«کاسبان ترور»

 الان وقت نیش و کنایه نیست

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

دو حادثه تروریستی در تهران رخ داد. برخی عوامل دستگاه های اطلاعاتی معاند نظام جمهوری اسلامی ایران از جمله داعش مدعی انجام آن شده و مسئولیت این اتفاقات را بر عهده گرفته است. متأسفانه این اتفاق منجر به شهادت دوازده تن از هموطنان‌مان و زخمی شدن ۴۲ تن دیگر شده است.

در چنین شرایطی علاوه بر داغ شدن بازار شایعات در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی، برخی رفتارها از سوی عده ای که خود را حامی و یا منتسب به برخی جریان های سیاسی می دانند، بسیار تعجب برانگیر و زننده است، چون تلاش می کنند از وقوع چنین حادثه دردناکی بهره برداری سیاسی کنند و یا با توسل به آن نسبت به تخریب رقیب بپردازند.

البته این رفتارها معمولا از چهره هایی که پختگی سیاسی لازم را دارند و به هر مسأله ای از جمله چنین اتفاقات دردآروی با نگاهی عمیق و تحلیل گونه می نگرند، سر نمی زند و عمدتا چنین واکنش هایی را کسانی انجام می دهند که برداشتی سطحی از سیاست دارند و آن را دستمایه ای برای حمله به تفکر مخالف خود می دانند.

پس از حادثه تروریستی تهران که منجر به از دست رفتن جان ۱۲ تن از هموطنان بی گناه مان شد و البته به زخمی شدن شمار دیگری از هم میهنان ‌مان انجامید، برخی برای تخریب رقیب سیاسی خود دست به قلم شدند و بیشتر در فضای مجازی اقدام به استهزا و یا خرده گیری از سخنان و اقدامات رقیب پرداختند که در چنین شرایطی در پیش گرفتن این رویکرد باعث شرمساری و خجالت است.

این افراد که گویا خود را مصداق «انا الحق» می دانند، هر عرصه ای را اگر حتی اتفاقی مانند حادثه تروریستی امروز تهران باشد، برای حمله به رقیب سیاسی و تخریب او مناسب می دانند و اصلا به منافع و مصالح ملی هم توجهی ندارند. جالب است که خود افراد مدعی هستند «برخی تلاش کرده اند، شکاف بین برخی مسئولان و مردم را از بین ببرند و وحدت را خدشه دار کنند و دشمن هم شرایط را مناسب انجام چنین اقداماتی در کشور دیده»، اما خودشان کوچک ترین توجهی ندارند که همین کار را دارند انجام می دهند.

در حقیقت حرف این افراد این است که برخی وحدت را شکننده نشان داده اند و دشمن هم به همین واسطه تلاش کرده است از این شرایط سوء استفاده کند؛ غافل از اینکه با طرح چنین مباحث و سخنانی خود وحدت شکن شده اند و همین کاری را که مدعی نادرست بودن آن هستند انجام می دهند. این افراد با به کارگیری چنین ادبیات سخیفی برای رسیدن به منویات سیاسی خود امروز مظهر وحدت شکنی هستند.

در شرایطی که عده ای تروریست نابکار و بزدل با توسل به برخی عوامل دستگاه های اطلاعاتی معاند نظام جمهوری اسلامی ایران و گروهک تروریستی داعش تلاش کرده اند اولین اقدام تروریستی خود را در تهران انجام داده و آن را موفق جلوه دهند، هیچ گاه مطرح کردن بحث گروه و جناح و فرد در داخل مسأله درستی نیست و نه تنها به مقابله با این گونه اقدامات کمک نمی کند بلکه برهم زننده آرامش و امنیت روانی در جامعه است و نوعی اقدام علیه امنیت کشور محسوب می شود.

در اوضاع کنونی همه گروه های سیاسی، جناح ها و افراد؛ ایرانی، همدل و هموطن هستند، اگر چنین فرضی را در شرایط سخت داشته باشیم، مانند بسیاری از برهه های سخت، کار مقابله با چنین اقدامات مخل امنیتی در کشور به بهترین شکل ممکن پیش خواهد رفت و دشمنان نظام اسلامی جرأت نخواهند کرد که به صفوف به هم پیوسته و متحد ملت ایران تعرضی داشته باشد.

اما در پیش گرفتن رویکرد وحدت شکنانه مانند آنچه امروز در برخی شبکه های اجتماعی و فضای مجازی شاهد آن بودیم، قطعا دردی از دردهای ملت دوا نخواهد کرد و جدای از آسیب هیچ رهاورد دیگری برای ملت و مردم نخواهد داشت. لذا امروز به هیچ عنوان فضا، فضای مطرح کردن موضوعات انحرافی نیست و بهترین کار در پیش گرفتن رویکردی یک دلانه و وحدت آمیز است تا جلوی هرگونه اقدامات ضد امنیتی علیه مردم کشورمان گرفته شود.

