****************************************

                یاد از یک معلم                   

زمان دانشجویی استادی داشتیم به نام دکتر انواری، پیرمردی بود در آستانه بازنشستگی، ولی در کارش جدی ودقیق، خاقانی را برای ما تدریس می کرد، به یک لغت مغلق که برخورد می کرد، ما را می فرستاد کتابخانه، ۶ جلد المنجد ، دو جلد المفهرس و مثلا جلد ۲۱ دهخدا را می آوردیم ، که معنی دقیق آن لغت را با توضیح کافی پیدا کند وبگوید .
خدا رحمتش کند.
یک بار وارد کلاس شد همه بلند شدیم، مختار توکلی بلند نشد ،
چشمانش را چروکیده کرد وگفت :
سن موختار دویسن ؟
مختار توکلی گفت: بله استاد .
دکتر گفت :
بع سنی میخلیبلا صندلیه یتیم، نیه یرونن دورمیسان؟!!

…………………………………………………………

ذوالفقار ستاری

……………………………………………………….

            اصل مطلب!                    

 هنرستان مسئول تربیتی بودم یک روز معاون چند نفر را در دفترش جمع کرده می خواسته هرکس هرکاری کرده به عنوان مشکل انضباطی داشت یاداشت کنه  اولی قبول کردکه گچ پرت کرده  ودر دفتر مقابل اسمش نوشت دومی  قبول کرد با کوبش پا برزمین  کلاس را مختل کرده  همینطور موارد انضباطی را ناظم یاد داشت می کرد تا اینکه رسید به یکی که هم پا کوبیده بودوهم دست زده بود ولی زیربار نمی رفت می گفت دست زدم اما پا نکوبیدم جرو بحث بالا گرفت ناظم بلند شد که بزندش وایستادم  دعوت به صبر کردم ونشست گفتم افای مدنی شما چایی بخور ادامه باز جویی با من  .

گفتم اقا پسر شما گفتی دست زدم اما پا نکوبیدم گفت  اره گفتم برای دست شویی بزرگ که تا حالا رفتی ؟ گفت اره گفتم ممکن همراه دست شویی بزرگ ادرار نکرده باشی مکثی کرد  وگفت اقا حق باشماست همه بالاتفاق خندیدند گفت حال برگردبم اصل مطلب دراین لحظه هردو معاون از شدت خنده رفتند بیرون گفتم پس نتیجه می گیریم هرموقع دست بزنیم  بگو   پا هم  گفتف می کوبیم هفت هشت نفر بودند گفتند اقا انصافا شلوغ کردیم اما ار اقای مدنی بخواهید این دفعه ثبت نکنه گفتم بی احترامی به همکارم میشه که شاها را انداخته بیرون گفتند قول میدیم بلند شدم با همه دست بیعت دادیم وموارد انظباطی کان لم یکن شد.

…………………………………………………………

رحمان ستاری

باسلام. خداوند رحمت کند مرحوم تور محمد اللهیاری را

همسایه قدیمی و خوب وخوش صحبت ما بود . همیشه یک کتاب همراهش بود.
شب نشینی در منزل ما حال و هوای دیگری داشت. روحشان شاد.

————————————-

بنده خودم بیاد دارم در همین اسمرود خودمان

در این موارد( ختم اموات ) چند روز در منزل متوفی

آتش روشن نمی شد و مردم  از منزل خودشان

غذا درست کرده به مسورجد یم آدند.

خداوند عاقبت همه‌ی ما را ختم به خیر کند،ان شاءالله

روح مرحوم مشهدی نور محمد اللهیاری،و

مرحوم سلیمان سهرابی شاد

——————————————–

۱۳ آبان۱۳۹۳/عاشورای تاریخی

روح مرحوم کربلایی کتاب الله اسدیان وصاحبعلی رضایی شاد

————————————————–

۱۳ آبان۱۳۹۷/افتخار برقی!

البته”احسن الخالقین” صحیح است!.

———————————————————-

۱۵مهر۱۳۷۰/آزاده ای در بهارستان

———————————————

۱۵مهر۱۳۸۵/کوچ ابدی

————————————————

۱۵مهر۱۳۹۷/از هردری…

——————————————————-

۱۵مهر۱۳۹۸/چرا؟چون…!

——————————————————-

===============================

۲۴ مهر ۱۳۷۳/یک سوال سخت!

==============================

۲۴مهر۱۳۷۹/سفرنامه ناصر الدین شاهی!

==============================

۲۴مهر۱۳۸۷/این همه ورزش!

===================================

۲۴مهر۱۴۰۰/دیدی که کرونا گرفت؟۱

==============================

==================================>

           مشقِ عشقِ یک معلم             

==================================>

                         رحمان اسدی اسمرود                               

سال ۷۱ سالی که اولین سال معلمی و سالی که قصه مشق عشق معلمی را با تمام بی تجربگی هایم تجربه می کردم در روستایی که شاید یکی از محرومترین روستاهای خلخال بود روستای گلگلاب  در ۶ کیلو متری بعد از هشتجین من برای رسیدن به این روستا در روزهای سخت زمستانی باید دو ساعت از هشتجین پیاده می رفتم چرا که این روستا هیچ خودرویی نداشت و کار زمانی سخت تر می شد که برف می بارید چرا که هوای مه الود و ابری زمستانی که در زبان ما معروف به دوروجا می باشد و به قول اهالی روستا در زمان دوروجا پهن در شکم گاوها در این روستا یخ می زند .

