==============================

         رحمان ستاری            

===خدایا وقتی به نعمت چشم وگوش وزبان و… فکر می کنم  تبصره هایی که به هرکدام زده اید می بینم عجب ورطه هولناکی برای خودم ساختم چشم را می پایم زبان ازدستم چون ماهی لیز می خورد زبان را می پایم لذت شنیدن غیبت سر می رسد خلاصه گیریم خدایا دراین ماه رمضان نیروی کنترل مضاعف عنایت کن ویا اینکه به پای ناتوانیم حساب کن درگذر گویی چون مسافری وارد سلف سرویس شدم بدون ملاحظه جیبم خوردم وحالا گیرم حال ممکن است باوساطت کسی ،چیزی از مخمصه خلاص شوم تا بعد حساب و کتاب کنم ماندم با تو چگونه حساب کتاب کنم چون به فرموده خودت غیبت کردمن حق الناس است باید صاحب حق راضی شود علا الدین عمرا مفت رهایم کند تمام اعمال نیکم راباید بدم باز بدهکار خواهم شد تازه علا الدین یکیش هست واقعا چه باید بکنم خدایا به دلشان بیانداز امشب همه مارا ببخشند خودم پیشا پیش هم علاء الدین را هم دیگران را بخشیدم راستی خدای مهربان گفتی یک قدم شما بیایید من ده قدم به سوی تو می ایم واقعا نمیشه ان یک قدم را هم خودت بیایی بالاخره ما اینکه هستیم ان یک قدم را خواهشا دریغ نکن والا بدبخت شدم رفت.

——————————————

سلام
خوب روشی را انتخاب کرده ای، اسمرودی واین همه زرنگی?!

یعنی خدا را نعوذبالله انداختی گوشه رینگ وچاقو را بلند کردی ومیگی یا ببخش،یا رهایت نمی کنم!
با این روش،آنچه را خواهی،به دست خواهی آورد،ان‌شاءالله.
چه بنده ای صادقانه وخالصانه تر از حاج رحمان؟
خدایا؛به برکت این دعاهای ساده وصمیمی، همه این جمع را هم ببخش، که تو رحمان ورحیمی.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

           ذوالفقارستاری          

امروز هوای خلخال، بهاریِ متمایل به تابستان بود،گرمایی که از اول زمستان تا حالا، بی سابقه نشان می داد .

بعد از نماز ظهر،خواستم چرتی بزنم ، کابوس گرسنگی و بی حوصلگی، امانم را برید، وخوابم پرید .

دیوانه وار بلند شدم و گفتم ؛ من راهی اسمرودم، خانم هم  که دید من خطر راه زمستانه را به جان خریده ام، بامن همراه شد، با ماشین تا شره مرد رفتیم و بعد پیاده ،راه افتادیم.

هوا مطبوع ،  برفها در حال آب شدن وسکوت رضامندی گویایی، همه جا سایه افکن بود.

 طبیعت زور می زد که از خواب زمستانه بلند شود، ولی هنوز از هیبت سرمای پیش رو، ترس داشت.

از حیات وحش، تنها چند رد گرگ وشاید خرس، و پرواز کبک ها را دیدیم .

بعضا تک صدای آواز گنجشک وکلاغی هم شنیده می شد .

بعضی جاها، از زیر برفها، آب زلالی جاری بود وراه خود می گرفت.

خستگی ، نای مارا بریده بود ، به یاد سفرهای پدران ونیاکانمان  با پای پیاده  به خلخال وگیلان، آن هم با بار بنه زیاد افتادم .

به هرحال ، خودرا به خانه آقبلاق رساندیم ، استراحتی کردیم وآتشی روشن نمودیم و پس از ساعتی که طبیعت ساکت، و آماده رستاخیزِ دوباره را ، به تماشا نشستیم ،  راه رفته را برگشتیم .

ولی واقعا خسته شدیم و خودرا به زور، کنار ماشین کشاندیم .

با خودم فکر می کردم ، برای رفتن به چله خانا ، حتما باید به فکر چهارپایی باشیم.

  البته عشق اگر باشد، کارها آسان می شود .