بهتر است مسائل سیاسی و انتخاباتی را فقط در شرایط خاص و مختص خود مطرح، دنبال و مطالبه کرد. قطعا طرح چنین موضوعاتی در شرایط خاصی که منجر به انجام دو حادثه تروریستی در تهران شده است، صرفا موجب تشویش اذهان و برهم زدن وحدت خواهد شد و هیچ عایدی جز افزایش تنش های سیاسی در پی نخواهد داشت؛ بنابراین، همه ایرانیان، جناح ها، مسئولان، شخصیت ها، رسانه ها و سایر افراد و نهادهای تأثیرگذار باید با محکوم کردن چنین اتفاقاتی و پرهیز از رویکردهای نادرست سیاسی جلوی این گونه اقدامات بایستند.

قطعا اگر اتحاد و یکپارچگی که از ابتدای انقلاب اسلامی تاکنون داشته ایم، حفظ و تقویت شود، جلوی تکرار چنین اتفاقات کم سابقه ای گرفته خواهد شد. امروز روز عزداری در غم از دست دادن ۱۲ هموطن، اندوهگین بودن به خاطر زخمی شدن ۴۲ تن از ایرانیان، خسته نباشید گفتن به نیروهای امنیتی و نظامی برای مقابله با تروریست ها، اعلام انزجار از هرگونه اقدام تروریستی در هرکجای دنیا از جمله ایران اسلامی و وحدت و یکپارچگی برای از بین بردن پدیده شوم تروریسم است.

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

رحلت بنیان گذار انقلاب اسلامی- حضرت امام خمینی(ره)

رابا یاد تمامی رهروان دلباخته این نهضت بزرگ قرن گرامی می داریم.

————————————————————————————

ده کار بزرگ امام(ره)

از نگاه رهبر انقلاب

اولین کار بزرگ او، احیای اسلام بود. دویست سال است که دستگاههای استعماری سعی کردند تا اسلام به دست فراموشی سپرده شود. یکی از نخست وزیرهای انگلیس در جمع سیاستمداران استعماری دنیا اعلام کرده بود که ما باید اسلام را در کشورهای اسلامی منزوی کنیم! قبل و بعد از آن نیز پولهای گزافی خرج شد تا اسلام در درجه ی اول از صحنه ی زندگی، و در درجه ی دوم از ذهن و عمل فردی انسانها خارج شود؛ چون می دانستند این دین، بزرگترین مانع در راه چپاول قدرتهای بزرگ و استکباری است. امام ما اسلام را دوباره زنده کرد و به ذهن و عمل انسانها وصحنه ی سیاسی جهان برگرداند.

دومین کار بزرگ او، اعاده ی روح عزت به مسلمین بود. این گونه نبود که اسلام صرفاً در بحثها و تحلیلها و دانشگاهها و صحن جامعه و زندگی مردم مطرح شود؛ بلکه بر اثر نهضت امام ما، مسلمانها در همه جای عالم احساس عزت کردند.

یک نفر مسلمان از کشوری بزرگ که مسلمین در آن در اقلیت قرار دارند، به من می گفت: قبل از انقلاب اسلامی، مسلمان بودن خود را هرگز اظهار نمی کردیم. طبق فرهنگ آن کشور، همه اسم محلی داشتند، و هرچند خانواده های مسلمان روی بچه های خود اسم اسلامی می گذاشتند، اما جرأت نمی کردند آن اسم را اظهار کنند و از بیان آن خجالت می کشیدند! اما بعد از انقلاب شما، مردم ما با افتخار اسم اسلامی خود را می گویند، و اگر از آنها بپرسند که شما چه کسی هستید، اول آن اسم اسلامی را با افتخار بر زبان می آورند.

بنابراین، با کار بزرگی که امام(ره) انجام داد، مسلمانها در همه جای دنیا احساس عزت می کنند و به مسلمانی و اسلام خود می بالند.

سومین کار بزرگ او این بود که به مسلمانها احساس درک امت اسلامی داد. قبل از این، مسلمانها در هر جای دنیا که بودند، چیزی به نام امت اسلامی برایشان مطرح نبود و یا اصلاً جدی تلقی نمی شد. امروز همه ی مسلمانها در اقصای آسیا تا قلب آفریقا و تمام خاورمیانه و در اروپا و امریکا، احساس می کنند که جزو یک جامعه ی جهانی بزرگ به نام امت اسلامی هستند. امام احساس شعور نسبت به امت اسلامی را ایجاد کرد، که بزرگترین حربه برای دفاع از جوامع اسلامی در مقابل استکبار است.

