>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 یک اتفاق ساده؟!

کم‌شدن تصویر دو دختربچه از روی جلد کتاب ریاضی سوم دبستان موجی از اخبار و کامنت‌ها را در پی داشت. روی جلد کتاب ریاضی سوم دبستان، تصویر ۳ پسر و ۲ دختر بود که زیر درختی بازی می‌کنند، اما امسال تصویر دو دختر حذف شد. شبکه‌های ماهواره‌ای خارجی و سایت‌های خبری داخلی موجی از اخبار، تحلیل‌ها و کامنت‌های بینندگان و خوانندگان را منتشر کردند که نسبت به این رخداد ابراز نگرانی می‌کردند و برخی این اتفاق را ناشی از نوعی جهت‌گیری زن‌ستیزانه تفسیر کردند، کار به جایی رسید که وزارت آموزش و پرورش، شخص وزیر و معاون امور زنان ریاست‌جمهوری هم اعلام موضع کردند. پاسخ وزارت آموزش و پرورش این بود که این کار سهواً انجام شده و صرفاً برای خلوت کردن تصویر بوده است.

اگر از دیدگاه توطئه‌اندیشانه و توهمی به موضوع نگاه نکنیم و دنبال توطئه و متهم نگردیم، پاسخ آموزش و پرورش در عین حال که ساده‌ترین پاسخ است، درست‌ترین پاسخ نیز هست.

بدبینی زاید الوصف بسیاری از روشنفکران و فعالان حقوق مدنی و نیز بسیاری از روزنامه‌نگاران و اهالی رسانه به رفتار حکمرانان، از این منظر که هر کنشی را، الزاماً عمدی و نشانه نوعی توطئه و بر مبنای اهدافی پنهانی ارزیابی می‌کنند، نشانه بدی از شیوع نوعی بدبینی و توطئه‌اندیشی افراطی و حتی بیمارگونه است. گو آنکه، این نوع نگاه بدبینانه را اقشار مختلف، از حکومتگران آموخته‌اند. جریان‌ها، احزاب و رجل سیاسی نیز، در برهه‌های مختلف با چنین عینکی به یکدیگر می‌نگرند و همدیگر را محکوم و منکوب می‌کنند.

نگارنده نه متولیان و مؤلفان کتب درسی را از نزدیک می‌شناسد و نه با وزیر آموزش و پرورش سر و سری دارد، اما می‌تواند بر اساس یک منطق ساده درک کند که حذف نقاشی دو کودک دختر از جلد یک کتاب، در حالی که جلد کتاب علوم همان پایه منحصراً از تصاویر بزرگ دختران تشکیل شده است، مطلقاً نمی‌تواند نشانه توطئه حذف زنان از نظام اجتماعی، اقتصادی و سیاسی کشور باشد. کما اینکه اگر به‌جای دختران، تصویر پسران حذف شده بود، معنایش حذف مردان از جامعه نبود!

اما آنچه به دیدگاه‌های تند‌ بدبینانه و توطئه‌اندیش دامن می‌زند، موج روانی «برساخته» شده توسط گروه‌های مختلف اجتماعی و به‌ویژه مسئولان است. این موج، جامعه را به صحنه عرصه‌های تقابل تبدیل کرده که هم ضد همبستگی اجتماعی و هم مغایر امنیت ملی است. وقتی در رسانه‌ها مدام تصاویر محاکمه فاسدان مالی و اقتصادی منتشر می‌شود، توده مردم و به‌ویژه اقشار فرودست، اساساً خود را در تقابل با افراد متمکن، صاحبان ثروت و سرمایه می‌بینند چون، بر اساس دریافت از فضای سیاسی و رسانه‌ای، همه افراد ثروتمند یا دارای رفاه نسبی را اختلاسگر می‌شمرند!‌ وقتی دولتی عوض می‌شود و دولت جدید همه اجزاء و کارهای دولت پیشین را خراب، غلط، فاسد و ضد ملی توصیف و تفسیر می‌کند، جامعه به عرصه تقابل طرفداران و دلبستگان دو جریان سابق و کنونی تبدیل می‌شود. وقتی برخی سخنوران و واعظان بدون درک از محتوای سخنانشان، پیشی گرفتن شمار دانشجویان دختر نسبت به پسر را برای جامعه مضر قلمداد می‌کنند، عملاً بر طبل تقابل میان زنان و مردان می‌نوازند، حتی اگر خود ندانند.

روز اول خرداد ماه گذشته رومینا اشراقی طفل ۱۳ ساله در روستایی حوالی تالش در خواب توسط پدرش با داس کشته شد.