 جاده همواره دچار راهبندان بر اثر کولاک و بارش برف بود گاها برف به قدری بود که در جاده ارتفاع آن به بالای زانوی من می رسید در آن زمان من بیماری رماتیسم مفصلی داشتم  و این بیماری کار را برای من سخت تر کرده بود ولی مجبور به تحمل شرایط بودم حالا اگر ازمیان برف و سرما به سلامت بگذرم شاید گرفتار حیوانات وحشی شوم. مه غلیظ جاده که فقط دو متری خود را می دیدم خوف بر جانم می انداخت با این حال پنجشنبه ها برای رفتن به خلخال باید تا ساعت یک ظهر خودم را به هشتجین می رساندم چرا که بعد از ساعت یک دیگر هیچ وسیله ای نبود واخرین مینی بوس تنها شانس من بود انهم اگر جایی برای مسافر داشت با هزار منت و التماس به راننده جایی برای نشستن بر روی بک چهارپایه در وسط راهرو مینی بوس نعمتی دو چندان بود.

  اما این روستا با وجود داشتن مشکلات و محرومیتها و نداشتن آب و برق و تلفن مردمان ان بجز خوبی چیز دیگری ندیدم آدمهای سخت کوش بودند عمده محصولاتشان گندم  بود انها را تنها کسانی می دیدم از خان خود راضی بودند معتقد بودند که باعث آبادنی بوده و کسی بود که چندین تراکتور آورد و کشاورزی را رونق داد زمینهای کشاورزی زرخیزی داشتند .

دو هفته از سال تحصیلی نگذشته بود همکارم -سیروس آقاپور به هشتجین منتقل شد من ماندم و مدرسه که چگونه به تنهایی به پنج پایه باید درس دهم  اما بعد از یک هفته سرباز معلمی را فرستادند که کمک کار من باشد اما بیشر سختی من در مدرسه نبود چرا که تعهدی که به آموزش و پرورش داده بودم همه را به جان خریده بودم و باید شمشیر برنده را علیه جهل و بی سوادی بر می داشتم و دانش آموزانی تربیت می کردم که استعدادهایشان شکوفا شود .

همیشه به دانش آموزان می گفتم که نباید تنها حمل کننده کتاب و قرآن باشیم بلکه باید کتاب را بخوانیم و به ان عمل کنیم و گرنه شامل ایه ۵ سوره جمعه می شویم:

 مثل الذین حملوا التوراه ثم لم تحملوها کمثل الحمار یحمل اسفارا بئس مثل القوم الذین کذبوا بآیات الله والله لا یهدی القوم الظالمین

با معنی وصف حال آنانکه علم تورات بر آنها نهاده شد و بدان مکلف شدند وبه ان عمل نکردند در مثل به حماری می مانند که با کتاب بر پشت کشد و و از ان هیچ نفهمد و بهره نبرد اری مثل قومی که حالشان این است که آیات خدا را تکذیب کردند بسیار بد است وخدا هرگز ستمکاران را راهبری نخواهد کرد

همیشه سعی کردم به دانش آموزان این روستای محروم یاد بدهم که تنها خواندن وحفظ کردن کتابها و قرآن کافی نیست باید عامل به آن باشیم  پس از تدریس وتعطیلی مدرسه سرباز معلم به هشتجین می رفت چرا که ساکن انجا بود و من تنهای تنها می شدم نه تلویزیونی نه ضبط صوتی و نه برقی من بودم و چراغ زنبوری که تازه روشن کردنش را یاد گرفته بودم  اما اهالی روستا بعد از ظهرها و شب ها در قهوه خانه جمع می شدند با هم گپ و گفت می کردند چون منزلم نزدیک به آنجا بود صدایشان را می شنیدم هوس رفتن به قهوه خانه می کردم تا از تنهایی در آیم  اما یاد استاد رحیم درگاهی می افتادم  که می گفت اگر در روستا معلم شدی هرگز پا به قهوه خانه نگذارید چراکه آنها باهم شوخی می کنند به هم پس گردنی می زنند  اگر شما بروی روزی می رسد که با شما هم شوخی می کنند به شما هم پس گردنی می زنند  ان موقع دیگر نباید در ان روستا بمانی.

 سرجایم می نشستم و به خواندن کتاب اکتفا می کردم استاد رحیم  درگاهی می گفت تو اگر در روستا بهترین درس را هم بدهی زمانی مقبول اهالی آنجا می شوی چیزهای دیگر هم بلد باشی از قبیل امپول زدن بلدبودن نماز بر میت خواندن وقتی برف بیاید جاده بسته شود اگر کسی بمیرد و روحانی پیدا نشود اهالی سراغ تو می ایند اگر کسی مریض شود تنها امیدشان معلم روستاست چون آنها فکر می کنند معلم همه چیز می داند اگر اینها را بلد نباشی دیگر اعتبار بین انها نداری.