چهارمین کار بزرگ او، ازاله ی یکی از مرتجع ترین و پلیدترین و وابسته ترین رژیمهای منطقه و جهان بود. ازاله ی حکومت پادشاهی در ایران، یکی از بزرگترین کارهایی بود که کسی می توانست آن را تصور کند. ایران مهمترین دژ استعمار در منطقه ی خلیج فارس و خاورمیانه بود. این دژ، به دست امام ما در هم فرو ریخته شد.

کار پنجم او، ایجاد حکومتی بر مبنای اسلام بود؛ چیزی که به ذهن مسلمانها و غیرمسلمانها خطور نمی کرد، و خواب خوشی بود که مسلمانهای ساده لوح هم هرگز آن را با خود تصور نمی کردند و نمی دیدند. امام(ره) در حد یک معجزه، به این خیال افسانه آمیز لباس واقعیت پوشاند.

کار ششم او، ایجاد نهضت اسلامی در عالم بود. قبل از انقلاب اسلامی، در بسیاری از کشورها و از جمله کشورهای اسلامی، گروهها و جوانها و ناراضیها و آزادی طلبها، با ایدئولوژیهای چپ وارد میدان می شدند؛ اما بعد از انقلاب اسلامی، پایه و مبنای حرکتها و نهضتهای آزادیبخش، اسلام شد. امروز در هر نقطه یی از دنیای وسیع اسلام که جمعیت یا گروهی به انگیزه ی آزادیخواهی و ضدیت با استکبار حرکت می کنند، مبنا و قاعده ی کار و امید و رکنشان، تفکر اسلامی است.

هفتمین کار بزرگ او، نگرشی جدید در فقه شیعه بود. فقاهت ما پایه های بسیار مستحکمی داشته و دارد. فقاهت شیعه، یکی از محکمترین فقاهتها و متکی به قواعد و اصول و مبانی بسیار مستحکمی است. امام عزیزمان این فقه مستحکم را در گستره یی وسیع و با نگرشی جهانی و حکومتی مورد توجه قرار داد و ابعادی از فقه را برای ما روشن کرد که قبل از آن روشن نبود.

کار هشتم او، ابطال باورهای غلط در باب اخلاق فردی حکام بود. در دنیا پذیرفته شده است که کسانی که در رأس اجتماعات قرار می گیرند، اخلاق فردی خاصی داشته باشند! تکبر ورزیدن، برخوردار بودن از زندگی راحت و مسرفانه، تجمل گرایی، خودرأیی و خودخواهی و امثال اینها، چیزهایی است که مردم دنیا قبول کردند که کسانی که در رأس حکومتها قرار می گیرند، این اخلاق را داشته باشند. حتّی در کشورهای انقلابی، انقلابیونی که تا دیروز زیر چادرها زندگی می کردند و در دخمه ها مخفی می شدند، به مجرد این که به حکومت می رسند، وضع زندگیشان عوض می شود و اخلاق حکومتیشان تغییر می کند و همان وضعیتی را به خود می گیرند که بقیه ی سلاطین و رؤسای عالم داشتند! ما از نزدیک چنین چیزی را دیده ایم؛ برای مردم هم مایه ی تعجب نیست.

امام ما این باور غلط را عوض کرد و نشان داد که رهبر محبوب و معشوق یک ملت و دیگر مسلمانان عالم، می تواند زندگی زاهدانه ای داشته باشد و به جای کاخهای مجلل، در یک حسینیه از دیدارکنندگان پذیرایی کند و با لباس و زبان و اخلاق انبیا با مردم برخورد کند.

اگر دلهای حکام و زمامداران به نور معرفت و حقیقت روشن شده باشد، تجمل و تشریفات و اسراف و برخورداریهای زیاد و خودرأیی و تکبر و استکبار، جزو لوازم حتمی زمامداری آنها محسوب نمی شود. از معجزات بزرگ آن بزرگوار این بود که هم در زندگی خود و هم در آن دستگاهی که به وجود آورده بود، نور معرفت و حقیقت تجلی یافته بود.

کار نهم او، احیای روحیه ی غرور و خودباوری در ملت ایران بود. برادران عزیز! حکومتهای استبدادی و فردی، سالهای متمادی ملت ما را به صورت ملتی ضعیف و مستضعف و توسری خور در آورده بودند؛ ملتی که از استعداد جوشان و خصلتهای جمعی فوق العاده ممتاز برخوردار است و در طول تاریخ بعد از اسلام، این همه افتخارات علمی و سیاسی دارد.

قدرتهای خارجی – مدتی انگلیسیها و مدتی هم روسها و دیگر دولتهای اروپایی، و پس از آن امریکاییها – ملت ما را تحقیر کرده بودند. ملت ما هم باور کرده بود که قابلیت و لیاقت کارهای بزرگ را ندارد، سازندگی از او بر نمی آید، ابتکار از او ساخته نیست و دیگران باید بر او آقایی کنند و به او زور بگویند! بنابراین، روح غرور و افتخار ملی را در ملت ما کشته بودند؛ ولی امام عزیز ما، روح غرور و افتخار ملی را در ملت ایران بیدار و زنده کردند.

