امید ونگاه خوشبینانه به آینده             

            در”گام دوم انقلاب”

…………………………………………………………………………………………..            

…………………………………………………………………………………………. 

اکنون به شما فرزندان عزیزم در مورد چند سرفصل اساسی توصیه‌هایی میکنم. این سرفصل‌ها عبارتند از: علم و پژوهش، معنویّت و اخلاق، اقتصاد، عدالت و مبارزه با فساد، استقلال و آزادی، عزّت ملّی و روابط خارجی و مرزبندی با دشمن، سبک زندگی.

::امّا پیش از همه چیز، نخستین توصیه‌ی من امید و نگاه خوشبینانه به آینده است. بدون این کلید اساسیِ همه‌ی قفلها، هیچ گامی نمی توان برداشت. آنچه می گویم یک امید صادق و متّکی به واقعیّتهای عینی است. این‌جانب همواره از امید کاذب و فریبنده‌ دوری جسته‌ام، امّا خود و همه را از نومیدی بی‌جا و ترس کاذب نیز برحذر داشته‌‌ام و برحذر می دارم. در طول این چهل سال ــ و اکنون مانند همیشه ــ سیاست تبلیغی و رسانه‌ای دشمن و فعّال‌ترین برنامه‌های آن، مایوس‌سازی مردم و حتّی مسئولان و مدیران ما از آینده است.

::خبرهای دروغ، تحلیل‌های مغرضانه، وارونه‌ نشان دادن واقعیّتها، پنهان کردن جلوه‌های امیدبخش، بزرگ کردن عیوب کوچک و کوچک نشان دادن یا انکار محسّنات بزرگ، برنامه‌‌ی همیشگی هزاران رسانه‌ی صوتی و تصویری و اینترنتی دشمنان ملّت ایران است؛ و البتّه دنباله‌های آنان در داخل کشور نیز قابل مشاهده‌اند که با استفاده از آزادی‌ها در خدمت دشمن حرکت می کنند.

::شما جوانان باید پیش‌گام در شکستن این محاصره‌ی تبلیغاتی باشید. در خود و دیگران نهال امید به آینده را پرورش دهید. ترس و نومیدی را از خود و دیگران برانید. این نخستین و ریشه‌ای‌ترین جهاد شما است. نشانه‌های امیدبخش ــ که به برخی از آنها اشاره شد ــ در برابر چشم شما است. رویشهای انقلاب بسی فراتر از ریزشها است و دست و دلهای امین و خدمتگزار، بمراتب بیشتر از مفسدان و خائنان و کیسه‌دوختگان است. دنیا به جوان ایرانی و پایداری ایرانی و ابتکارهای ایرانی، در بسیاری از عرصه‌ها با چشم تکریم و احترام می نگرد. قدر خود را بدانید و با قوّت خداداد، به سوی ‌آینده خیز بردارید و حماسه بیافرینید.

::شعور معنوی و وجدان اخلاقی در جامعه هرچه بیشتر رشد کند برکات بیشتری به بار می‌آورد؛ این، بی‌گمان محتاج جهاد و تلاش است و این تلاش و جهاد، بدون همراهی حکومتها توفیق چندانی نخواهد یافت. اخلاق و معنویّت، البتّه با دستور و فرمان به دست نمی‌آید، پس حکومتها نمی توانند آن را با قدرت قاهره ایجاد کنند، امّا اوّلاً خود باید منش و رفتار اخلاقی و معنوی داشته باشند، و ثانیاً زمینه‌ را برای رواج آن در جامعه فراهم کنند و به نهادهای اجتماعی در این باره میدان دهند و کمک برسانند؛ با کانونهای ضدّ معنویّت و اخلاق، به شیوه‌ی معقول بستیزند و خلاصه اجازه ندهند که جهنّمی‌ها مردم را با زور و فریب، جهنّمی کنند.