 این جمله او یک بار هم در روستای کزج تداعی شد نزدیک ادان مغرب بود در منزل را زدند در را باز کردم دیدم پیرزنی است گفت آقا گاومون نیامده یک دعایی بنویسی گرگ گاومان را نخورد خواستم بگویم بلد نیستم گفتم حالا می گوید این معلم چیزی بلد نیست او با امیدی به اینجا امده گفتم باشه می نویسم رفت امدم نشستم با خود گفتم حالا چی بنویسم هرچی فکر کردم عقلم به جایی نرسید رفتم مخابرات ده به پدرم زنگ زدم ازش پرسیدم آنموقع پدرم در مسافرخانه در

تهران کار می کرد گفت ایه الکرسی را بنویس آیه الکرسی را  روی کاغذ نوشتم نخی به چاقو بستم تا دهان گرگ بسته شود ولی نگرانیم این بود اگر گرگ گاو را بخورد به این پیر زن چه جوابی بدهم.

 اول صبح در زده شد در را باز کردم دیدم همان پبر زن هست در دستش ماست وپنیر بود گفت آقا خدا خیرت بده گاوم آمد من خیالم راحت شد که ابرویم پیش او نرفته درس استاد رحیم درگاهی در اینجا گارگر افتاد.

 گوسفندان اول صبح در میدان نزدیک مدرسه جمع می شدند تا چوپان آنها را به صحرا ببرد چایی روی بخاری نفتی مدرسه آماده بود از چوپان خواستم بیاید مدرسه تا همه گوسفندان بیایند چایی بخورد بیرون از مدرسه بودم چوپان با اصرار من جلوتر از من وارد کلاس شد سلام کرد گفتم کسی توی کلاس نیست به کی سلام می کنی چوپان گفت آقای مدیر ،به قرآن روی طاقچه عجب درسی به من داد. گاهی کسانی به ادم درس می دهند که فکر می کنی چیزی بلد نیستند دیدم جمله او نشان از باور و اعتقاد عمیق او دارد.

دیگر از تنهایی تاب تحملم تمام شده بود به اداره رفتم گفتم در آن روستا نمی مانم یا باید کسی را به آنجا بفرستید که با من در آنجا بیتوته کند یا اینکه من هم مدرسه را تعطیل می کنم .کسی گوش شنوایی نداشت گواهی های پزشکی ومدارک که داشتم به کمسیون پزشکی تبریز رفتم پزشکان کمسیون به اتفاق آرا  رای به این دادند که آب وهوای سرد  وپیاده روی طولانی برای بیماری ایشان مضر است با نظر کمیسیون ابلاغم عوض شد به مدرسه ای در هشجین رفتم اما یک ماهی نگذشته بود از اداره دوباره مرا خواستند رفتم اداره معاون اداره گفت از روزی که آمدی روستای گلگلاب بدون معلم مانده گفتم اگر همسایه مان بهزاد مولایی که در روستای برندق سرباز معلم است پیش من بفرستید من به گلگلاب برمی گردم .

 بهزاد مولایی اهل روستای مزجین بود الان رئیس بانک ملت خلخال است ابلاغ بهزاد را برای روستای گلگلاب نوشتند ومن دو باره همراه بهزاد به گلگلاب رفتم  بهزاد در آشپزی سرامد بود من چیزی غیر از تخم مرغ پختن  بلد نبودم  با آمدن او روحیه ام دو چندان شد ودیگر هیچ وقت احساس تنهایی نکردم در یکی از روزها راهنما معلم که برای بازدید از کم و کیف آموزش به مدرسه سر می زد  با موتورش آمد به من گفت شیرینی بده گفتم چی شده گفت حکم استخدام قطعی شما را آورده ام  خیلی خوشحال شدم بالاخره بلاتکلیفی تمام شد شرح حکم :براساس  تاییدیه شماره۴۰۰۸۴/۱۲ تاریخ۷۱/۳/۱۹ هسته گزینش استان آذربایجان شرقی از تاریخ ۷۱/۷/۱ به استخدام قطعی پذیرفته می شوید حقوق و فوق العاده شغل شما طبق بند های الف و ب ستون ۱۹ این حکم از محل اعتبارات اداره پس از کسور قانونی قابل پرداخت می باشد  جمع زیر حکم۱۰۲۲۰۰ ریال.

=================================>

درود به آقا رحمان عزیز وسلام به خاطره های زیبایش

راستی،یک لحظه تصور کنید موقعیت،امکانات اندک،مشکلات بسیار

غربت،تنهایی،دوری از خانواده،دردسرهای ماندن در روستای بدون

امکانات ویاگرفتاریهای سفر در آب و هوای همیشه برف وبارانی خلخال

را وآنگاه مثل من به این باور ویقین برسید که آیا چیزی جز عشق خدمت

می تواند یک جوان را با این همه مشکلات ریز ودرشت،سال های سال

در سنگر تعلیم وتربیت ماندگار کند؟!

درود بر همه معلمان عاشق پیشه ای که با احساس مسئولیت و جانفشانی

به همه ما آموختند که اگر عاشق شغل وکارت باشی،تحمل سخت ترین کارها

نیز  برایت آسان می شود.

بخش انتظار روستائیان از معلم به عنوان همه فن حریف بودن  وبه جمیع

علوم وهنرهاو فنون زمینی وآسمانی مجهز ومسلح بودن،بخش زیبا ی

خاطره آقا رحمان بود که واقعیت ملموس برای هم ماست.

