==========================

… روزنامه اطلاعات توقیف شد!

==========================

برگی از دفتر خاطرات روزنامه نگاری

               جلال رفیع                     

سال ۱۳۶۲ هجری، ساختمان سابق روزنامه اطلاعات، خیابان خیام، اتاق سرپرستی. تازه توانسته بودم از حالت افقی یک ماهه به حالت عمودی یکروزه درآمده(!) و برای خبرگیری، وارد دفتر کار آقای دعایی شوم.  جایی که به عنوان دفتر «نماینده امام خمینی و سرپرست مؤسسۀ اطلاعات و شرکت ایرانچاپ» شناخته می شد.

 داشتیم از روزنامه و ویژه‌نامه‌های چاپ شده به مناسبت روز کارگر، روز معلّم و روز شهادت استاد مطهّری سخن می‌گفتیم که تلفن زنگ زد:

ـ بله؟… تعطیل؟ توقیف؟… ببینید. آقای… الو… الو؟!

آشکارا، چهرۀ آقای دعایی به سرخی گراییده بود. گوشی را برداشت و شمارۀ مستقیم دفتر جماران را گرفت.

ـ هیچکس پاسخگو نیست. خود آقای … هم که تلفن زد، رفته است. حاج احمدآقا را هم هرچه تلاش کردم نیافتم. چه کنیم؟…

 یکی از اعضای دفتر امام خمینی تلفن زده و گفته بود که امام دستور دادند تا اطلاع ثانوی، روزنامه اطلاعات توقیف است. آقای دعایی پس از آن که توفیق تماس مجدد تلفنی به دست نیامد، برخاست و عازم جماران شد.

چهاردهم و پانزدهم خرداد، سال‌های سال است که در تقویم انقلاب به نام امام خمینی ثبت شده است. به همین خاطر، می خواهم به اجمال واقعه‌ای را شرح دهم که تاکنون فرصت تشریحش فراهم نیامده است. واقعه‌ای که حداقل دو نکتۀ قابل تأمّل در آن نهفته است. سرسختی نشان دادن و انعطاف ورزیدن. شرح واقعه نشان خواهد داد که چگونه.

تا آخرین لحظه‌ای که ممکن بود، انتظار کشیدیم. غیر از اعضای شورای سردبیری روزنامه که در آن ایّام احمد شیرزاد و احمد ستّاری هم بودند، کسی دیگر اطلاع پیدا نکرد. امّا به هرحال «رنگ رخساره گواهی دهد از سرّ ضمیر».

هرکس به کار هر روزه‌اش سرگرم بود. شاید روزنامه منتشر می‌شد، شاید هم نمی‌شد. آقای دعایی در آخرین تماس تلفنی از جماران، با صدایی محزون و بغض گرفته گفت:«متأسفانه حاج احمدآقا هم در دسترس نیست. خبر تعطیل یا توقیف درست است. امّا هنوز علّتش روشن نشده است.

 بعضی می‌گویند چاپ مقاله‌ای از کتاب اقتصادی استاد مطهّری موجب این وضعیّت شده است. بعضی هم می‌گویند همراه نبودن «صفحات لایی روزنامه» با صفحات رویی، این حالت را پدید آورده است. برای پیگیری، به دفتر رئیس مجلس و رئیس جمهور می‌روم.»

روزنامه منتشر نشد. خبر همه جا پیچید. شایعات آغاز شد. چندی پیش، سران حزب توده را دستگیر کرده بودند. دو سه چهرۀ نسبتاً معروف هم به عنوان اعضای مخفی و نظامی این حزب بازداشت شده بودند. گفته می‌شد که این حزب با تشکیلات مجهّزش نقشۀ نهایی کودتا به نفع دولت کمونیستی شوروی را پیگیری می‌کرده است.

 مدّتی بود که رادیوهای خارجی نیز بعضی از مدیران و مسؤولان نظام جمهوری اسلامی و حتی برخی از روحانیون سرشناسی را که به اتّخاذ مواضع اقتصادی چپ شهره شده بودند، متهم می‌کردند و از عضویّت شان در حزب کمونیستی و ماتریالیستی وابسته به  روسیۀ شوروی خبر می‌دادند.

آن روزها بیشتر از چهار روزنامه نبود. اطلاعات که درنیامد، شایعات شدّت گرفت و مؤسسۀ اطلاعات تلفن‌باران شد. غالباً به بچه‌های روزنامه می‌گفتند: می‌گویند(!؟) محاصره شده‌اید، دستگیر شده‌اید، زندانی شده‌اید! چه خبر است؟ چه کسی دستور توقیف داده است؟ می‌گویند(!؟)جرم شما چاپ مقاله‌ای از کتاب اقتصادی استاد مطهری است؟ درست است؟ چه کار کرده‌اید؟

احتمال می رفت که اعضای شورای سردبیری روزنامه دستگیر شوند، امّا هیچکس نمی‌‌دانست. حتی در جلسۀ هیأت دولت هم کسی چیزی نمی‌دانست. گویا یکی از وزرا خبردهی قبل از دستور را با اعلام شایعۀ کشف چند عضو حزب توده در روزنامه اطلاعات آغاز کرده بود(!) و وزیر دیگر به او گفته بود: چرا «خطّی» خبر می‌دهی؟! اوّل از شایعات و خبرهای مشابه در حوزۀ کار خودت بگو!

انصاف را، رئیس جمهور و رئیس مجلس وقت با همۀ توان در پی حلّ و فصل موضوع برآمدند. امّا امام همۀ دیدارها را لغو کرده بود و با کسی ملاقات نداشت. تدریجاً در طول آن روز و فردای آن روز معلوم شد حادثۀ دیگری هم رخ داده است.

 رهبر انقلاب، روز قبل از واقعه، هرچه روزنامه اطلاعات را ورق می‌زند، «صفحات لایی»اش را موجود نمی‌بیند! به احمدآقا دستور می‌دهد که همۀ نسخه‌های روزنامه را در بخش‌های مختلف دفتر جمع‌آوری کند و به اتاق پدر ببرد. چنین می‌شود، ولی باز هم هیچ کدام از نسخه‌ها حاوی صفحات لایی نبوده است!

 کسانی را به دکّۀ روزنامه‌فروشی در منطقۀ جماران و نیاوران و تجریش می‌فرستند. روزنامه‌های این مناطق هم فاقد صفحات لایی بوده‌اند! سرانجام پس از تکاپو، در قلهک موفق می‌شوند نسخه‌ای از روزنامۀ اطلاعات را همراه با به اصطلاح «لایی»هایش پیدا کنند و به جماران برسانند.

رهبر، حاج احمدآقا را مخاطب قرار می‌‌دهد و می‌‌گوید به آقایانی که موضوع را پیگیری می‌‌کنند از طرف من بگو: خمینی لنین نیست، که استالین فقط یک نسخه از روزنامه پراودا را مخصوص او چاپ می‌‌کرد و در ایّام بستری بودن برایش می‌‌فرستاد و همان موقع روزنامه پراودای دیگری را با محتوای دیگری برای بقیه مردم در سراسر روسیه شوروی چاپ و منتشر می‌‌کرد! اگر روزی خدای ناخواسته کسی با من بخواهد چنین کند، هرکس باشد، جوابش را می‌‌دهم. من با هیچ کدام از دوستان و عزیزانم هم شوخی نخواهم داشت.

یکی از تیترهای روزنامۀ اطلاعات آن روز(روز جستجوی صفحات لایی)در صفحۀ اول این بود: نظریّات استاد مطهری دربارۀ سرمایه‌داری و مارکسیسم. با حرف‌هایی(به اصطلاح سوتیترهایی)هم به تساوی دربارۀ هر دو موضوع؛ هم سرمایه‌داری و هم مارکسیسم.

 ولی صفحاتی که باید اصل مقالات و نظریات مشروح استاد شهید را نشان می‌‌داد، از صحنه غایب بود! چرا؟ و چرا فقط در منطقه جماران؟ آن هم درست در همان روزگار که لیست اسامی «نفوذی»های حزب تودۀ وابسته به «کا‌گ‌ب»ی روسیۀ شوروی در برخی مراکز حسّاس، به دست آمده بود؟

 «حزب توده»ای که از مقالات اقتصادی چپ (عدالت‌خواهی اقتصادی از موضع سوسیالیستی) حمایت می‌‌کرد. «حزب توده»ای که یکی دو تن از نفوذی‌های سرشناس نظامی‌اش همه را به اقامۀ نماز اوّل وقت دعوت می‌‌کردند!

شاید بدین ترتیب، هرکسی حق داشت به غایب بودن «صفحات لایی» روزنامه اطلاعات شک کند و چنین شد که روزنامه منتشر نشدو…

تذکر جدی امام به اطلاعات چه بود؟

عدم انتشار روزنامه اطلاعات، اگرچه فقط یک روز، به قدر کافی می‌توانست بستر لازم را برای پدید آمدن پرسش‌های گوناگون فراهم آورد. برای روزنامه، «یک روز» هم مهم است.

جلال رفیع د در ادامه خاطره خود از ماجرای توقیف این روزنامه نوشت:

سال ۱۳۶۲ شمسی، عدم انتشار روزنامه اطلاعات، اگرچه فقط یک روز، به قدر کافی می‌توانست بستر لازم را برای پدید آمدن پرسش‌های گوناگون فراهم آورد. برای روزنامه، «یک روز» هم مهم است. خصوصاً در روزگاری که بیشتر از چهار روزنامۀ کثیرالانتشار معروف منتشر نمی‌شد و روزنامۀ «اطلاعات» هم در آن میان به لحاظ مواضع اقتصادی و انتقادی‌اش شاید بیشترین میزان توجه را در حوزۀ افکار عمومی به خود معطوف کرده بود.