::وسوسه‌ی مال و مقام و ریاست، حتّی در عَلَوی‌ترین حکومت تاریخ یعنی حکومت خود حضرت امیر‌‌المومنین (علیه‌السّلام) کسانی را لغزاند، پس خطر بُروز این تهدید در جمهوری اسلامی هم که روزی مدیران و مسئولانش مسابقه‌ی زهد انقلابی و ساده زیستی می دادند، هرگز بعید نبوده و نیست؛ و این ایجاب می کند که دستگاهی کارآمد با نگاهی تیزبین و رفتاری قاطع در قوای سه گانه حضور دائم داشته باشد و به معنای واقعی با فساد مبارزه کند، بویژه در درون دستگاه‌های حکومتی.

::همه باید بدانند که طهارت اقتصادی شرط مشروعیّت همه‌ی مقامات حکومت جمهوری اسلامی است. همه باید از شیطان حرص برحذر باشند و از لقمه‌ی حرام بگریزند و از خداوند در این‌باره کمک بخواهند و دستگاه‌های نظارتی و دولتی باید با قاطعیّت و حساسیّت، از تشکیل نطفه‌ی فساد پیشگیری و با رشد آن مبارزه کنند. این مبارزه نیازمند انسانهایی با ایمان و جهادگر، و منیع‌الطّبع با دستانی پاک و دلهایی نورانی است. این مبارزه بخش اثرگذاری است از تلاش همه‌جانبه‌ای که نظام جمهوری اسلامی باید در راه استقرار عدالت به کار برد.

::در جمهوری اسلامی کسب ثروت نه‌تنها جرم نیست که مورد تشویق نیز هست، امّا تبعیض در توزیع منابع عمومی و میدان دادن به ویژه‌خواری و مدارا با فریبگران اقتصادی که همه به بی‌عدالتی می‌انجامد، بشدّت ممنوع است؛ همچنین غفلت از قشرهای نیازمند حمایت، به هیچ رو مورد قبول نیست. این سخنان در قالب سیاستها و قوانین، بارها تکرار شده است ولی برای اجرای شایسته‌ی آن چشم امید به شما جوانها است؛ و اگر زمام اداره‌ی بخشهای گوناگون کشور  به جوانان مومن و انقلابی و دانا و کاردان ــ که بحمداللّه کم نیستندـ سپرده شود، این امید برآورده خواهد شد؛ ان‌شاءاللّه.

………………………………………………………………………………………….

فرازی از بیانه مهم رهبری،در” گام دوم انقلاب”

دهه چهارم؛ دهه پیشرفت و عدالت                    

ما وارد دهه چهارم عمر نظام جمهوری اسلامی داریم می شویم. البته یک نظام اجتماعی در سی سالگی و سی وپنج سالگی، یک نظام کاملا جوان است؛ اگر چنانچه بخصوص در این نظام، تحرک و تحول های درونی به موقع و بجا وجود داشته باشد، به آسانی سالخورده و فرسوده هم نخواهد شد؛ با گذشت صدها سال هم پیر و فرسوده نمی شود، لیکن آنچه مسلم است، در این سنین- در سنین سی سالگی و سی وپنج سالگی و چهل سالگی- یک نظام اجتماعی، یک نظام جوان است. یعنی چه جوان است؟ یعنی هنوز به تجربه بیشتر احتیاج دارد؛ هنوز به کار و تلاش بیشتر در زمینه مبانی نیاز دارد تا به پختگی و قوام برسد.

