این متن به عنوان سخن ماه،در شماره اردیبهشت ماهنامه جوانان امروز چاپ شده است.

… بنا می‌کنند از چشم و ابروی آن بزرگوار تعریف کردن. مثلاً قربون چشمت بشم! مگر چشم قشنگ در دنیا کم است؟ مگر ارزش اباالفضل به چشم‌های قشنگش بوده؟ مگر شما اصلاً اباالفضل را دیده‌اید و می‌دانید چشمش چگونه بوده؟ قد رشید که خیلی در دنیا هست. ورزشکارهای زیبایی اندام که خیلی هستند.

                                                                                                                                     مقام معظم رهبری-حضرت آیت الله خامنه ای   

یاد دوران کودکی به خیر، محرم که می‌شد، مسجد روستای اسمرود رنگ و بوی دیگری می‌گرفت، نخست زنان و دختران روستا چند روز مانده به محرم، فرش، گلیم، جاجیم، پالازو… را که حاصل دسترنج خودشان بود و به عشق امام حسین(ع) بهترین آنها را تقدیم آستانه‌اش کرده بودند، تمیز می‌کردند، آب و جارو می‌زدند، سماور برنجی بزرگ و قدیمی را با استکان و نعلبکی‌هایی که گویی چایی خوردن با آنها برای اهالی روستا شیرینی و حلاوت دیگری داشت، آمادة پذیرائی از میهمانان می‌کردند.

مردان روستا تنها علم چوبی مسجد را که سال‌های سال از گذشتگان به یادگار مانده بود و برای همه تقدس ویژه‌ای داشت، با پارچة سیاه جدید آماده می‌کردند برای دستجات سینه‌زنی و زنجیرزنی. چند بیرق سیاه کوچک هم برای کودکان روستا با پیشانی بند سیاه آماده می‌شد. پیراهن‌های سیاه مخصوص که یک سال در صندوق چوبی مسجد انتظار چنین روزهایی را می‌کشیدند، توسط ریش سفیدان روستا، روز اول محرم در بین عزاداران توزیع می‌شد، فانوس‌های نفتی مخصوص دستجات عزاداری برای بیرون از مسجد آماده می‌شدند، منبر چوبی مسجد که عمرش چندین برابر عمر پیرمردان روستا بود، با چند قالیچه و گلیم خود روستا تزیین می‌شد و آنگاه یک پارچة مشکی بزرگ روی آن را می‌پوشاند و… .

همة دار و ندار و اسباب و لوازم عزاداری روستای اسمرود خلاصه می‌شد در همان‌هایی که نوشتیم. امّا وقتی صف سینه‌زنی اهالی شکل می‌گرفت و کربلائی قنبر، مشهدی سبزعلی، مشهدی عوض، مشهدی رستم، مشهدی علیرضا، مشهدی فیض‌الله، قربان، صورت، بهارعلی، نوروز، یدا…، افضل و… لباس مخصوص سینه‌زنی را به تن می‌کردند،شور عجیبی در جمعیت حاضر به وجود می‌آمد، آنها ریش‌سفیدان و بزرگان روستا بودند و وقتی پیشقدم می‌شدند، میانسال‌ها، جوانان و نوجوانان دیگر حال و هوای دیگری می‌یافتند. ریش سفیدها صف اوّل بودند و بقیه هم به ترتیب حلقة سینه‌زنی را تکمیل می‌کردند و وقتی حاج برات – مداح روستا در وسط حلقة عزاداری کتاب قدیمی‌اش را دست می‌گرفت و می‌گفت: بر شمر پلید لعنت، بر هواداران یزید لعنت و… و عزاداران با صدای بلند (بیش لعنت) می‌گفتند، شور حسینی در مسجد روستا آغاز می‌شد. نه از بلندگو و اکو برای حاج برات خبری بود و نه از پروژکتور، کُتل چند متری، ساز و دهل و… امّا وقتی دست‌های کربلائی قنبر بالا می‌رفت و بر سینه فرود می‌آمد و جمعیت یکصدا فریاد می‌زدند: «حسینیم وای، حسینیم وای» گوئی صحنة کربلا و روز عاشورا در وجود همگان مجسم می‌شد و چه اشکی می‌ریختند عزاداران حسینی و چه حالی می‌بردیم ما کودکان حاضر در مراسم و چه حسرتی می‌خوریم برای همان روزها که دیگر تکرار نمی‌شود.