از اینکه آقای اسدی نوانسته اند هنر مندانه ومدبرانه-به کمک پدر مرحوم

از اولین وسخت ترین آزمون-دعا نویسی سربلند وروسفید بیرون بیایند

ما همین الان هم احساس غرور می کنیم وبر خود می بالیم که اسمرودی

“می تواند”.

بخش زیبای دعا نویسی وبه ثمر نشستن آن، انبساط خاطری برای من

داشت که تصور سختی ها ومشکلات آقا رحمان را لحظه ای از خاطرم

برد وسه چهار بار با دل سیر خندیدم.

دلت شاد ولبت خندان،آقا معلم عاشق.

===================================>

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

                     رحمان اسدی اسمرود                          

(۱)

پس از فارغ التحصیلی از مرکز تربیت معلم شهید رجایی اردبیل در سال۷۱ در اواخر شهریور برای تعیین محل خدمتم به آموزش و پرورش خورش رستم مراجعه کردم.وقتی از پله های اداره وارد ساختمان اداره شدم  اولین کسی را که دیدم گفتم من تازه به این منطقه آمده ام به کدام اتاق برای تعیین محل خدمت باید بروم؟  گفت برو  پیش آیت رفتم پیش آیت گفت برو پیش رایت پیش رایت رفتم رایت گفت من دارم میرم برای بازدید برو پیش حمایت .

بالاخره این اسمهای مشابه در اولین روز کلی مرا گیج کرده بود چون منطقه کوجکی بود همه همدیگر را با اسم کوچک در اداره صدا می کردند . آیت وطن پور مسئول کارگزینی، رایت حورزاده  رئیس اداره ،و حمایت نوروزی معاون اداره بودند. شناختن این اسمها و خود آقایون یکی دو ماهی طول کشید چون می گفتند برو پیش آیت اشتباها می رفتم پیش حمایت یا می گفتند برو پیش حمایت اشتباها می رفتم پیش رایت !

بالاخره پس از کلی از این اطاق به اون اطاق رفتن زیر نامه توسط حمایت پاراف شد برای شعبه آموزشی. به اتاق شعبه آموزشی مراجعه کردم گفتند امتیازت ۱۹ است که بر اساس تاهل معدل نمرات سابقه جبهه و سایر شاخصها تعیین می شد. من بر اساس امتیازها فکر کنم نفر سوم در بین فارغ اتحصیلان مراجعه کننده در آنجا بودم .لیست روستاهای خالی و مورد نیاز نیرو را روی دیوار  زده بودند ،من انگار که در بین گرد باد باشم گیج شده بودم لیست را نگاه کردم تمامی مدارس هشجین تکمیل بودند  سراغ لیست روستاها رفتم ،  روستاهای اطراف که اصلا نمی شناختم و نمی دانستم کجا هستند تقریبا بیشتر شان خالی بودند به غیر از روستاهای نزدیک به هشتجین.

به مسئول آموزشی که آقای جعفر قلی منصور پور نام داشت گفتم من می خواهم به نزدیکترین روستا که امکان رفت و امد به خلخال رو دارد بروم او با اون گردن کجی که داشت به لیست نگاه کرد گفت برو روستای گلگلاب . گفتم این روستا کجاست با انگشت نشان داد گفت همین نردیکی ۵دقیقه راه است، قبول کردم اولین ابلاغ من برای خدمت در آموزش و پرورش صادر شد.

آقای رحمان اسدی  با ارزوی توفیق خدمت شما  در سنگر تعلیم وتربیت ،به موجب این ابلاغ و باتوجه به امتیازات مکتسبه به عنوان مدیر آموزگار دبستان هاشمیه روستای گلگلاب انتخاب می شوید ،خواهشمند است با مراجعه به محل خدمت خود در تاریخ مقرر طبق مقررات به انجام وظایف خطیر خویش بپردازید.

 رایت حورزاده

رئیس اداره آموزش و پرورش خورش رستم

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

(2)

ابلاغ به دست از اداره خارج شدم ساعت ۲ ظهر بود خواستم برگردم خلخال گفتند اینجا تا ساعت یک ماشین برای خلخال است ماند برای فردا ساعت ۸ صبح .ماندم یکه و تنها نه کسی را می شناسم نه جایی، برگشتم دوباره اداره پرسیدم این مدرسه را از کی باید تحویل بگیرم جعفرقلی گفت از سیروس آقاپور کلید مدرسه دست اوست.

آدرس خونه اش رو گرفتم رفتم در خونه اش در محله زاویه که عمدتا سنی نشین است در زدم خودم را معرفی کردم خیلی اصرار کرد بالاخره منو برد خونه از گرسنگی نای راه رفتن نداشتم ناهار را در خانه  آنها صرف کردم خیلی آدمهای خوب و خون گرمی بودند انگار آدم رو سالیان سال می شناسند تفکرم از برادران سنی یک چیز دیگری بود ولی دیدم خیلی معتقد و خون گرم هستند کلید مدرسه را گرفتم و قرار گداشتیم در اول مهر مدرسه را تحویل دهد.