اوضاع و احوال خطیر جنگ تحمیلی و نیز وضعیّتی که میراث مقابلۀ همه جانبه با گروه‌های تروریستی و احزاب وابسته به شوروی (حزب توده) بود، بر حسّاسیت موضوع افزوده بود.

 در یک سوی، رئیس جمهور و رئیس مجلس و سرپرست روزنامه اطلاعات با همدردی و همراهی حاج‌احمدآقا کوشش می‌کردند تا ضمن ارائۀ اسناد و ادّلۀ توضیح‌دهنده و قانع‌کننده، به پرسش‌هایی که از سوی رهبر انقلاب مطرح شده بود، پاسخ دهند.

 در سوی دیگر نیز روزنامه‌نگاران و همکاران شان در تحریریۀ روزنامه اطلاعات می‌کوشیدند تا همین نقش برهانی و استدلالی را خطاب به افکار عمومی و مردمی که پی‌درپی و پرسشگرانه تماس می‌گرفتند، ایفا کنند. پرسش و پاسخ این بود:

ـ چرا روزنامه اطلاعات با عدم انتشار «صفحات لایی»‌اش در منطقۀ جماران و نیاوران و تجریش، این شک و شبهه را به وجود آورد که گویی تعمّدی در کار بوده است تا رهبری انقلاب از مطالب و مقالات داخلی روزنامه بی‌اطلاع بماند و مقدّمات لازم برای اِعمال چنین قاطعیّتی فراهم شود؟ و تعطیل یا توقیف شود؟

ـ روال این است که صفحات لایی روزنامه‌ها شبانه چاپ می‌شود و صبح زود مستقلاً در اختیار دفاتر نمایندگی و دکّه‌های مطبوعاتی قرار می‌گیرد. بامداد روز واقعه، اطلاع داده شد که دو سطر از یک مطلب منتشر شده در روزنامه اطلاعات‌ (در صفحۀ مخصوص نامه‌ها و درد دل‌های مردم) اشتباهاً به صورت جابه‌جا چاپ شده و نتیجتاً به انتشار یک عبارت زشت‌ و زننده منجر شده است. اشتباهی که به دلیل سرعت کار در روزنامه معمول است و مشابهش هم ناخواسته تکرار شده و می‌شود.

طبق دستور سرپرست روزنامه، اتومبیل‌ها صفحات لایی توزیع شده را همان روز صبح از سطح شهر جمع‌آوری کردند تا بعدازظهر مجدداً روزنامۀ اصلاح شده و تصحیح شده را همراه با «صفحات رویی»اش توزیع کنند.

 متأسفانه همانطور که آن ضرب‌المثل معروف می‌گوید:«رفتیم بهتر کنیم، بدتر شد»؛ برخی از اتومبیل‌ها در برخی از مناطق شهر (از جمله در بخش‌هایی از جنوب شهر و شمال شهر)، از انجام این کار که خلاف روال هر روزه‌شان بوده است، غافل مانده بودند. نتیجتاً صفحات لایی جمع‌آوری شده (به خاطر اشتباهی که هیچکس هم متوجه نمی‌شد)، پس از غلط گیری مجدداً در بعضی از محّلات تهران توزیع نشد؛ بی‌آنکه عمدی در کار باشد.

ـ پس این شایعه که امام خمینی با چاپ مقالات استاد مطهری در روزنامه مخالف بوده‌اند، درست نیست؟

ـ نه. البته سال قبل قرار شده بود که کتاب «مباحث اقتصادی استاد مطهری» به دلیل مخالفت برخی از فقها با بعضی از نظریّات ضدّسرمایه‌داری آن و همچنین به دلیل این که متن اصلی (مقالات استاد) با مطالب دیگران آمیخته شده، موقّتاً تا اطلاع ثانوی و تا اعلام نتیجه بررسی کارشناسانه، منتشر نشود.

 امّا اولاً آنچه در روزنامه چاپ شد، متن اصلی کتاب بود، ثانیاً نقد سرمایه‌داری و مارکسیسم (هردو) بود، ثالثاً اطلاع رسیده بود که مشکل ممنوعیت، برای انتشار متن اصلی کتاب، منتفی شده است.

روز دوّم، احمدین (شیرزاد و ستّاری) و من به عنوان اعضای شورای سردبیری وقت، نامه‌ای کوتاه خطاب به «امام خمینی» نوشتیم و مسؤولیت کامل موضوع را برعهده گرفتیم. پس از گفت وگوی تلفنی با حاج‌احمدآقا، نامه را به جماران فرستادم تا اگر ایشان لازم می‌داند، به اطلاع رهبری برساند. گویا ما جداگانه و آقای دعایی هم جداگانه، مسؤولیت کامل واقعه را به خود معطوف کرده بودیم.

«تحریریه» را التهاب فراگرفته بود. همۀ صفحات آماده انتشار بود. آیا روز دوّم هم روزنامه همچنان در محاق تعطیل و توقیف باقی خواهد ماند؟…. ناگهان تلفن به صدا درآمد:

ـ «روزنامه را منتشر کنید»!

 حالا بچه‌های شورای سردبیری کیهان هم خوشحال شده بودند که روز قبل، سخن آقای… را که از جماران زنگ زده و گفته بود در صفحۀ اول تیتر بزنید که «روزنامه اطلاعات توقیف شد»، اجرا نکرده بودند!

ناگهان نگرانی و دلسردی به شور و شوقی شگفت تبدیل شد. کسی به طنز گفت: «بد نیست اگر هرچند وقت یکبار توقیف شویم! با کار هر روزه و پیوسته، همه چیز عادی‌سازی می‌شود. امّا حالا ببین چه اشتیاق و تحّرکی اوج گرفته است». دیگری پرسید: «بابت توقیف دیروز، به خوانندگان چه توضیحی بدهیم؟»

به احمدآقا تلفن زدیم:«بنویسیم که روزنامه به علّت بروز اشکال فنّی در دستگاه چاپ منتشر نشده؟». لحظاتی بعد پاسخ داد:«امام می‌گویند دروغ جایز نیست.» پرسیدیم:«اصل واقعه را عیناً بنویسیم؟» لحظاتی بعد پاسخ داد: «در وضع فعلی مصلحت نیست.»  امّا سکوت محض هم ممکن نبود. سرانجام راه‌حلّی غیرمستقیم پیدا شد. چاپ اطلاعیه‌ای کوتاه با امضای شورای سردبیری در «صفحه اول، نیم‌تای پایین»، بدون هیچ اشاره‌ای به موضوع و فقط متضّمن تشکر از نهادها و سازمان‌هایی که همیشه در جهت رفع کمبودها و کاستی‌ها و فراهم آوردن امکانات مورد نیاز روزنامه با ما همکاری می‌کنند!

پاسخ رهبری به کسانی که شایعات ناروای داخلی و تفسیرهای خبری رادیوهای خارجی را در وضعیّت حسّاس جنگی کشور یادآوری کرده بودند، این بود: «جبران می‌کنم». چندی بعد، در اوّلین فرصت، به دیدار «امام خمینی» رفتیم. حاج‌حسن‌ آقای نیّری تهرانی هم با ما بود.

در طول راه با خود می‌اندیشیدم: آقای دعایی چگونه و با چه ظرافتی خواهد توانست استحکام برهانی و احساسات درونی را در این گفت وگو با هم جمع کند؟ جدّی بودن و گلایه کردن را با علاقه نشان دادن و حرمت نهادن، قاطعیّت را با محبّت، عقل را با عاطفه، سر سختی استدلالی را با انعطاف رفتاری.

از حیاط کوچک پشت حسینیه جماران گذشتیم و وارد اتاق کوچکتر شدیم. پس از لحظاتی، آقای  دعایی سخن گفتن را آغاز کرد. مثل فرزندی در برابر پدر. محکم و مهربان.

ـ «من به عنوان فرزند شما و به پشتوانه‌ سال‌های سال حضور در خانوادۀ انقلابی و مبارزاتی‌یی که شما پدر و مرّبی و معلم آن بوده‌اید و هستید، می‌توانم گلایه کنم و مثل طلبۀ‌ کلاس درس اشکال کنم که چه می‌شد اگر مرا به حضور می‌خواستید و موضوع را با خود من در میان می‌گذاشتید؟… ما همه می‌دانیم که شما لنین نیستید. شما هم می‌دانید که ما استالین نیستیم تا بخواهیم یک نسخه پراودای مخصوص فقط برای امام چاپ کنیم…».

دعایی همچنان ادامه می‌داد. با توجه به آنچه قبلاً رخ داده بود، تصوّر می‌کردم که هر لحظه ممکن است وضعیّت پیش‌بینی نشده‌ای پدید آید. امّا «امام» از آغاز تا پایان با آرامشی عجیب و لبخندی مستمّر و نگاهی ژرف، بی‌هیچ عجله‌ای برای پاسخ دادن و حتّی انگار بی‌هیچ تصمیمی برای سخن گفتن، حرف‌های بی‌شائبه و پراحساس سرپرست روزنامه اطلاعات را می‌شنید. «فبما رحمه من‌الله لنت لهم و لوکنت فظّا غلیظ‌القلب لانفضّوا من حولک». انگار از این صحنه‌ها بسیار دیده است. انگار رودی خروشان به دریایی آرام می‌ریزد.