تعدای عکس ناشیانه هم گرفتم که تقدیم می کنم ؛

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

سلام
با دیدن گزارش آقا ذوالفقار،یاد دوماجرای امروزم افتادم:
۱.ده روزی است تلفن کوچه های محل ما قطع است، پیگیر می شویم می گویند تاسیسات را دزد برده وقرار است بخریم ودرست کنیم.
چند بار همسایه ها رفتند مخابرات وجواب درست حسابی نگرفتند.
امروز من آماده شدم که با توپ پر بروم پیش رئیس منطقه و رفتم.در ذهن خودم انواع گزینه ها را آماده کرده بودم که طرف را از دم تیغ بگذرانم.
رفتم اتاق۷، پیش حسینی نامی، بعد از سلام،با عصبانیت گفتم اقای حسینی؛ ۱۰ روزه …. گفت، فردا
ان شاءالله کار را شروع می کنیم.
ابی شد بر آتش خشم من و با تشکر وراضی، آمدم بیرون!
۲. در مسیر، بنزین می‌زدم. پشت سری هنگام حرکت من بوق زد، به شدت به بوق در پمپ بنزین حساسم
از حرکت ماندم ورفتم اعتراض کنم که برای چی بوق می‌زنی؟ اشاره کرد باک را نبستی. پشیمان از حالت تهاجمی خودم، دستی تکان دادم و تشکر کردم وکمی تا قسمتی هم خجالت کشیدم.
حالا چه ربطی به آقبلاغ گردی آقا ذوالفقار داشت، عرض می کنم:
همینکه گزارش سفر را می خواندم ولذت
می بردم، در دل می گفتم: این آقا ذوالفقار در نوشتن زبر دست است ، اما در عکس گرفتن، تنبل، خوب، چند تا عکس هم می گرفتی، آخر کار دیدم گرفته. وگفتم پیش داوری تا سه نشه،بازی نشه.
با گزارش سفر و عکسهای آقا ذوالفقار،هم فال شد وهم تماشا.
از چله خانا گفتی ونگفتی نقشه راه چیست وچگونه خواهیم رفت؟
بگو ای برادر، به لطف وخوشی…

*************************************

      پهلوی باید بر گردد!      

 ***************************************

حمید یزدان پرست

هدف افرادی که از جایی رفته‌اند و قصد بازگشت دارند، چیست؟ آیا آن وقت که می‌رفتند، به فکر بازگشت  بودند یا نه؟ چرا رفتند و چرا برمی‌گردند؟ برخی برای تحصیل علم یا مال از وطن رفته‌اند و بعد از مدتها قصد برگشت می‌کنند که به قول حافظ: «غریب را دل سرگشته با وطن باشد». برخی به دلایل دیگر رفته‌اند، مثلاً مهاجرت خانوادگی در زمان کودکی و حالا او که بزرگ شده، به هر دلیلی دلش یاد وطن کرده است. برخی نیز باز به هر دلیل از کشور گریخته‌اند یا بیرون رانده شده‌اند؛ همچون محمدعلی شاه قاجار که حکومت ملی بیرونش کرد؛ یا رضاخان پهلوی که همان که آوردش، بُردش؛ یا پسرش محمدرضاشاه که فرار کرد، و نوه‌هایش که با خانواده رفتند.

از میان اینها، یک بار محمدعلی شاه قاجار خود را از تبعیدگاه به گوشه‌ای از کشور رساند تا تجهیزاتی دست و پا کند و بر سریر قدرت برگردد؛ اما چنان بلایی سرش آمد که توبه‌کار شد و حقوقی هم که مجلس شورا برایش تعیین کرده بود، قطع شد و به چه فقر و فلاکتی مرد. رضاخان و پسرش هم که در غربت مردند. و حالا مانده نوه‌شان که بعد از ۴۷ سال قصد بازگشت کرده است. چه ایرادی دارد؟ هر کسی که شناسنامه ایرانی دارد، حق دارد در ایران زندگی کند و حتی اگر بیرون از ایران زاده شده باشد، در جوانی یا میانسالی و کهنسالی حق دارد به ایران بازگردد و در آن زندگی کند.

در برخی کشورهای جهان که تغییر رژیم از سلطنتی به جمهوری داشته‌اند، اعضای خاندان فرمانروا یا همچنان در آن کشور زیسته‌اند، مثل آلمان، ایتالیا، اتریش، مصر و… یا می‌توانستند بیایند و به خانمانشان سر بزنند، مثل ترکیه و مثل آخرین ولیعهد قاجار (فریدون‌میرزا) که تا چند سال پیش به ایران رفت‌وآمد می‌کرد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در همان اوان، مرحوم امام گفتند کسانی از خاندان پهلوی که جرمی مرتکب نشده‌اند، می‌توانند در کشور زندگی کنند که از قضا برخی‌شان هم ماندند یا به کشور برگشتند و سپس خودخواسته رفتند.

طبیعتاً هر کس که وارد کشوری می‌شود، تشریفاتی اداری را باید طی کند: گذرنامه و روادید داشته باشد و از راه مشخص زمینی، هوایی یا دریایی بیاید. ممکن است از قصد ورود کسانی که چند دهه نیامده‌اند، سؤال هم بشود: چه شد که پس از پنج دهه، هوای وطن به سرتان زده است؟ آیا قصد گردشگری دارید؟ زیارت؟ سیاحت؟ تجارت؟ بالاخره کشور است، بازار مکاره که نیست؛ به رفت و آمدهای خارجی باید نظارت کرد. اما شواهد و قرائن حاکی از آن است که مقصود این آقا هیچ کدام از اینها نیست. او می‌خواهد بر تخت به بادرفتة پدرش بنشیند.