رفتم میدان عالی قاپو موتور دربستی گرفتم ۵۰ تومن تا منو برساند به روستای گلگلاب تا از نزدیک این روستا را ببینم وهمچنین فکری برای منزل بکنم با کت شلوار اتوکشیده و کفش واکس خورده سوار موتور از نوع روسی شدم از همان موتورهایی که ذولی و ربعلی برای اسمرود مسافر می آوردند بالاخره موتور راه افتاد توی ذهنم از این روستا تصوراتی داشتم از راههای پر پیچ و خم سرازیری و سر بالایی جاده خاکی عبور کردیم توی اداره گفتند ۵ دقیقه راه است ولی این راه تمام شدنی نبود نگو هر معلم غیر بومی میاد به همه اینها میگن همینجاست ۵دقیقه ده دفیقه راه است ولی ۲۰ دقیقه طول کشید رسیدیم به یک روستا که تمام خانه ها کاه و گلی بود.

جلوی مدرسه پیاده شدم تمام لباسهایم خاکی شده بود و فقط چشمهایم دیده می شد با دستم لباسهایم و سر و صورتم را از خاک پاک کردم به موتوری گفتم نرو منتظر باش دوباره بر میگردم .مدرسه درست مثل مدرسه قبل از انقلاب اسمرود کاه گلی دوتا کلاس در سمت چپ و راست  و وسطش یه سالن کوچک که بشکه نفت و کمد در آنجا بود. در مدرسه رو بستم تازه اونجا فهمیدم این روستا آب و برق و تلفن هم ندارد چاره ای نداشتم چون دیگه انتخاب کرده بودم!

رفتم جلوی قهوه خانه مردای ده نصفی داخل و نصفی جلوی قهوه خانه بودند خودم رو معرفی کردم اولین برخوردشون خیلی خوب بود گفتم می خواهم خونه بگیرم شورای روستا گفت اتفاقا در نزدیکی مدرسه یه خونه خالی هست که صاحبش در خلخال زندگی میکند پدر صاحبخونه را صداکردند و امد در خونه را باز کرد خونه تر تمیزی بود ماهانه۵۰۰ تومن قرار گذاشتیم .

با موتور دوباره به هشتجین برگشتم مجبور شدم شب را در مسافرخانه رمضانی بمانم مسافرخانه که چه عرض کنم تاصبح از دست شپش نتوستم بخوابم نزدیکهای صبح مقداری خوابیدم صدای زنگوله ها بیدارم کرد از پنجره بیرون را نگاه کردم روستاییان محصولات باغی خود  از قبیل انگور به و سیب را برای فروش  به میدان عالی قاپو آورده بودند. معازه داران هشتجین در تکاپوی خرید بارها بودند .

دیگه خوابم نبرد لباسهایم را پوشیدم در طبقه همکف مسافرخانه در قهوه خانه صبحانه را خوردم و راهی خلخال شدم. سی و یکم شهریور هر انچه لازم بود  وجمع کرده بودم بار نیسان کردم که یکی معلمان نیز بارش را به همان  ماشین زده بود. قرارشد کرایه را نصف نصف کنیم او در هشجین بارش را خالی کرد و من با راننده نیسان راهی گلگلاب شدیم. به روستا رسیدم دانش اموزان دور ماشین رو گرفته بودند قبل از من خانه را تمیز کرده بودند همه وسایلم را خالی و به داخل خونه بردند.

نزدیکهای غروب بود هوا کم کم تاریک می شد با خود چراغ زنبوری برده بودم آوردم روشنش کنم اما فقط تلمبه می زدم  به لاستیک تلمبه روغن  میزدم  و هی تلمبه میزدم و شعله های آتش بالا می رفت نمی دانستم چکار کنم که تور این چراغ سفید شده و روشنایی بدهد. همه جا را دود گرفته بود یک ساعتی با این چراغ ور رفتم اما نتوانستم روش کنم در خونه را می زدند در را باز کردم پسر قهوه چی بود گفت سلام آقا اومده ام چراغ زنبوری را برات روشن کنم .

انگار از داخل قهوه خانه که روب روی منزل من بود شعله ها و ناشی گری منو دیده بود نمیدونم چطور با یه حرکت چراغ را روش کرد بالاخره مختصری شام خوردم و اولین شب غربت را تجربه کردم .همه اش در این فکر بودم امشب را پسر قهوه چی اومد چراغ زنبوری را روشن کرد فردا جکار کنم خسته و کوفته خوابم برد صبح بیدار شدم، روستاییان نیز بیدار و مشغول آوردن گوسفندان به میدان ده بودند .سریع صبحانه خوردم و به مدرسه رفتم خیلی اضطراب داشتم وقتی جلوی مدرسه رسیدم بچه ها  جلوی مدرسه جمع شده بودند.

همکارم- سیروس آقاپور هم آمد اما او پنج سال سابقه داشت و باتجربه بود در مدرسه را باز کردیم و اموال جزئی که مدرسه داشت همراه دفاتر و اسناد مدرسه تحویلم داد بچه ها رو به صف کردیم کلا۴۲ نفر بودند، در پنج پایه .چهره های بچه ها رو نگاه می کردم بالباسهای مندرس و چهره هایی که نشان از سوء تغذیه بود. صدای کسی در نمی آمد همه به تفکیک کلاس به صف شده بودند آقای آقاپور که سال قبل نیز همان مدرسه بود برای بچه ها صحبت کرد و منو معرفی نمود.

