:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

محمد ولی سهرابی اسمرود

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
چندی پیش انجمن اسلامی دانشکدة اقتصاد دانشگاه تهران، میزبان کارشناسان حوزه‌های مختلف بود تا در نشست «بررسی ابعاد اقتصادی خدمت سربازی» جایگزینی سرباز حرفه‌ای به جای سربازی اجباری را موردبحث و بررسی قرار دهند. البته از عجایب این نشست حضور صاحبنظران حوزه اقتصادی و عدم حضور حتی یک نماینده از حوزة نظام وظیفه بوده است!
قبل از ورود به بحث سربازی، بی‌مناسبت نیست خاطره‌ای از دهة هفتاد نقل کنم. در دوران مسئولیتم در مجلة اطلاعات علمی، جوانی تحصیل‌کرده در مقطع کارشناسی ارشد، رشتة برق و الکترونیک و دانش‌آموخته برتر یکی از دانشگاه‌های معتبر داخلی که اتفاقاً حائز رتبه‌ای هم در یک جشنواره علمی شده بود، به دفتر مجله آمده بود، برای یک گفتگو من هم به اتفاق خبرنگار مجله، پای صحبت‌های ایشان نشستم، می‌گفت فعلاً سربازم؛ از روزگار گله داشت، از دوران سربازی هم گله‌مند بود. می‌گفت پس از دوران آموزش، ماه‌هاست در یکی از پادگان‌های نظامی و در آشپزخانة پادگان مسئولیت مهمی را برعهده‌ام گذاشته‌اند! وظیفه‌ام این است در صف غذای سربازان، مراقب باشم تا خدای نکرده، سرباز گرسنه‌ای هوس نکند در بی‌غفلتی مسئولین آشپزخانه و من؛ دو بار غذا بگیرد!
مهندس برق و الکترونیک می‌گفت بارها به مسئولین مربوطه مراجعه کرده و اعلام آمادگی کرده بودم که تا جایی که مقدور است، در حوزة تحصیلات دانشگاهی خودم کاری را به من واگذار کنند تا منشاء خدمتی برای جامعه و کشورم باشم، امّا تلاشهایم نتیجه‌بخش نبود و ناچارم دو سال دوران سربازی‌ام را با همین مسئولیت سنگین و خطیر به پایان برسانم!
کم نبوده و نیستند جوانانی که با وجود داشتن تحصیلات عالی خوب یا صاحب‌نظربودن در حرفه و کار فنی، در نبود برنامه‌ای مدون برای استفاده بهینه از دو سال طلائی دوران جوانیِ جوانانِ مشمولِ سربازی، عمر و وقت گرانمایه را در حالی گذرانده‌اند که نه تنها بر اندوختة آن‌ها اضافه نشده، هزینه‌های سنگینی را نیز بر کشور تحمیل کرده‌اند.
اینکه از سربازی به عنوان «دوران مقدس» نام برده می‌شود، همة ما اتفاق نظر داریم و بر این نکته واقفیم که وجود نیروهای نظامی پرتوان و پرقدرت، با سربازان توانا و آماده، لازمة اقتدار نظامی هر کشوری است و سربازی رفتن هم وظیفه‌ای تعریف‌شده برای جوانان هر ملک و مملکتی، امّا بهره‌گیری از این نیروهای پرشورِ جوان در دو سالِ دورانِ سربازی، حرف‌های نگفته و نشنیده فراوانی دارد که از دوران تصویب، خدمت اجباری سربازی در سال ۱۳۰۴ تکنون حل نشده باقی مانده است.