«امام» پس از آن، باز بی‌هیچ اصراری برای سخنرانی، منعطف‌ترین سخنان را بر زبان آورد. با لحن و لسانی چنان آهسته‌ و آرام که گویی واژه واژه و لحظه‌لحظه‌اش دغدغۀ جبران مافات را دارد و لاغیر. و گویی به زبان حال می‌شنویم که فقط قاطعیت و سرسختی و شجاعت نیست که ارزش است و عظمت است. نرمش و پذیرش واقعیت هم ارزش است.

گویندۀ رادیو در اخبار ساعت دوی بعدازظهر، سخنان «امام خمینی» را (که احمدآقا یادداشت کرده بود) قرائت کرد. آقای دعایی می‌گفت از بلندگوی مجلس شنیدم. ولی یکی از نمایندگان با شوخی صمیمانه به من گفت: مغرور نشوی، امام این جمله را سال ۵۸ دربارۀ دیگران هم گفته است. «من بیست سال است دعایی را می‌شناسم»!

ماجرای روزنامه اطلاعات!

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

دکتر سید عطا الله مهاجرانی

روزنامه اطلاعات در عمر نزدیک به صد ساله خود، با دو ماجرای مشهور و نفس گیر رویارو شده است. ماجرا که می‌گویم، به خاطر ویژگی‌های هر دو مورد است و هر دو هم نسبتی با امام خمینی (رضوان الله تعالى علیه )پیدا می‌کند! ماجرای اول مقاله ای با عنوان «ایران و استعمار سرخ و سیاه» که  با اسم و  فامیل مستعار نویسنده‌ای با نام احمد رشیدی مطلق در اطلاعات  در روز شنبه ۱۷ دی منتشر شد. مقاله در دفتر مطبوعات امیرعباس هویدا  ـ وزیر وقت دربار ـ تهیه شده و توسط شخص محمد رضا شاه دو بار ویرایش و افزایش و لحنش علیه امام خمینی بسیار تند شده بود. مقاله لایه‌ها و روایت‌های متعدد و متنوعی دارد، بررسی کم و کیف آن مقاله به واقع درخور یک کتاب است، برای شناخت شیوه و روش حکمرانی در ایران زمان شاه و نحوه رفتار با مخالفان، و شناخت روند رو به رشد انقلاب اسلامی، آن مقاله یک گنجینه است! به عنوان مقاله‌ای درجه دوم در صفحات درجه دوم روزنامه منتشر شده بود، اما رستاخیز قم با همان مقاله آغاز شد، مقاله تبدیل به سوختبار یا  آتشگیرانه طوفان انقلاب اسلامی  شد. رژیم سلطنتی تنها ۱۳ ماه  و پنج روز پس از انتشار این مقاله دوام آورد. شاه گریخت و نظام سلطنتی فرو ریخت.

مقاله دوم، مربوط به دوران سرپرستی سیدمحمود دعایی بر روزنامه اطلاعات و توقیف روزنامه به دستور امام خمینی است. من خودم شاهد پریشان احوالی سیدمحمود دعایی در همان روزها بودم. برای دعایی آنچه اهمیت داشت، موقعیتش در روزنامه نبود، آزردگی امام بود. برای او امام  معنی زندگی و هستی بود. اکنون امام از او و مدیریتش آزرده شده بود. امام از جنس ابریشم و پولاد بود! منتهای عاطفه و احساس  و مدارا از سویی و منتهای صلابت و قاطعیت از سویی دیگر!دعایی با دقت جزئیات این موضوع را در خاطرات خود روایت کرده است. البته در چند گفتگو هم نکات دیگری افزون بر خاطرات دیده می‌شود، که اشاره می‌کنم. واقعه بسیار عبرت آموزی است.

مرحوم آیت الله هاشمی رفسنجانی در خاطرات روز ۱۵ اردیبهشت ۱۳۶۲ با دیدار با سیدمحمود دعایی اشاره کرده اند:

« آقای سیدمحمود دعایی به دفترم آمد، سخت از تعطیلی روزنامه ناراحت بود. گریه کرد و چاره‌جویی. گفتم چندین بار من و آقای خامنه‌ای به امام پیغام دادیم، ایشان نرم تر شده‌اند. بازهم تلفن کردم که حتی‌الامکان امروز منتشر شود، ولی امام مقاومت کردند و احمدآقا گفت: ممکن است روز شنبه درست شود. آقای دعایی به بیت امام رفت.» ۱

روایت سیدمحمود دعایی:

«یک روز صبح در سال ۶۲ (۱۴اردیبهشت) من در دفتر کارم نشسته بودم و مشغول  تنظیم تیترهای روزنامه اطلاعات بودم و آن را آماده می‌کردم که آقای  انصاری (محمدعلی) از جماران زنگ زد و گفت که: امام فرمودند تا اطلاع ثانوی  اطلاعات چاپ نشود. برای من خیلی تکان دهنده بود. روزنامه اطلاعات  توقیف بشود آن‌هم با امر قاطع امام خمینی! طبیعتاً می‌بایست سوءتفاهمی پیش آمده باشد که تبعاً مسأله‌ای قابل حل است.

موفق به تماس گرفتن با امام نشدم. آزردگی و ناراحتی ایشان در  حدی بود که مجال نمی‌دادند برای توضیح خدمت ایشان برسم. نزد آقای  خامنه‌ای که آن موقع رئیس جمهور و سپس نزد آقای هاشمی که رئیس  مجلس بودند، رسیدم و ماجرا را تعریف کردم. آنها هم از اتفاقی که افتاده  بود، ابراز تاسف کردند و به دلیل اصرار من و لطف و علاقه‌ای که به من  داشتند، سعی کردند که تماس بگیرند.

افسردگی و آزردگی امام در حدی بود که برای تنبیه کردن من و  نشان دادن قاطعیت جدی، حتی به آنها هم اجازه ندادند که تماس بگیرند.  ما ریشه‌یابی کردیم و بالاخره معلوم شد که تصادفا آن روز صفحات لایی  روزنامه در منطقه تجریش و جماران توزیع نشده بود.

ماجرا از این قرار بود که روزنامه دو بخش دارد: صفحات رویی و  صفحات لایی. صفحات لایی از قبل تدارک دیده می‌شد، یعنی شب چاپ  می‌شد و صبح آماده بود؛ اما صفحات رویی که هشت صفحه بود و اخبار  مهم روز و لحظه‌ای را داشت، در روز تنظیم می‌شد و در آخرین لحظات،  یعنی حدود یک یا دو بعد ازظهر از چاپ بیرون می‌آمد.

صبح آن روز وقتی ما آمدیم، دیدیم در صفحات لایی که روز قبل  چاپ شده است، عبارتی چاپ شده که غلط چاپی زشتی در آن وجود  دارد. طبیعتاً انتشار آن به مصلحت نبود. ما  لایی را جمع کردیم. تعداد  زیادی لایی جمع شد. اینها می‌بایست خمیر بشود و لایی دیگر  چاپ گردد. معمولا برای تسریع در امر توزیع روزنامه، روزنامه فروش‌ها صبح می‌آمدند لایی را می‌بردند و ظهر هم رویی را، و بعدازظهر هم لایی  و رویی را با هم تلفیق و توزیع می‌کردند.

دوستان همت کرده بودند و لایی‌ها را از روزنامه فروشی‌ها پس  گرفته بودند تا اصلاح شده‌های آن توزیع شود، اما با وجود اینکه  لایی‌های اصلاح شده حاضر بود، به دلیل حساسیت منطقه تجریش و  جماران شاید اصلاح شده‌ها را به آن جا نفرستاده بودند تا نکند یک وقت  در لایی اصلاح شده هم نسخه ای از همان قبلی هاباشد.یاشاید  به دلیل  شلوغی و  آشفتگی آن روز و نیز خلاف روال بودنِ این کار، راننده‌ها لایی‌های جدید را به جای لایی‌های قبلی به این منطقه نبرده بودند. این  احتمال قوی تر بود و قبلا هم در مواردی این امر برای مناطق دیگری  اتفاق افتاده بود.البته احتمال هم داده می‌شد که دستی برای خرابکاری  بود تا نگذارد آن روز در آن منطقه، روزنامه اطلاعات به درستی توزیع  شود.

ما معمولا برای دفتر امام روزنامۀ هر روز را با پیک می‌فرستادیم. به  خاطر همین جریانات، آن روز، روزنامه دیر از چاپ بیرون آمد. امام هنگام مطالعه دیدند که روزنامه‌ها نیامده است. توصیه کردند که  کسی برود روزنامه را بگیرد و بیاورد. وقتی از بیرون روزنامه را آوردند،  دیدند که روزنامه‌فروش فقط صفحه‌های رویی روزنامه را داده است.  وقتی ما هم روزنامه را فرستادیم، امام حساس شدند و این سؤال برایشان  پیش آمد که چرا روزنامه‌ای که لایی ندارد، چاپ شده است. یکی از  مسئولین دفتر را به دنبال روزنامه فرستادند. آن فرد مسئول به تجریش  آمده بود و دیده بود روزنامه‌ها لایی ندارد. از آن طرف به اقدسیه رفته  بود و دیده بود در آنجا هم لایی ندارد. اما وقتی به پایین‌های شهر رسیده  بود، متوجه شد که روزنامه‌های اطلاعات با لایی توزیع شده است.