ما گفتیم که در این دهه، آنچه که به عنوان یک هدف و شعار- برای اینکه دنبال کنیم که مرحله ای را بگذرانیم- باید مورد توجه قرار بگیرد، «پیشرفت و عدالت» است. این را شعار قرار بدهیم؛ پیشرفت و عدالت. پیشرفت را عرض کردم؛ مقصود، پیشرفت همه جانبه است؛ یعنی پیشرفت مادی و پیشرفت معنوی. پیشرفت مادی را هم نفی نمی کنیم. یعنی مطلقا مسئله معیشت مردم، مسئله اشتغال مردم، مسئله پیشرفت های علمی و فناوری را مطلقا دست کم نمی گیریم. اینها کاملا مهم است و باید دنبال شود، تا در این زمینه ها فقر نباشد. بیکاری نباشد، گرانی و تورم قیمت ها نباشد؛ در این تردیدی نیست. اما در کنارش، به این اکتفا هم نمی کنیم، بلکه باید فکر روشن، اعتقاد عمیق، انگیزه یروزافزون و جوشان  و اخلاق انسانی ووالای اسلامی در کنار اینها گسترش پیدا کند.

………………………………………………………………………………………….

رهبر انقلاب اسلامی- حضرت آیت الله خامنه ای 

………………………………………………………………………………………….

اسمرود در چنین روزی…              

۴۰ سال پیش در چنین روزی،که تمام مدارس خلخال تعطیل بود،وما در اسمرود

بودیم،هوا برفی وطوفانی بود وخیلی از اهالی در خانه مرحوم فیروز قلی زاده

جمع بودند ودور تنور وکرسی،از رادیو اخبار ورویداد های انقلاب را با دغدغه ونگرانی

دنبال می کردند .برخی می گفتند نکند باز هرج ومرج شود وگرفتار غارت وچپاول 

ممیش خانی و…شویم.

مرحوم پدرم دو روز قبل رفته بود هرو آباد- هم برای خرید وهم کسب اخبار روز

از شهر ،بخصوص تهیه روزنامه-که خیلی به نوشته های روزنامه اعتقاد داشت؛

هرچند در اسمرود پدرم و بیشتر اهالی، رادیو بی بی سی یا رادیو کلن آلمان را

برای کسب اخبار گوش می کردند،اما پدر در این روزها به خبرهای بی بی سی

و… کم اعتماد شده بود ومعتقد بود اخبار را درست گزارش نمی کنند!

چند نفر از اهالی سوران پیاده از اسمرود رد می شدند وگفتند که مشهد وجه الله

و ما از هرو آباد ،از مسیر نیخر آمدیم یوزناب-چون از کولاک کوردیر ترسیدیم و مشهد وجه الله مریض شد ویوزناب ماند وگفت با قاطر برویم دنبالشان. قرعه فال به نام من افتاد تابا یکی از بزرگتر های فامیل

احتمالا عمو نوروز،نازعلی عمو ،یا آقا صراف برویم دنبال پدر.من اصلا دوست نداشتم

محفل گرم خانه مرحوم آقا فیروز را که با صرف قُرقا وتخمه کدو و عدس برشته

وتحلیل های اهالی از انقلاب همراه بود،رها کنم،چون رادیو گزارش لحظه ای

از اتفاقات می داد ومی خواستیم ببینیم چه خواهد شد.

به بهانه های مختلف، آماده شدن ما طولانی شد ونزدیک ظهر که برف و طوفان

اندکی فروکش کرده بود،مرحوم پدر با گروهی از محمود ابادی ها رسید و خیال

من هم از رفتن به یوزناب راحت شد.هر چند پدر حسابی مریض شده بود و با کمک

محمود آبادی ها،وبا اسب وقاطر آنها خود را به اسمرود رسانده بود.

در این جمع اسمرودی ها به نظرم مرحوم اژدر عمو بیشتر نگران بروز هرج ومرج ،چپاول

   وناامنی اوایل دوران حکومت رضاشاه و… بود که بنده خدا ها با گوشت وپوست آن

 دوران تلخ را تجربه کرده بودند وهمیشه به تلخی از آن دوران یاد می کردند.                  

