یاد واره دهم شهدا

(۸)

  مثل همیشه،باشکوه      

————————————————-

پس از برنامه ریزی وتلاش یک ماهه اعضای هبات مدیره موسسه خیریه شهدای اسمرود،دهمین باد واره شهدای روستای اسمرود وروستا های همجوار،همزمان با عید خجسته غدیر در مسجد صاحب الزمان روستای اسمرود،با حضور حد اکثری مسولان ادارات ونهادها وبا مشارکت حدود ۳۵۰ مهمان از نقاط مختلف کشور یا نظم وشکوه ، همچون سالهای گذشته برگزار شد.نکته قابل توجه استقبال خوب روستاهای همجوار  از یاد واره امسال بود که نشان از توجه ویژه به برگزاری این یاد واره است.

با توجه به گزارشهای موردی  دوستان در ایتای اسمرود وگروه بازنشستگان وبار گزاری عکس در این پیام رسانها واز طرف دیگر،در گیربودن من وفاصله با برگزاری یادواره، گزارش مصور از یاد واره همراه با توضیح مختصر وپی نوشت عکسها تقدیم نگاه خوب مخاطبان  سایت آفتاب اسمرود می شود؛امید که مورد توجه قرار گبرد.

———————————————-

سپاس:عکسهای این مجموعه حاصل تلاش وهنر مندی آقایان:

فرهنگ ستاری، مهندس امین سهرابی،حسین ستاری،علی سهرابی،محمد ستاری

وخانمها:

مریم؟ وفرح خانم؟ است که از همه این بزرگواران سپا سگزاریم.

آقای علی محمدی با تلاوت زیبای خود،حس وحال خوبی به محفل

یاد واره  شهدادادند.

دکتر فرامرز سهرابی که از افتخارات جامعه علمی کشور هستند،با خوشامد گویی

وبزرگداشت عید خجسته غدیر،مثل همیشه ،باعث عزت واعتبار دیارمان ویاد واره دهم شدند.

حاج منصور انام پورکه در طول حیات ۱۵ ساله موسسه خیریه شهدای اسمروذ

همیشه نقش فعال ومحوری داشته و دارند،امسال هم با وجود  کسالت،در هماهنگی جلسات

وانجام درست امور،از هیچ کوششی دریغ نکردند.

جای آقا رسول انام پور هم در یاد واره امسال خالی بود، هرچند در انجام وبه سر انجام رساندن

امور محوله  فعالیت قابل تقدیری داشتند.

آقای ذوالفقار ستاری با اجرای خوب،طبق چیدمان ،برنامه را اجرا کردند

حاج آقا عابدی- نماینده ولی فقیه در سپاه پاسداران خلخال سخنران اصلی یادواره بود.

دکتر وطن خواه-فرماندار خلخال در سخنرانی کوتاه، اهالی همه روستا ها را

به همیاری بیشتر برای عمران وآبادانی روستا دعوت کرد وهیچ .عده سر خرمنی هم به کسی نداد!

دکتر کنعانی،نماینده محترم خلخال نیز در سخنرانی خود قول شروع

بهسازی وآسفالت حدود ۴کیلومتر از جاده ارسون  وادامه مسیر در سالهای پیش رو را داد.

عکس یادگاری دکتر کنعانی با مادر شهید جبرائیل رحیمی جنار

(مادر شهید خانم ستاری اسمرود،فرزند مرحوم غفار ستاری عموی مرحوم سراج ومرحوم  فرخ وبرادران است)

آقای رحمان ستاری در بازگویی وروایت خاطرات جنگ،با اشاره به شخصیت ومنش

شهیدان: نجف، محرم وصیقت،در حال وهوای عید بزرگ غدیر،غم وشادی را

همگام با مناسبتهای یاد واره،یه مخاطبان منتقل کرد.

آقای گنجی_مداح اهلبیت هم در مراسم امسال  یا حضور آقای کشاورزیوزناب،از

عهده مناسبت غدیر ویاد واره شهدا به خوبی بر آمدند.

مهندس امین سهرابی وعلی سهرابی در نقش مسوول هماهنگی وتشریفات یادواره

در نظم بخشی به نشست وبرخاست مهمانها،خوب انجام وظیفه کردند.

آقا فرهنگ ستاری با دوربین حرفه ای وکار حرفه ای

بخشی از زوایای یاد واره را به تصویر کشید.

آقای عسگری همپای جوانان ایستاد ودر نظم بخشی

به جایگاه مهمانان یادواره به جد کوشید.

 دهیار روستای گزاز با یک دستگاه آمبولانس مجهز  وهمراهان به یاد واره آمدند.

آقا محمد ستاری در کمک به آشپزی  کم نگذاشت.

چند نما از  مراسم

ضیافت ناهار با حدود ۳۵۰ مهمان

بازار عکس باد گاری در آقبلاغ ومسجد هم داغ بود.

=======================

تا عمری دگر ویادواره یازدهم وهمراهی وهمگامی همه شما،همه را

به خداوند می سپاریم.

یک نقطه بیش  فرق رحیم ورجیم نیست

از نقطه بترس که شیطانی ات کنند

==

فاضل نظری

  یاد واره دهم شهدا  

==========================

       (۷)      

همت عالی اهالی

 توضیح:  هزینه برگزاری ۱۰ دوره یاد واره شهدا به همت اعضای هیات مدیره

ومساعدت وکمک اهالی بلند همت اسمرود،وبدون کمک هیچ

نهاد وسازمانی پرداخت شده است وبه یقین،این دوره هم

با همکاری همه هم ولایتی ها وبه یاری خدا،برگزار خواهد شد .

منتظر یاری ومساعدت مالی همه عزیزان هستیم.

شماره کارت موسسه خیربه شهدای اسمرود که با امضای

سه نفر،آقایان منصور انام پور،دکتر فرامرز سهرابی ورحمان ستاری

قابل برداشت است،جهت واریز کمک ها تقدیم می شود:

فهرست کمک به برگزاری یادواره دهم شهدا

(مبلغ به تومان است)

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

۱-دکتر فرامرز سهرابی ==========> ده میلیون تومان
۲-رحمان ستاری==============> پنج میلیون تومان
۳- منصور انام پور=============> ده میلیون تومان
۴-دکتر اذن الله اذرگشب==========> سه میلیون تومان
۵- الله بخش عسگری==========> دو میلیون تومان
۶- محمدولی سهرابی =========> دو میلیون تومان
۷- مهندس امین سهرابی =======> دو میلیون تومان
۸-رمضان ستاری=============> هفتصد هزار تومان

