امید ونگاه خوشبینانه به آینده             

            در”گام دوم انقلاب”

…………………………………………………………………………………………..            

…………………………………………………………………………………………. 

اکنون به شما فرزندان عزیزم در مورد چند سرفصل اساسی توصیه‌هایی میکنم. این سرفصل‌ها عبارتند از: علم و پژوهش، معنویّت و اخلاق، اقتصاد، عدالت و مبارزه با فساد، استقلال و آزادی، عزّت ملّی و روابط خارجی و مرزبندی با دشمن، سبک زندگی.

::امّا پیش از همه چیز، نخستین توصیه‌ی من امید و نگاه خوشبینانه به آینده است. بدون این کلید اساسیِ همه‌ی قفلها، هیچ گامی نمی توان برداشت. آنچه می گویم یک امید صادق و متّکی به واقعیّتهای عینی است. این‌جانب همواره از امید کاذب و فریبنده‌ دوری جسته‌ام، امّا خود و همه را از نومیدی بی‌جا و ترس کاذب نیز برحذر داشته‌‌ام و برحذر می دارم. در طول این چهل سال ــ و اکنون مانند همیشه ــ سیاست تبلیغی و رسانه‌ای دشمن و فعّال‌ترین برنامه‌های آن، مایوس‌سازی مردم و حتّی مسئولان و مدیران ما از آینده است.

::خبرهای دروغ، تحلیل‌های مغرضانه، وارونه‌ نشان دادن واقعیّتها، پنهان کردن جلوه‌های امیدبخش، بزرگ کردن عیوب کوچک و کوچک نشان دادن یا انکار محسّنات بزرگ، برنامه‌‌ی همیشگی هزاران رسانه‌ی صوتی و تصویری و اینترنتی دشمنان ملّت ایران است؛ و البتّه دنباله‌های آنان در داخل کشور نیز قابل مشاهده‌اند که با استفاده از آزادی‌ها در خدمت دشمن حرکت می کنند.

::شما جوانان باید پیش‌گام در شکستن این محاصره‌ی تبلیغاتی باشید. در خود و دیگران نهال امید به آینده را پرورش دهید. ترس و نومیدی را از خود و دیگران برانید. این نخستین و ریشه‌ای‌ترین جهاد شما است. نشانه‌های امیدبخش ــ که به برخی از آنها اشاره شد ــ در برابر چشم شما است. رویشهای انقلاب بسی فراتر از ریزشها است و دست و دلهای امین و خدمتگزار، بمراتب بیشتر از مفسدان و خائنان و کیسه‌دوختگان است. دنیا به جوان ایرانی و پایداری ایرانی و ابتکارهای ایرانی، در بسیاری از عرصه‌ها با چشم تکریم و احترام می نگرد. قدر خود را بدانید و با قوّت خداداد، به سوی ‌آینده خیز بردارید و حماسه بیافرینید.

::شعور معنوی و وجدان اخلاقی در جامعه هرچه بیشتر رشد کند برکات بیشتری به بار می‌آورد؛ این، بی‌گمان محتاج جهاد و تلاش است و این تلاش و جهاد، بدون همراهی حکومتها توفیق چندانی نخواهد یافت. اخلاق و معنویّت، البتّه با دستور و فرمان به دست نمی‌آید، پس حکومتها نمی توانند آن را با قدرت قاهره ایجاد کنند، امّا اوّلاً خود باید منش و رفتار اخلاقی و معنوی داشته باشند، و ثانیاً زمینه‌ را برای رواج آن در جامعه فراهم کنند و به نهادهای اجتماعی در این باره میدان دهند و کمک برسانند؛ با کانونهای ضدّ معنویّت و اخلاق، به شیوه‌ی معقول بستیزند و خلاصه اجازه ندهند که جهنّمی‌ها مردم را با زور و فریب، جهنّمی کنند.

::وسوسه‌ی مال و مقام و ریاست، حتّی در عَلَوی‌ترین حکومت تاریخ یعنی حکومت خود حضرت امیر‌‌المومنین (علیه‌السّلام) کسانی را لغزاند، پس خطر بُروز این تهدید در جمهوری اسلامی هم که روزی مدیران و مسئولانش مسابقه‌ی زهد انقلابی و ساده زیستی می دادند، هرگز بعید نبوده و نیست؛ و این ایجاب می کند که دستگاهی کارآمد با نگاهی تیزبین و رفتاری قاطع در قوای سه گانه حضور دائم داشته باشد و به معنای واقعی با فساد مبارزه کند، بویژه در درون دستگاه‌های حکومتی.