در مورد مردم، مهمترین کاری که امام کرد، این بود که مفهوم مردم‏ سالاری را از چیزی ‏که طرّاحان دموکراسی غربی و عوامل آنها در صحنه‏ های عملی می‏ خواستند نشان دهند، به‏ کلّی دور کرد. سعی آنها این بود که این‏طور القاء کنند که مردم‏ سالاری با دین سالاری و دینداری سازگار نیست. امام این مفهوم باطل را زایل کرد و مردم ‏سالاری دینی – یعنی همان جمهوری اسلامی را در دنیا مطرح نمود. او به زبان هم اکتفا نکرد؛ صرفاً استدلال فکری هم نکرد؛ عملاً این را نشان داد.

{رهبر معظم انقلاب اسلامی- حضرت آیت الله خامنه ای}

———————————————————

۱۴ خردادماه یاد آور روز تلخ وداع ملتی بزرگ با مقتدای بزرگ خویش است.

در بیست وششمین سالگردعروج ملکوتی امام راحل،خاطره وداع باشکوه آن روز تاریخی ویاد ونام همیشه جاوید

امام خمینی (ره) را گرامی می داریم.

————————–

هیات مدیره “موسسه ی خیریه ی شهدای اسمرود”

اشاره:۲۲ فروردین،سی وسومین سالگرد شهادت شهید

سرفراز -شهید صیقت الله سهرابی اسمرود است. شهیدی

که در اخلاق،رفتار وکردار نمونه بود و در درس وتحصیل هم

همیشه پیشتاز و شاگرد اول.به یاد او ،شهید محرم اسدیان وشهید

نجف اللهیاری،خاطره ای از آقای قدیر غنی زاده_از همکلاسیها

وهمرزمان شهید سهرابی را به اتفاق می خوانیم.

==================================

بسمه تعالی

سوی دیار عاشقان

—————————————-

نویسنده: سید قدیر غنی زاده/۸/۷/۱۳۹۳

—————————————

اوایل مهر ۱۳۹۳ بود که رحلت باسعادت-مرحوم حاج گلعلی سهرابی- پدر شهید صیقت الله سهرابی را شنیدم. تا امروز که تنبلی مانع از مسطور نمودن لحظات اعزام به جبهه شهید سهرابی بود. این رحلت ما را برآن داشت که این نوشته را تهیه و به روح بزرگ شهید صیقت الله سهرابی و پدر سعید او تقدیم کنم.

سال ۱۳۶۰ بود، اوج درگیری نظام جمهوری اسلامی با غرب وشرق و عوامل داخلی آنها، تابستان همان سال با سختی تمام که موجودیت نظام را تهدید می کرد، گذشت. سال تحصیلی ۶۰ – ۶۱ آغاز شده بود و من باید به دبیرستان می رفتم یعنی اول نظری. برای ممانعت از ورود تروریستهای منافق و عوامل صدام به مدارس گروه هایی بنام تامین مدارس تشکیل شد. تمام دانش آموزان هنگام ورود به مدرسه بازرسی بدنی می شدند. وارد مدسه ای شدیم که تازه اسمش تغییر یافته و دبیرستان شهید مظلوم دکتر بهشتی نام گرفته بود. دکتر بهشتی هفتم تیر همان سال به شهادت رسیده بود. وارد دبیرستان شدیم. بعد از مراسم صبحگاه به کلاس خود در طبقه دوم رفتیم.

در اولین روز کلاس، من در صندلی دوم از ردیف چهارم جای گرفتم. مقابل من یعنی در ریف سوم فردی بنام صیقت الله سهرابی می نشست. کم کم معلوم شد ایشان شاگرد اول کلاس در رشته علوم انسانی شده است. روزها به آرامی می گذشت. کم کم با ایشان رفیق شده بودم. با هم در انجمن اسلامی وارد شدیم. از عناصر تامین مدرسه بودیم. صیقت ؛صبور، با ادب، زرنگ و متین و باوقار بود، نه تنها من، بلکه همه اورا دوست داشتند.