۹-منظوره حبیبی===========> دو میلیون تومان

۱۰-دکترمهران سهرابی=========> هشت مبلبون تومان

۱۱-مهندس داوود رحیمی======> یک میلیون تومان

۱۲-اسد اسدیان==========> دو میلیون تومان

۱۳-یونس اسدیان=========> دو میلیون تومان

۱۴-اکبر اسدیان==========> دو میلبون تومان

۱۵- تهمینه سهرابی========> یک میلیون تومان

۱۶-رسول انام پور=========> دو میلیون تومان

۱۷-هوشنگ اسدیان========> دو میلیون تومان

  ۱۸-بهروز قلیزاده=========> یک میلیون تومان

۲۰-دوالفقار ستاری=======> یک میلیون تومان

۲۱-احمد اسدیان========> یک میلیون تومان

۲۲-هوشنگ اسدیان=========>2میلیون تومان

۲۳-فرهنگ ستاری=======>دو میلیون تومان

۲۴-حاجعلی فتح اللهی=====>1میلیون تومان

۲۵-داوود آزمون========>یک میلیون تومان

۲۶-اباصلت ستاری======>یک میلیون تومان

۲۷-شهرام فتح اللهی=====>دو میلیون تومان

۲۸-ودود آذرین یوزناب=======>یک میلیون تومان

۲۹-خانم رضایی========>یک میلیون تومان

۳۰-خانواده مرحوم حسین سهرابی=>یک میلیون تومان

۳۱-جبرائیل سهرابی===>یک میلیون تومان

۳۲-حسن سهرابی====>یک میلیون تومان

۳۳-خان حسین اسدی====>یک میلیون تومان

۳۴-محمد کوثری=====>یک میلیون تومان

۳۵-محمد ستاری===>یک میلیون تومان

۳۶-دکتر صفی الله ستاری=>دو میلیون تومان

۳۷-اسماعیل ستاری(هزینه پذیرایی با هندوانه ۴میلیون تومان)

۳۸- دکتر محمود عزیزی(۵کیلوگوشت گوسفندی)

خداوند به کسب وکار همه مشارکت کنندگان در یاد واره دهم شهدا

برکت وبه خانواده های این عزیزان سلامتی وحسن عاقبت عطا کند ،ان شاءالله

گام به گام با

         یادواره دهم شهدا              

(۶)

      به دنبال آشپز      

برای آشپزی مراسم ،حاج رحمان تماس گرفتند تا با آقا بهروز صحبت کنم وماجرا اینگونه ادامه یافت:
با آقا بهروز صحبت کردم ،گفت مشکلم این است که زیاد نمی توانم سرپا باشم،پایم اذیت می کند.باآقای محمد رحیمی هم صحبت کنید… زنگ زدم گفت:در گیر کار هستم وتازگی پدر شده ام ونیاز به حضور در کنار خانواده هست؛تبریک گفتم که پدر شده و گفت :پسر آقای محمدی دوگر هم هست. گفتم اسمرودی باشد بهتر است،هر چند یک رگش اسمرودی است.
آقا بهروز پیشنهاد داد مواد اولیه را بخریم وپختش را با دستمزد بسپاریم به آقای دانیالی- داماد مرحوم کریم الله رشیدی که خلخال پخت غذا دارند .گفتم هزینه نداریم. گفت صحبت می کنم کم حساب کنند.
صحبت کرد و آقای دانیالی وخانم رشیدی گفته بودند برای یاد واره شهدا و اسمرود، هیچ هزینه ای

 نمی گیریم وبا صلوات به روح پدر ومادرمان، با افنخار می پزیم وتحویل می دهیم.
ماجرا وگزارش کار را به آقا رحمان گفتم ونظرش این بود که حمل آبگوشت از خلخال به اسمرود کار سختی است.قرار شد با آقا اباصلت ستاری صحبت کنند ببینیم نتیجه چه خواهد شد..
شما نظرتان چیست؟راهکاری،نظری،کسی برای پخت آبگوشت سراغ ندارید؟

===========================

ضمن خوشامد گویی به محجوبه خانم رشیدی- فرزند گرامی مرحوم کریم الله رشیدی، که با هماهنگی آقا بهروز قلیزاده اعلام آمادگی کردند برای پخت ناهار یاد واره در خلخال، اما به دلیل دوری مسافت ، قرار شد آبگوشت در اسمرود پخته شود وخانم رشیدی وهمسر گرامیشان، آقای دانیال زاده پذیرفتند کار پخت ناهار را در اسمرود انجام دهند.
با تشکر از این عزیزان وآرزوی بر اورده شدن نیات خیرشان، برای خانم رشیدی وخانواده گرامی آرزوی سلامتی می کنیم و برای شادی روح پدر ومادرشان فاتحه ای نثار می کنیم.

=============================

گام به گام با

         یادواره دهم شهدا   

(۵)

جلسه دوم یادواره شهدا

عکس با هنر مندی آقای عسگری شکار شده

وخود،غایب از ین ماجراست

============================

دومین جلسه اعضای هیات مدیره موسسه خیریه شهدای اسمرود، همچون جلسه نخست،در موقعیت اضطراری ودر یک شب طوفانی در باغ بیدگنه حاج رحمان ستاری تشکیل شد.
دلیل اضطرار این بود که به دلایل مختلف، نمی توانستیم برای جلسه هماهنگ باشیم.حضور چند نفر در باغ ویلای آقا رحمان انگیزه ای برای جلسه شد وشد آنچه باید می شد ویا حتی نمی شد!
از اینکه جلسه دوم بالا خره تشکیل شد،خوب بود، اما اینکه نتوانستیم خیلی از دوستان عضو هیات مدیره وبرخی از یاران صاحب نظر را در جلسه داشته باشیم، رضایت بخش نبود.البته به هر طریق، گوش به زنگ وفرمان، نظرات، پیشنهاد ها وانتقالات همه عزیزان هستیم.
جلسه با حضورآقایان:
الله بخش عسگری، فرامرز سهرابی، منصور انام پور، رحمان ستاری، محمدولی سهرابی ومهمان ویژه، دکتر محمود عزیزی برگزار شد.
دکتر محمود که عموما پای ثابت
یاد واره های ماست،در این جلسه هم از نطرات ارزشمندشان بهره مند شدیم.
اما:
-در جلسه، تاکید اصلی بر تقسیم کار
وکیفیت بخشی برای برگزاری هرچه بهتر یادواره بود.
-مسوولان بخش‌های مختلف برگزاری یادواره تا حدودی مشخص شدند تا پیگیر امور مربوطه باشند.
- یادواره شهدا مربوط به گروه خاص نیست، مراسمی است به نام شهدای والا مقام همه روستا های همجوار که با میزبانی ما برگزار
می شود.بنابراین همه هم ولایتی ها مثل همیشه باید پای کار باشند وبرای کمک پیشقدم شوند.
- تاکید شد که زمان کوتاه است وباید هرچه زودتر مقدمات همه کارها تا روز موعود فراهم شود و ۱۵ خرداد دغدغه کارهای ناتمام را نداشته باشیم.
-آماده سازی مسجد ومحیط پیرامونی آن از کارهای واجب مراسم است که توصیه شد با همت اعضای هیات امنا
زودتر به سر انجام برسد.
– عزیزانی که در هر حوزه ای
می توانند به پویایی برگزاری مراسم کمک کنند، در فضای مجازی و
گروه های عضو اعلام کنند تا هماهنگی انجام وبه مسولان بخش‌ها معرفی شوند.
اطلاعیه ها وخبرهای یادواره دهم شهدا را از همین سایت و گروه ایتای اسمرود پی گیر باشید.
…..
هیات مدیره
موسسه خیریه شهدای اسمرود

================================

(۴)(۳)(۲)(۱)

دیروز در مجلس ختم مرحومه -صبوره خانم صادقی بودیم.

فرصت را غنیمب دانستیم تا با حضور چند نفر از اعضای

هیات مدیره، آقایان:حاج منصور انام پور،دکتر فرامرز سهرابی،الله بخش عسگری

 حاج رحمان ستاری ومحمد ولی سهرابی، جلسه نخست یادواره دهم را

برگزار کنیم.