کلاسها رو تقسیم کردیم قرار شد سیروس اول و سوم و چهارم رو تدریس کنه و من هم دوم و پنجم به اصافه مدیریت مدرسه.

سیروس گفت شروع بکارمون را بنویس بفرست اداره من که تابحال شروع بکار ننوشته بودم مانده بودم چی بنویسم. به روی خودم نیاوردم بهانه اوردم که بعدا می نویسم .سیروس موقع ظهر از من خداحافظی کرد و با موتورش راهی هشتجین شد من بالای کمد رو نگاه کردم دیدم یه کارتن پر از بیسکویت از تغذیه سال قبل مانده خواستم روز اول بچه ها رو خوشحال کنم بیسکویت ها رو بین بچه ها توزیع کردم واونها رو تعطیل کردم در کمد رو باز کردم پرونده معلمهای سال قبل رو پیدا کردم ببینم شروع بکار رو چطور نوشته اند. بالاخره نمونه شروع بکار را پیدا کردم  اولین شروع بکار را نوشتم:

از آموزشگاه گلگلاب به اداره آموزش وپرورش منطقه خورشرستم

باسلام و خسته نباشید

احتراما به استحضار می رساند برادر رحمان اسدی بعنوان مدیر اموزگار در تاریخ ۷۱/۷/۱ به این آموزشگاه مراجعه و شروع بکار کردند مراتب جهت اطلاع و اقدام مقتضی به ان اداره محترم ارسال می گردد

رحمان اسدی- مدیر آموزگار دبستان هاشمیه گلگلاب

ویک شروع بکار نیز برای سیروس نوشتم وممهور به مهر مدرسه کردم.

فردا دوباره مدرسه را باز کردم بجه ها به کلاس رفتند ولی من دیدم که روز دوم بچه ها تند تند دستشویی می روند از یکی از پنجمی ها پرسیدم چی شده این همه دستشویی میرید؟ گفت آقا دیروز که اون بیسکویت را به ما دادید همه تاربخ گذشته بودند همه اسهال گرفته اند .این اولین اشتباه من و بی تجربگی من در اموزش و پروش بود.

=========================================

آقای اسدی

من که لذت بردم.شام را عقب انداختم تا بخوانم وآماده بارگذاری کنم

خداییش خیلی هم خندیدم،خدا خیرت دهد.تجربه های گرانقدری

است،همراه با سختی های عجیب وغریبی که واقعا تحملش برای

خیلی ها سخت وطاقت فرساست.

درد وبلای معلمان سختکوش  وزحمت کش بخورد جان کسانی که بی هیچ

احساس مسئولیتی، وخدمتی، حقوقهای نجومی می گیرند و وتوقعات

طبق طبقشان تمامی ندارد.

=========================================

با سلام. خاطرات دلکش اقای اسدی را  خواندم.

دلکش تر از ان اینکه سبک نگارش خواننده را

به شخصیت ارام وصبور نویسنده رهنمون می کند.

 درضمن از اداب ورسوم روستاهایی که خدمت

کردید، اشاره بفرمایید،به غنای مطلب کمک خواهد نمود.  

  متشکرم_رحمان ستاری

————————————————————————

 سلام آقای ستاری

تازه این از نتایج سحراست،گفتم از آقای اسدی

بیش از این خواهیم شنید.نزدیک بازنشستگی

است و یواش یواش توانایی‌اش را بروز و ظهور می‌دهد!

نقل است که آقای اسدی جزو ۴طناز برتر اسمرود

است، بخصوص در حوزه طنز شفاهی.

ظاهرا اکثر آقا رحمان ها چنین ویژگی را دارند!خداوند حفظشان کند.

راستی؛ رحمن بنویسیم یا رحمان؟تکلیف ما را روشن کنید

محمّدولی سهرابی

————————————————————————

 باسلام به هردو بزرگوار: اقایان سهرابی و اسدی

پستهای قلمی که برمدار خود کفایی می چرخد از جمله

خاطره یا گزارش روز، حس جدید به خواننده می بخشد

که در پستهای غیران نتوان یافت. خودم هرموقع از منزل

خارج می شوم دنبال سوژه ای می گردم برای گروه

بنویسم ،کما اینکه گهگاهی هم جناب عالی گزارش

می دهید بلکه خلا تنهایی را تا قسمتی مرمت کند.

وقتی یکی دوخاطره از اقای اسدی را خواندم غرق در

گذشته های دور ، تمام ان حسن همجواری  دوران

روستایی شدم ،گویی تمام ان زیباییها از میان

کلمات قد می کشد. به امید بهره مندی هرچه بیشتر. 

درباره اینکه نگارش اسم ما چگونه باشد ؛خدمتتان

عارض شوم که هرطور راحت هستید، کلمه رحمن

چون درزبان فارسی حرف” ا”استعلا می گیرد

لذا جهت مطابقت، رحمان بهتراست.  

کلمه رحمان چون صفت خاص خداوند است، لذا

برای نام گذاری ممنوعییت دارد، ولی ما بی تقصیر هستیم!