استفاده هدفمند، برنامه‌ریزی شده و اصولی از نیروی جوانی خیل عظیمی از جوانان کشور در دوران سربازی، مقوله‌ای است بس مهم تا مسئولین کشوری و لشکری با بسیج همة امکانات، افکار و توانائی خود، از این لشکر آماده به کار، در دوران خدمت سربازی آنچنان بهره گیرند تا هم خاطرة خوش دوران خدمت در محافل و مجالس نقل و نُقل همگان شود و هم کشور از این سرمایه‌های عظیم برای حل برخی از مشکلات موجود جامعه بهره برگیرد.
لازمه رسیدن به این مقصد و مقصود، در این است که مسئولین امر، با سود بردن از همة توان کارشناسی و مشاوره مشاوران خبره در حوزه‌های مختلف، برای دو سال دوران سربازی جوانان، برنامه و هدف داشته باشند. دو سال دوران سربازی، بهار زندگی هر جوانی است که اگر بی‌برنامه، بیهوده و بی‌هدف سپری شود، بخشی از زندگی جوان سرباز را در آینده هم تحت تأثیر قرار خواهد داد. لزوم برنامه‌ریزی برای جایگزینی سربازی حرفه‌ای به جای سربازی اجباری، یعنی بهره بردن از توان علمی و فنی هر جوان، مقدمه‌ای است برای هدفمند کردن این دوران طلایی جوانی. اگر غیر از این باشد، شعار «سربازی، دوران ساختنِ مرد از جوانان خام روزگار است» شعاری بیش نخواهد بود و این دوران، نه تنها مردساز جلوه نخواهد کرد، بلکه گاهی با سرخوردگی‌هایی که در این دوران بر جوانان رُخ می‌نماید، برخی را در پنجة بی‌رحم روزگار اسیر خواهد کرد، مثل قصة جوان مطلع این نوشته که یک سال پس از آن ماجرا خبردار شدم، سرانجام از مرزهای قاچاق زمینی، پس از تحمل رنج‌های فراوان، وارد یکی از کشورهای اروپائی شده و رحل اقامت گزیده است!
سربازگیری و سربازی رفتن، خصوصاً در کشوری مانند ایران که همیشه روزگار، مورد طمع و گاهی تاخت و تاز بیگانگان بوده و هست، امری است لازم و وظیفه‌ای است ملی و میهنی تا با آمادگی لازم دفاعی، چون دوران دفاع هشت ساله، فرصت هرگونه تجاوزی را به کشور دفع کنیم، اما در دوران صلح و آرامش نیز باید برای ۲ سال خدمت جوانان این مرز و بوم فکر اساسی و کارشناسی کرد تا عزم و توان باالقوه قشر بزگی از نیروی جوان را به سمت و سوی سازندگی، تولید، پیشرفت و تعالی جامعه سوق داد که نیروی جوانی سرمایه‌ای است مشکل‌گشا، با این شرط که ما برنامه‌ای برای استفاده از این سرمایه‌های ناتمام را در جامعه، خصوصاً در دوران خدمت نظام وظیفه داشته باشیم. به امید آن روز.

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

سخن مدیر مسئول/جوانان امروز/دی ماه ۹۴

اشاره:۲۲ فروردین،سی وسومین سالگرد شهادت شهید

سرفراز -شهید صیقت الله سهرابی اسمرود است. شهیدی

که در اخلاق،رفتار وکردار نمونه بود و در درس وتحصیل هم

همیشه پیشتاز و شاگرد اول.به یاد او ،شهید محرم اسدیان وشهید

نجف اللهیاری،خاطره ای از آقای قدیر غنی زاده_از همکلاسیها

وهمرزمان شهید سهرابی را به اتفاق می خوانیم.

==================================

بسمه تعالی

سوی دیار عاشقان

—————————————-

نویسنده: سید قدیر غنی زاده/۸/۷/۱۳۹۳

—————————————

اوایل مهر ۱۳۹۳ بود که رحلت باسعادت-مرحوم حاج گلعلی سهرابی- پدر شهید صیقت الله سهرابی را شنیدم. تا امروز که تنبلی مانع از مسطور نمودن لحظات اعزام به جبهه شهید سهرابی بود. این رحلت ما را برآن داشت که این نوشته را تهیه و به روح بزرگ شهید صیقت الله سهرابی و پدر سعید او تقدیم کنم.

سال ۱۳۶۰ بود، اوج درگیری نظام جمهوری اسلامی با غرب وشرق و عوامل داخلی آنها، تابستان همان سال با سختی تمام که موجودیت نظام را تهدید می کرد، گذشت. سال تحصیلی ۶۰ – ۶۱ آغاز شده بود و من باید به دبیرستان می رفتم یعنی اول نظری. برای ممانعت از ورود تروریستهای منافق و عوامل صدام به مدارس گروه هایی بنام تامین مدارس تشکیل شد. تمام دانش آموزان هنگام ورود به مدرسه بازرسی بدنی می شدند. وارد مدسه ای شدیم که تازه اسمش تغییر یافته و دبیرستان شهید مظلوم دکتر بهشتی نام گرفته بود. دکتر بهشتی هفتم تیر همان سال به شهادت رسیده بود. وارد دبیرستان شدیم. بعد از مراسم صبحگاه به کلاس خود در طبقه دوم رفتیم.