::همه باید بدانند که طهارت اقتصادی شرط مشروعیّت همه‌ی مقامات حکومت جمهوری اسلامی است. همه باید از شیطان حرص برحذر باشند و از لقمه‌ی حرام بگریزند و از خداوند در این‌باره کمک بخواهند و دستگاه‌های نظارتی و دولتی باید با قاطعیّت و حساسیّت، از تشکیل نطفه‌ی فساد پیشگیری و با رشد آن مبارزه کنند. این مبارزه نیازمند انسانهایی با ایمان و جهادگر، و منیع‌الطّبع با دستانی پاک و دلهایی نورانی است. این مبارزه بخش اثرگذاری است از تلاش همه‌جانبه‌ای که نظام جمهوری اسلامی باید در راه استقرار عدالت به کار برد.

::در جمهوری اسلامی کسب ثروت نه‌تنها جرم نیست که مورد تشویق نیز هست، امّا تبعیض در توزیع منابع عمومی و میدان دادن به ویژه‌خواری و مدارا با فریبگران اقتصادی که همه به بی‌عدالتی می‌انجامد، بشدّت ممنوع است؛ همچنین غفلت از قشرهای نیازمند حمایت، به هیچ رو مورد قبول نیست. این سخنان در قالب سیاستها و قوانین، بارها تکرار شده است ولی برای اجرای شایسته‌ی آن چشم امید به شما جوانها است؛ و اگر زمام اداره‌ی بخشهای گوناگون کشور  به جوانان مومن و انقلابی و دانا و کاردان ــ که بحمداللّه کم نیستندـ سپرده شود، این امید برآورده خواهد شد؛ ان‌شاءاللّه.

………………………………………………………………………………………….

فرازی از بیانه مهم رهبری،در” گام دوم انقلاب”

شاید فردا دیر باشد

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

محمد ولی سهرابی اسمرود

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

محفل دوستانه است و دو خانواده به بهانة دید و بازدید عید، پس از سال‌ها به گپ و گفت مشغولند. پدر و مادرها متعلق به نسل دوّم انقلاب هستند و در آستانة دهة پنجم زندگی و به یقین، فراز و فرودهای زندگی در ایّام نوجوانی و جوانی را در تب و تاب پیروزی و ثبات انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی گذرانده‌اند.

پدران دو خانواده همدرس دوران تحصیل و همرزم دوران دفاع مقدس هستند و خاطرات مشترک فراوانی برای گفتن دارند که اگر فرصت بیان باشد، حداقل مثنوی ۲۰من! کاغذ می‌شود، امّا جوانان دو خانواده که عموماً تحصیل‌کرده در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد دانشگاه‌های به‌نام دولتی هستند، ساکت و آرام به خاطرات مشترک پدران و گپ و گفت مادران گوش سپرده‌اند و گاهی نیز که حوصله‌شان سر می‌رود، به تناسب جنسیت، به اتاق‌های اختصاصی فرزندان میزبان پناه می‌برند و یا به گوشی‌های مجهز به انواع نرم‌افزارهای ارتباطی جدید، تا این دقایق و یا چند ساعت در کنار هم بودن را به خیر و خوشی به سر کنند!

یکی از پدران برای شکستن یخ ارتباط جوانان خانواده به شوخی می‌گوید: می‌بینید جوانان قدیم چقدر حرف و خاطره برای گفتن دارند و شما از این نعمت بی‌بهره هستید و رفیق فابریکِ شما پیامک است و وایبر و…

با این شوخیِ جدی، فضای سنگین و کمی تا قسمتی ابریِ حاکم بر گفتمان دو خانواده، اندکی تغییر می‌کند و به تبع آن، جوان ۲۸ سالة کارشناس ارشد کامپیوتر دانشگاه تهران هم به حرف می‌آید و رو به پدر می‌گوید: خوب، حق دارید با دوست دوران تحصیلتان ساعت‌ها گپ بزنید و از خاطرات مشترک بگویید و به قولی، گل بگوئید و گل بشنوید و ما به فضای مجازی، پیامک و وایبر و… پناه ببریم!