در همان حال که ملت ما از احساسات و نخوتهای بیجای ناسیونالیستی – که استکبار عامل آن، و رژیم منحوس پهلوی مروجش بود – مبرا هستند، اما احساس عزت و قدرت می کنند. امروز ملت ما از دست به دست هم دادن و توطئه ی مشترک شرق و غرب و ارتجاع نمی ترسند و احساس ضعف هم نمی کنند. جوانهای ما احساس می کنند که خودشان می توانند کشورشان را بسازند. مردم ما احساس می کنند که قدرت و توان آن را دارند که در مقابل تحمیلها و زورگوییهای شرق و غرب بایستند. این روح عزت و خودباوری و غرور ملی و افتخارات حقیقی و اصیل را امام(ره) در ملت ما زنده کرد.

و بالاخره دهمین کار بزرگ او، اثبات این نکته بود که «نه شرقی و نه غربی»، یک اصل عملی و ممکن است. دیگران خیال می کردند که یا باید به شرق متکی بود و یا به غرب، یا باید نان این قدرت را خورد و ستایشش کرد و یا آن قدرت را! فکر نمی کردند که یک ملت بتواند هم به شرق و هم به غرب «نه» بگوید و بایستد و بماند و خود را روزبه روز ریشه دارتر کند؛ اما امام(ره) این نکته را ثابت کرد.

————————————————————————————

باز هم این ملّت نجیب… 

ضرب المثل یا سخنی حکیمانه‌ای در ذهنم هست، با این مضمون:

«من و برادرم متحدیم در برابر پسرعموها و با پسرعموها متحدیم علیه هر دشمنی!»

مصداق عینی این ضرب‌المثل را همه ما حداقل در دوران ۳۷ ساله عمر انقلاب اسلامی به چشم دیده و یا شنیده‌ایم. دوران پیروزی پرتلاطم انقلاب، روزهای ترور، هشت سال دوران دفاع مقدس، تهدیدهای نظامی و تحریم‌های طولانی مدت اقتصادی و… نمونه‌هایی هستند که ملت نجیب و سرافراز ایران با جان و دل این مشکلات را لمس کرده، اما در سایه اتحاد، حضور در صحنه و از جان گذشتگی، کمر همت خم نکرده و چون کوه، استوار ایستاده و از امتحانات سخت روزگار، سربلند بیرون آمده و نظام اسلامی نیز به برکت این حضور و اتحاد، همواره گردنه‌های سخت سیاست، اقتصاد و… را علیرغم همه توطئه‌ها و کارشکنی‌ها و دشمنی‌های آشکار و پنهان، سرافراز و سربلند پشت سر نهاده است و در حقیقت به پشتوانه ملتی بزرگ، در جهان پرشروشور پُز داده و در برابر هجمه‌های سنگین دشمنان رجز خوانی کرده است!

شاهد مثالِ پشت گرمی حکومت به پشتوانه ملّت، حضور همیشه ملت در صحنه‌های مختلف سیاسی، راهپیمائی‌های سالانه جشن پیروزی انقلاب، بخصوص حضور در پای صندوق‌های رأی می‌باشد. به گونه‌ای که برخی بر این عقیده هستند که حکومت معمولاً زمان یاد این ملت غیور می‌افتد که نیاز به حضور حماسی و دشمن شکن آنها در راهپیمائی‌ها و یا در پای صندوق‌های رأی باشد! شاید نظر این گروه از هموطنان عزیز ما خیلی هم ناصواب نباشد، چرا که صاحبان اصلی این انقلاب که با خون دل برای پیروزی آن کوشیده و در حراست و پاسداری آن جان و دل و دیده نثار کرده‌اند، در کشاکش قدرت و دعواهای جناحی و سیاسی، فراموش می‌شوند تا سردمداران جناح‌ها و گروه‌های سیاسی، گاهی عدم موفقیت و یا بی‌کفایتی خود در اداره امور و خدمت به مردم را به گردن گروه مقابل و یا به دامن استکبار جهانی بیندازند!

دوام و بقای هر حکومت، با هر مرام و مسلکی متکی به پشتوانه عظیم مردمی است، بخصوص در نظام جمهوری اسلامی که حکومت فراهم آمده از تلاش طاقت فرسای همین مردم و بقای حکومت هم مستظهر به پشتیبانی این ملت بزرگ است. این ملت بزرگ، برای دوام و بقای این حکومت مردمی، از هیچ فداکاری دریغ نکرده است. اگر نظام، حضور حماسی مردم در صحنه‌های مختلف را نشانه‌ای از وفاداری ملت به اصل نظام می‌داند و این حضورهای پرشمار دوران سی و هفت ساله انقلاب را پشتوانه‌ای برای عرض اندام سردمداران حکومت در عرصه‌های سیاسی و… قلمداد می‌کند، باید پاسخ این وفاداری و فداکاری را با اقدامات متقابل، با فراهم آوردن خواسته‌های برحق و در خور شأن این ملت، برای برخورداری از یک زندگی در خور و شایسته بدهد.