 هرچه روزها می گذشت، فعالیت من در بسیج بیشتر می شد. در اواخر سال ۱۳۶۰ در بسیج نیز رفیق و هم سنگر شدیم. شبها با هم در بسیج به نگهبانی می پرداختیم. من سه ماه آخر سال دیگر به مدرسه نمی رفتم چرا که خیلی از کارهای بسیج را که در آن زمان جدا از سپاه، ولی زیر نظر آن بود، به عهده گرفته بودم. سردار طالب نباتی_ مسول بسیج بود. روزی به دوستان مدرسه خبر دادم در ۱۳ فروردین اعزام به جبهه است. اما اعزام چند روز به عقب افتاد و اوایل دهه سوم فروردین بود که اعزام قطعی شد. من به مدرسه آمدم و در صندلی خود  نشستم. زنگ اول بعد از ظهر بود که معاون مدرسه در زد، وارد کلاس شد و اعلام کرد هرکه می خواهد به جبهه اعزام شود کاروان آماده است.

این در حالی بود که معلم آن زنگ یه کم بی اعتقاد به انقلاب اسلامی بود و در حال حضور غیاب بچه ها. طبق روال آن زمان افراد کلاس در پاسخ حضور و غیاب معلم بجای حاضر از کلمه “الله” استفاده می کردند. صیقت الله که سرپرست کلاس نیز بود اولین فردی بود که پاسخ حضور  غیاب را داد یعنی”الله”. افراد دیگر که همچنان مثل صیقت از کلمه “الله” بجای “حاضر” استفاده می کردند، معلم کم اعتقاد ما را آشفته ساخت و او یکباره داد زد “الله یعنی چه؟”، این چه صیغه از جواب دادن است ؟جروبحث ما با معلم به اوج خود رسیده بود که معاون کلاس با آوردن خبر اعزام من و صیقت الله سهرابی را از کلاس بیرون کشید. در حالی  که کتابهایمان را به دوستان خود سپرده بودیم، دوان دوان خود را به محل بسیج رساندیم. دیر کرده بودیم. همه آماده شده بودند و شعار گویان در حال حرکت.

 من و صیقت که قبلا مراحل ثبت نام را تکمیل کرده بودیم به کاروان اعزام پیوستیم. تا مدتی قبل افراد اعزامی باید رضایت والدین را مکتوب تحویل “اعزام نیرو” می دادند. اما مدتی بود که حضرت امام خمینی رحمه الله علیه، شرط رضایت والدین را لازم نمی دانست. همین بود که من بدون اطلاع پدر و مادرم راهی شدم. شب از ساعت هشت گذشته بود که به اعزام نیرو در شهر اردبیل رسیدیم. سازمان دهی شدیم. فرمانده گردان ما شهید عقیل عرش نشین تعیین شد و معاون گردان برادر قادر تکریم. روز سوم از اردبیل به طرف تبریز حرکت و در تبریز اسم گردان ما به نام شهید مصطفی خمینی مزین شد. قطار گردان شهید مصطفی خمینی را از تبریز به اهواز انتقال می داد و من و شهید اختیار محمدی و صیقت الله و دیگر دوستان بخصوص شهیدی که ما او را بنام پیراهن قرمزی می شناختیم از اینکه به سوی لشگر خدا حرکت می کردیم، خرسند بودیم.

توضیح: شهید اختیار محمدی نیز همچون شهید صیقت سهرابی یکی از جوانان نیک سیرت ونیک صورت ومودب ومتین دبیرستان شهید بهشتی بود.این شهید بزرگوار در رشته ریاضی فیزیک تحصیل می کرد وهمیشه شاگرد ممتاز دوران تحصیل خود بود.

شهید صیقت سهرابی هم در تمام دوران تحصیل خود،شاگرد ممتاز کلاس بود ودر سال پنجم دبستان هم که آن سالها بصورت استانی وسراسری برگزار می شد، شاگرد ممتاز استان شده بود.

برگرفته از وبلاگ کانون فرهنگی صادق آل محمد(ص) شهرستان خلخال

http://caanon.blogfa.com/post/597