امام  ناراحت شدند و گفتند: «چرا این روزنامه با این شکل به دست من  می‌رسد و با روزنامه هایی که در سطح شهر پخش می‌شود، فرق دارد؟»

تصادفا همان روز در قسمت لایی روزنامه، مطلبی از کتاب مباحث  اقتصادی استاد مطهری نقل شده بود و امام قبلا دستور داده بودند که در  این کتاب تجدیدنظر شود. چون گفته شده بود که همه مطالبش از خود  استاد نیست. این مطلب، توسط همکاران روزنامه در سرویس اقتصادی به مناسبت  سالگرد شهادت مرحوم مطهری چاپ شده بود. تلقی امام این بود که ما کتابی را که به منظور بررسی تا اطلاع ثانوی ممنوع شده و نمی‌بایست  چاپ شود، چاپ کرده ایم و تازه برای اینکه امام خمینی از این امر مطلع  نشود، لایی روزنامه را هم به دست ایشان نرسانده ایم. حتی در منطقه  وسیع شمیران و تجریش و اقدسیه پخش نکرده ایم، ولی در سطح کشور  و بین مردم پخش کرده ایم. امام تعبیر زیبایی کرد و گفت: «من لنین نیستم  که استالین یک روزنامه مخصوص او چاپ می‌کرد و می‌گذاشت جلویش و در سراسر شوروی روزنامه دیگری را منتشر می‌ساخت. یک  جایی من می‌بایست بایستم تا بدانند من بازی نمی‌خورم.»

البته امام باسعه صدری که داشتند، وقتی بالاخره ماموفق شدیم نزد  ایشان توضیح بدهیم، اجازه دادند که روزنامه از توقیف در بیاید. این  واقعه تلخ‌ترین واقعه دوران خدمت من در روزنامه اطلاعات بود و  دشمن هم علی‌الخصوص در خارج از کشور از این مسأله خیلی استفاده  کرد، به طوری که من تصمیم به استعفا گرفتم.

تصادفا آن ایام مقارن با کشف مبارک و میمون تشکیلات  مخفی حزب توده در مسند هدایت توطئه‌های پنهانیِ نظامی و امنیتی  علیه نظام جمهوری اسلامی و دستگیری کادرها و اعضای آن بود. من  دیدم اگر در آن زمان از تصدی روزنامه اطلاعات استعفابدهم، برای  کسانی که شناخت کافی ندارند یا کینه‌ای دارند، چنین به نظر می‌آید که  انگار من هم توده‌ای بودم و کنار رفتم و دلیل توقیف روزنامه هم این  بوده است! البته تحت آن شرایط من واقعا مستأصل مانده بودم. چرا که  پس از آن جریان و آزرده شدن آن بزرگوار، دیگر صلاح نبود من باشم.  و از طرف دیگر جا خالی کردن هم به صلاح مبارزین اسلامی نبود. چون  به توده‌ای بودن متهم می‌شدم.

من خدمت امام پیغام دادم که من تادّباً بنای کنار کشیدن و رفتن دارم،  منتهی این مسأله باعث شده که مردّد شوم. امام گفتند: شما باشید و اصلاح  کنید. گفتم: چشم. بعد هم جهت توضیحات شخصاً خدمت امام رسیدم.

ضمناً اسناد بخشهای حروفچینی و تصحیح و هر چه در این مورد  بود، همه را به حاج احمدآقا نشان دادم تا خدمت امام ببرد. دوستان  شورای سردبیری (جلال رفیع، احمد ستاری و احمد شیرزاد) بدون  اطلاع من، تلفنی با حاج احمدآقا صحبت کرده و نامه‌ای برای امام  فرستاده بودند که در این قضیه هر قصور یا تقصیری هست، مربوط به  عمل ماست و فلانی از آن مبرّاست. این توضیح هم داده شد که  مطالب چاپ شده از قلم استاد مطهری در روزنامه اولا جامع بوده، یعنی  هم از بخش ضد کمونیستی‌اش و هم از بخش ضدّ سرمایه‌داری‌اش انتخاب شده؛ ثانیا آن را از آن فصل کتاب برگزیده ایم که انتسابش به  استاد مطهری قطعی است؛ ثالثا اگر می‌خواستیم پنهان کاری کنیم که در  صفحه اول روزنامه تیتر نمی‌زدیم.

این حادثه که در آخر هفته و متصل به جمعه صورت گرفت، حدود  سی و چند ساعت طول کشید و مدت توقیف روزنامه طولانی نشد، اما عملکرد امام نشان داد که با کسی شوخی و رودربایستی ندارد. علی‌رغم وفا و صمیمیت و لطفی که به دوستان و همراهانش داشت،  مع ذلک اگر تشخیص می‌داد که خطایی صورت گرفته، به تکلیف عمل  می‌کرد و دیگران می‌بایست حواسشان جمع باشد و خطایی نکنند.

البته امام وقتی توضیحات ما را شنیدند و دیدند که من تضعیف  شده  ام و به عنوان کسی که بد عمل کرده مطرح شده ام، با بزرگواری  اجازه دادند یک جلسه با همکاران روزنامه خدمتشان برسیم. من هم در  آن جلسه صحبت هایی کردم و مورد مرحمت ایشان قرار گرفتم.

امام (رضوان الله علیه) همان طور که در برخورد با امور خلاف واقع قاطع بودند، در استمالت و دلجویی و جبران و حفظ آبروی افراد به ویژه  وقتی که سوءنیّت در کار نبود، هم قاطع و مصمّم بودند. حرفها و توضیحات متهم‌شدگان و حتی مطالبی را که آنها می‌گفتند و بعضی‌ها تصور می‌کردند شنیدنش ممکن است امام را ناراحت کند، با روی باز و  باسعه صدر و صبر می‌شنیدند. در همان جلسه، من با اتکای به شناختی  که از دریادلی ایشان از روزگار نجف تا آن روز داشتم و خود را فرزند  ایشان می‌دانستم، راحت حرف زدم و توضیحات نسبتا مفصل دادم و درددل هم کردم. برخی از همراهان، تعبیرشان خطاب به من این بود که  نگران عکس‌العمل امام در برابر درد‌دل های شما بودیم. ولی از ابتدا تا انتها، ایشان بسیار آرام و همراه با لبخند به من نگاه می‌کردند و گوش  می‌دادند. می‌دانستند که هیچ سوءنیّتی در کار نبوده است. وقتی هم  خودشان صحبت کردند، باز همان‌طور آرام و با لحن و لسانی پدرانه و  معلمانه سخن گفتند و فرمودند: فلانی را بیست سال است که  می‌شناسم. در فعالیت‌های نجف، قم و مراکز و مواقع دیگر. این‌قدر سعی  داشتند آرام و مهربانانه با جمع حاضر سخن بگویند که بعضی از کلمات  را به زحمت می‌شنیدیم و مرحوم حاج احمدآقا هم برای ثبت سخنان  امام کاملا نزدیک به ایشان نشسته بود.»

پی‌نوشت‌ها:

۱. اکبر هاشمی رفسنجانی، آرامش و چالش، خاطرات سال ۱۳۶۲، تهران، دفتر نشر معارف انقلاب، ۱۳۸۱، ص۶۸.

۲. سیدمحمود دعایی، گوشه هایی از خاطرات، ص۲۰۱ ـ ۲۰۶.

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

قسمت اول

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

دکترفرامرز سهرابی اسمرود                                     

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

نام امام خمینی(س) و دکتر شریعتی موقعی به گوشم خورد که در سال ۱۳۵۴ دانش آموز کلاس دهم بودم. دوست همکلاسی داشتم به نام محمدعلی سبحانی کزج که پدرش روحانی مبارزی بود. ایشان دانش آموز با هوش و زرنگی بود و اکنون پزشک متخصص گوش حلق و بینی در اصفهان است. در آن سالهای مخوف، نه تنها مطالعه آثار، حتی آوردن نام این دو بزرگوار هم جرم بود. من بصورت مخفیانه برخی اخبار و اطلاعات دینی و سیاسی را از طریق دوستم _محمدعلی دریافت می کردم.

قبل از اینکه به بازگویی تجربه زیسته ی خودم با آثار شریعتی بپردازم، مایلم شرایط واقعی زمان قبل از انقلاب اسلامی را بسیار فشرده گزارش کنم که در چه شرایطی با آثار امام، شریعتی و مطهری آشنا شدم. عزیزان نسل جدید که موقعیت زمان شاه را درک نکرده اند، لازم است بدانند که در دوره قبل از انقلاب اسلامی، خفقان وحشتناکی حاکم بود. ترس از ماموران دولتی ،بویژه ساواکی ها لرزه بر جان آدم می انداخت. در اینجا فقط سه نمونه از ایجاد جو ترس، خفقان و سرکوب آزادیها در زمان شاه را ذکر می کنم، تا دوستان و عزیزان جوان قدر نعمت آزادی را در بعد از انقلاب اسلامی خوب درک کنند (اگر عمری باقی بود، در فصل تابستان یا پس از باز نشستگی به بیان مشروح خاطرات و نظرات خواهم پرداخت).