در اولین روز کلاس، من در صندلی دوم از ردیف چهارم جای گرفتم. مقابل من یعنی در ریف سوم فردی بنام صیقت الله سهرابی می نشست. کم کم معلوم شد ایشان شاگرد اول کلاس در رشته علوم انسانی شده است. روزها به آرامی می گذشت. کم کم با ایشان رفیق شده بودم. با هم در انجمن اسلامی وارد شدیم. از عناصر تامین مدرسه بودیم. صیقت ؛صبور، با ادب، زرنگ و متین و باوقار بود، نه تنها من، بلکه همه اورا دوست داشتند.

 هرچه روزها می گذشت، فعالیت من در بسیج بیشتر می شد. در اواخر سال ۱۳۶۰ در بسیج نیز رفیق و هم سنگر شدیم. شبها با هم در بسیج به نگهبانی می پرداختیم. من سه ماه آخر سال دیگر به مدرسه نمی رفتم چرا که خیلی از کارهای بسیج را که در آن زمان جدا از سپاه، ولی زیر نظر آن بود، به عهده گرفته بودم. سردار طالب نباتی_ مسول بسیج بود. روزی به دوستان مدرسه خبر دادم در ۱۳ فروردین اعزام به جبهه است. اما اعزام چند روز به عقب افتاد و اوایل دهه سوم فروردین بود که اعزام قطعی شد. من به مدرسه آمدم و در صندلی خود  نشستم. زنگ اول بعد از ظهر بود که معاون مدرسه در زد، وارد کلاس شد و اعلام کرد هرکه می خواهد به جبهه اعزام شود کاروان آماده است.

این در حالی بود که معلم آن زنگ یه کم بی اعتقاد به انقلاب اسلامی بود و در حال حضور غیاب بچه ها. طبق روال آن زمان افراد کلاس در پاسخ حضور و غیاب معلم بجای حاضر از کلمه “الله” استفاده می کردند. صیقت الله که سرپرست کلاس نیز بود اولین فردی بود که پاسخ حضور  غیاب را داد یعنی”الله”. افراد دیگر که همچنان مثل صیقت از کلمه “الله” بجای “حاضر” استفاده می کردند، معلم کم اعتقاد ما را آشفته ساخت و او یکباره داد زد “الله یعنی چه؟”، این چه صیغه از جواب دادن است ؟جروبحث ما با معلم به اوج خود رسیده بود که معاون کلاس با آوردن خبر اعزام من و صیقت الله سهرابی را از کلاس بیرون کشید. در حالی  که کتابهایمان را به دوستان خود سپرده بودیم، دوان دوان خود را به محل بسیج رساندیم. دیر کرده بودیم. همه آماده شده بودند و شعار گویان در حال حرکت.

 من و صیقت که قبلا مراحل ثبت نام را تکمیل کرده بودیم به کاروان اعزام پیوستیم. تا مدتی قبل افراد اعزامی باید رضایت والدین را مکتوب تحویل “اعزام نیرو” می دادند. اما مدتی بود که حضرت امام خمینی رحمه الله علیه، شرط رضایت والدین را لازم نمی دانست. همین بود که من بدون اطلاع پدر و مادرم راهی شدم. شب از ساعت هشت گذشته بود که به اعزام نیرو در شهر اردبیل رسیدیم. سازمان دهی شدیم. فرمانده گردان ما شهید عقیل عرش نشین تعیین شد و معاون گردان برادر قادر تکریم. روز سوم از اردبیل به طرف تبریز حرکت و در تبریز اسم گردان ما به نام شهید مصطفی خمینی مزین شد. قطار گردان شهید مصطفی خمینی را از تبریز به اهواز انتقال می داد و من و شهید اختیار محمدی و صیقت الله و دیگر دوستان بخصوص شهیدی که ما او را بنام پیراهن قرمزی می شناختیم از اینکه به سوی لشگر خدا حرکت می کردیم، خرسند بودیم.

توضیح: شهید اختیار محمدی نیز همچون شهید صیقت سهرابی یکی از جوانان نیک سیرت ونیک صورت ومودب ومتین دبیرستان شهید بهشتی بود.این شهید بزرگوار در رشته ریاضی فیزیک تحصیل می کرد وهمیشه شاگرد ممتاز دوران تحصیل خود بود.

شهید صیقت سهرابی هم در تمام دوران تحصیل خود،شاگرد ممتاز کلاس بود ودر سال پنجم دبستان هم که آن سالها بصورت استانی وسراسری برگزار می شد، شاگرد ممتاز استان شده بود.

برگرفته از وبلاگ کانون فرهنگی صادق آل محمد(ص) شهرستان خلخال

http://caanon.blogfa.com/post/597