>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

 یک اتفاق ساده؟!

کم‌شدن تصویر دو دختربچه از روی جلد کتاب ریاضی سوم دبستان موجی از اخبار و کامنت‌ها را در پی داشت. روی جلد کتاب ریاضی سوم دبستان، تصویر ۳ پسر و ۲ دختر بود که زیر درختی بازی می‌کنند، اما امسال تصویر دو دختر حذف شد. شبکه‌های ماهواره‌ای خارجی و سایت‌های خبری داخلی موجی از اخبار، تحلیل‌ها و کامنت‌های بینندگان و خوانندگان را منتشر کردند که نسبت به این رخداد ابراز نگرانی می‌کردند و برخی این اتفاق را ناشی از نوعی جهت‌گیری زن‌ستیزانه تفسیر کردند، کار به جایی رسید که وزارت آموزش و پرورش، شخص وزیر و معاون امور زنان ریاست‌جمهوری هم اعلام موضع کردند. پاسخ وزارت آموزش و پرورش این بود که این کار سهواً انجام شده و صرفاً برای خلوت کردن تصویر بوده است.

اگر از دیدگاه توطئه‌اندیشانه و توهمی به موضوع نگاه نکنیم و دنبال توطئه و متهم نگردیم، پاسخ آموزش و پرورش در عین حال که ساده‌ترین پاسخ است، درست‌ترین پاسخ نیز هست.

بدبینی زاید الوصف بسیاری از روشنفکران و فعالان حقوق مدنی و نیز بسیاری از روزنامه‌نگاران و اهالی رسانه به رفتار حکمرانان، از این منظر که هر کنشی را، الزاماً عمدی و نشانه نوعی توطئه و بر مبنای اهدافی پنهانی ارزیابی می‌کنند، نشانه بدی از شیوع نوعی بدبینی و توطئه‌اندیشی افراطی و حتی بیمارگونه است. گو آنکه، این نوع نگاه بدبینانه را اقشار مختلف، از حکومتگران آموخته‌اند. جریان‌ها، احزاب و رجل سیاسی نیز، در برهه‌های مختلف با چنین عینکی به یکدیگر می‌نگرند و همدیگر را محکوم و منکوب می‌کنند.

نگارنده نه متولیان و مؤلفان کتب درسی را از نزدیک می‌شناسد و نه با وزیر آموزش و پرورش سر و سری دارد، اما می‌تواند بر اساس یک منطق ساده درک کند که حذف نقاشی دو کودک دختر از جلد یک کتاب، در حالی که جلد کتاب علوم همان پایه منحصراً از تصاویر بزرگ دختران تشکیل شده است، مطلقاً نمی‌تواند نشانه توطئه حذف زنان از نظام اجتماعی، اقتصادی و سیاسی کشور باشد. کما اینکه اگر به‌جای دختران، تصویر پسران حذف شده بود، معنایش حذف مردان از جامعه نبود!

اما آنچه به دیدگاه‌های تند‌ بدبینانه و توطئه‌اندیش دامن می‌زند، موج روانی «برساخته» شده توسط گروه‌های مختلف اجتماعی و به‌ویژه مسئولان است. این موج، جامعه را به صحنه عرصه‌های تقابل تبدیل کرده که هم ضد همبستگی اجتماعی و هم مغایر امنیت ملی است. وقتی در رسانه‌ها مدام تصاویر محاکمه فاسدان مالی و اقتصادی منتشر می‌شود، توده مردم و به‌ویژه اقشار فرودست، اساساً خود را در تقابل با افراد متمکن، صاحبان ثروت و سرمایه می‌بینند چون، بر اساس دریافت از فضای سیاسی و رسانه‌ای، همه افراد ثروتمند یا دارای رفاه نسبی را اختلاسگر می‌شمرند!‌ وقتی دولتی عوض می‌شود و دولت جدید همه اجزاء و کارهای دولت پیشین را خراب، غلط، فاسد و ضد ملی توصیف و تفسیر می‌کند، جامعه به عرصه تقابل طرفداران و دلبستگان دو جریان سابق و کنونی تبدیل می‌شود. وقتی برخی سخنوران و واعظان بدون درک از محتوای سخنانشان، پیشی گرفتن شمار دانشجویان دختر نسبت به پسر را برای جامعه مضر قلمداد می‌کنند، عملاً بر طبل تقابل میان زنان و مردان می‌نوازند، حتی اگر خود ندانند.