نمونه اول: در یکی از جشنهای دربار شاهنشاهی (احتمالا سال ۱۳۵۵ که جشن ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی بود) سپاهی دانش اسمرود از سوی رژیم مامور بود تا با اخذ پول از روستائیان جشن برگزار نماید. یکی از اهالی روستای اسمرود (که شکر خدا اکنون هم در قید حیات است) به دلیل توان مالی ضعیف، پول برگزاری جشن را به سپاهی دانش روستا پرداخت نکرده بود و آن سپاهی دانش ،بعنوان مامور دولت ،به زور پول برگزاری جشن را مطالبه

می کرده و فحش ناموسی به آن فرد اسمرودی داده بود. پدرم ( مرحوم حاج آقا گلعلی سهرابی) که رییس انجمن اسمرود بود، با شجاعت تمام در مقابل زور گویی وفحاشی آن مهاجم (سپاهی دانش) ایستاده وسپاهی دانش را فراری داده بود و او به همین جرم، مشخصات تمام اعضای انجمن اسمرود آن زمان را به ساواک اردبیل داده بود و گزارش کرده بود که ” مشهدی وجه الله(گلعلی)و اعضای انجمن اسمرود به بنیان گذار رژیم پهلوی توهین کرده اند”. من یادم است که در فصل بهار که فصل اوج کار کشاورزی بود، حدود ۲ هفته از آن ۵ نفر عضو انجمن خبری نشد (که داستان مفصلی دارد و سر فرصت باید به شکنجه ها و بلاهایی که سر پدرم آورده بودند، واذیت هایی که سایر اعضای بی گناه  کشیده بودند، بازگو شود)

نمونه دوم:  ترسی که با گوشت و پوست و استخوان حس کردم، موقعی بود که تابستان آمده بودم تهران، وقتی از محله سلطنت آباد رد می شدم، با اینکه محوطه مجتمع صنایع نظامی با نرده از خیابان جدا شده بود، هنگام رد شدن از خیابان هم نمی توانستم مستقیم به طرف مجتمع نگاه کنم و انگار که مثل “دیوار موش داره، موش هم گوش داره”  در وجود تک تک ایرانی ها رسوخ کرده بود وحتی از هر گفتگوی معمولی با دوستم -مرحوم احسان اللهیاری در گذر از آن محل خودداری می کردیم. با اینکه آن زمان نه دوربینی بود و نه تجهیزات دیگر، ولی از قدم زدن در آن محوطه هم نفسم بند می آمد (بماند که با جرات و شهامتی که در انقلاب پیدا کردیم، شاید اعلامیه امام خمینی را در باره “لغو شورای سلطنت” که در آغاز انقلاب رژیم شاه تدارک دیده بود، من در همان مجتمع صنایع نظامی سلطنت آباد از نرده ها به داخل انداختم)

نمونه سوم: ترس و وحشت از رژیم پهلوی و هرآنچه نشانه ای از رژیم داشت، آسایش و امنیت را از آدم می ربود. من از بدو ورود عضو انجمن اسلامی دانشکده علوم تربیتی مدرسه عالی پارس (که با ۱۳ موسسه آموزش عالی بعد از انقلاب فرهنگی در دانشگاه علامه طباطبائی تجمیع شدند) شده بودم. سال ۱۳۵۶ که هنوز تظاهرات شروع نشده بود، در یک خانه ای در حوالی خیابان آیزنهاور (آزادی فعلی) جلسات مخفی با اعضای انجمن داشتیم که با مراقبتهای شدید امنیتی خودساخته، تک تک وارد آن خانه می شدیم و هر لحظه امکان دستگیری وجود داشت. در یکی از برنامه های انجمن اسلامی، با استفاده از هنر تئاتر، برنامه ای در مسجد خیابان ستار خان برگزار می کردیم و همزمان نمایشگاه کتابی از کتابهای دینی و سیاسی از جمله آثار شریعتی و مطهری و… دایر کرده بودیم، با اینکه حواس همه ششدانگ جمع بود که ماموری در محل نیاید، قرار بود اگر هم آمدند، تمام کتابها را جمع و فرار کنیم، دفعتا دیدیم چند نفر در لباس شخصی با کلاه لبه دار (دُوره بُورک) نمایا شدند و یکی از آنها که قد بسیار بلندی هم داشت، جلو آمد و با فریاد بلند داد زد:این کتابهای مزخرف را چرا می فروشید؟ با یک تیپا، فروشنده کتاب را چند متر آن ور تر انداخت و با چند لگد، تمام کتابها را روانه جوی آب کرد و ما نیز فرار را بر قرار ترجیح دادیم.

ادامه دارد

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

به گزارش تسنیم، همسر سیداحمد خمینی و عروس حضرت امام خمینی (ره) در خاطرات خود درباره رابطه حضرت امام و جلال آل احمد می‌نویسد: جلال در فروردین ۱۳۴۳ هنگام آزادی امام خمینی از زندان به حج مشرف شد و از بیت‌الله الحرام نامه‌ای برای امام فرستاد. او نامه را چنین آغاز کرد: «آیت‌الله، وقتی خبر خوش آزادی آن حضرت، تهران را به شادی واداشت، فقرا منتظر پرواز بودند به سمت بیت‌الله، این است که فرصت دست‌بوسی مجدد نشد.»

جواد برادرم برایم تعریف کرد که روزی همراه دایی آقارضا ناهار خانه جلال بودیم. جلال از دایی پرسید از آیت الله خمینی چه خبر دارید؟ دایی جان گفتند: دوستانی از ترکیه آمده‌اند و ایشان را دیده‌اند. جلال گفت: من پس از شنیدن نطق ایشان درباره کاپیتولاسیون احساس کردم باید ایشان را ببینم. به قم و خانة ایشان رفتم. در خانه ایشان کتاب غربزدگی خود را کنار دستشان دیدم. گفتم شما هم این خزعبلات مرا می‌خوانید؟ با نگاهی به من پرسیدند شما آقای آل‌احمد هستید؟ گفتم: بله. گفتند: آنچه ما باید بگوییم، شما گفته‌اید.

جلال گفت من حتی دست پدرم را هم نبوسیده بودم، اما دست ایشان را بوسیدم.[۱]

==========================================

[۱]- اقلیم خاطرات، خاطرات فاطمه طباطبایی (همسر سیداحمد خمینی)، تهران، پژوهشکده

امام خمینی و انقلاب اسلامی، ۱۳۹۰، ص ۱۸۹٫

==========================================

38 بهار در زمستان

۱۲ بهمن،سالروز ورود تاریخی امام خمینی به خاک وطن،وآغاز جشن۳۸ سالگی

انقلاب اسلامی را با یا د ونام امام راحل وتمامی شهدای جان برکف ومبارزان دلیر

آزادی  واستقلال کشور گرامی می داریم.

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

———————————————

محمد ولی سهرابی اسمرود

—————————--
«بهمن» نامی آشنا برای ملت ایران و تمامی جهانیان است، «بهمن» نامی است از نامهای بهار انقلاب که سرنوشت ظلمانی ملتی خداجو در این ماه به سوی نور رهنمون شده است. همانگونه که نام انقلاب اسلامی در سراسر جهان بی‌نام خمینی(ره) شناخته شده نیست، تاریخ پرفراز و نشیب انقلاب اسلامی ما نیز بی‌نام «بهمن» جلوه‌ای ندارد. «بهمن» ماه به بار نشستن تلاشهای ملتی است خستگی ناپذیر که سالها به قیام ایستاد و فریاد آزادی و استقلال سر داد.
«بهمن» نخستین روز تولد و بعثت مجدد انسان‌های پاکباخته و جان برکف و در یک کلام تاریخ مجسم انقلاب اسلامی است. از خرداد۴۲ تا بهمن ۵۷ «بهمن»، یادآور مردانگی، حمیت و فداکاری و استقامت ملت سرافرازی است که طنین فریاد رسا و خشم مقدسشان طومار ظلم و جور را پیچید تا در خویشتن خویش هویت و استقلال را تجربه کند.
به راستی چه باشکوه و پرخاطره بود حماسة حضور ملتی که با دستهایی خالی و با حنجره‌هایی پر از فریاد و خشم و قدمهایی استوار بر سنگفرش خیابان‌ها به قیام ایستادند و تن نحیف حکومتی جبّار را به لرزه در آوردند و سکوت شب را در هم شکستند و در انتظار فجر، لیالی عشر را به صبح پیروزی پیوند زدند.
«بهمن» ماه اتحاد است. ماهی است که «من» و «تو» «ما» شدیم، از خود گسیستم و به هم پیوستیم و صلای استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی را سردادیم. صلایی که افول دیو سیرتان را رقم زد و حضور فرشتگان را فریاد. مگر نه این است که ملّت ما با همین شعار حدیث خویش را در گوش تاریخ نجوا کرد و باد، پیغام رهائی را تا خورشید برد و در سراسر گیتی پراکند تا سرمشقی باشد برای تمامی آزادگان و ستمدیدگان جهان که کیان هویت خویش را از تعرض متعرضان پاس دارند و همچون طوفانی سهمگین پایگاه کفر و ستم را با هیمنة حضورشان بشکنند.
«بهمن»روایت تاریخی است که ملت ما چون دریا بر آشفت و چونان موجی روان برخاست و در راه شرف ترک دل و دیده و سر نمود و به تیر بلا سینه سپر کرد و خورشید وار بر شب دیجور، پیروز شد.
«بهمن» ماه حماسه، شهادت و جانبازی است. یادآور رشادت دلیر مردانی است که خونشان استمرار خط سرخی شد تا ایثار به پای آنها زانو زند و استقامت به خوناب عشق آنها تعظیم کند. خون شهیدان بهمن جاوید و در دیده‌ها نشست و عزمها را جزمتر کرد و فرش خونین قیام را گسترد، خط خونی که جاری زمان شد و طومار پیچ فرعونیان!
«بهمن» ماهی است که یکی از بزرگترین رویدادهای تاریخی معاصر در این ماه رقم خورد و به دنبال خشم مقدس ملت مسلمان ایران، یکی از قدرتمندترین رژیمهای سلطنتی جهان که ابر قدرتی چون آمریکا از آن حمایت و پشتیبانی می‌کرد، سرنگون شد.
از ویژگی‌های بارز انقلاب اسلامی که در سایر انقلاب‌های جهان وجود نداشته و یا کمرنگ‌تر جلوه‌گر بوده است، نخست رهبری مدبرانه و الهی حضرت امام رضوان‌الله تعالی علیه و دیگر اتحاد و یکپارچگی همه گروه‌ها و طبقات اجتماعی، در بسیج علیه رژیم طاغوت و حضور همه جانبه در تمام صحنه‌های سیاسی و اجتماعی بوده است. همین ویژگی برجسته باعث شد تا انقلاب به طور یکسان در میان تمام اقشار مردم مقبولیتی عام یابد و به تبع آن، همه خود را در امر صیانت و حراست از انقلاب و ارزشهای والای آن سهیم دانستند و این همبستگی و اتحاد بود که انقلاب اسلامی را با وجود تمام توطئه‌های دشمنان به سوی ساحل امن و نجات رساند تا ما اینک شاهد۳۷زمستان بهاری باشیم که با انقلاب و مردم انقلابی این مرز و بوم سپری شد.
به راستی ملت ما چه روزهای سخت اما شیرینی را در این دوران ۳۷ ساله سپری کرد. روزهایی که زمستان سرد و یخ زده با دلهای گرم و قلب‌های مملو از عشق به خدمت به همنوعان به بهاری دلنشین مبدل می‌شد. روزهایی که حتی توپ و تانک دشمن نیز با مشت‌های گره کرده ملت به پا خاسته یارای مقابله نداشت. روزهایی که ندای «هل من ناصر ینصرنی» را خیل عظیم ملّت پاسخ مثبت می‌داد، روزهایی که مردم انقلابی با تمام وجود، جان شیرین خود را در گرو انقلاب نهاده بودند و ایران یکپارچه شور وحماسه و عشق و ایثار بود.
همه این عوامل در مجموعه انقلاب اسلامی باعث شد که طاغوت برخوردار از پشتیبانی تمامی استکبار، در برابر اراده پولادین ملت سرتعظیم فرود آورد و بار دیگر ملت سرافراز ایران به برکت رهبری پیامبر گونه امام راحل، نَفِسِ سرکوب شده و عزت منکوب شده خویش را بازیافت و درخت بی‌بار نومیدی مردم در پرتو رشادت، میوة امیّد و پیروزی و ظفر داد.
در آغاز سی و هفتمین بهار پیروزی، بار دیگر زنگ خاطره‌های دوران انقلاب به صدا در خواهد آمد و ملت بزرگ ایران با ابراز خشم مقدس دیرینه خویش نسبت به دشمنان اسلام و انقلاب اسلامی، شعور و شعار را در هم خواهند آمیخت و تکبیر رسایشان در روز پیروزی انقلاب، در کوی و برزن سراسر کشور طنین انداز خواهد شد تا پیامی باشد برای تمامی دشمنان و بدخواهانی که دل به نابودی ما و یا کم‌رنگی حضور مردم در صحنه‌های سیاسی و اجتماعی دوخته‌اند.
حضور حماسی در راهپیمایی سی ‌و هفتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی و نیز حضور در پای صندوق‌های رأی هفتم اسفند ماه، همزمان با موفقیت‌های دولت تدبیر و امید، مکمل حضورهای بی‌شمار این ملت همیشه در صحنه خواهد بود تا در پرتو عنایت حق و تدبیر رهبری، باعث اقتدار نظام جمهوری اسلامی ایران در سراسر گیتی باشد، ان‌شاء الله.