این ملت فقط برای خلق حماسه خلق نشده است، هر چند همیشه بر این عهد پای‌بند بوده است، اما متقابلاً منتظر خلق اندک حماسه‌ای نیز از طرف مسئولان نظام و دولتمردان و سیاستمداران است تا در کنار خلق حماسه و حماسه‌ها، زندگی آبرومندانه‌ای را هم برای خانواده‌اش فراهم کند، شرمنده بیکاری چندین جوان تحصیلکرده و یا دانشگاه نرفته خود نباشد، شاهد خبرهای خوش و ناخوش اختلاس، رشوه، پارتی، زدوبندهای سیاسی و یا شانه خالی کردن از مأموریت‌ها و مسئولیت‌های بر زمین مانده مسئولان نباشد و…

عموم ملت ما در مواجهه با گردنه‌ها و پیچ‌های سخت پیش روی انقلاب، علیرغم مشاهده بی‌مهری‌ها و عدم توجه‌ها به او، وقتی پای اسلام و منافع ملی و میهنی در میان بوده، فارغ از هر حزب و گروه و دسته، پای همت و گام وحدت به پیش نهاده و با حضور در عرصه‌های عرض اندام، دوستان را سربلند و دشمنان را مأیوس کرده است. بی‌مهری‌های عمدی و غیرعمدی مسئولان را فراموش و اختلاف سلیقه‌ها را به کنار گذاشته و جام وحدت بر دست، برای سربلندی کشور و ملت گام‌های استوار برداشته است.

پای صندوق‌های رأی، یکی از میدان‌های عرضه و ظهور قدرت مردمی است که همواره بر مشارکت حداکثری مردم، برای نمایش بلوغ سیاسی و اجتماعی مردم در هر کشوری بر آن تأکید می‌شود و از این نظر، شاید کشور ما از معدود کشورهایی باشد که بیشترین تجربه حضور برای انتخابات در ادوار مختلف را تجربه کرده و همواره هم از این آزمایش سربلند بیرون آمده و عموماً با حضور پررنگ مردم، قدرت سیاسی نظام را در عرصه بین‌المللی بهبود بخشیده و زمانی نیز به قول سیاسیون، قدرت چانه زنی مسئولان را در این حوزه به رخ رقبای سیاسی کشیده است.

هفتم اسفندماه هم یکی از آن روزهاست. دو رویداد هم و دو انتخاب هم در انتظار حضور حماسی شما حماسه آفرینان است. هر چند در این کشور پهناور حدود هفتاد و پنج میلیون نفری که بالای ۵۰ میلیون نفر آن واجدین شرایط رأی دادن هستند، با سلایق، فرق و قومیت‌های مختلف زندگی می‌کنند و گاهی نیز اختلاف عقیده و سلیقه در مسائل مختلف دارند، اما وقتی پای مصالح ملی، دینی و میهنی در میان است، برادران و پسرعموهای متحد و  منسجمی می‌شوند، در مقابل دشمنی واحد، که اگر در خوشبینانه‌ترین حالت فرض کنیم چنین دشمن فرضی وجود خارجی ندارد، که وجود دارد، با خیل بدخواهانی که می‌دانیم چشم دیدن اقتدار و بزرگی ملت ما در منطقه را ندارند.

آنچه اکنون اهمیت حضور ما در انتخابات هفتم اسفند مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرنگان رهبری را دو چندان می‌کند، جهان پرآشوب و پرتلاطم پیرامونی و اوضاع نابسامان کشورهای همسایه ماست که با حضور و یا تحریک برخی از کشورهای منطقه و کشورهایی که منافع خود را در ناامنی منطقه می‌دانند، به انبار باروت تبدیل شده است. در نگاه به این اوضاع نا بسامان و ناامنی‌هایی که دامنگیر همسایه‌های نجیب و یا نانجیب ماست، برای استمرار امنیت قابل تحسینی که در کشور ما حکمفرماست، عقل سلیم اقتضا می‌کند که در این اوضاع همه شور و همه شر، همه دلخوریهایمان را از هم، از سیاستمداران، از دولتمردان و حتی به قول رهبر معظم انقلاب، از رهبری و نظام کنار بگذاریم و با حضور در پای صندوق‌های رأی، ضمن ادای حق و تکلیف، قدرت سیاسی خود را برای حصول هر چه بیشتر امنیت در داخل کشور و مرزهای جغرافیائی، به نمایش بگذاریم ومتعاقب آن، قدرت دیپلماسی کشورمان را برای رسیدن به آسایش و امنیت،

