؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

     محمدولی سهرابی اسمرود    

جنگ چیز بدی است، خیلی بد
سفیر گلوله ها،ترکش خمپاره ها
آوای آواکسها،سفر موشک‌ها
غرش توپخانه ها، انفجار مینها و…
آوای جغدی است که نابه هنگام
دل هرکسی را می لرزاند،خبر شومی است که دوست نداری باور کنی؛اما
شتری است که مهمان ناخوانده گاه وبیگاه قومی،کشوری
و لشکری می‌شود؛ پس گریزی از جنگ نیست؛ داستان پس‌از تحمیل جنگ
آغاز می شود؛زمانی که نا چار
می شوی دفاع کنی،ظلم را نپذیری،از موجودیت خود،خانواده،شهر وکشورت دفاع کنی.
از این پس دیگر ماجرا عوض
می شود،ظلم ستیزی وظیفه
می شود،دفاع از خود وتمامیت ارضی، تلخی

جنگ را شیرین می کند، حتی به بهای جان.
آنهائی که جنگ را دیده‌اند؛ نه فقط شنیده اند،درک درستی از دفاع دارند
وقتی مورد ظلم و تجاوز قرار
می گیری،رگ غیرتت بالا می زند، حاضر نیستی به هیچ بهاو بهانه ای
از حقت کوتاه بیایی،ذلت را بپذیری
حتی اگر زورت به ظالم نرسد،
نمی خواهی کوتاه بیایی.

…
۲۶فروردین  وعملیات “وعده صادق”یکی از آن روزهای سخت
تصمیم گیری،برای دفاع از تمامیت عرضی
وعرض اندام در مقابل کشوری بود که بارهاناجوانمردانه
دست به ترور دانشمندان هسته ای ومردان
موشکی این مرز وبوم زده بود.
باید هیمنه،غرور ودیوار آهنین اش رامی شکستیم
وشکستیم؛آن هم با پهپادها وموشکهای
ساخت خودمان،که روزی،روزگاری،داشتن
چند فروند را با حسرت، زبیگانه تمنا می کردیم!

…
وقتی سفیر وسفر موشکهای دشمن بعثی آرامش
مردم ما را در شهرها به هم ریخته بود
جوانان غیرتمند جبهه وجنگ،زیر بارش سنگین توپ ونانک وموشک
رگ غیرت،دانش وتوان نظامیشان گل کرد وطرحی نو در انداختند
وبا مهندسی معکوس، کاری کردند،کارستان که حاصل
مجاهدات علمیشان،انبوه پهپاد وموشکی شد که
چون ابابیل، مرزها را در نوردید وچرت دشمن راچنان پاره کرد
که همه دشمنان قسم خورده این ملت، دست در دست هم
برای خنثی کردن آثار تخریبی این سلاح ها هم قسم شده
ومیلیاردها دلار خرج کردند تا به قول ناصواب خودشان
۹۹ در صد این پرتابه ها را در آسمان نابود کنند!!

…
حتی بر فرض محال،فقط یک درصد پرتابه ها از گنبد
ودیوار نفوز نا پذیر اسرائیل عبور کرده باشد،مگر ارزشمند نیست؟
اصلاپیمودن  ۱۶۰۰ کیلومتر مسافت وآشفته کردن خواب
دشمنِ تا دندان مسلح  که به قولی هفتمین قدرت

نظامی جهان است، وپشت حصار ودژ

  نفوذ نا پذبر،در آرامش، آن هم با موشک ساخت کشور ،افتخار نیست؟!!

…
برخورداری از چنین توان نظامی که تمام کشورهای پیشرفته را
به کمک رزیم اشغالگر وادار می کند،مگر جز اقتدار وعزت
برای این کشور،نامی زیبنده تر می تواند داشته باشد؟

…
بدا به حال کسانی که همنوا با دشمن،می کوشند این دستاورد
را نبینند،کوچک جلوه دهند ویا به حاشیه ببرند.

..
درود وسلام این ملت بر شهیدتهرانی مقدم ویاران وهمقطاران
متفکر،نخبه ودانشمندی که در ۸سال جنگ برایمان افتخار آفریدند
وجانشان را برای این افتخار علمی ونظامی هدیه دادند و
برای این ملت میراثی ارزشمند واقتدار آفرین به یاد گار گذاشتند.
جایتان خالی است؛امامیراثتان عالی.

اشاره:دی ماه ۱۴۰۱ مطلبی با عنوان بالا در سایت

چاپ کردم.امروز عکسی از شخصیت

اصلی ماجرا دستم رسید

وگفتم با همان متن قبلی،باز نشر کنم.