=========================================

-به نقل از روزنامه اطلاعات/چهار شنبه/۲۱بهمن ماه ۱۳۹۴

در مورد مردم، مهمترین کاری که امام کرد، این بود که مفهوم مردم‏ سالاری را از چیزی ‏که طرّاحان دموکراسی غربی و عوامل آنها در صحنه‏ های عملی می‏ خواستند نشان دهند، به‏ کلّی دور کرد. سعی آنها این بود که این‏طور القاء کنند که مردم‏ سالاری با دین سالاری و دینداری سازگار نیست. امام این مفهوم باطل را زایل کرد و مردم ‏سالاری دینی – یعنی همان جمهوری اسلامی را در دنیا مطرح نمود. او به زبان هم اکتفا نکرد؛ صرفاً استدلال فکری هم نکرد؛ عملاً این را نشان داد.

{رهبر معظم انقلاب اسلامی- حضرت آیت الله خامنه ای}

———————————————————

۱۴ خردادماه یاد آور روز تلخ وداع ملتی بزرگ با مقتدای بزرگ خویش است.

در بیست وششمین سالگردعروج ملکوتی امام راحل،خاطره وداع باشکوه آن روز تاریخی ویاد ونام همیشه جاوید

امام خمینی (ره) را گرامی می داریم.

————————–

هیات مدیره “موسسه ی خیریه ی شهدای اسمرود”

اشاره:۲۲ فروردین،سی وسومین سالگرد شهادت شهید

سرفراز -شهید صیقت الله سهرابی اسمرود است. شهیدی

که در اخلاق،رفتار وکردار نمونه بود و در درس وتحصیل هم

همیشه پیشتاز و شاگرد اول.به یاد او ،شهید محرم اسدیان وشهید

نجف اللهیاری،خاطره ای از آقای قدیر غنی زاده_از همکلاسیها

وهمرزمان شهید سهرابی را به اتفاق می خوانیم.

==================================

بسمه تعالی

سوی دیار عاشقان

—————————————-

نویسنده: سید قدیر غنی زاده/۸/۷/۱۳۹۳

—————————————

اوایل مهر ۱۳۹۳ بود که رحلت باسعادت-مرحوم حاج گلعلی سهرابی- پدر شهید صیقت الله سهرابی را شنیدم. تا امروز که تنبلی مانع از مسطور نمودن لحظات اعزام به جبهه شهید سهرابی بود. این رحلت ما را برآن داشت که این نوشته را تهیه و به روح بزرگ شهید صیقت الله سهرابی و پدر سعید او تقدیم کنم.

سال ۱۳۶۰ بود، اوج درگیری نظام جمهوری اسلامی با غرب وشرق و عوامل داخلی آنها، تابستان همان سال با سختی تمام که موجودیت نظام را تهدید می کرد، گذشت. سال تحصیلی ۶۰ – ۶۱ آغاز شده بود و من باید به دبیرستان می رفتم یعنی اول نظری. برای ممانعت از ورود تروریستهای منافق و عوامل صدام به مدارس گروه هایی بنام تامین مدارس تشکیل شد. تمام دانش آموزان هنگام ورود به مدرسه بازرسی بدنی می شدند. وارد مدسه ای شدیم که تازه اسمش تغییر یافته و دبیرستان شهید مظلوم دکتر بهشتی نام گرفته بود. دکتر بهشتی هفتم تیر همان سال به شهادت رسیده بود. وارد دبیرستان شدیم. بعد از مراسم صبحگاه به کلاس خود در طبقه دوم رفتیم.

در اولین روز کلاس، من در صندلی دوم از ردیف چهارم جای گرفتم. مقابل من یعنی در ریف سوم فردی بنام صیقت الله سهرابی می نشست. کم کم معلوم شد ایشان شاگرد اول کلاس در رشته علوم انسانی شده است. روزها به آرامی می گذشت. کم کم با ایشان رفیق شده بودم. با هم در انجمن اسلامی وارد شدیم. از عناصر تامین مدرسه بودیم. صیقت ؛صبور، با ادب، زرنگ و متین و باوقار بود، نه تنها من، بلکه همه اورا دوست داشتند.

 هرچه روزها می گذشت، فعالیت من در بسیج بیشتر می شد. در اواخر سال ۱۳۶۰ در بسیج نیز رفیق و هم سنگر شدیم. شبها با هم در بسیج به نگهبانی می پرداختیم. من سه ماه آخر سال دیگر به مدرسه نمی رفتم چرا که خیلی از کارهای بسیج را که در آن زمان جدا از سپاه، ولی زیر نظر آن بود، به عهده گرفته بودم. سردار طالب نباتی_ مسول بسیج بود. روزی به دوستان مدرسه خبر دادم در ۱۳ فروردین اعزام به جبهه است. اما اعزام چند روز به عقب افتاد و اوایل دهه سوم فروردین بود که اعزام قطعی شد. من به مدرسه آمدم و در صندلی خود  نشستم. زنگ اول بعد از ظهر بود که معاون مدرسه در زد، وارد کلاس شد و اعلام کرد هرکه می خواهد به جبهه اعزام شود کاروان آماده است.

این در حالی بود که معلم آن زنگ یه کم بی اعتقاد به انقلاب اسلامی بود و در حال حضور غیاب بچه ها. طبق روال آن زمان افراد کلاس در پاسخ حضور و غیاب معلم بجای حاضر از کلمه “الله” استفاده می کردند. صیقت الله که سرپرست کلاس نیز بود اولین فردی بود که پاسخ حضور  غیاب را داد یعنی”الله”. افراد دیگر که همچنان مثل صیقت از کلمه “الله” بجای “حاضر” استفاده می کردند، معلم کم اعتقاد ما را آشفته ساخت و او یکباره داد زد “الله یعنی چه؟”، این چه صیغه از جواب دادن است ؟جروبحث ما با معلم به اوج خود رسیده بود که معاون کلاس با آوردن خبر اعزام من و صیقت الله سهرابی را از کلاس بیرون کشید. در حالی  که کتابهایمان را به دوستان خود سپرده بودیم، دوان دوان خود را به محل بسیج رساندیم. دیر کرده بودیم. همه آماده شده بودند و شعار گویان در حال حرکت.