رحمان ستاری

——————————————–—————–

حق!                                           

=============================================>

رحمان ستاری                                                                             

بیش از سه سالی می شود یک جفت کفش می پوشم.

امروز، پوشیدنی گفتم :

خانم؛من درسال دوجفت کفش می پوشیدم

اما جنسشان به این کفشها نمی رسید

 بیش از سه سال است

که می پوشم،دیگر حسته شدم.

حانم گفت :آن موقع دایم به پات

بودند، الان سه سال هست تو خونه ای

برای نان خریدن که دمپایی پات هست

باغچه رفتنی هم کتانی می پوشی

اصلا کی می پوشی ؟ دیدم حق با اوست.

============================================>

……………………………………………………………………………………………………

دکتر فرامرز سهرابی                                      

…………………………………………………………………………………………………….

سه پلشت آید و زن زاید و مهمان ز در آید...

در راستای خانه نشینی بخاطر کرونا که حوصله زیادی را می طلبد و ما که بقول خانمهای اسمرودی “چول آدامی” هستیم، تحمل این محدودیت سخت است. تصور کنید که ناخواسته، محدودیت دیگری به محدودیت قبلی اضافه شود، چه میشود!  با توجه به تعطیلی دانشگاه روز دوشنبه رفتم دانشکده تا لپ تاپ و سایر و سایر وسایل را از دفتر کارم بیاورم وتا یک هفته در خانه مطالعه  وبا سامانه دانشگاه دورکاری کنم.

تصمیم گرفتم یک خرید کلی هم از شهروند داشته باشم تا یک هفته بیرون نروم.  مجهز به ماسک و دستکش شدیم، راهی فروشگاه، وسط راه خودرو جلویی ترمز ناگهانی کرد و منهم با تلاش و … ترمز زدم، شکر خدا تصادف نشد ولی چون دستکش نایلونی داشتم، دستم چرخید و پیچ خورد.

درد شروع شد ولی جدی نگرفتم و از ترس اینکه در مطب یا بیمارستان احتمال آلودگی زیاد است، نرفتم، فقط رادیولوژی گرفتم و تکنسین گفت رباطها کشیده شده و استخوانهای مچ دست جابجا شده، دیگر درنگ نکردم و رفتم پبش دکتر قبلی ام که در ایام عید سال ۹۵ انگشتان شکسته ام را جراحی کرده بود. آرزو میکردم که کار به گچ گیری نرسد! اولین کلامی که دکتر گفت: “باید گچ بگیریم!”.

گفتم آقای دکتر با مچ بند خارجی که دارم، نمیشود مساله را حل کرد؟ از من انکار، از دکتر اصرار. فوری پرسیدم، تا کجا گچ…؟ بلا فاصله گفت، تا مچ و ساعد دست کافی نیست! باید تا وسط بازو…! بقول آقا رحمان دنیا دور سرم چرخید، با نگرانی پرسیدم، خوب آقای دکتر گچ تا چه مدت؟ فرمود: بعد از عید بیا تا بازش کنم!!!

درمان را تبعیت کردم و الان خدا را شکر میکنم که دست راستم سالم است که میتوانم بعضی کارها مثل همین تایپ با یکدست را انجام دهم. شعری که در مطلع این انشا آوردم خود داستانی دارد که شاید بتوانم در سایت آفتاب اسمرود ان را بازگو کنم. شب همگی خوش

—————————————————————————————————————–

ماسک مسخره!                               

……………………………………………………………………………………….

رحمان ستاری                                                    

……………………………………………………………………………………..

خدا بد ندهد ان شاالله. شری در خانه را زده  وبخیر گذشته.

من هم امروز جهت دریافت نتایج ازمایش به درمانگاه فرهنگیان رفتم. پرنده پر نمی زد یک نفر پشت میز در ورودی. ودونفر خانم نیز در طبقه زیرزمین.

امدم مثلا نوبت دکتر بگیرم تا نتایج ازمایشات را تفسیر کند دربان گفت هیچ کس نیست چشمم به دیوارمقابل پراز اگهی افتاد همه اگهی هم یک مطن داشت. دکتر فلان تا بیست وهشتم اسفند مرخصی رفته اند اما دکتر من نامش دراین میان خالی بود پرسیدم دکتر اللهیاری چطور گفت ایشان اطلاع نداده. نمی دانم.

از قرار معلوم همه دکاتیر بالاتفاق سنگر را رها کردند. جالب اینکه هرجا میرم خانم باید جهت مراقبت بهداشتی همراهم هست. دستکش. ماکس با یک شیشه الکل. هر پیاده شدنی وسوار مجدد دستانم باید الکلی شود.

مسخره تر از همه این ماسک هست.

اشاره:آقا رحمان ستاری،در یک گروه دوستانه ،بحث شیرین یارانه را

پیش کشیدوماجرا به جاهای باریک وتاریک! کشید،شما هم بخوانید:

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::>

ما نخواستیم!                                         

سلام صبح به خیر به همه عزیزان. شاد وسرفراز باشید.

من نمی دانم این کمک معیشتی بنزین الود به من تعلق

نگرفته پس شامل چه کسانی شده. یا للعجب باشه ما نخواستیم

رحمان ستاری                                                           

 غصه نخور…                                      

غصه نخورعزیزدل برادر

به ماهم ندادند.