تشکیل جلسه در تهران با مشکلات ترافیک،دوری مسافت و

پراکندگی سکونت اعضا،بسیار سخت وزمان بر است؛بنابر این جلسه اصطراری

در داخل امام زاده عقیل ،نزدیک مسجد محل بر گزاری مراسم تشکیل شدومقرر شد:

*یادواره دهم شهدای اسمرود ان شاءالله   ۱۵ خرداد۱۴۰۵ بر گزارشود.

*با توجه به بعذ مسافت،تصویب شد امسال هم با آبگوشت از مهمانهای مراسم پذیرایی کنیم.

*توجه ویژه به محتوای کمی وکیفی مراسم وتنوع در بخش فرهنگی یاد واره مورد تاکید قرار گرفت.

*برای بحث در جزئیات مراسم،تصمیم بر این شد تا جلسه یا جلسات دیگری

با حضور اعضای بیشتر از هیات مدیره وصاحب نظران طی هفته جاری برگزار شود.

*تاکید توجه به نظرات همه عزیزان که ان شاءالله  از طریق سایت آفتاب اسمرود

ایتای اسمرودی ها و گروه ایتای باز نشستگان اسمرود دریافت خواهد شد، از در خواستهای اعضای حا ضر در جلسه بود.

بنا بر این، از امروز مشتاق شنیدن وجمع بندی نطرات شما عزیزان برای بر گزاری

عزتمندانه یاد واره دهم شهدا هستیم.

هیات مدیره موسسه خیریه شهدای اسمرود

توضیح:جلسه ای که قرار بود امروز تشکیل شود،به روز دیگری موکول شد

در این مورد اطلاع رسانی خواهد شد.

=============================

گام به گام با

یاد واره دهم شهدا

(۲)

       …ونخ تسبیح         

=========================رحمان ستاری

ما اهالی اسمرود  خداوند را سپاس می گوییم که  توفیق عنایت فرموده هرسال برای شهدای جنگ تحمیلی ۸ساله یادمان برگزار می کنیم شعا ئر الله را که توصیه موکد خداوند هست زنده نگه می داریم وشهدایی که از ما پذیرفته افتخار می کنیم واین سعادت به عمل نمی اید مگر با اتحاد و همدلی وهمت جوانانش که هرکس هر  توان وهنری که دارند به میدان می اورند.

امید می رود مراسم یادواره شهدا وماه محرم چون نخ تسبیح که همه مارا هرساله گرد هم می اورد  اوردگاهی باشد در جهت  ترکیب ایمان وعمل وبروز ابتکارات نو گرایانه که شمه ای ازان در مراسم پارسال رخ نمود جوانان هیات مدیره مسجد وکوشش فرهنگی اقا مهدی سهرابی واقاجواد فتح الهی  بودند اولی درساخت تابلو ونصب ان وتغییرات فیزیکی داخل مسجد که برای امسال قول دادند ودومی درفیلم وبرداری وساخت کلیب مصاحبه وقول مستند سازی و عمق بخشی که برای برنامه های سالهای اتی که دادند البته قدر دانی وسپاسی که که باید می شد بدلیل ضیق وقت واحیانا ناشیگری که از سوی مجریان صورت گرفت به عمل نیامد که انشا الله به شرط بقا جبران خواهد شد اقایان وخانمها هرنوع طرح فرهنگی که دارند مطرح بفرمایند که متصدیان سروپا گوشند.

==============================

گام به گام با

     یاد واره دهم شهدا      

(۳)

یادواره نهم در قاب خاطره

تمام عکسها وفیلمهای این مجموعه حاصل تلاش

آقا مهدی سهرابی-دبیر جوان آموزش وپرورش است، همین آقا:

==============================

==============================

================================

 این حسین آقای ستاری به عنوان جانشین

رئیس هیات امنای مسجد اسمرود،برای یاد واره زحمت زیادی کشید.

========================================

کار آقا جواد  ویاران همراهش در یاد واره ستودنی بود.اگر پشیمان نشده باشند

امسال هم بار زیادی بر دوش دارند!

========================

باسلام و عرض تشکر از زحمات آقای محمد ولی سهرابی مدیریت محترم سایت آفتاب اسمرود و سپاس فراوان از همه‌ی عزیزان و بزرگواران که در برگزاری مراسم یادواره شهدای اسمرود نقش مفید و موثر دارند
امسال هم به لطف و عنایت خداوند وبه حرمت و برکت خون شهیدان و تلاش عزیزان بخصوص جوانان غیور اسمرود این مراسم باشکوه تر از همیشه برگزار خواهد شد ان شاءالله

=====================الله بخش عسگری

گام به گام با

یاد واره دهم

(۴)

    ۴۰سال به یاد شهدا          

====================================

خدمت اقایان وخانمهای محترم سلام عرض می کنم شرایط فعالیت گروه تا ۱۵ خرداد که روزبرگزاری مراسم یادمان شهدای اسمرودمطابق سالهای گدشت  هست به قرار زیر می باشد

۱   از ارسال هرگونه پست به جز موارد مربوط به مراسم اجتناب بفرمایند

۲  عزیزانی که  دست به تبلت یا  گوشی خوب دارند  انتظار می رود یک کلیپ روزشمار تا مراسم درست بفرمایند تا در گروه سنجاق شود

۳  متصدیان مراسم از نوع اوریهای فرهنگی عزیزان صمیمانه استقبال خواهند کرد  کما اینکه سال گذشته اقایان مهدی سهرابی وجواد فتح الهی با اقدامات شایسته طعم دیگری به برنامه دادند

عزیزان  جهت اقدام هرگونه برنامه فرهنگی با محوریت اقا محمد ولی  هیچ موقع دیر نیست با شهدا پیوند و ارتباط قلبی پیدا کنید هر غیر ممکنی  ممکن خواهد شد  کافی است تصمیم بگیرید  وپشت کار داشته باشید

این مراسم ازقریب چهل سال  گذشته با چای دورهمی چند نفره تا دعوت افراد خاص از روستاهای همجوار تا ذبح گوسفند شروع شده واکنون با تعداد مهمانان قریب ۴۰۰ نفره دوران بلوغ خودش را  طی می کند طوری که راهدار وجهاد وسپاه  بدون اطلاع رسانی کسی افراد وسازمانها خود را برای مراسم اماده می کنند لیکن میدان فراخی جهت بروز وظهور استعداد جوانان مان  گشوده شده است

چنانچه  دربیان ویژگیهای شخصیتی هرکدام از شهدایمان  حق مطلب ادا شود بی گمان قریب به اتفاق  دلبسته خواهید شد  که تا حالا بخاطر تراکم برنامه مراسم یا فرصت نشده است ویا به نزدیکان بعضی ازشهدایمان دست رسی پیدا نشده است.

==================ادامه دارد

با تاسف،درگذشت مرحومه
خانم صبوره صادقی-فرزند مرحوم اژدرصادقی

وهمسر شاد روان فرهاد اسدی را

به خانواده های گرامی صادقی واسدی،فرزندان گرامی

و برادرعزیز آن مرحومه
تسلیت می گوئیم.
رحمت ومغفرت الهی شامل حالشان،ان شاءالله

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

هیات مدیره موسسه خیریه شهدای اسمرود

من لم یشکر المخلوق لم یشکر الخالق

خوشا آنان که باعزت زگیتی بساط خویش برچیدند و رفتند.
ز کالاهای این آشفته بازار محبت را پسندیدند و رفتند.