سال‌هاست که پایتخت نشینی اجباری، توفیق حضور در چنان جمعی، با چنان حال و هوایی و با چنان شور و شعوری را از حقیر سلب کرده است.

وقتی وارد هیأت مذهبی و مساجد می‌شوی، با دسته و گروه عزاداران در محله، کوچه و خیابانی همسفر می‌شوی، ادوات و تجهیزات دستجات عزاداری را می‌بینی، اصل قضیه فراموشت می‌شود! یا باید محو تماشای علم و کتل عظیم الجثه‌ای شوی که ۷ الی ۸ نفر برای حمل آن اسیرند، یا مواظب پردة گوشت باشی که از نواخته شدن بر طبل‌های بزرگ ژاپنی و کره‌ای و… تمام وجودت را می‌نوازد و می‌لرزاند!

گوئی بیشتر هم و غم عزاداران و بزرگان هیأت‌ها رفته رفته متوجّه سروسامان دادن به همین ابزاروآلات جانبی است تا غنا بخشیدن به روح عزاداری. اگر دقیق شوید، گاهی تعداد افرادی که اسیر حمل و نگه‌داری این ابزار هستند، برابر و گاهی بیشتر از تعداد سینه‌زنان و زنجیرزنان است!

اگر به این صحنه‌های دیدنی، برخی مداحی‌هایی که دانسته یا ندانسته به حادثة عاشورا و قضایای آن شاخ و برگ و وصله‌های ناجور می‌چسبانند را نیز اضافه کنید، شما هم جای من باشید، حتماً  صحنه‌های فراموش نشدنی عزاداری دوران کودکی روستائیان را با آن توصیفات و توضیحات به یاد خواهید آورد و حسرت چنان روزهایی را خواهید خورد.

عده‌ای می‌گویند اگر در قضیة محرم، تاسوعا و عاشورا فقط به حقیقت و ماوقع اکتفا کنیم و صحت و سقم واقعه را بیان کنیم، برای جنبه حزن‌انگیزی قضیة کربلا چیزی باقی نمی‌ماند به جز (قتل‌الحسین بکربلا فی‌یوم عاشورا عطشاناً مظلوما).

نمی‌دانم این چه توجیهی است برای بیان شورانگیزترین حادثة تاریخ شیعه که اگر به واقعیات آن با دید کارشناسی پرداخته شود، هیچ نیازی به حاشیه رفتن و گریز زدن به غیرواقعیات نیست. رهبر انقلاب ـ حضرت آیت‌ا… خامنه‌ای چه زیبا تبیین کرده‌اند همین قضیه را:

«بنازم تفکر انقلابی شورانگیز شیعی را و مکتب آموزش فداکاری و جهاد و شهادت را که در چنین حادثه‌ای که برای همه تلخ است، یک غوغای شور و شعف در دل شیعیان به وجود می‌آورد».

معلم شهید ـ دکتر علی شریعتی هم در این زمینه دیدگاه جالبی دارند:

«شگفتا! کدام جهاد و کدام جنگ پیروزی بوده است که دامنة فتوحاتش در سطح جامعه، در عمق اندیشه و احساس و در طول زمان و ادوار تاریخ، این همه گسترده و عمیق و بارآور باشد؟ حسین(ع) با شهادت (یدبیضا) کرد، از خون شهیدان (دم مسیحائی) ساخت که کور را بینا می‌کند و مرده را حیات می‌بخشد… اما نه تنها در عصر خویش و در سرزمین خویش، که شهادت جنگ نیست، سیاست است؛ سلاح نیست؛ پیام است؛ کلمه‌ای است که با خون تلفظ می‌شود.»