با هم مرور دوباره می کنیم: 

=============================

چندی پیش،با یکی از اقوام مادری-چنار هم صحبت شدیم

از هر دری صحبتی کردیم

 و سخن به شهید روستای چنار-شهیدجبرائیل رحبمی

رسید. آقا محسن که آدم شوخ طبعی است،گفت:

البته ما چناری ها زیاد اهل جبهه وجنگ وشهادت

نبودیم .شهید جبرائیل رحیمی هم چون یک رگش اسمرودی است

برای روستای ما باعث افتخار شده است!

با تعجب پرسیدم:

اسمرودی؟ گفت :آری،مادرش اسمرودی بود.

بالا خره معلوم شد مادر شهید

نازی(احتمالا نام غیر شناسنامه ای است)ستاری اسمرود

فرزند مرحوم غفار ستاری – عموی مرحوم سراج ،مرحوم کاظم

 ومرحوم صراف ستاری است.

وقتی به شوخی گفتم:

پس شهید هم مال ماست،گفت:البته ملاک مادر باشد

شهید صیقت هم مال ماست؛ چون مادرش چناری است!

البته چناری ها عکس شهید صیقت را همیشه در کنار شهید

رحیمی در مسجد ومراسمشان دارند.

نقل این ماجرا سبب خیر شد تا ضمن گرامیداشت یاد همه شهدا

یادی کنیم از مادران شهید،بخصوص مادر شهید رحیمی-نازی خانم ستاری

وبرایشان آرزوی سلامتی بکنیم.

البته اگر در نقل قول ماجرا لغزشی بود،حاج رحمان می توانند

تکمیل واصلاح کنند.

==================================

توضیح وپوزش:

پس از چاپ این مطلب، آقا رحمان توضیحاتی هم در تکمیل

واصلاح این نوشته  ارسال کردند که به دلبل عدم دسترسی

به تلگرام وانتقال به سایت،فقط این توضیح ضروری از طرف

حاج رحمان اصلاح می شود:

مادر شهید رحیمی چنار-خانم نازی ستاری اسمرود

خوشبختانه در قید حیات هستند که با پوزش وابراز

خرسندی از سلامتی ایشان،بدین وسیله اصلاح می شود.

نازی خانم ستاری،سمت چپ

بنفشه رحیمی،سمت راست(زن دایی ما)

===================================

نثار روح همه شهدا،بخصوص شهدای منتسب

به اسمرود وتمامی در گذشتگان مان

فاتحه ای می خوانیم…

اشاره:۲۲ فروردین،سی وسومین سالگرد شهادت شهید

سرفراز -شهید صیقت الله سهرابی اسمرود است. شهیدی

که در اخلاق،رفتار وکردار نمونه بود و در درس وتحصیل هم

همیشه پیشتاز و شاگرد اول.به یاد او ،شهید محرم اسدیان وشهید

نجف اللهیاری،خاطره ای از آقای قدیر غنی زاده_از همکلاسیها

وهمرزمان شهید سهرابی را به اتفاق می خوانیم.

==================================

بسمه تعالی

سوی دیار عاشقان

—————————————-

نویسنده: سید قدیر غنی زاده/۸/۷/۱۳۹۳

—————————————

اوایل مهر ۱۳۹۳ بود که رحلت باسعادت-مرحوم حاج گلعلی سهرابی- پدر شهید صیقت الله سهرابی را شنیدم. تا امروز که تنبلی مانع از مسطور نمودن لحظات اعزام به جبهه شهید سهرابی بود. این رحلت ما را برآن داشت که این نوشته را تهیه و به روح بزرگ شهید صیقت الله سهرابی و پدر سعید او تقدیم کنم.

سال ۱۳۶۰ بود، اوج درگیری نظام جمهوری اسلامی با غرب وشرق و عوامل داخلی آنها، تابستان همان سال با سختی تمام که موجودیت نظام را تهدید می کرد، گذشت. سال تحصیلی ۶۰ – ۶۱ آغاز شده بود و من باید به دبیرستان می رفتم یعنی اول نظری. برای ممانعت از ورود تروریستهای منافق و عوامل صدام به مدارس گروه هایی بنام تامین مدارس تشکیل شد. تمام دانش آموزان هنگام ورود به مدرسه بازرسی بدنی می شدند. وارد مدسه ای شدیم که تازه اسمش تغییر یافته و دبیرستان شهید مظلوم دکتر بهشتی نام گرفته بود. دکتر بهشتی هفتم تیر همان سال به شهادت رسیده بود. وارد دبیرستان شدیم. بعد از مراسم صبحگاه به کلاس خود در طبقه دوم رفتیم.