دو چندان کنیم. ان شاءا…

=========================

وعده همه ما؛با هر گرایش وسلیقه سیاسی،وبرای انتخاب افراد اصلح،جمعه

۷اسفند،پای صندوق های رای

=========================

منبع:جوانان امروز(روزنامه اطلاعات)/سخن مدیر مسئول/ محمد ولی سهرابی اسمرود

=========================

———————————————

محمد ولی سهرابی اسمرود

—————————--
«بهمن» نامی آشنا برای ملت ایران و تمامی جهانیان است، «بهمن» نامی است از نامهای بهار انقلاب که سرنوشت ظلمانی ملتی خداجو در این ماه به سوی نور رهنمون شده است. همانگونه که نام انقلاب اسلامی در سراسر جهان بی‌نام خمینی(ره) شناخته شده نیست، تاریخ پرفراز و نشیب انقلاب اسلامی ما نیز بی‌نام «بهمن» جلوه‌ای ندارد. «بهمن» ماه به بار نشستن تلاشهای ملتی است خستگی ناپذیر که سالها به قیام ایستاد و فریاد آزادی و استقلال سر داد.
«بهمن» نخستین روز تولد و بعثت مجدد انسان‌های پاکباخته و جان برکف و در یک کلام تاریخ مجسم انقلاب اسلامی است. از خرداد۴۲ تا بهمن ۵۷ «بهمن»، یادآور مردانگی، حمیت و فداکاری و استقامت ملت سرافرازی است که طنین فریاد رسا و خشم مقدسشان طومار ظلم و جور را پیچید تا در خویشتن خویش هویت و استقلال را تجربه کند.
به راستی چه باشکوه و پرخاطره بود حماسة حضور ملتی که با دستهایی خالی و با حنجره‌هایی پر از فریاد و خشم و قدمهایی استوار بر سنگفرش خیابان‌ها به قیام ایستادند و تن نحیف حکومتی جبّار را به لرزه در آوردند و سکوت شب را در هم شکستند و در انتظار فجر، لیالی عشر را به صبح پیروزی پیوند زدند.
«بهمن» ماه اتحاد است. ماهی است که «من» و «تو» «ما» شدیم، از خود گسیستم و به هم پیوستیم و صلای استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی را سردادیم. صلایی که افول دیو سیرتان را رقم زد و حضور فرشتگان را فریاد. مگر نه این است که ملّت ما با همین شعار حدیث خویش را در گوش تاریخ نجوا کرد و باد، پیغام رهائی را تا خورشید برد و در سراسر گیتی پراکند تا سرمشقی باشد برای تمامی آزادگان و ستمدیدگان جهان که کیان هویت خویش را از تعرض متعرضان پاس دارند و همچون طوفانی سهمگین پایگاه کفر و ستم را با هیمنة حضورشان بشکنند.
«بهمن»روایت تاریخی است که ملت ما چون دریا بر آشفت و چونان موجی روان برخاست و در راه شرف ترک دل و دیده و سر نمود و به تیر بلا سینه سپر کرد و خورشید وار بر شب دیجور، پیروز شد.
«بهمن» ماه حماسه، شهادت و جانبازی است. یادآور رشادت دلیر مردانی است که خونشان استمرار خط سرخی شد تا ایثار به پای آنها زانو زند و استقامت به خوناب عشق آنها تعظیم کند. خون شهیدان بهمن جاوید و در دیده‌ها نشست و عزمها را جزمتر کرد و فرش خونین قیام را گسترد، خط خونی که جاری زمان شد و طومار پیچ فرعونیان!
«بهمن» ماهی است که یکی از بزرگترین رویدادهای تاریخی معاصر در این ماه رقم خورد و به دنبال خشم مقدس ملت مسلمان ایران، یکی از قدرتمندترین رژیمهای سلطنتی جهان که ابر قدرتی چون آمریکا از آن حمایت و پشتیبانی می‌کرد، سرنگون شد.
از ویژگی‌های بارز انقلاب اسلامی که در سایر انقلاب‌های جهان وجود نداشته و یا کمرنگ‌تر جلوه‌گر بوده است، نخست رهبری مدبرانه و الهی حضرت امام رضوان‌الله تعالی علیه و دیگر اتحاد و یکپارچگی همه گروه‌ها و طبقات اجتماعی، در بسیج علیه رژیم طاغوت و حضور همه جانبه در تمام صحنه‌های سیاسی و اجتماعی بوده است. همین ویژگی برجسته باعث شد تا انقلاب به طور یکسان در میان تمام اقشار مردم مقبولیتی عام یابد و به تبع آن، همه خود را در امر صیانت و حراست از انقلاب و ارزشهای والای آن سهیم دانستند و این همبستگی و اتحاد بود که انقلاب اسلامی را با وجود تمام توطئه‌های دشمنان به سوی ساحل امن و نجات رساند تا ما اینک شاهد۳۷زمستان بهاری باشیم که با انقلاب و مردم انقلابی این مرز و بوم سپری شد.
به راستی ملت ما چه روزهای سخت اما شیرینی را در این دوران ۳۷ ساله سپری کرد. روزهایی که زمستان سرد و یخ زده با دلهای گرم و قلب‌های مملو از عشق به خدمت به همنوعان به بهاری دلنشین مبدل می‌شد. روزهایی که حتی توپ و تانک دشمن نیز با مشت‌های گره کرده ملت به پا خاسته یارای مقابله نداشت. روزهایی که ندای «هل من ناصر ینصرنی» را خیل عظیم ملّت پاسخ مثبت می‌داد، روزهایی که مردم انقلابی با تمام وجود، جان شیرین خود را در گرو انقلاب نهاده بودند و ایران یکپارچه شور وحماسه و عشق و ایثار بود.
همه این عوامل در مجموعه انقلاب اسلامی باعث شد که طاغوت برخوردار از پشتیبانی تمامی استکبار، در برابر اراده پولادین ملت سرتعظیم فرود آورد و بار دیگر ملت سرافراز ایران به برکت رهبری پیامبر گونه امام راحل، نَفِسِ سرکوب شده و عزت منکوب شده خویش را بازیافت و درخت بی‌بار نومیدی مردم در پرتو رشادت، میوة امیّد و پیروزی و ظفر داد.
در آغاز سی و هفتمین بهار پیروزی، بار دیگر زنگ خاطره‌های دوران انقلاب به صدا در خواهد آمد و ملت بزرگ ایران با ابراز خشم مقدس دیرینه خویش نسبت به دشمنان اسلام و انقلاب اسلامی، شعور و شعار را در هم خواهند آمیخت و تکبیر رسایشان در روز پیروزی انقلاب، در کوی و برزن سراسر کشور طنین انداز خواهد شد تا پیامی باشد برای تمامی دشمنان و بدخواهانی که دل به نابودی ما و یا کم‌رنگی حضور مردم در صحنه‌های سیاسی و اجتماعی دوخته‌اند.
حضور حماسی در راهپیمایی سی ‌و هفتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی و نیز حضور در پای صندوق‌های رأی هفتم اسفند ماه، همزمان با موفقیت‌های دولت تدبیر و امید، مکمل حضورهای بی‌شمار این ملت همیشه در صحنه خواهد بود تا در پرتو عنایت حق و تدبیر رهبری، باعث اقتدار نظام جمهوری اسلامی ایران در سراسر گیتی باشد، ان‌شاء الله.