به تعبیر مرحوم شریعتی، وقتی رخدادی در عمق اندیشه و احساس افرادی ریشه بدواند، تنها یک تلنگر و اشاره به واقعیات حادثه کافی است تا ذهن‌ها را به عمق واقعه ببرد و حتی حزن و اندوه را نیز در دل و جان دلدادگان ائمه و اهلبیت(ع) بنشاند و دیگر نیازی به بازیچه گرفتن عواطف و احساسات مردم، با توسل به هر لطایف الحیلی نیست، حتی اگر به قصد ایجاد حزن و اندوه و گریاندن جمعی باشد. شاید شما هم سخنرانی رهبر انقلاب در نمازهای جمعة سالهای قبل و یا دیدارهای مردمی ایشان در ایام محرم را دیده و شنیده‌اید، وقتی به ذکر مصیبت می‌رسند، با ذکر واقعیات تاریخی عاشورا، بدون توسل به حاشیه، چنان صحنه‌های بدیع و جالبی را ترسیم می‌کنند، که هر کس با توجه به مکنونات قلبی خود، واقعیات را آنچنانکه بوده مجسم می‌کند و یا چنان تحت تأثیر فضای محزون واقعه قرار می‌گیرد که تنها اشک می‌تواند تسلی‌بخش دل او باشد و بس. در مقابل ،محافل و مجالسی را می‌بینیم و مداحی‌هایی را می‌شنویم که از هر نمایشی و هر وسیله‌ای برای متأثر کردن دیگران بهره می‌گیرند، غافل از اینکه نه خود بهره‌ای می‌گیرند و نه دیگران و نه حتی امام حسین(ع)!

حسن ختام اینکه: مراسم عزاداری ماه محرم فرصتی است برای بیان حقیقت تاریخ در همة زمان‌ها و همة مکان‌ها، نه پرداختن به افسانه‌ها و حاشیه‌های دور از متن و تحریف‌های وحدت‌شکن و دشمن‌طلب.

اگر عزاداری ما به سبک سنتی و دسته‌جمعی برگزار شود، اگر مطالب دور از شأن و عزت اهلبیت و ائمه و امام حسین(ع) و یارانش در مجالس و محافل بازگو شود، اگر آفت‌های دخیل در مراسم و عزاداری‌ها شناسایی، ریشه‌یابی و ریشه‌کن شود، اگر سر علم‌کشی کل نگذاریم و علم و کتل و ضبط و اکو ملاک فخر و فخرفروشی هیأتمان نشود، اگر معتقد باشیم که یکی از پیام‌های عاشورا و امام حسین(ع) یکپارچگی و وحدت بوده و در هر کوی و برزنی خیمه و تکیه و… بنا نکنیم، اگر از عزاداری‌ها به عنوان فرصت سیاسی برای رسیدن به مقصد و مقصودمان بهره نبریم، اگر بپذیریم شهادت هنر مردان خداست و خوب مردن هم هنر بزرگی است که امام حسین(ع) و یارانش از این هنر به خوبی برخوردار بودند، خواهیم پذیرفت که ما هم به وظیفة زینبی خود برای پیام‌رسانی این حادثة تاریخی به خوبی عمل کرده‌ایم. اگر چنین شد، راز تکرار هر سالة محرم و عاشورا و حماسة درخشان حسینی برای همیشه در بین نسل‌های ما جاودانه خواهد ماند تا بدین طریق روحیة ظلم‌ستیزی هم در گذر زمان گم نشود، چرا که همة واقعیت قیام اباعبدا… در ظلم‌ستیزی آن حضرت خلاصه می‌شود.                         

                            منبع:جوانان امروز- ماهنامه موسسه اطلاعات- دیماه۸۶- سخن سردبیر