ظن پدر ارتباط رومینا با شخصی به نام بهمن بود. وقتی قاضی از پدر رومینا پرسید، اگر به خاطر لکه‌دار شدن ناموست رومینا را کشتی، پس چرا به جای این کار بهمن را نکشتی. پاسخ پدر رومینا درد‌آور بود: اگر بهمن را می‌کشتم قصاص می‌شدم. بعدها گفته شد که پدر رومینا بعد از کسب اطلاع از یک وکیل که طبق ماده ۲۲۰ قانون مجازات اسلامی وقتی قاتل ولی‌دم باشد، قصاص نمی‌شود، دست به این جنایت زده بود.

این اتفاق وجدان عمومی جامعه را جریحه‌دار کرد و به خبر مورد توجه بسیاری از مردم تبدیل شد تا جایی که رئیس قوه‌قضائیه اعلام کرد که قاتل رومینا با مجازات سنگین و پشیمان‌کننده‌ای روبرو خواهد شد. پس از مدتی اعلام شد که برای او تنها ۹ سال حبس در نظر گرفته شده است.

اما اینکه چرا برای چنین جنایت فجیعی که وجدان عمومی را جریحه‌دار کرد و رئیس قوه قضائیه وعده مجازات سنگین داد، چنین حکم سبکی صادر شد، برمی‌گردد به اینکه قانون دست قاضی را بسته است و برای صیانت از حقوق زنان و اطفال نیازمند قانونی کامل‌تر، به روزتر وهمه جانبه‌نگرتر هستیم.

لایحه «تامین امنیت زنان در برابر خشونت» قریب ۸ سال است که میان دولت و مجلس و قوه قضائیه دست به دست می‌شود و هنوز، به رغم تغییرات و اصلاحات زیاد، به تصویب نرسیده است. این کندی زاید‌الوصف فرایند اداری تدوین و تصویب یک قانون که نیاز جامعه امروز است و نبودنش، بر روح جامعه و وجدان جمعی خراش‌ها و جراحت‌های بسیاری وارد کرده است، سبب می‌شود که جامعه زنان خود را در برابر نگرش‌های زن‌ستیزانه‌‌ای ببینند که در واقعیت ممکن است اینگونه نباشد.

خشونت علیه زنان ابعاد وسیعی دارد که پاره‌ای از آنها مختص شرایط و جوامع کنونی است و ممکن است در گذشته چندان نبوده باشد. از خشونت فیزیکی و جسمی و جنسی تا خشونت‌های کلامی تا خشونت‌های روانی و تا تهدید و اجبار و ازدواج‌های اجباری و ازدواج‌ در سنین پایین…

مقابله و مهار همه این خشونت‌ها نیازمند قانونی جامع و دقیق و همه‌جانبه‌‌نگر با ضمانت اجرایی کامل است.

در جامعه‌ای که زنانش شایسته و بالیده و برازنده و برآمده در میان مردان و میانه‌ی میدان‌اند و بیش از نیمی از صندلی‌های دانشگاه را نه به ناروا اشغال، که به شایستگی فتح کرده‌اند، تصویب چنین قانونی برای حفظ امنیت جانی و روانی و کرامت و منزلت زنان از نان شب هم واجب‌تر است.

اتفاقی همچون حذف تصویر کارتونی دو دختر بچه از روی یک کتاب درسی، اتفاقی ساده و قابل گذشت است اما آیا حذف رومیناهای بی‌گناه و بی‌پناه از صحنه زندگی هم ساده و قابل گذشت است؟

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

منبع:روزنامه اطلاعات

«کاسبان ترور»

 الان وقت نیش و کنایه نیست

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

دو حادثه تروریستی در تهران رخ داد. برخی عوامل دستگاه های اطلاعاتی معاند نظام جمهوری اسلامی ایران از جمله داعش مدعی انجام آن شده و مسئولیت این اتفاقات را بر عهده گرفته است. متأسفانه این اتفاق منجر به شهادت دوازده تن از هموطنان‌مان و زخمی شدن ۴۲ تن دیگر شده است.

در چنین شرایطی علاوه بر داغ شدن بازار شایعات در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی، برخی رفتارها از سوی عده ای که خود را حامی و یا منتسب به برخی جریان های سیاسی می دانند، بسیار تعجب برانگیر و زننده است، چون تلاش می کنند از وقوع چنین حادثه دردناکی بهره برداری سیاسی کنند و یا با توسل به آن نسبت به تخریب رقیب بپردازند.

البته این رفتارها معمولا از چهره هایی که پختگی سیاسی لازم را دارند و به هر مسأله ای از جمله چنین اتفاقات دردآروی با نگاهی عمیق و تحلیل گونه می نگرند، سر نمی زند و عمدتا چنین واکنش هایی را کسانی انجام می دهند که برداشتی سطحی از سیاست دارند و آن را دستمایه ای برای حمله به تفکر مخالف خود می دانند.