هجران ابدی و غم از دست دادن مادر سفر کرده‌مان، مرحومه مغفوره خانم صبوره صادقی اسمرود هنوز بر قلب‌هایمان سنگینی می‌کند و جز پناه بردن به مشیت الهی و طلب غفران برای آن زنده یاد، چاره‌ای نیست.
با این وجود حضور پر شور و حق شناسانه دوستان، آشنایان و هم روستایی های عزیز و همینطور شهرستان های خلخال، ابهر، زنجان و قزوین برای ما بسیار ارزشمند بود و ما را در تحمل و صبر این مصیبت یاری کرد.
امیدواریم خداوند عنایت فرماید محبت شما عزیزان را در مراسم شادی‌تان جبران کنیم.

————————————————–

از طرف خانواده مرحومان فرهاد اسدی اسمرود و صبوره صادقی اسمرود

     (بخشهای…۷-۶-۵-۴-۳-۲-۱)        

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

دکتر فرامرز سهرابی

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

بخش اول

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

چله خانه، مکانی خوش آب و هوا، حاصلخیز، با صفا و دارای چشمه ای با آب زلال و گوارا است که از قدیم الایام محل اتراق کشاورزان و چوپانان بویژه در فصل تابستان بوده است.

گل سرسبد منطقه چله خانه، زمینی است که محل کاشت ۱۰۰ “من” گندم (حدود ۳۰۰ کیلو) است.

از سالها پیش، اجاره کردن زمین چله خانه برای اهالی اسمرود روی بورس بود. خانواده ما (مرحوم حاج گلعلی) و خانواده آقای ستاری (مرحوم مشهدی فرخ) موفق شدیم به مدت چند سال در آن زمین گندم بکاریم. البته باید بهره محصول آن را به صاحب اصلی زمین در روستای گزاز می پرداختیم. خاطرات بسیار شیرینی از آن ایام دارم که بیان خواهم کرد.

=========================

بخش دوم

در فصل تابستان و زمان درود کردن محصولات کشاورزی، وقتی کار زمین های پایین دست اسمرود ( آران) را تمام می کردیم، نوبت زمین های بالا دستی (داغ) فرا می رسید. به سبب اینکه آب و هوای منطقه داغ خنک تر بود و وجود چشمه هایی با آب سرد (آقبلاق، اورتمه، چای ایجی و چله خانه) و درختانی که سایه بان و استراحتگاه کشاورزان بود، کار کشاورزی راحت تر و دلپذیرتر بود. انگار، از قشلاق به ییلاق می‌رفتیم. وقت ناهار، چه صفایی داشت اورتمه!!! غوغایی بپا می شد، همه بیچینچی های خسته از کار طاقت فرسا، گرسنه و تشنه از دور و نزدیک خود را به اردوگاه اورتمه می رساندند.
ابتدا، هر خانواده ای بساط خویش را در محل دنجی

پهن می کرد و با آب خنک چشمه اورتمه که حکم چشمه حیات را داشت، تنها غذای رایج و همگانی “دوغراما” را ردیف می کرد. برخی از خانواده ها که بستان داشتند و لاکچری زندگی می کردند، خیار هم به دوغراما اضافه می کردند (همان مرفهین بی درد!) و گاهی هم یک خیار را با دیگران به اشتراک می گذاشتند. بلافاصله پس از صرفا ناهار شاهانه، بیچینچی ها، از فرط خستگی و در اثر عوارض جانبی مصرف ماست و دوغ در خواب عمیقی فرو می رفتند تا نیروهای و قوتی دوباره برای کار و کار و کار پیدا کنند. موقع برگشت به کار، از آب چشمه اورتمه کوزه ها را پر می کردند و راهی زمین های خود می بود که ما بخاطر دلپذیرتر بودن کار در چله خانه، روز شماری می کردیم..

=============================

البته در ماجرای دوغراما بعضی مطالب ریز از قلم افتاده مثل قاشق به تعداد نفرات نبود چطور می شد  یا خیار با چه چیز خرد می شد یا سنگ نمک که کاسه دوغراما می انداختند اخر اینکه برای هرچند نفر یک کاسه برای دغراما بود وکشمکش در اخرین قاشقهای ته کاسه که بایدا می گفتند.

====================== رحمان ستاری

=================================

خاطرات دل انگیز و سریالی جناب سهرابی مرا در برابر عشقم( دوغراما )از خود بیخود کرد و بداهه چند بیتی سرودم که شاید حرف دل خیلیامون باشه البته درس پس میدم در محضر جناب عسکری و بقیه اساتید و از الطاف آقای دکتر هم سپاسگزارم .

==================ودود آذرین بوزناب

ای نفس باد صبا دوغراما
سن کیمی یوخ دادلی غذا دوغراما

یایدا بیچینچی لره یار و شفیق
ایستی هوا درده دوا دوغراما

مست ایلین عطر دل انگیزینه
باده مستی و صفا دوغراما

جام محبت کیمی مملو عشق
گوزلریمه نور و ضیا دوغراما

قوت بازوی صغیر و کبیر
زینت خوان فقرا دوغراما

جوجه کبابه سنی من ویرمرم
سنده دی اکسیر وفا دوغراما

زندگیمیز گرچه اولوبدور مدرن
من سنی آتمام ابدا دوغراما

شعره چکوبدور سنی گر« آذرین»
سندن اولوب طبعی رسا دوغراما

===================

یخش سوم

گفتیم که منطقه ژئوپولتیک چله خانه نقطه اتصال سه روستای اسمرود، نیاخرم و گزاز است. زمین معروف چله خانه پیوسته مشتریان پروپاقرصی برای کشت و برداشت داشته است. گویا قبل از ما، خانواده مرحوم قربانعلی ( آقایان محمدی و رحیمی فعلی) در آنجا کشت و زرع می کردند. قابل ذکر است که به دلیل کثرت جمعیت و تعداد خانوار در روستای اسمرود و کمبود زمین قابل کشت، اهالی اسمرود برخی از زمین های روستاهای همجوار را جهت کار کشاورزی اجاره می کردند و بهره محصول آن را می پرداختند.
سختکوشی اسمرودی ها از قدیم الایام زبانزد خاص و عام است. قول مشهور “بیار اسیمریلردن ال چکمز” هنوز هم رایج است.
با اینکه ما زمین نسبتا کافی برای کشت داشتیم، باز هم زمینهای روستاهای مجاور را شخم می زدیم، آباد می کردیم و می کاشتیم و به آنها سود می رساندیم (خوش به حال آنها که بدون زحمت، بهره می بردند!)
به یاد دارم که ما زمینهای “گویچک آقا” یوزنابی را در مرز بین روستای اسمرود و روستای یوزناب به صورت مشترک با مرحوم آقای سیف الله رحیمی( ره) می کاشتیم و به ایشان بهره می دادیم.
زمین چله خانه هم بدلیل وسعت فراوان و هم پر محصول بودن و هم تمرکز فعالیت در یک جا و سایر مزیت ها، مطلوب خیلی از کشاورزان بود. تنها مشکلی که وجود داشت بعد مسافت بود و رفتن به آنجا زمان بیشتری می طلبید. اگر می خواستم اول صبح سر زمین چله خانه باشیم، باید حداقل یکساعت قبل از طلوع آفتاب و در تاریکی حرکت می کردیم، به طوریکه وقتی به مرز اسمرود و نیاخرم (نیخربولاغی) می رسیدیم تازه هوا داشت روشن می شد ولی تا رسیدن به چله خانه هنوز راه باقی بود…

==========================

بخش چهارم

زمان در فصل برداشت محصول بسیار مهم است. هر کاری زمان خاصی دارد. کشاورزان دیر بجنبد محصول از دست می رود (وغمه گیدر). اگر هوا نمناک باشد (شه)، بهترین فرصت برداشت محصول است (هم برای درو، هم جمع آوری و بندبستن دسته های گندم و هم حمل گندم (خلور) به خرمن، باید فرصت را غنیمت شمرد و بار سفر را بست و زود راه افتاد.
فضای کار در چله خانه متفاوت بود. به منظور پیشگیری از خستگی راه و صرفه جویی در وقت تصمیم بزرگان خانواده ها بر این بود که از زمان شروع تا خاتمه درو و برداشت گندم، در زمین چله خانه شبانه روز کار و اتراق کنیم.
با عنایت به وسعت زمین و حجم کار بالا، بین یک هفته تا ۱۰ روز ما “بیچینچی چله خانه ای” می شدیم.