شما (پدر) در سن و سال من که بودید، ۶ سال سابقة کار داشتید و من (۲۸ ساله)، خواهرم (۲۹) ساله و برادر ۲۵ ساله، با تحصیلات عالی، همه سربار خانواده‌ایم و به هر دری که برای کار می‌زنیم، به در بسته می‌خوریم. هر وقت سر سفره خانواده می‌نشینیم، خجالت می‌کشیم که هنوز هر سه نفرمان، نه تنها باری از دوش شما برنداشته‌ایم، بلکه همچنان از حقوق فرهنگی پدر و مادر، که در حال بازنشسته شدن هستند، ارتزاق می‌کنیم.

پدر خانواده ظاهراً اوّلین بار است این حرف‌ها را از زبان فرزند ارشدِ بیکار خانواده ـ به نمایندگی از دو فرزند دیگر می‌شنود. اشک در چشمانش حلقه می‌زند، امّا استوار و مسلط می‌گوید: همة دلخوشی من و مادرتان، خوشی و دلخوشی شماست و تا به حال نیز، با وجود همة مشکلات زندگی، تلاش کرده‌ایم در حد توان، برای تحصیل و زندگی شما کم نگذاریم. از این پس نیز خداوند کریم است و رزق و روزی در دست اوست.

مادر خانواده خطاب به مهمان‌ها می‌گوید: پدرشان، مثل خود بچه‌ها، چندین سال است که برای اشتغال بچه‌ها تلاش می‌کنند، امّا تا به حال نتیجه‌ای نگرفته‌ایم. اگر شما هم جائی ؟ سراغ داشتید، کمکمان کنید، چون احساس می‌کنیم هر روز که می‌گذرد، و تلاش بچه‌ها برای یافتن شغل، به نتیجه نمی‌رسد، روحیة همة ما خراب می‌شود و حتی از کنار هم بودن هم لذت نمی‌بریم!

جمله آخر مادرِ خانواده تلنگری به ذهنم می‌زند و با حرف‌های فرزند ارشد خانواده درمی‌آمیزد که این نگرانی، این تشویش و دلهره، خاص یک خانواده نیست، بسیاری از خانواده‌های ایرانی اکنون با همین دغدغه‌های دل آزار دست و پنجه نرم می‌کنند. خانواده‌ها با هزاران دردسر، حتی با تحمل هزینه‌های سنگینِ دانشگاه‌های آزاد، غیرانتفاعی و شبانه و… در تربیت نسل بیکار جامعه می‌کوشند و آنگاه که فارغ‌التحصیل شدند و بیکار، جوانان احساس سربار بودن دارند و خانواده احساس بدتر از آنها را دارند و بدتر از آن، از کنار هم بودن هم نه تنها لذتی نمی‌برند، بلکه برای فرار از وضع موجود، تلاش می‌کنند در بهترین حالت به جمع دوستان و فضاهای مجازی پناه ببرند و در بدترین وضعیت ممکن هم، گاهی به بیراهه می‌روند که ممکن است به هیچستان ختم شود.

وقتی حرف جوان تحصیل‌کرده ۲۸ ساله را که به پدرش می‌گوید: شما می‌گفتید در سن و سال من که بودید ۶ سال سابقة کار داشتید، در ذهنم مرور می‌کنم، به او و جوانان هم سن و سالش حق می‌دهم و نقبی به دوران جوانی خودم می‌زنم که بلافاصله پس از دانشگاه، فرصت‌های شغلی فراوان داشتم و انتخاب اصلح دست من و یا دوستان هم سن و سال من بود، امّا الان اینگونه نیست و خانواده‌های زیادی با مشکل بیکاری جوانان ـ بخصوص تحصیلکرده مواجه هستند که باید مسئولین کشور چاره‌ای بیندیشند و از عوارض جانبی اجتماعی و روحی روانی جوانان بکاهند که شاید فردا دیر باشد.

==========================================

سخن مدیر مسئول/جوانان امروز/اردیبهشت ۹۴

==========================================