حافظ کارگر                                                             

=====================================>

الحمدلله دونفر فرهنگی پیدا شد که از خط فقر بیرون افتادیم.

رحمان ستاری                                                          

=====================================>

“فرهنگی تر”                                      

سلام آقا رحمان

من که ازشما فرهنگی ترم*!!سه شب بیدار ماندم که ببینم

سبد معیشتی وارد سبد من می شود یانه ؟!، نشدکه نشد!

مثل یارانه که  ۸ماه بیشتر ندادندو وصل نشده،قطع شد!

اما با واریز نشدن کمک معیشتی،دیگر به این نتیجه رسیدم

که الحمد الله پس از ۳۵ سال کارفرهنگی،من هم بالاخره

جزو سه دهک بالای جامعه قرار گرفته ام وجزو مرفهان

بی درد شده ام!!

بنابر این، چند روزی است که از این اتفاق مبارک

خیلی احساس غرور  وشادمانی می کنم!

حتی وقتی مطمئن شدم که نه تنها یارانه،بلکه  سبد معیشتی

هم به من تعلق نمی گیرد؛ این احساس به من دست داد:

من که این همه ثروتمند هستم وتا به حال خودم خبر نداشتم!

چرا بروم با کارت سوخت، بنزین سهمیه ای بزنم؟!

با این تفکر،که گویی سلطان بروئیی هستم،رفتم پمپ بنزین

با کارتِ جایگاه می خواستم ۵۵ لیتر{باک کامل}

بنزین بزنم،ناخود آگاه، وقتی  چشمم

قیمت ۱۱۰۰،۰۰۰ ریال را دید، نازل را سریع قطع کردم ودیدم هنوز۳۶ لیتر هم نزده ام!

اما احساس می کردم سرم گیج می رود! ودر دل گفتم:

-فعلا بس است!!اینجا بود که نه تنها از برج عاج پایین آمدم،بلکه به حودم نهیب زدم:

مرد؛فکر سلامتی وفشار خون خودت باش،سلطان بودن

به شما نیامده،به همان دهک بالا بودن قناعت وافتخار کن،پر کردن باک با بنزین ۳۰۰۰۰ریالی پیشکش!

………………………..

*حکایت “فرهنگی تر”بودن  من هم بر می گردد به زمانی که

می خواستم دخترم را در آموزشگاهی ثبت نام کنم وطرف گفت :

فرهنگی هستی؟ گفتم بله.گفت:معلم هستی؟

گفتم نه؛از آنها فرهنگی ترم!!

گفتم روزنامه نگار ونویسنده هستم.گفت:نه

تخفیف شامل شما نمی شو،باید آموزش وپرورشی باشی.

من ” فرهنگی تر” از معلمان  هستم را تکرار کردم وگفتم:

معلمها با گچ وتخته سیاه و.. سر وکار دارند وما ابزارمان  فقط قلم است وکاغذ،پس…

ط رف خندید وگفت: برو با مسئول ثبت نام صحبت کن ورفتم

همینها را گفتم و حسابی خندید وگفت:

هر چند تخفیف شامل شما نمی شود،اما به خاطر این حرف شما

به جای ۵۰درصد،به شما ۳۵ دزصد تخفیف می دهم

واینگونه شد که من”فرهنگی تر”از فرهنگیان شدم!! .

محمدولی سهربی                                                            

==============================================>

رحمان ستاری                                                                 

خدایا؛ به گردش روزگارت شکر، رورگاری از صبح تا غروب همه کلاس بود

و این فک که مدام می جنبید .اکنون چنان برکام چسبیده

جز به وقت نماز از ان جدا نمی شود!

دومین سال اشتغالم بود، یکی از همکاران که سابقه بالای

بیست سال داشت ،نصیحتی به من کرد، افسوس نشنیده گرفتم.

به من گفت: اقای ستاری؛ توصیه ای به شما دارم، گفتم: بفرمایید

جناب رحیمی ، گفت؛ این نیروی جوانی خود را برای ۳۰ سال تقسیم

کنید،والابا این حرارتی که در پیش گرفتی کم خواهید اورد !

به ظاهر گفتم چشم ،اما اصلا حالیم نشدچه می گوید ولی انچه گفت

هنوز سر کار بودم ،اتفاق افتاد واقعا زورم می امد حرف بزنم.

در هفته یک زنگ ان حال قدیمی را می یافتم. حال نیز گه گاه

از دبیرستان برای تدریس از روی لطف زنگ می زنند ،حد اقل

برای یک روز ،اما توانی در خودم نمی بینم. حال نه حوصله

بیکاری دارم، نه حوصله کار، چقدر با گذر زمان معنای جملات

و واژه ها تغییر می کند.

»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»

 سلام

۳۰ سال تلاش کافی هست، سن بازنشستگی

درست انتخاب شده ،واقعاً  جسم و توان انسان

هم انگار به سمت بازنشستگی می رود.

بهترین کار مراقبت از سلامت خودمان است

که یکی از راه های ساده، پیاده روی و ورزش روزانه است.

………………………………………………………………………

دکتر اذن الله آذر گشب