مردان بیچینچی چله خانه ای چه کسانی بودند؟
از خانواده آقای ستاری، افرادی که حضور پایدار در چله خانه داشتند: اول، آقای صورتعلی ستاری (صورت عمو)، دوم آقای زعفر ستاری و سوم آقای پرویز ستاری.
از خانواده ما: مرحوم مشهدی نوروز سهرابی (نوروز عمو)، مرحوم عطاالله سهرابی و بنده ی سراپا تقصیر.
دقیقا یادم نیست که چطور می شد که مرحوم فرخ عمو و مرحوم حاج آقا در چله خانه حضور پیدا نمی کردند؟ اگر هم بودند، حضورشان کم رنگ بود (این جریان را بزرگترهایی مثل آقا زعفر بهتر می دانند).
بیشترین خاطرات من از چله خانه مربوط به تابستانی است که حدود ۱۰ شبانه روز بصورت ۴ نفره گندم درود می کردیم (صورت عمو، آقا پرویز، مرحوم عطاالله و من). در این ۱۰ شبانه روز، زندگی با کار در چله خانه پیوند می خورد و صفای دیگری داشت….

بخش پنجم

زندگی در چله خانه جاری بود. اول صبح با نوای آرام صورت عمو از خواب بیدار می شدیم، رختخواب ها را جمع می کردیم و در سایه درخت قرار می دادیم و بلافاصله مشغول کار درو  می شدیم.
با توجه به اینکه از یک سو، از رنج رفت و آمد در مسیر طولانی ده تا چله خانه آسوده شده بودیم، و از سوی دیگر، تازه نفس بودن، هوای مطلوب و خنک صبحگاهی و مهمتر از همه،پرپشت بودن خوشه های گندم شوق درو کردن را بیشتر می کرد. مثلا، اگر من بعنوان یک بیچینچی هر روز در سایر زمینها ۱۰ بسته یا بند (۱۰ باغ به زبان خودمان) گندم درود می کردم، ولی در چله خانه می توانستم ۲۰ بسته گندم درو کنم (دو برابر ارزش افزوده هر روز!!!) و این یک بازخورد مثبت برای ادامه کار بود.
کار درو  را تا زمانی ادامه می دادیم که رییس و بزرگ مان.-صورت عمو، فرمان تدارک صبحانه را می داد. باور کنید بزرگی و کوچکی به تمام معنا در زندگی چله خانه رعایت می شد و حاکمیت داشت. رهبری کاریزماتیک صورت عمو که توام با مهربانی، خیرخواهی و صمیمیت و در عین حال با اقتدار بود، ما را بر آن می داشت که کاملا تابع فرمایشات ایشان باشیم. اصولا تا صورت عمو نمی گفت که وقت صبحانه است، شاید تا ظهر ما کار می کردیم و دم بر نمی آوردیم و اصلا حالیمان نمی شد که صبحانه هم باید خورد! چون وقت صبحانه همان است که صورت عمو اعلام می کند (ایمان به رهبری معنوی چه ها که نمی کند!!!).
بعد از صرف صبحانه، یا کار درو  شروع می شد یا تمهیداتی برای بافتن بند (باغلیق) و بستن دسته های گندم (باغ) بمنظور درست کردن خلور.
چه حال و کیفی می داد خلور بردن از چله خانه به خرمن های اسمرود!!! اصلا آن زمان خیلی کلاس داشت.

——————————————

باسلام هرکتابی خواندنش به این دلنشینی باشد من یکی هرگز سرازکتاب برنمی داشتم خواننده را به زیبایی همراه می کند یک زمانی رمان زیاد می خواندم طوری که وعده غذا نمی فهمیدم ازمیان رمانها بینوایان چیزدیگری برایم بود گاهی سرعت می گرفت وگاهی ارام بوقت خواندن قلم اقای دکتر بینوایان را درخاطرم زنده می کند داب وادب و احترمات در گذشته را به خوانننده یاد اور می شود تلاش بی وقفه اعضای خانواد که همه درتامین اقتصاد خانواده نقش داشتند.

=======================رحمان ستاری

بخش ششم

هرچند در بخش از زمین چله خانه چمنزاری بود که درختان کوچکی هم داشت و می شد ناهار را در سایه سار آنها صرف کرد، ولی چشمه سار پایین دست زمین بسیار مناسب و محل دنجی برای غذاخوری و استراحت بود. رفتن به سرچشمه دلایل دیگری هم داشت، ازجمله:

• آب چشمه که بسیار خنک و گوارا و در دسترس بود،
• جای مسطحی برای ناهارخوری دستجمعی وجود داشت
• درختان زیادی که می توانستی بعد از ناهار بصورت انفرادی در سایه آن بخوابی
• امکان پر کردن کوزه ها با آب چشمه در وقت برگشت به سر زمین برای مصرف بعد از ظهر
موقعیت هایی هم دست میداد که گاهی میهمان چوپان محل می شدیم به صرف یکی از عذاهای خوشمزه و لاکچری بنام «قوورماش یا قوورماج»، دست کم، یک بار تجربه زیسته آن را داشتیم که در موقع جوش آمدن شیر، سنگ مخصوصی را داخل آن می انداختند که گویا شیر را مقوی تر و لذیذتر می کرد.
بعد از ناهار، خواب کوتاهی داشتیم (ناگفته نماند که یک دقیقه خواب اضافی در آن فصل و در آن فضا، یک دنیا ارزش داشت! چرا که پس از صرف دوغراما و یا قوورماش، آدم دلش می خواست که ساعتها بخوابد!).
از حرکات و زبان بدن «صورت عمو» می فهمیدیم که وقت برگشت به سر زمین است. کار بعد از ظهر در چله خانه بدلیل گرمای بیش ازحد، طاقت فرسا بود و با کار صبح قابل مقایسه نبود. در طول کار بعد از ظهر یک فرصتی برای چایی خوردن داشتیم و اگر موقعیت مناسبی پیش می آمد و خوردنی مهیا بود، عصرانه ای هم داشتیم، چمنزار، جای خوبی برای زنگ تنفس! بود ولی برای صرفه جویی در وقت، معمولا در سایه احتمالی «باغ های» روی هم چیده شده و یا درخت یمشان (زالزالک) چای و عصرانه صرف می شد.
حرف از چمنزار زمین چله خانه شد، دوست دارم داستانی را تعریف کنم که محور و مبنای یکی از سناریو نویسی های آقا محمدولی و آقا ذوالفقار در گزارش سفر چله خانه شد. این قصه واقعی در همان چمنزار اتفاق افتاده است. زمانی که خانواده مرحوم قربانعلی زمین چله خانه را کشت می کردند، ناهار را در همان چمنزار می خوردند. در وقت خواب، که همگی از فرط خستگی به خواب عمیقی فرو رفته بودند، فقط مرحوم آقای سیف الله رحیمی(ره) که فردی شوخ طبع، با هوشی بود و به نظر من ریاضیدان ماهری هم بود، بیدار بوده و با استفاده از خلاقیت خود، از خاکستر ذغال هیزمی که باقی مانده بود، بر می دارد و یواشکی به صورت مبارک همه بیچینچی های به خواب رفته می مالد!!! خودش برای نجات از معرکه و تماشای صحنه بعد از بیدار شدن بیچینچی ها، به بالاترین نقطه زمین که مشرف به کوه چله خانه بود، می رود. دقت میکند و می بیند اولین نفری که بیدار میشود، متوجه سیاهی چهره خود نمی شود! دومی که از خواب ببیدار میشود و چشمش به اولی که ایستاده بوده، می افتد، می گوید: «مرده شور آن هیکلت را ببرد»! آن چه قیافه ای است؟ چرا صورتت سیاه است؟ اولی به دومی نگاه میکند و می بیند صورت او هم سیاه است، میگوید: قیافه خودت را چرا نمی گویی؟ «مرکامید اووز صفتوی ورسون»، صورت تو سیاهتره!!! سومی که بلند میشود به دو نفر اول اعتراض میکند و …. نفرات بعدی به همین ترتیب… وقتی می فهمند که همه به نوعی ذغال آلوده شده اند، بدنبال علت ماجرا می گردند (بقول روان شناسان در جستجوی اتیولوژی پدیده بر می آیند). بحث بالا می گیرد، که چی شده، چه اتفاقی افتاده؟ چه کسی این کار را کرده؟ به جایی نمی رسند!!! (در بازگویی همین صحنه از سوی اینجانب بود که نویسندگان گزارش سفر چله خانه، علت این داستان واقعی را به موجودات فرازمینی نسبت دادند و با پردازش حرفه ای داستان تخیلی درست کردند که برخی از مخاطبان هم باور کردند!!). یکی از حضار متوجه می شود که تعدادشان کم است! بعد از سزشماری بیچینچی ها، متوجه می شودند که همه هستند، جز، سیف الله ( ببخشید که از القاب و… صرفنظر کردم) نیست که نیست!!! دنبالش می گردند و پیدا نمی کنند، غافل از اینکه سیف الله از بالای کوه ناظر و شاهد ماجراست و دارد از خنده روده بر می شود (دست ما کوتاه و خرما بر نخیل…). آخر داستان را دقیق نمی دانم که آیا مرحوم رحیمی آن روز به جمع بیچینچی ها پیوسته یا به دلیل سیاه کردن همکاران راه دیگری را بر گزیده است؟
عکس زیر، فضای همان چمنزاری است که محل وقوع ماجرای واقعی بوده و ما در سفر چله خانه همانجا، بازی الک دولک (چلینگ آقاج) برپا کردیم. البته فیلم آن بازی را پس از دایر شدن اینترنت در گروه خواهیم گذاشت. فعلا آن فیلم را جاج آقای انامپور در آب و نمک خوابانده و به ما هم نشان نداده است. فکر می کنم ایشان قصد دارند که برای دیدن آن فیلم بلیط بفروشند. علی الحساب شما عکس مسافران را در چمنزار چله خانه را ملاحظه فرمایید…

سلام استاد بزرگوار

واقعا خاطراتی که جنابعالی با قلم شیوا و رسا می نویسید، بسیار دلچسب است.
و سیاه شدن بیچنچی ها را هم کمی تا قسمتی ابری بخاطر اعضا

یک مقدار سانسور فرمودین !

خداوندمرحوم حاج گلعلی و جمیع رفتگان اهالی اسمرود  را رحمت کند.

================مهندس داوود رحیمی

=====================================

     بخش هفتم   

در چله خانه، کار درو کردن گندم در عصرها، با توجه به خنک تر شدن هوا، تا چشم، چشم را می دید و تا تاریک شدن هوا، ادامه پیدا می کرد.
قبل از غروپ آفتاب، وقت آوردن آب تازه از سرچشمه و تدارک شام بود. پس از آوردن آب تازه از سرچشمه چله خانه و صرف شام، هنگام خواب فرا می رسید.
الآن دقیقا بخاطر ندارم که رختخواب مان چی بود؟ چون خود خواب، مهم تر از ابزار خواب بود! شاید تشک و لحاف مرسوم بود یا هر کدام از بیچینچی ها، زمینی را هموار میکردیم و یا بغل “باغ” دراز می کشیدیم و به خواب عمیق!!! فرو می رفتیم. هرچه بود، لذت آن خواب در چله خانه هنوز هم قابل درک و دلچسب است.
از یک طرف، هوای صاف و خنک، همراه با نسیم شب و از طرف دیگر، خستگی مفرط ناشی از کار و از همه مهمتر تماشای ستاره های آسمان نیلگون، آدم را به تفکر، تدبر, خلسه و آرامش ابدی فرا می خواند و معنویت سرشاری را جاری می کرد.
مشاهده آسمان آبی، لاینتاهی! و بی کران، ماه و ستارگان درخشان در شب چله خانه، آن هم به دور از دغدغه های شهری، روح انسان را لبریز از لطافت، حیرت، عشق به آفریدگار جهان و لذت معنوی می نماید. به قول شاعر:
به دریا بنگرم، دریا تو بینم
به صحرا بنگرم، صحرا تو بینم
به هرجا بنگرم، کوه و در و دشت
نشان، از روی زیبای تو بینم
شاید یکی از عمیقی ترین، راحت ترین و آرام بخش ترین و شیرین ترین خواب های عمر من در شبهای چله خانه بود (روایت های قبلی به منظور نشان دادن جذابیت سفر به چله خانه، و سربه سر گذاشتن با برخی دوستان غایب از سفر، با داستان پردازی ادبی- تخیلی ماهرانه، آنجا را محل موجودات فرازمینی و ترسناک و….نمایش داده بودند که با این تجربه زیسته و واقعی ما نشانگر آن است که چله خانه هم مثل سایر مناطق روستاها، یک منطقه معمولا و خوش آب و هوا، ولی بکر و حاصلخیز است. موضوع دیگر ، حساسبت طرح مسائل در فضای مجازی است که احتمال درستی یا نادرستی موضوع را مشکلی تر می کند که ماهی فضای مجازی همین است و در بخش هشتم این نوشتار به این امر مهم اشاره خواهم کرد.
آلبرت اینشتن میگوید: به طبیعت نگاهی عمیق تر کن، آنگاه همه چیز را بهتر خواهی فهمید..

=========================

بخش هشتم و پایانی

=========================
با تشکر از تشویق و بازخورد مثبت همگروهی های عزیز در باره سلسله یادداشت های اینجانب با عنوان «کار و زندگی در چله خانه» بخش پایانی یادداشت را تقدیم می دارم:
از همان زمانی که زنگ سفر به چله خانه به صدا در آمد، دوستان اسمرودی در توصیف منطقه چله خانه مطالبی نوشتند. برخی آن سرزمین را ناشناخته خواندند، برخی آن را دست نیافتنی و برخی سرزمین رمزآلود نامیدند.
ما که عزم سفر کردیم، دوست داشتیم که در سفر به چله خانه، دوستان بیشتری به ما ملحق شوند، ولی بعضی از آنها به دلایل مختلف نتوانستند همراه ما شوند. از جمله افرادی که انتظار داشتیم در جمع ما باشند، آقای الله بخش عسگری بود! ایشان فردی خوش فکر، خوش سفر، و فردی پای کار هستند که همراهی با او لذت بخش است. وقتی به سفر نیامدند، بنا شد که سربه سرشان بگذاریم و ارتباط مصنوعی بین ایشان و موجودات فرازمینی! در چله خانه برقرار کنیم و آن را طوری به پرورانیم که باورپذیر باشد (نقش آقا محمدولی و آقا ذوالفقار پر رنگ تر بود).

