“”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”

همه ما دکتر و مهندس هستیم، مگر خلافش ثابت شود!

۲۶ خردادماه،رییس جوان سازمان تبلیغات اسلامی در آغاز سخنان خود در مجلس نسبت به دکتر خوانده شدنش توسط یکی از اعضای هیئت رییسه واکنشی نشان داد که هر چند به ظاهر مزاح بود و خارج از اصل سخنانش اما به اندازه کافی صریح ، گزنده و تلخ بود که یک نکته بسیار مهم اجتماعی را آن هم در سطح تریبون یکی از قوای سه گانه کشور دوباره یادآوری کند.

یکی از اعضای هیئت رییسه مجلس هنگام فراخواندن حجت الاسلام قمی به جایگاه سخنرانی وی را «دکتر» نامید و وی نیز پیش از آغاز سخنان خود گفت:‌ «اول اینکه بنده دکتر نیستم. آمپولم بلدم بزنم اگر به کار بیاید!…»

حقیقت این است که متاسفانه باب اعطای منزلت های دروغین و پوچ تحت عناوین علمی دکتر و مهندس سال هاست که در کشور ما باز شده و هر چند دستکم شاهد نمونه‌ بزرگی از رسوایی یکی از مقامات سیاسی سابق در این زمینه بوده ایم اما از آنجا که این امر نه در سیاست بلکه در برخی باورهای غلط فرهنگی و اجتماعی ما ریشه دارد همچنان در سطح سیاست نیز انعکاس دارد.

دیرپایی و مقاومت این باور نادرست تا حدی است که حتی وضع قانون در این باره و جرم تلقی شدن استفاده بی جا از این عناوین علمی به اندازه کافی اثرگذار نبوده و نتوانسته در این زمینه رفتار سازی یا فرهنگ سازی کند و همچنان جامعه ما با این بلیه مواجه است که مدرک علمی و نه دانش و سواد به منزله یک امتیاز مورد بذل و بخشش و خرید و فروش قرار می گیرد و مایه ترقی افراد در جایگاه های مختلف می شود.

میل به ترقی کردن در امور دنیوی در کوتاه ترین زمان ممکن و با راحت ترین ابزار های در دسترس اساسا فرهنگ عمومی جامعه ما را تنزل داده و باعث شده حتی برخی حوزه های علمی نیز از این آفت در امان نمانند و سیل بذل و بخشش عناوین علمی در مواقع مقتضی، یا از روی ادای احترام یا از روی حدس و گمان نثار این و آن شود. کار به قدری بالا گرفته که می توان گفت همه ایرانیان در حال حاضر اساسا دکتر و مهندس هستند، مگر اینکه خلافش ثابت شود! دلیل دکتر خوانده شدن رییس جوان سازمان تبلیغات هم از این دو حال خارج نیست یا عضو محترم هیئت رئیسه خواسته اند به میهمان آن روز مجلس احترام بگذارند یا اینکه بنابر احتیاط واجب و از روی اصل برائت یاد شده درباره ما ایرانیان پیش خودشان فکر کرده اند لابد ایشان هم در این جایگاه باید تا حال یک دکتری برای خود ردیف کرده باشد!

در همین روزها که امتحانات آنلاین مدارس و دانشگاه ها برقرار است روی جدید دیگر این عادت نادرست فرهنگی را شاهد هستیم به گونه ای که یکی از خبرگزاری‌ها در گزارشی در این باره نشان داده است که «آگهی‌های همیار و کمک برای حضور در امتحانات آنلاین، به لیست متعدد خدمات غیرمعمول اضافه شده است. خدمت جدیدی که در آن دانشجویی برای ساعت امتحان آنلاین، دانشجوی دیگری را به کمک می‌گیرد و قیمت این خدمت هم توافقی تعیین می‌شود» !

شکل قدیمی تراین قبیل «‌زرنگی‌» ها یا «کاسبی»ها یا «‌تقلب»‌ها را همه ما در خیابان انقلاب تجربه کرده ایم جایی که انوع و اقسام خدمات مربوط به نگارش پایان نامه و مقاله علمی و خرید مدرک دانشگاهی هر روز در جریان است ، همچنین در خیل متقاضیان ورود به سطوح دکتری به خصوص در دانشگاه های انتفاعی که استانداردهای لازم و سطح آموزشی مناسب را نادیده می گیرند و سهم زیادی در این چرخه مبتذل ایفا می‌کنند.

اصلاح این باور و رفتار نادرست مانند هر پدیده فرهنگی دیگر زمان می برد اما حرکت نخست در این راه همین نوع برخورد صریح و حتی گزنده ای است که رییس جوان سازمان تبلیغات در یک جایگاه رسمی از خود نشان داد. باید هزینه استفاده بی جا یا حتی زیاده روی در استفاده از آن در جامعه افزایش یابد. چرا که به درستی گفته اند مشک آن است که خود بگوید نه آنکه عطار بگوید !

 
امنیت غذائی می‌خواهیم!