روز اول خرداد ماه گذشته رومینا اشراقی طفل ۱۳ ساله در روستایی حوالی تالش در خواب توسط پدرش با داس کشته شد.

ظن پدر ارتباط رومینا با شخصی به نام بهمن بود. وقتی قاضی از پدر رومینا پرسید، اگر به خاطر لکه‌دار شدن ناموست رومینا را کشتی، پس چرا به جای این کار بهمن را نکشتی. پاسخ پدر رومینا درد‌آور بود: اگر بهمن را می‌کشتم قصاص می‌شدم. بعدها گفته شد که پدر رومینا بعد از کسب اطلاع از یک وکیل که طبق ماده ۲۲۰ قانون مجازات اسلامی وقتی قاتل ولی‌دم باشد، قصاص نمی‌شود، دست به این جنایت زده بود.

این اتفاق وجدان عمومی جامعه را جریحه‌دار کرد و به خبر مورد توجه بسیاری از مردم تبدیل شد تا جایی که رئیس قوه‌قضائیه اعلام کرد که قاتل رومینا با مجازات سنگین و پشیمان‌کننده‌ای روبرو خواهد شد. پس از مدتی اعلام شد که برای او تنها ۹ سال حبس در نظر گرفته شده است.

اما اینکه چرا برای چنین جنایت فجیعی که وجدان عمومی را جریحه‌دار کرد و رئیس قوه قضائیه وعده مجازات سنگین داد، چنین حکم سبکی صادر شد، برمی‌گردد به اینکه قانون دست قاضی را بسته است و برای صیانت از حقوق زنان و اطفال نیازمند قانونی کامل‌تر، به روزتر وهمه جانبه‌نگرتر هستیم.

لایحه «تامین امنیت زنان در برابر خشونت» قریب ۸ سال است که میان دولت و مجلس و قوه قضائیه دست به دست می‌شود و هنوز، به رغم تغییرات و اصلاحات زیاد، به تصویب نرسیده است. این کندی زاید‌الوصف فرایند اداری تدوین و تصویب یک قانون که نیاز جامعه امروز است و نبودنش، بر روح جامعه و وجدان جمعی خراش‌ها و جراحت‌های بسیاری وارد کرده است، سبب می‌شود که جامعه زنان خود را در برابر نگرش‌های زن‌ستیزانه‌‌ای ببینند که در واقعیت ممکن است اینگونه نباشد.

خشونت علیه زنان ابعاد وسیعی دارد که پاره‌ای از آنها مختص شرایط و جوامع کنونی است و ممکن است در گذشته چندان نبوده باشد. از خشونت فیزیکی و جسمی و جنسی تا خشونت‌های کلامی تا خشونت‌های روانی و تا تهدید و اجبار و ازدواج‌های اجباری و ازدواج‌ در سنین پایین…

مقابله و مهار همه این خشونت‌ها نیازمند قانونی جامع و دقیق و همه‌جانبه‌‌نگر با ضمانت اجرایی کامل است.

در جامعه‌ای که زنانش شایسته و بالیده و برازنده و برآمده در میان مردان و میانه‌ی میدان‌اند و بیش از نیمی از صندلی‌های دانشگاه را نه به ناروا اشغال، که به شایستگی فتح کرده‌اند، تصویب چنین قانونی برای حفظ امنیت جانی و روانی و کرامت و منزلت زنان از نان شب هم واجب‌تر است.

اتفاقی همچون حذف تصویر کارتونی دو دختر بچه از روی یک کتاب درسی، اتفاقی ساده و قابل گذشت است اما آیا حذف رومیناهای بی‌گناه و بی‌پناه از صحنه زندگی هم ساده و قابل گذشت است؟

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

منبع:روزنامه اطلاعات

کودکی هایم کجاست؟!

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

توضیح:بارها نوشته ام وبار دگر می گویم:شما عزیزان، تنبلی بنده رابه خاطر

تایپ نکردن آثاری که در دوران ۳۰ ساله روزنامه نگاریم در نشریات مختلف و

مناسبتهای متفاوت نوشته ام،اولا با بزرگواری خودتان،ثانیابا دوبار کلیک متن

وبزرگنمائی،نادیده بگیرید.البته به قول آقای دکتر اذن الله آذرگشب،به شرط

اینکه شما هم مثل من،مطالب سایت وتلگرام را با رایانه ولب تاب ببینید.