در یکی از گزارشهای سفر آن گفتگوی ویژه و درخواست موجودات فرازمینی و پرسش از علت عدم حضور آقای عسگری را برجسته کردیم که خوشبختانه یا متاسفانه بعضی ها، آن را خیلی جدی گرفتند!!! و بال و پر دادند که این مساله بیشتر به ماهیت فضای مجازی مربوط می شود.

برخی از عزیزان هم مانند آقا فرهنگ ستاری که شایسته سربه سر گذاشتن بود!!! او که در اولین سفر گروهی به اسمرود (به منظور برگزاری اولین یادواره شهدای اسمرود) جزو پیشقراولان بود و با اتوبوس زرد و زیبای خود، راهیان اسمرود را به مقصد رسانده بود، از غایبان بزرگ سفر بود. دلیل سر به سر گذاشتن با آقا فرهنگ هم خاطره ای بود که برای زنگ تفریح دوستان نقل می کنم:

جریان از این قرار بود که معمولا آقا فرهنگ در ایام محرم، رییس تقسیم زنجیرها برای دسته عزاداری است. روز عاشورا، موقع حرکت به سمت آرامستان (قبرستان) اسمرود، یک زنجیری به من داد که خیلی بزرگ و سنگین بود، از جلوی مسجد تا آرامستان من در دسته زنجیرزنان با حرارت فراوان زنجیر زدم، …. بطوری که خیلی خسته و کوفته شدم، ولی، به هر ترتیبی بود، تحمل کردم (از بس که زنجیر محکم و مردافکن بود، شاید رستم دستان نیز دوام نمی آورد. تا چه رسد به من که سالهاست غیر از پشت میز نشینی کاری انجام نداده ام و …).

موقع برگشت به مسجد، آقا فرهنگ را صدا کردم، گفتم: مرد مومن! آخه! این چه زنجیری بود که به من دادی؟ من از کت و کول افتادم!!! دیگه نای راه رفتن ندارم، چه رسد به ادامه زنجیرزنی! اگر تا رسیدن به مسجد همین طور ادامه دهم، احتمالا تلف خواهم شد و خون من به گردن شماست!!! زنجیر دگری و یار دگر!!! از این رو ، وقتی ایشان بعد از مطالعه گزارش سفر چله خانه، با من تماس گرفت و صحت و سقم گزارش چله خانه را پرسید! همان لحظه، شیطنت من هم گل کرد و در حالی که پشت تلفن بخودم فشار شدید می آوردم که خنده ام نگیرد و ماجرا را لو ندهم، گفتم:

بله، همان است که خواندید و شنیدید!!!
شایسته است که در این نوشتار به یک واقعیت مهم اشاره کنم و آن فرصتها و تهدیدهای فضای مجازی است. باید توجه داشت که فضای مجازی مثل شمشیر دولبه است. از یک سو، دامنه فضای مجازی آنقدر گسترده است که می توان واقعیت ها و حقایق را به خوبی و با سرعت بیان کرد و توسعه داد و اطلاعات و دانش مردم را بطور فراگیر افزایش داد و هم می توان بدون ارائه شواهد و دلایل و مستندات، واقعیت ها را تحریف کرد و از کاه، کوه ساخت!!! (درست همان صحنه هایی که در گزارش چله خانه بیان شده بود!!). برای استفاده بهینه از فضای مجازی اصولی وجود دارد که به شرط بقا و فرصت در این مورد سخن خواهم گفت. در اینجا ، صرفا به این نکته اشاره می کنم که مهم ترین اصل، داشتن سواد رسانه ای است. سواد رسانه ای میزان توانایی تفکر انتقادی، ارزیابی و تجزیه و تحلیل مناسب از پیام های رسانه ای است که به دست افراد می رسد.

در یک جمع بندی کلی از گزارشات منتشر شده از سفر به چله خانه می توان گفت که این سفر در کنار سفر به مراسم یادواره شهدای اسمرود، نقطه آغازی بود برای سفرهای بعدی. در همین سفر ما به دوستی و محبت بیشر، تعاون و همکاری، هماهنگی و همدلی، مشاهده طبیعت زیبا، بازآفرینی بازی های گروهی سنتی، کاربست شوخی و طنز در فعالیت های گروهی را تمرین کردیم و لذت بردیم، الحمدلله! امید آن داریم که در سفرهای گردشگری آینده در خدمت تعداد بیشتری از عزیزان اسمرودی باشیم، ان شاالله.
قصه ما، به سر رسید….اینک بارو بنه را ببندیم و آماده برگزاری دهمین یادواره شهیدان گرانقدر و عزیز: شهید صیقت سهرابی، شهید محرم اسدیان و شهید نجف اللهیاری در نیمه خرداد ۱۴۰۵ شویم که چون خورشید می درخشند و مایه سرفرازی روستای اسمرود و ایران عزیز هستند.

ارادتمند همگی؛ فرامرز سهرابی اسمرود

]]> http://aftabasmarod.ir/?feed=rss2&p=20041 0 http://aftabasmarod.ir/?p=20028 http://aftabasmarod.ir/?p=20028#comments Tue, 12 May 2026 19:06:06 +0000 محمد ولی سهرابی http://aftabasmarod.ir/?p=20028 شما هم مواظب باشید!

امروز برای پی گیری کاری ورسیدن به قراری،باید می رفتم اداره.در مسیر رفت وبرگشت، سه ماجرا برایم اتفاق افتاد:

۱.هنگام عبور از عرض خیابان میرداماد، نزدیک روزنامه اطلاعات، آقای ۳۵ ساله ای، پوشش بستنی را کند وانداخت خیابان.من در حال صحبت با تلفن

( آقا فرامرز) به طرف اشاره کردم وگفتم: لطفا آشغال را بردار، با تعجب گفت: با منی؟ گفتم بله؛ خیابان آشغال نریز. خم شد وبرداشت وبا تعجب به من نگاه کرد! تلفن تمام شد ورفتم تشکر کردم وگفتم: آدم خوبی هستید که حرف گوش کردید و… او هم تشکر کرد.

۲.در مقاله ای که به مناسبتی نوشتم، در پسوند نام، جای اسمرود،(اسمرودی) آمده بود، اصرار کردم که باید درست شود.یکی از همکاران با سواد قدیمی می گفت چقدر حساسی! گفتم: به املای صحیح اسمرود، بیشتر از نام خودم حساسم! البته قبلا مناظر زیبا از اسمرود را با تاریخچه ای کوتاه، برای نوشتن مقدمه کتاب” طنزهای باستانی” برایش فرستاده بودم ولذتش را برده بود.

۳.امروز که با ‌کت وشلوار رسمی اداره رفته بودم،بعداز اتمام کارواستفاده از سرویس بهداشتی، در محوطه اداره،که طولانی هم هست،در حال رفتن سمت ماشین بودم، دیدم جوانی از پشت به من نزدیک شد وگفت: آقا؛ ببخشید، گوشه کتتان داخل کمربنده ! تشکر کردم، والا تا شهران باید با همان وضعیت می آمدم!