=========================================

-به نقل از روزنامه اطلاعات/چهار شنبه/۲۱بهمن ماه ۱۳۹۴

از “رستاخیز” شاه تا “رستاخیز “ملت

محمد ولی سهرابی اسمرود

—————————————–

رستاخیز را به «جنبش» و «به پا خاستن» هم معنی کرده اند

اما این واژه در دو مقطع زمانی، دو مفهوم خاص برای ایرانیها،

در نیم قرن اخیر داشته است. یک «رستاخیز»، حزب سیاسییی

بود که محمدرضا شاه پهلوی با تمام توان و گاه با تهدید و تطمیع،

همه ایرانیان را به عضویت آن فراخوانده بود و دیگر، آن که ملت

مبارز ایران در ســـال ۱۳۵۷، به رهبری بزرگمردی شجاع، با

عضویت ۹۸ درصدی خود «رستاخیز» عظیم قرن را رقم زدند.

مرحوم دکتر محمدابراهیم باســـتانی پاریزی در کتاب

فرمانفرمای عالم» به یک واقعه عبرت آموز تاریخی و حزبی

اشـــاره دارد که بی ارتباط با موضوع این نوشته و حال و هوای

ماه بهمن و دهه فجر و ســـالگرد خاطره انگیز ۲۲ بهمن سال

۱۳۵۷نیست.

دکتر باستانی با اشاره به ماجرای ترور نافرجام شاه در کاخ

مرمر و حوادثی که منجر به آزادی سه جوان دخیل آن حادثه ـ از

جمله پرویز نیک خواه ـ شد، می نویسد:

«…. پرویز محکوم به اعدام بود ـ که خودش هم یک بار به

وسیله ای، از مقاله من تشکر کرده بود و در واقع، حیات (مجدد))

خود را مدیون آن مقاله من قلمداد کرده بود. او [نیکخواه] خیلی

زود از زندان آزاد شـــد و مراحل ترقی را پیمود و مشیر و مشار

شد و در تلویزیون و رادیو همه کاره شد و تئوری حزب واحد

“رســـتاخیز» را پیاده کرد. او نخست عضو حزب توده بوده و با

سابقه تشکیلاتی که داشـــت، توانسته بود کاری کند که حزب

رستاخیز، یک شبه ره صد ساله را بپیماید.