این روش را امتحان کنید،ضرر نمی کنید؛زیرا با این کار ،حضور شما در فضاهای

مجازی نظامند می شود ودر وقت هم صرفه جویی می کنید!

برای توجیه تنبلی،چه توجیهی از این بهتر؟

————————————————————————————

*پی نوشت:

مثلا همین توضیح چند خطی را که تایپ کردم؛البته با دردسر وصرف وقت زیاد!!

تا خواستم در سایت بار گذاری کنم،اینتر نت قطع شد،گویی انگشت من هم

قطع شد؛چون مجبور شدم تا نزدیک ۲ نصف شب،دوباره تایپ کنم ودوباره

مسیر بارگذاری نوشته را از اول شروع کنم.وچه صرفه جویی از این بهتر؟!

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

توجه:روی متن دوبار کلیک کنید

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

محمد ولی سهرابی اسمرود

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

پدر و مادر، هر دو بازنشسته آموزش و پرورش هستند؛ آن هم با ۳۳ سال کار در دور افتاده‌ترین روستاهای کشور، نادر و ناصر فرزندان این زوج فرهنگی هستند که هزینه‌های تحصیل آن‌ها در دانشگاه آزاد، بخش زیادی از حقوق بازنشستگی آن‌ها را طی ۴ سال تحصیل، بلعیده است. نادر و ناصر ۲ سال است که در رشته‌های فنی فارغ التحصیل شده‌اند و پدر و مادرشان دغدغة اصلی زندگیشان شده بیکاری این دو پسر، هر کسی را هم می‌بینند، برای پیدا کردن کار التماس دعا دارند، اما آنچه در این دو سال به جایی نرسیده، تلاش این پدر و مادر، در  یافتن شغل مناسب، و حتی نامناسب! برای فرزندانشان است.

این زوج فرهنگی که باید دوران بازنشستگی خود را در کمال آرامش به سر ببرند، بیکاری فرزندان خانواده، آرامش خاطرشان را حسابی به هم ریخته است و این؛ حکایت خانواده‌های بی‌شماری است که فرزندانشان را به امید یافتن شغلی مناسب، راهی دانشگاه کرده‌اند و هزینه‌های کمرشکن شهریه‌ها را به جان خریده‌اند و اینک جوانان دانشگاه دیده و مدرک به دست آن‌ها، یا تن به هر کاری نمی‌دهند و یا اصلاً کاری وجود ندارد که وقت طلایی جوانان را پرکند، تاب بتوان از توانایی و ظرفیت عظیم جوانان در عرصه‌های کار و تولید، برای شکوفایی اقتصاد و آبادانی کشور بهره گرفت.

بیکاری واژه مأنوسی است برای هر خانواده ایرانی، خانواده‌هایی که خود سال‌ها عمر و جوانی خود را در ادارات، کارخانه‌ها، مزارع و… صرف کرده‌اند و درست زمانی که نیاز به آرامش روحی و جسمی دارند، دغدغه بیکاری فرزندان جویای کار، برایشان آزار دهنده شده است.

بیکاری جوانان در خانواده‌ها را نباید تنها به جنبة اقتصادی آن منحصر کرد، چرا که عوارض ناشی از بیکاری هر فردی در خانواده و اجتماع، فراتر از بعد اقتصادی آن، جنبه‌های روحی و روانی آن است که خواسته و ناخواسته محیط امن خانواده را به محیطی پرتنش و ناامن تبدیل می‌کند که تبعات ناشی از این ناامنی، دامن جامعه را هم می‌گیرد و در چنین جوامعی است که بستر انحرافات اجتماعی، اخلاقی، روانی و بزه‌های اجتماعی فراهم می‌شود. آمار و ارقام، حکایت از بیکاری خیل عظیمی از جوانان دانش آموخته و غیر دانشگاهی در جامعه دارد. پز جوانان دانش آموخته و آمار بالای فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌های مختلف را دادن، بدون فراهم کردن شغل مناسب برای این قشر مولد جامعه، دردی از جامعه ما را درمان نخواهد کرد. باید به هوش باشیم که نسخة شفابخش جامعه کنونی ما، تولید فارغ التحصیلان انبوه مدرک به دست فاقد مهارت‌های شغلی و مهارت‌های زندگی نیست. باید برای بیکاری جوانان جویای کار ـ خصوصاً در عرصه‌های تولید چاره‌ای اندیشید که فردا دیر است.