پس از حادثه تروریستی تهران که منجر به از دست رفتن جان ۱۲ تن از هموطنان بی گناه مان شد و البته به زخمی شدن شمار دیگری از هم میهنان ‌مان انجامید، برخی برای تخریب رقیب سیاسی خود دست به قلم شدند و بیشتر در فضای مجازی اقدام به استهزا و یا خرده گیری از سخنان و اقدامات رقیب پرداختند که در چنین شرایطی در پیش گرفتن این رویکرد باعث شرمساری و خجالت است.

این افراد که گویا خود را مصداق «انا الحق» می دانند، هر عرصه ای را اگر حتی اتفاقی مانند حادثه تروریستی امروز تهران باشد، برای حمله به رقیب سیاسی و تخریب او مناسب می دانند و اصلا به منافع و مصالح ملی هم توجهی ندارند. جالب است که خود افراد مدعی هستند «برخی تلاش کرده اند، شکاف بین برخی مسئولان و مردم را از بین ببرند و وحدت را خدشه دار کنند و دشمن هم شرایط را مناسب انجام چنین اقداماتی در کشور دیده»، اما خودشان کوچک ترین توجهی ندارند که همین کار را دارند انجام می دهند.

در حقیقت حرف این افراد این است که برخی وحدت را شکننده نشان داده اند و دشمن هم به همین واسطه تلاش کرده است از این شرایط سوء استفاده کند؛ غافل از اینکه با طرح چنین مباحث و سخنانی خود وحدت شکن شده اند و همین کاری را که مدعی نادرست بودن آن هستند انجام می دهند. این افراد با به کارگیری چنین ادبیات سخیفی برای رسیدن به منویات سیاسی خود امروز مظهر وحدت شکنی هستند.

در شرایطی که عده ای تروریست نابکار و بزدل با توسل به برخی عوامل دستگاه های اطلاعاتی معاند نظام جمهوری اسلامی ایران و گروهک تروریستی داعش تلاش کرده اند اولین اقدام تروریستی خود را در تهران انجام داده و آن را موفق جلوه دهند، هیچ گاه مطرح کردن بحث گروه و جناح و فرد در داخل مسأله درستی نیست و نه تنها به مقابله با این گونه اقدامات کمک نمی کند بلکه برهم زننده آرامش و امنیت روانی در جامعه است و نوعی اقدام علیه امنیت کشور محسوب می شود.

در اوضاع کنونی همه گروه های سیاسی، جناح ها و افراد؛ ایرانی، همدل و هموطن هستند، اگر چنین فرضی را در شرایط سخت داشته باشیم، مانند بسیاری از برهه های سخت، کار مقابله با چنین اقدامات مخل امنیتی در کشور به بهترین شکل ممکن پیش خواهد رفت و دشمنان نظام اسلامی جرأت نخواهند کرد که به صفوف به هم پیوسته و متحد ملت ایران تعرضی داشته باشد.

اما در پیش گرفتن رویکرد وحدت شکنانه مانند آنچه امروز در برخی شبکه های اجتماعی و فضای مجازی شاهد آن بودیم، قطعا دردی از دردهای ملت دوا نخواهد کرد و جدای از آسیب هیچ رهاورد دیگری برای ملت و مردم نخواهد داشت. لذا امروز به هیچ عنوان فضا، فضای مطرح کردن موضوعات انحرافی نیست و بهترین کار در پیش گرفتن رویکردی یک دلانه و وحدت آمیز است تا جلوی هرگونه اقدامات ضد امنیتی علیه مردم کشورمان گرفته شود.

بهتر است مسائل سیاسی و انتخاباتی را فقط در شرایط خاص و مختص خود مطرح، دنبال و مطالبه کرد. قطعا طرح چنین موضوعاتی در شرایط خاصی که منجر به انجام دو حادثه تروریستی در تهران شده است، صرفا موجب تشویش اذهان و برهم زدن وحدت خواهد شد و هیچ عایدی جز افزایش تنش های سیاسی در پی نخواهد داشت؛ بنابراین، همه ایرانیان، جناح ها، مسئولان، شخصیت ها، رسانه ها و سایر افراد و نهادهای تأثیرگذار باید با محکوم کردن چنین اتفاقاتی و پرهیز از رویکردهای نادرست سیاسی جلوی این گونه اقدامات بایستند.

قطعا اگر اتحاد و یکپارچگی که از ابتدای انقلاب اسلامی تاکنون داشته ایم، حفظ و تقویت شود، جلوی تکرار چنین اتفاقات کم سابقه ای گرفته خواهد شد. امروز روز عزداری در غم از دست دادن ۱۲ هموطن، اندوهگین بودن به خاطر زخمی شدن ۴۲ تن از ایرانیان، خسته نباشید گفتن به نیروهای امنیتی و نظامی برای مقابله با تروریست ها، اعلام انزجار از هرگونه اقدام تروریستی در هرکجای دنیا از جمله ایران اسلامی و وحدت و یکپارچگی برای از بین بردن پدیده شوم تروریسم است.

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::