 من و صیقت که قبلا مراحل ثبت نام را تکمیل کرده بودیم به کاروان اعزام پیوستیم. تا مدتی قبل افراد اعزامی باید رضایت والدین را مکتوب تحویل “اعزام نیرو” می دادند. اما مدتی بود که حضرت امام خمینی رحمه الله علیه، شرط رضایت والدین را لازم نمی دانست. همین بود که من بدون اطلاع پدر و مادرم راهی شدم. شب از ساعت هشت گذشته بود که به اعزام نیرو در شهر اردبیل رسیدیم. سازمان دهی شدیم. فرمانده گردان ما شهید عقیل عرش نشین تعیین شد و معاون گردان برادر قادر تکریم. روز سوم از اردبیل به طرف تبریز حرکت و در تبریز اسم گردان ما به نام شهید مصطفی خمینی مزین شد. قطار گردان شهید مصطفی خمینی را از تبریز به اهواز انتقال می داد و من و شهید اختیار محمدی و صیقت الله و دیگر دوستان بخصوص شهیدی که ما او را بنام پیراهن قرمزی می شناختیم از اینکه به سوی لشگر خدا حرکت می کردیم، خرسند بودیم.

توضیح: شهید اختیار محمدی نیز همچون شهید صیقت سهرابی یکی از جوانان نیک سیرت ونیک صورت ومودب ومتین دبیرستان شهید بهشتی بود.این شهید بزرگوار در رشته ریاضی فیزیک تحصیل می کرد وهمیشه شاگرد ممتاز دوران تحصیل خود بود.

شهید صیقت سهرابی هم در تمام دوران تحصیل خود،شاگرد ممتاز کلاس بود ودر سال پنجم دبستان هم که آن سالها بصورت استانی وسراسری برگزار می شد، شاگرد ممتاز استان شده بود.

برگرفته از وبلاگ کانون فرهنگی صادق آل محمد(ص) شهرستان خلخال

http://caanon.blogfa.com/post/597

آیا امام گفت: “آب و برق مجانی می شود”؟

مطرح شدن و پرداختن صریح و بی تعارف به شبهات انقلاب شکوهمند اسلامی ایران، نه تنها امری پیراسته از عیب است، بلکه تکلیفی ضروری و لازم برای آگاهان و دوست داران انقلاب است. و البته بی پاسخ گذاشتن این شبهات و میدان را برای مخالفین و نا آگاهان خالی نمودن عیب و کم فهمی است. در پاسخ به شبهات هم باید بی تعارف بود و صریح، چرا که پاسخ دادن های آبکی و تعارفی نه تنها شبهه را حل نمی کند، بلکه ممکن است بر حجم شبهه هم بیفزاید!

یکی از شبهات مطرح راجع به انقلاب و امام راحل (ره)، عدم تحقق وعدۀ امام راحل مبنی بر” مجانی کردن آب و برق”، به مردم است.

ادعا می شود که امام، در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷در بهشت زهرا سلام الله علیها به مردم وعده داد که به شما آب و برق مجانی می دهیم و به این وسیله و با وعده های غیر واقعی درصدد فریب و همراه نمودن مردم بر آمدند. امری که با سیرۀ امام (ره) اصلاً قابل جمع نمی باشد و این مسأله برای دوست داران و یاران امام، امری بسیار ناراحت کننده و سؤال برانگیز است. عده ای از منتقدین نیز معتقد هستند اصلاً اصل چنین وعده ای از لحاظ کارشناسی صحیح نیست و همان بهتر که محقق نشد. چرا باید توزیع انرژی رایگان باشد؟ آنهم برای مردم ما که این قدر در مصرف بی رویه کارنامۀ غیر قابل قبولی دارند! و معتقدند اصل وعدۀ مذکور یک وعدۀ غیر کارشناسی و ناپخته می باشد.

==============================

==============================

اما چند نکته در پاسخ به این مسأله:

۱) به ادعای منتقدین و مخالفین، این سخنان پس از پیروزی نهضت است. شاه فرار کرده است، امام با استقبال بی نظیر و عاشقانۀ میلیون ها نفر، پس از سال ها تبعید به ایران آمده است. مردم چنان شوق و شوری به امام دارند که از مهرآباد تا بهشت زهرا به دنبال ماشین امام می دوند، با قطع پخش تلوزیونی سخنرانی امام، در بسیاری از شهرها مردم از عصبانیت تلوزیون ها را می شکنند و به خیابان می ریزند. رژیم شاه و دولت مقوایی بختیار، در حال غرق شدن دست و پا می زند و هرگز امیدی به موفقیت رژیم گذشته نیست.

بااین مقدمه روشن می شود که امام با این وعده ها انقلاب را به پیروزی نرسانده و توده ها را برای انقلاب اسلامی مورد نظر خود بسیج ننموده است چرا که قبلا این اتفاق(پیروزی انقلاب) افتاده است. پس مردم با وعده های آب و برق مجانی و قیام نکرده اند. اما این شبهه به جای خود باقی است که امام این وعده را برای به شور و شوق درآوردن مردم، و حمایت آنان در ادامۀ راه، بیان فرموده باشند!

حالا بپردازیم به مستندات و اصل سخن امام راحل و توضیح آن. سوال اول این است که:

چه کسی اولین بار این وعده را به مردم داد؟

این وعده (مجانی کردن آب و برق) به هیچ عنوان در بهشت زهرا، یعنی در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ از طرف امام بیان نگردیده است! از بسم الله سخنان امام تا والسلام آن چنین جمله ای وجود ندارد که عده ای ادعا می کنند چرا سخنان کامل امام در بهشت زهرا پخش نمی شود؟!(متن کیهان وقت در سایت ها موجود است از بسم الله تا والسلام)

اولین بار این وعده در تاریخ ۸ اسفند ۱۳۵۷ توسط سخنگوی دولت موقت، عباس امیر انتظام با قیدی قابل تأمل اعلام می گردد:” برای کم درآمدها آب و برق مجانی می گردد.”

با بررسی ها بعمل آمده مشخص می گردد که امام سه بار راجع به آب و برق مجانی سخن گفته اند؛

مقطع اول این سخن نه در بهشت زهرا، که در پیام ۱۴ ماده‌ای نهم اسفند سال ۵۷، قبل از ترک تهران به مقصد قم با توجه به وضعیت حاکم بر کشور و بالا رفتن انتظارات مردم و قول و قرارهای بعضی سران و رهبران انقلاب بعد از اعلام دولت موقت، خطاب به ملت ایران می‌فرمایند:

«من به دولت راجع به مجانی کردن آب و برق و بعضی چیزهای دیگر فعلا برای طبقات کم‌بضاعتی که در اثر تبعیضات خانمان‌ برانداز رژیم شاهنشاهی دچار محرومیت شده‌اند و با برپایی حکومت اسلامی به امید خدا این محرومیت‌ها برطرف خواهد شد، سفارش اکید نمودم که عمل خواهد شد.» (صحیفه امام، ج۶، ص۲۶۲)

با فاصله یک‌روزه از پیام قبلی، در بدو ورود به قم (۱۰ اسفند ۵۷) در سخنرانی مدرسه فیضیه فرمودند: «ما علاوه بر اینکه زندگی مادی شما را می‌خواهیم مرفه بشود، زندگی معنوی شما را هم می‌خواهیم مرفه باشد. شما به معنویات احتیاج دارید. معنویات ما را بردند اینها. دلخوش نباشید که مسکن فقط می‌سازیم، آب و برق را مجانی می‌کنیم برای طبقه مستمند، اتوبوس را مجانی می‌کنیم برای طبقه مستمند، دلخوش به این مقدار نباشید. معنویات شما را، روحیات شما را عظمت می‌دهیم؛ شما را به مقام انسانیت می‌رسانیم.» (صحیفه امام، ج۶، ص ۲۷۳)

مجددا روز بعد (روز جمعه ۱۱ اسفند ۵۷) در کتابخانه مدرسه فیضیه (خطاب به خبرنگار روزنامه اطلاعات) می فرمایند: «هر چه زودتر باید مشکل مسکن برای بی‌خانمان‌ها و فقرای ایران حل گردد و برای هر خانواده، مسکن مورد نیازشان تأمین شود، آب و برق برای فقرا و بی بضاعت‌ها باید مجانی گردد. به نظر من بیشتر انقلابیون واقعی یعنی آنها که نیروی عظیم و کوبنده این انقلاب بودند، مردم غیر مرفه بودند. کسانی که بیشترین کشته ها را دادند و با نیروی ایمان واقعی و اعتقاد راسخ، باعث پیروزی انقلاب شدند، همان کسانی بودند که به هیچ وجه اشرافی و مرفه نبودند و از طبقه پابرهنه بودند.» (صحیفه امام، ج۶، ص ۲۹۷)

در سخنان حضرت امام (ره) دو نکتۀ مهم به چشم می خورد. اول اینکه این وعده، وعده ای موقتی است اولین بار امام (ره) از کلمۀ “فعلا” استفاده می کنند و بدین صورت، جواب یکی از سؤال ها حل می شود که می گفت توزیع رایگان انرژی به مردم، امری غیر کارشناسی است. چرا که امام چنین تفکری ندارد و ناظر به فقر و سختی فعلی وعده ای را مطرح می سازند نه یک سیاست اقتصادی دائم و البته امام در سخنرانی ۱۰ اسفند تأکید می کنند که هدف ما این مسائل نیست بلکه هدف اصلی ما از انقلاب رشد رفاه معنوی شماست و شما به این رایگان شدن برای مستضعفان دلخوش نباشید.