==========================================

 سخن مدیر مسئول/جوانان امروز/مرداد ۹۴

==========================================

محمد ولی سهرابی اسمرود

پدر و مادر، هر دو بازنشسته آموزش و پرورش هستند، آن هم با ۳۳ سال کار در دور افتاده‌ترین روستاهای کشور، نادر و ناصر فرزندان این زوج فرهنگی هستند که هزینه‌های تحصیل آن‌ها در دانشگاه آزاد، بخش زیادی از حقوق بازنشستگی آن‌ها را طی ۴ سال تحصیل، بلعیده است نادر و ناصر ۲ سال است که در رشته‌های فنی فارغ التحصیل شده‌اند و پدر و مادرشان دغدغة اصلی زندگیشان شده بیکاری این دو پسر، هر کسی را هم می‌بینند، برای پیدا کردن کار التماس دعا دارند، اما آنچه در این دو سال به جایی نرسیده، تلاش این پدر و مادر، دریافتن شغل مناسب، و حتی نامناسب! برای فرزندانشان است.

این زوج فرهنگی که باید دوران بازنشستگی خود را در کمال آرامش به سر ببرند، بیکاری فرزندان خانواده آرامش خاطرشان را حسابی به هم ریخته است و این؛ حکایت خانواده‌های بی‌شماری است که فرزندانشان را به امید یافتن شغلی مناسب، راهی دانشگاه کرده‌اند و هزینه‌های کمرشکن شهریه‌ها را به جان خریده‌اند و اینک جوانان دانشگاه دیده و مدرک به دست آن‌ها، یا تن به هر کاری نمی‌دهند و یا اصلاً کاری وجود ندارد که وقت طلایی جوانان را پرکند، تاب بتوان از توانایی و ظرفیت عظیم جوانان در عرصه‌های کار و تولید، برای شکوفایی اقتصاد و آبادانی کشور بهره گرفت.

بیکاری واژه مأنوسی است برای هر خانواده ایرانی، خانواده‌هایی که خود سال‌ها عمر و جوانی خود را در ادارات، کارخانه‌ها، مزارع و… صرف کرده‌اند و درست زمانی که نیاز به آرامش روحی و جسمی دارند، دغدغه بیکاری فرزندان جویای کار، برایشان آزار دهنده شده است.

بیکاری جوانان در خانواده‌ها را نباید تنها به جنبة اقتصادی آن منحصر کرد، چرا که عوارض ناشی از بیکاری هر فردی در خانواده و اجتماع، فراتر از بعد اقتصادی آن، جنبه‌های روحی و روانی آن است که خواسته و ناخواسته محیط امن خانواده را به محیطی پرتنش و ناامن تبدیل می‌کند که تبعات ناشی از این ناامنی، دامن جامعه را هم می‌گیرد و در چنین جوامعی است که بستر انحرافات اجتماعی، اخلاقی، روانی و بزه‌های اجتماعی فراهم می‌شود. آمار و ارقام، حکایت از بیکاری خیل عظیمی از جوانان دانش آموخته و غیر دانشگاهی در جامعه دارد. پز جوانان دانش آموخته و آمار بالای فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌های مختلف را دادن، بدون فراهم کردن شغل مناسب برای این قشر مولد جامعه، دردی از جامعه ما را درمان نخواهد کرد. باید به هوش باشیم که نسخة شفابخش جامعه کنونی ما، تولید فارغ التحصیلان انبوه مدرک به دست فاقد مهارت‌های شغلی و مهارت‌های زندگی نیست. باید برای بیکاری جوانان جویای کار ـ خصوصاً در عرصه‌های تولیدی چاره‌ای اندیشید که فردا دیر است.

………………………………..

………………………………..

……………مدیر مسئول

———————————-

به نقل از:سخن ماه جوانان امروز- ماهنامه روزنا مه اطلاعات