البته من نتیحه چند مورد کارنیکم در توجه دادن چند نفر برای بستن زیپ شلوارشان را دیدم! شما نیز هم مواظب خودتان و هم دیگران،برای پیشگیری از این اتفاقات باشید!

برخی مخاطبان سایت که عضو ایتای اسمرودی ها

وبازنشسنگان اسمرود نیستند،درخواست کرده اند

گزارش سفر اردوی چله خانه را در سایت هم چاپ

کنیم.

چون در طول اردو ودوهفته پس از اردو، من سفر بودم

ودسترسی به سایت آفتاب اسمرود نداشتم، گزارش سفر چله خانه

در دو گروه ذکرشده مفصل آمده است.

با توجه به اینکه بار گذاری عکسها ومتن زیادگزارش ،نیاز به فرصت

دارد، در صورت فراهم شدن این فرصت،در سایت هم چاپ خواهم کرد.

در چله خانه، موجودات فرازمینی سراغ یک نفر را بیشتر از همه می گرفتند. صدایی شبیه صدای “رب ات کیست؟”خیلی در عرصه چله خانه می پیچید که: رئیس تان کجاست؟ دوستان پاسخ می دادند که آقای دکتر عزیزی رییس است،  آقا رحمان رییس است، حاج انامپور رییس است و…. اما، جن ها قانع نمی شدند، فریاد می زدند که الله بخش یا بخشعلی یا  بخش الله کجاست؟ او “مرشد” است او رییس بزرگ است… ما او را می جوییم!!! برخی از همسفران که زبان آن ها را می فهمیدند، سوال می کردند که با الله بخش چکار دارید؟ او اینجا نیست! همان ها اصرار می کردند که ما فقط او را می طلبیم!!! چرا الله بخش در مورد “شلش” شعر می گوید ولی وقتی نوبت به چله خانه می رسد، صدایی از او برای نمی خیزد؟؟؟ به او بگویید که خیره سری بس است. او باید تحت فرهمان ما باشد!!! دیگر اینجا، جای ماندن نبود، خب، عسگری دوست قدیمی من است، من با تعصب و عصبانیت گفتم: ببخشید عسگری ما به جن ها درس میدد، کجای کارید؟ هرچه باشد، عسگری پیشکسوت گروه ماست، هرچند با ما برای چله خانه همسفر نشد، ولی در سفر  خرداد جبران خواهد کرد، کوتاه آمدند!

===============فرامرز سهرابی

—————————————————

باسلام

جهت تکمیل مطالب چله خانه ( چیله خانا ) و امداد های غیبی

و پذیرایی از ما بهتران از مسافران محترم وتمجید از آنها

و پیگیری احوال من از دکتر فرامرز،توسط افراد خاص!

————————————————–

=============الله بخش عسگری

پر کشیدم در هوا ، همراهتان
هر کجا بودید ، بودم یارتان

چلّه خانه مرکز ، اتراق بود
صحبت از جن و پری اغراق بود

آنکه پرسید از شما ، کو عسگری
پس چرا دادید جوابش سر سری

شاید آن جن خواست، یاری تان کند
تا سر چشمه ، راهی تان کند

آب سرد چشمه را نوشیده اید
پس چطور شد، بنده را ندیده اید

آب چشمه بود صاف و هم روان
چهره ای دکتر فرامرز بود عیان

عده ای در گوشه ای افتاده اند
بعضی ها راهی نرفته باخته اند

عکس ها معلوم است ، از محمد ولی
در کنارش حاج منصور و ( محمدی ) علی

حاج رحمان، عزیزی و آزمون
ذوالفقار و صفی اله هم زبون

کنار هم سر سفره نشستند
چقدر راه رفتند که اینقدر خسته اند

ان درخت اسطوره‌ای است در آن مکان
سایه افکنده ، براتون هم زمان

جن هم هست ،در نقش مخلوق خدا
سوره جن هست ، در قرآن جدا

بگذریم از شوخی و طنز و خبر
بعداز این بی من ، مرید در هیچ سفر

عسگری با اسم اعظم آشناست
خواندنش هر روز ، بر دفع بلاست.

———————————————-

سلام آقای عسگری

واقعا گزارش اردوی چله خانه را با این شعر زیبا

تکمیل کردید.نه تنها ما را راضی کردید،آنها!! هم راضی اند!

خداوند از شما راصی باشد.

(آخرین بخش)

آخرین بخش از مجموعه عکسهای اردوی جله خانا

اختصاص دارد به عکسهای پس از اردو ودر مسیر  چای ایچی تا اورمه

که دیگر در دیار خودمان به آرامش نسبی رسیده بودیم.

در باغچه چنارلیق ما آقا ذوالفقار پیشنهاد کاشت چند نهال

در پایین دست اورمه داد وخودش از بیدهای باغچه ما  وچنار باغچه

مرحوم علی آذر گشب ۱۰-۱۵ نهال وقلمه آماده کرد وبردیم در اورمه کاشتیم

با این امید که ان شاء الله مثل نهالهای چند سال پیش کنار

جاده کوردبر به اورمه، همه یا چند قلمه پا بگیرند واورمه

بی درخت نماند.

================================

شیر پیر شره مرد

—————————————–

آخرین عکس از آخر سفر

—————————————–

یمیشان، تنها امید وسایه سار اورمه

————————————————-

آقا ذوالفقار،در حال کار

———————————————–

عظمت دشت میان ده نگاه ها را متوجه خود کرده است.

————————————————————-

شکوفه های درخت باغ عمو حسن سهرابی

———————————————-

در باغچه چنارلیق  که دبگر خبری از چنار نیست!

———————————————

با توجه به غیبت دوهفته ای ودوری از سایت ومخاطبان

گرامی،برای جبران قصور،از فعالیت در دو گروه ایتای اسمرود

کم،ادامه حواشی اردوی جله خانه را در سایت “آفتاب اسمرود”

پی می کیریم وزان پس در ایتا مطالب وعکسها را بار گذاری می کنیم

تا باز گشت به وضعیت عادی وایجاد تعادل واحترام به مخاطیان خارجی!!

سایت”آفتاب اسمرود”اخبار را از سایت،به نشانی :

     WWW.AFTABASMAROD.IR     

پی گیر باشید.

================================

گزارش کامل اردوی جله خانا با متن وحواشی فراوان در ایتای اسمرودی ها

وبازنشستگان اسمرود آمده است واگر فرصت وحال وحوصله ای بود

در سایت هم بار گذاری خواهد شد.

تا آن روز،عکسهای پس از پایان پر ماجرای اردو  را که دیگر وضعیت

به حالت عادی برگشت و وارد دیار جد وآبادی خودمان شدیم، باهم

می بینیم:

با آبگوشتی که به همت دکتر محمود عزیزی وخانواده گرامی

آماده شده بود،ناهار  را در آقبلاغ-خانه آقا ذوالفقار خوردیم.

جای شما خالی،پس از یک راهپیمایی ۴ساعته پر ماجرا،چسبید.

البته گوشت قربانی با نیت خیر دکتر محمود،یه نیت پیروزی نهایی

در جنگ رمضان،بین حدود ۵۰ خانوار نیازمند توزیع شد واندازه ناهار

اعضای اردو هم که در آن شرایط بحرانی،نیازمنذتر از هر نیازمندی بودند،نصیب

ماشد! خداواند از بانی خیرش قیول کند،ان شاءالله.