دوم اینکه این وعده در هر سه مرتبه برای مستمندان ذکر شده است نه عموم مردم که این هم تحقق یافت. تحقق آن به این گونه بود که میزان مشخصی از مصرف تا مدت ها بعد از انقلاب رایگان بود و افزایش مصرف نسبت به آن میزان معین هزینه داشت، ضمن اینکه برای تحقق وعده های اقتصادی امام (ره) حساب صد امام- کمیتۀ امداد امام خمینی- بنیاد مسکن- بنیاد مستضعفان- جهاد سازندگی و… راه اندازی گردید و با بضاعت خود به سرعت به سامان دادن وضعیت معیشتی، بهداشت و بی سرپناهی فقرا در سراسر کشور پرداخته شد به گونه ای که پدیده های زشت و ناراحت کننده ای در عرصۀ کلان شهرها مانند حلبی آبادها(شهرک هایی که خانه های آن از حلب های مصرف شده و تخته چوب و نایلون ساخته می شد و فقرا با زن و بچۀ خود در آن زندگی می کردند!) زندگی های خرابه نشینی و … از چهرۀ شهرها زدوده شد.

البته این ها همه با در نظر گرفتن این است که دشمنان داخلی و خارجی هرگز نگذاشتند امام راحل و دولت های زمان ایشان، یک روز را با آرامش به رهبری دینی و مادی و معیشتی مردم بپردازند.

یک روز کودتای نوژه، یک روز غائلۀ کردستان، یک روز خلق عرب، یک روز ترکمن صحرا، بار دیگر دمکرات آذربایجان، اینها با هزینه های جانی و مالی به سختی حل می شد، هشت سال جنگ ویرانگر آغاز می گردید! و البته همۀ اینها در شرایط تحریم های سخت اقتصادی باید مدیریت می شد، عمر رهبری امام راحل به روزهای سختی گذشت که دشمن هر روز منتظر سقوط اصل این انقلاب بود اما امام امت با تمام گرفتاری ها ذره ای از محرومین غافل نبود و دستگاه ها و مراکز مرتبط در حال لبیک به فرمان حمایت از مستضعفین بودند و البته باید به رهبری امام و قاطبۀ مسئولین آفرین گفت که تا انتها آرزوی سقوط اقتصادی و پشت کردن مردم به انقلاب و نظام را به گورستان آمال و آرزوهای دشمنان این ملت فرستادند.

————————————–

*من هم سالها بود دنبال سندی از زبان امام می گشتم تا با استناد به آن از پرداخت پول آب وبرق شانه خالی کنم که متاسفانه،خلاف آن را یافتم وهمین چند ساعت پیش باز هم مجبور شدم از طریق خود پرداز بانک سامان مبلغ ۱۰۵۴۳۲۰ ریال {صدو پنج هزار و… تومان} برای حدود دوماه  برق ویک ماه آب را به حساب   وزارت محترم نیروبریزم والان فشار خونم ۱۷ روی ۱۰ است ونه دستم به دامان امام می رسد ونه امیر انتظام سخنگویش که بگویم: ما کارمندهای محترم!! مگر جزو همان هایی که آقای امیر انتظام فرموده اند نیستیم؟! شما هم مثل من تصور کنید اگر اینگونه،یا آنگونه می شد،چی می شد!

یادم رفت یاد آوری کنم که این نوشته را از سایت الف انتخاب کرده ام.

از “رستاخیز” شاه تا “رستاخیز “ملت

محمد ولی سهرابی اسمرود

—————————————–

رستاخیز را به «جنبش» و «به پا خاستن» هم معنی کرده اند

اما این واژه در دو مقطع زمانی، دو مفهوم خاص برای ایرانیها،

در نیم قرن اخیر داشته است. یک «رستاخیز»، حزب سیاسییی

بود که محمدرضا شاه پهلوی با تمام توان و گاه با تهدید و تطمیع،

همه ایرانیان را به عضویت آن فراخوانده بود و دیگر، آن که ملت

مبارز ایران در ســـال ۱۳۵۷، به رهبری بزرگمردی شجاع، با

عضویت ۹۸ درصدی خود «رستاخیز» عظیم قرن را رقم زدند.

مرحوم دکتر محمدابراهیم باســـتانی پاریزی در کتاب

فرمانفرمای عالم» به یک واقعه عبرت آموز تاریخی و حزبی

اشـــاره دارد که بی ارتباط با موضوع این نوشته و حال و هوای

ماه بهمن و دهه فجر و ســـالگرد خاطره انگیز ۲۲ بهمن سال

۱۳۵۷نیست.

دکتر باستانی با اشاره به ماجرای ترور نافرجام شاه در کاخ

مرمر و حوادثی که منجر به آزادی سه جوان دخیل آن حادثه ـ از

جمله پرویز نیک خواه ـ شد، می نویسد:

«…. پرویز محکوم به اعدام بود ـ که خودش هم یک بار به

وسیله ای، از مقاله من تشکر کرده بود و در واقع، حیات (مجدد))

خود را مدیون آن مقاله من قلمداد کرده بود. او [نیکخواه] خیلی

زود از زندان آزاد شـــد و مراحل ترقی را پیمود و مشیر و مشار

شد و در تلویزیون و رادیو همه کاره شد و تئوری حزب واحد

“رســـتاخیز» را پیاده کرد. او نخست عضو حزب توده بوده و با

سابقه تشکیلاتی که داشـــت، توانسته بود کاری کند که حزب

رستاخیز، یک شبه ره صد ساله را بپیماید.

و این، همان تشکیلاتی بود که شاه وقت (محمدرضا) در

سخنرانی بی وقت غیر دور اندیشانه خود درباره لزوم وجودی آن

(حزب رستاخیز) گفت: «… کسی که وارد این تشکیلات سیاسی

نشود و مؤمن به این سه اصلی که من گفتم نباشد، دو راه برایش

وجود دارد: یا یک فردی است متعلق به یک تشکیلات غیرقانونی،

یعنی به اصطلاح خودمان توده ای، یعنی باز به اصطلاح خودمان

و با قدرت اثبات: بی وطن، او جایش یا در زندان ایران است، یا

اگر بخواهد، فردا با کمال میل، بدون اخذ عوارض، گذرنامه در

دستش می گذاریم و به هر جایی که دلش میخواهد، برود، چون

ایرانی که نیست…!».

مرحوم استاد باستانی پاریزی، پس از نقل این

سخنرانی شاه، می نویسد:

«تقریباهمه وزیران و رؤسای ادارات،

از جمله رئیس دانشـــگاه تهران اعلام کردند که تمام کارمندان

زیردست آنها عضو حزب رستاخیز شده اند، و هیچکس هم این

حرف را تکذیب نکرد. در واقع همه به اصول کار ـ که نوشتن

اسامی، طبق ردیف در یک دفتر در هر اداره بود ـ با این سکوت،

اعتراض کردند. تنها یک تن در تمام ایران تقاضا کرد که پاسپورت

مرا بدهید، و دادند و سپس اعلام داشتند که او دیوانه بوده است!

اما به عقیده من (استاد باستانی مرحوم) در این میان، یک نفر بود

که عضو حزب «رستاخیز» نشد، و او خود شخص شاه بود، و

بالنتیجه بر طبق همان حرف خودش، ملت ایران گذرنامه دستش

گذاشت (۲۶ دی ۱۳۵۷) بدون اخذ حق عوارض!. مولانا هفتصد

سال پیش گفته:

وانمایـــم راز رســـتاخیز را

نقـــد را و نقـــد قلـــب آمیـــز را

واگشـــایم عفـــت ســـوارخ نفـــاق

در ضیـــاء مـــاه بـــی َخســـف ُمو حاق

وقتی سخنرانی شـــاه را با سخنرانی حضرت امام خمینی

در سال ۱۳۴۲ و در اوج اقتدار نظام شاهنشاهی، مقایسه می کردم

که بی پروا، خطاب به شاه نهیب می زدند که:

«… آقا! من به شما

نصیحت می کنم، ای آقای شاه! ای جناب شاه! من به تو نصیحت

می کنم، دست بردار از این کارها…، آقا! اغفال دارند می کنند تو

را، من میل ندارم که یک روز اگر بخواهند تو بروی، همه شکر

کنند…، اینقدر با ملت بازی نکن، اگر دیکته می دهند دست تو و

می گویند بخوان، در اطرافش فکر کن؛ چرا بی خود، بدون تفکر،

این حرفها را میزنی؟..>>

ناخودآگاه، یاد دو رستاخیز می افتم؛ رستاخیز فرمایشی شاه

که به قول خودشـــان، جز یک دیوانه(!) همه عضوش بودند و

رستاخیز بزرگی که این ملت در ۲۲ بهمن سال ۱۳۵۷ به پا کردند.

هر دو «رستاخیز» اند، اما این کجا و آن کجا؟!

سی وهفت سالگی رستاخیز ملت بزرگ ایران همین روز جشن

گرفته شـــد. خلق کنندگان این رستاخیز در دوران ۳۶

ساله انقلاب اســـلامی، در روزهای سخت، وفاداری خود را در

صحنه های مختلف دفاع از نظام به نمایش گذاشـــته اند و یکی

از میدانهای نمایش قدرت و اقتدار، حضور در جشن سالگرد

انقلاب، در راهپیمایی بزرگ ۲۲ بهمن اســـت که تکمیل کننده

همان رستاخیز ۲۲ بهمن سال ۵۷ است.

آنچه در این ۳۶ ســـال انقلاب اسلامی، وظیفه و رسالت

ملت بوده، به خوبی ادا شده و حجت بر حکومت و دولتمردان

و مسئولان نظام تمام شده است. اینک نوبت آنهاست تا بیش از

پیش دغدغه ها و مشکلات ریز و درشت برپا دارندگان رستاخیز

بزرگ ملت را پاسخگو باشـــند تا آنها در گرداب سختیها و

گرفتاریهای زندگی، که کم هم نیستند، غرق نشوند.

=============

به نقل از روزنامه اطلاعات،۲۱ بهمن ماه ۱۳۹۳