در اولین روز کلاس، من در صندلی دوم از ردیف چهارم جای گرفتم. مقابل من یعنی در ریف سوم فردی بنام صیقت الله سهرابی می نشست. کم کم معلوم شد ایشان شاگرد اول کلاس در رشته علوم انسانی شده است. روزها به آرامی می گذشت. کم کم با ایشان رفیق شده بودم. با هم در انجمن اسلامی وارد شدیم. از عناصر تامین مدرسه بودیم. صیقت ؛صبور، با ادب، زرنگ و متین و باوقار بود، نه تنها من، بلکه همه اورا دوست داشتند.

 هرچه روزها می گذشت، فعالیت من در بسیج بیشتر می شد. در اواخر سال ۱۳۶۰ در بسیج نیز رفیق و هم سنگر شدیم. شبها با هم در بسیج به نگهبانی می پرداختیم. من سه ماه آخر سال دیگر به مدرسه نمی رفتم چرا که خیلی از کارهای بسیج را که در آن زمان جدا از سپاه، ولی زیر نظر آن بود، به عهده گرفته بودم. سردار طالب نباتی_ مسول بسیج بود. روزی به دوستان مدرسه خبر دادم در ۱۳ فروردین اعزام به جبهه است. اما اعزام چند روز به عقب افتاد و اوایل دهه سوم فروردین بود که اعزام قطعی شد. من به مدرسه آمدم و در صندلی خود  نشستم. زنگ اول بعد از ظهر بود که معاون مدرسه در زد، وارد کلاس شد و اعلام کرد هرکه می خواهد به جبهه اعزام شود کاروان آماده است.

این در حالی بود که معلم آن زنگ یه کم بی اعتقاد به انقلاب اسلامی بود و در حال حضور غیاب بچه ها. طبق روال آن زمان افراد کلاس در پاسخ حضور و غیاب معلم بجای حاضر از کلمه “الله” استفاده می کردند. صیقت الله که سرپرست کلاس نیز بود اولین فردی بود که پاسخ حضور  غیاب را داد یعنی”الله”. افراد دیگر که همچنان مثل صیقت از کلمه “الله” بجای “حاضر” استفاده می کردند، معلم کم اعتقاد ما را آشفته ساخت و او یکباره داد زد “الله یعنی چه؟”، این چه صیغه از جواب دادن است ؟جروبحث ما با معلم به اوج خود رسیده بود که معاون کلاس با آوردن خبر اعزام من و صیقت الله سهرابی را از کلاس بیرون کشید. در حالی  که کتابهایمان را به دوستان خود سپرده بودیم، دوان دوان خود را به محل بسیج رساندیم. دیر کرده بودیم. همه آماده شده بودند و شعار گویان در حال حرکت.

 من و صیقت که قبلا مراحل ثبت نام را تکمیل کرده بودیم به کاروان اعزام پیوستیم. تا مدتی قبل افراد اعزامی باید رضایت والدین را مکتوب تحویل “اعزام نیرو” می دادند. اما مدتی بود که حضرت امام خمینی رحمه الله علیه، شرط رضایت والدین را لازم نمی دانست. همین بود که من بدون اطلاع پدر و مادرم راهی شدم. شب از ساعت هشت گذشته بود که به اعزام نیرو در شهر اردبیل رسیدیم. سازمان دهی شدیم. فرمانده گردان ما شهید عقیل عرش نشین تعیین شد و معاون گردان برادر قادر تکریم. روز سوم از اردبیل به طرف تبریز حرکت و در تبریز اسم گردان ما به نام شهید مصطفی خمینی مزین شد. قطار گردان شهید مصطفی خمینی را از تبریز به اهواز انتقال می داد و من و شهید اختیار محمدی و صیقت الله و دیگر دوستان بخصوص شهیدی که ما او را بنام پیراهن قرمزی می شناختیم از اینکه به سوی لشگر خدا حرکت می کردیم، خرسند بودیم.

توضیح: شهید اختیار محمدی نیز همچون شهید صیقت سهرابی یکی از جوانان نیک سیرت ونیک صورت ومودب ومتین دبیرستان شهید بهشتی بود.این شهید بزرگوار در رشته ریاضی فیزیک تحصیل می کرد وهمیشه شاگرد ممتاز دوران تحصیل خود بود.

شهید صیقت سهرابی هم در تمام دوران تحصیل خود،شاگرد ممتاز کلاس بود ودر سال پنجم دبستان هم که آن سالها بصورت استانی وسراسری برگزار می شد، شاگرد ممتاز استان شده بود.

برگرفته از وبلاگ کانون فرهنگی صادق آل محمد(ص) شهرستان خلخال

http://caanon.blogfa.com/post/597