و این، همان تشکیلاتی بود که شاه وقت (محمدرضا) در

سخنرانی بی وقت غیر دور اندیشانه خود درباره لزوم وجودی آن

(حزب رستاخیز) گفت: «… کسی که وارد این تشکیلات سیاسی

نشود و مؤمن به این سه اصلی که من گفتم نباشد، دو راه برایش

وجود دارد: یا یک فردی است متعلق به یک تشکیلات غیرقانونی،

یعنی به اصطلاح خودمان توده ای، یعنی باز به اصطلاح خودمان

و با قدرت اثبات: بی وطن، او جایش یا در زندان ایران است، یا

اگر بخواهد، فردا با کمال میل، بدون اخذ عوارض، گذرنامه در

دستش می گذاریم و به هر جایی که دلش میخواهد، برود، چون

ایرانی که نیست…!».

مرحوم استاد باستانی پاریزی، پس از نقل این

سخنرانی شاه، می نویسد:

«تقریباهمه وزیران و رؤسای ادارات،

از جمله رئیس دانشـــگاه تهران اعلام کردند که تمام کارمندان

زیردست آنها عضو حزب رستاخیز شده اند، و هیچکس هم این

حرف را تکذیب نکرد. در واقع همه به اصول کار ـ که نوشتن

اسامی، طبق ردیف در یک دفتر در هر اداره بود ـ با این سکوت،

اعتراض کردند. تنها یک تن در تمام ایران تقاضا کرد که پاسپورت

مرا بدهید، و دادند و سپس اعلام داشتند که او دیوانه بوده است!

اما به عقیده من (استاد باستانی مرحوم) در این میان، یک نفر بود

که عضو حزب «رستاخیز» نشد، و او خود شخص شاه بود، و

بالنتیجه بر طبق همان حرف خودش، ملت ایران گذرنامه دستش

گذاشت (۲۶ دی ۱۳۵۷) بدون اخذ حق عوارض!. مولانا هفتصد

سال پیش گفته:

وانمایـــم راز رســـتاخیز را

نقـــد را و نقـــد قلـــب آمیـــز را

واگشـــایم عفـــت ســـوارخ نفـــاق

در ضیـــاء مـــاه بـــی َخســـف ُمو حاق

وقتی سخنرانی شـــاه را با سخنرانی حضرت امام خمینی

در سال ۱۳۴۲ و در اوج اقتدار نظام شاهنشاهی، مقایسه می کردم

که بی پروا، خطاب به شاه نهیب می زدند که:

«… آقا! من به شما

نصیحت می کنم، ای آقای شاه! ای جناب شاه! من به تو نصیحت

می کنم، دست بردار از این کارها…، آقا! اغفال دارند می کنند تو

را، من میل ندارم که یک روز اگر بخواهند تو بروی، همه شکر

کنند…، اینقدر با ملت بازی نکن، اگر دیکته می دهند دست تو و

می گویند بخوان، در اطرافش فکر کن؛ چرا بی خود، بدون تفکر،

این حرفها را میزنی؟..>>

ناخودآگاه، یاد دو رستاخیز می افتم؛ رستاخیز فرمایشی شاه

که به قول خودشـــان، جز یک دیوانه(!) همه عضوش بودند و

رستاخیز بزرگی که این ملت در ۲۲ بهمن سال ۱۳۵۷ به پا کردند.

هر دو «رستاخیز» اند، اما این کجا و آن کجا؟!

سی وهفت سالگی رستاخیز ملت بزرگ ایران همین روز جشن

گرفته شـــد. خلق کنندگان این رستاخیز در دوران ۳۶

ساله انقلاب اســـلامی، در روزهای سخت، وفاداری خود را در

صحنه های مختلف دفاع از نظام به نمایش گذاشـــته اند و یکی

از میدانهای نمایش قدرت و اقتدار، حضور در جشن سالگرد

انقلاب، در راهپیمایی بزرگ ۲۲ بهمن اســـت که تکمیل کننده

همان رستاخیز ۲۲ بهمن سال ۵۷ است.

آنچه در این ۳۶ ســـال انقلاب اسلامی، وظیفه و رسالت

ملت بوده، به خوبی ادا شده و حجت بر حکومت و دولتمردان

و مسئولان نظام تمام شده است. اینک نوبت آنهاست تا بیش از

پیش دغدغه ها و مشکلات ریز و درشت برپا دارندگان رستاخیز

بزرگ ملت را پاسخگو باشـــند تا آنها در گرداب سختیها و

گرفتاریهای زندگی، که کم هم نیستند، غرق نشوند.

=============

به نقل از روزنامه اطلاعات،۲۱ بهمن ماه ۱۳۹۳