—————————————————————————-

ـ بنزین پتروشیمی‌ها سرطان زاست
ـ ۳۵% نمک‌های بازار تقلبی است
ـ ظروف یک‌بار مصرف، سرطان‌زاست
ـ تقلب، این بار در تولید عسل از شیرة قند
ـ آب یک سوم مناطق پایتخت آلوده است
ـ به دلیل استفاده از روغن پارافین، سیب و خیار را با پوست نخورید
ـ بیشتر میوه‌های وارداتی در بازار آلوده هستند
ـ آلودگی پرفروش‌ترین سیگار قاچاق به مواد هسته‌ای
ـ وجود دو هزار جایگاه CNG غیراستاندارد در کشور
ـ لابی دلالان و برخی پزشکان پشت پرده تجویزهای غیرضرور
ـ ماجرای استفاده از هورمون رشد در گوجه فرنگی
ـ استفاده از داروهای غیرمجاز در تغذیة دام و طیور
ـ افزایش عطرهای تقلبی در بازار
ـ معرفی ۱۴ برند آبلیموی غیرمجاز
ـ و…
گذر و نظری بر عناوین ذکر شده در رسانه‌های گروهی که نَقل و نُقل محافل و مجالس خصوصی و عمومی ما ایرانیان حداقل در سال ۱۳۹۴ است، چه حس و حالی به من و شما شهروند ایرانی می‌دهد که گاهی زیربار مشکلات زندگی، کمر همتمان هم خم می‌شود؟!
امنیت در یک جامعه و یک کشور، برای شهروندانش، تحفه‌ای است بس ارزشمند که در سایة تدبیر دولتمردان، به تک تک افراد هدیه می‌شود که البته گاهی به غفلت، ما قدرش را نمی‌دانیم. برای مثال، امنیت اجتماعی که کشور ما در سایة وجود و حضور نیروهای نظامی و انتظامی مقتدر در منطقه برای کشور به ارمغان آورده است، موهبتی است بزرگ در جهان پرآشوب و منطقة پرآشوبتر خاورمیانه، که هر روز شاهد قتل عام و کشت و کشتار گروه زیادی از شهروندان بی‌دفاع کشورهای همسایه خود هستیم.
امنیت فضائی که به گفتة کارشناسان، در سال‌های اخیر، یکی از امن‌ترین دالان‌های هوایی برای پرواز هواپیماهای غیرنظامی است، یکی دیگر از امنیت‌های مورد نیاز هر کشوری است که الحمدا… بی‌عیب و نقص، آسمان کشورمان را به فضای ایمنی برای حمل و نقل هوایی تبدیل کرده است.پ
امنیت قضائی، نمونه‌ای دیگر از امنیت مورد نیاز شهروندان هر ملک و مملکتی است که در سایة این امنیت، هرکسی احساس کند مورد ظلم و تجاوز دیگران قرار گرفت، فریادرسی خواهد بود که او بتواند به حقوق قانونیش در اجتماع برسد.
امنیت غذائی، یکی دیگر از امنیت‌های مورد نیاز شهروندان هر کشوری است که با امور روزمره همه افراد جامعه عجین شده که مهمتر از امنیت فضائی و قضائی، با روح و جسم همگان ارتباط ناگسستنی دارد. وقتی این امنیت با حضور و ظهور انواع خبر و تیترهای نگران کننده در مطبوعات و فضاهای مجازی و رسانه‌های شنیداری، تهدید می‌شود، تبعات ناشی از حجم انبوه و پی‌درپی وجود تقلب در تولید و توزیع مواد غذائی و یا زیان‌های بهداشتی ناشی از مصرف انواع خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها، ذهن و جسم شهروندان را نشانه می‌رود که گاهی جبران این تبعات امری است غیرممکن و مخل آسایش و آرامش برای هر شهروندی.
اگر قرار باشد آنچه را که می‌خریم، می‌خوریم و می‌پوشیم، مخل سلامتی و بهداشت جسمی و روحی ما باشد، امنیت غذائی در جامعه چه مفهومی خواهد داشت تا با فراغ بال بتوانیم فکر سالم و جسم سالمی برای گذران زندگی داشته باشیم.
با مرور خبرهای ناخوش تقلب در تولید انواع مواد غذائی، گویی زین پس با خرید هر قلم از اقلام مواد غذائی، سبد خرید و سفرة هر ایرانی با انبوهی از بمب‌های پرخطر پر و آرایش می‌شود تا به دست خود، سلامتی خود را نشانه بگیریم و آنچه را که برای سلامتی و بقای خود مصرف می‌کنیم، تصور ما این باشد که با دست خود، اسباب مریضی و هلاکت خود را فراهم می‌سازیم!
اگر قرار باشد ما هر روز شاهد چنین خبرهای درست و گاهی نادرست در جامعه باشیم و با هر لقمه‌ای، نگران به خطر افتادن سلامتی خود و خانواده‌مان باشیم، تاوان بی‌اعتمادی و نگرانی در امنیت غذائی ما را چه کسی عهده‌دار خواهد شد؟! وظیفة دولتمردان، وزارتخانه‌ها و مسئولین امور در کنار تأمین امنیت فضائی و قضائی، تأمین امنیت غذائی برای شهروندان هم هست که مدتی است به فراموشی سپرده شده است!

========================

*سخن مدیر مسئول/  محمد ولی سهرابی اسمرود/نشریه جوانان امروز-ماهنامه روزنامه اطلاعات

========================