راستش بر این قصد و آرزوی او نیز ایرادی نیست. بازماندگان قجری و نادرشاهی و شاید زندیه هم در این سالها از آرزویشان و حتی حقشان در این خصوص گفته‌اند. آن‌هم ایرادی ندارد؛ آرزوست دیگر. هر کدام از آنها می‌توانند از راه متعارف و منطقی یارگیری کنند و هوادار جمع کنند و حتی باغ سبز نشان دهند؛ مثلاً یکی بگوید: «من اگر بیایم، چنین و چنان می‌کنم، آزادی، آبادی، آسایش، آرامش، و البته استقلال، پیشرفت و…» چه حرفهایی خوبی! مردم نیز حق دارند به این حرفها گوش بدهند  و طبیعی است که  به رفتار و کردار آنها طی سالهای گذشته بنگرند و ببینند این حضرات چندمرده حلاج هستند. آیا گفتارشان پایه و اساسی دارد یا خواب و خیال است و آرزوفروشی؟ راستش یکی را می‌شناسم که در همین نزدیکی است و در زمان نامزدی، به طرف وعده می‌داد: برایت هواپیما می‌خرم و چه و چه! ملت شعردوست و شاعرپروری هستیم دیگر و این‌هم نوعی شعر منثور!

اگر آقایی که توانسته طی پنج دهه زندگی در جایی که خودشان «سرزمین فرصت‌ها» می‌گویند، کار اقتصادی نمایانی کند، مدیریت درخشانی بروز دهد، با وجود آن‌همه کالج و دانشگاه نامدار، درس درست و حسابی بخواند و محقق یا نظریه‌پرداز یا استاد دانشگاه شود، حرفش شنیدن دارد؛ اما اگر طی این مدت فقط با ثروت بی‌حساب خانوادگی زندگی کرده (به منشأش کار نداریم) و به قول خودش از مامانش پول گرفته و خورده و خوابیده و چرخیده و شاهانه زندگی کرده، وعده و وعیدهایش در ۶۵ سالگی، در حکم تحمیق شنوندگان است.

باز هم بگوییم عیبی ندارد، دلش خواسته از این حرفها بزند و آرزوفروشی کند. مگر جرم است؟ نه. اما وقتی کسی برای رسیدن به مقصودش، سر به اجانب می‌سپارد و از بیگانه دریوزگی می‌کند و اصرار می‌ورزد که آنان به کشورش بتازند و بمبارانش کنند و دست به خون هموطنان می‌آلاید و تشویق به تخریب و آدمکشی می‌کند، دیگر موضوع صرف آرزو نیست، کار به خیانت و جنایت کشیده است. کسی از خون‌آشام قرن یاری می‌طلبد و از او التماس حمله و تاخت و تاز به هموطنانش را می‌کند، همو که نهادهای حقوقی جهان به سبب «نسل‌کشی و جنایت علیه بشریت»، مجرمش اعلام کرده‌اند، دیگر فقط حرف نیست، عمل است.

آیا این شخص احساس ننگ نمی‌کند؟ آیا فکر نمی‌کند که ایرانی راستین در عمرش سر به بیگانه نسپرده و به همین جهت «ایرانی» نام گرفته، یعنی «ایر» است، یعنی «آزاده است و هرگز به بندگی نرفته است». آری، برای چنین کسی، «استقلال» رکن بنیادین حیات فردی و اجتماعی است. کالای لوکس یا جنسی در کنار اجناس دیگر نیست. استقلال چیست؟ «آزادیِ جمعی». آزادی چیست؟ «استقلال فردی». چطور اگر به کسی بگویند این رنگ بپوش و اینجا بنشین و آنجا برو یا مرو، این را بخور یا مخور، می‌رنجد و خوشایندش نیست و اعتراض می‌کند، در امور اجتماعی نیز همین آزادی است که تبدیل به استقلال می‌شود و برای «ایرانیِ نژادۀ آزاده» اهمیت بنیادین پیدا می‌کند که بیگانه حق ندارد بر او فرمان براند، برای مردمش و حاکمانش و ارتشش تعیین تکلیف کند، مصونیت قضایی تحمیل کند و دست‌نشانده‌اش برای اجرای قانون شرم‌آور کاپیتالاسیون، بسیاری را بکشد، به زندان بیفکند و تبعید کند. مردم اینها را دیدند که مهمترین شعارشان در انقلاب این شد: «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی». «استقلال» نفی استعمار بود، و «آزادی» نفی استبداد، و «جمهوری» نفی سلطنت، و «اسلامی» نفی بی‌دینی.

رضا پهلوی که همچون پدرش درکی از اسلامیت و ایرانیت ندارد و با فرهنگ ملی عجین نبوده و بعید است در عمرش یک بار شاهنامه و دیوان حافظ و خمسه نظامی و حتی رباعیات خیام را خوانده باشد، پیداست که پیش خود بگوید: «پدربزرگم را که سواد خواندن و نوشتن نداشت، انگلیسی‌ها آوردند؛ و پدرم را که بیگانگان تربیت کرده بودند، آمریکایی‌ها آوردند؛ حال چه اشکال دارد که مرا اسرائیلی‌ها روی کار بیاورند؟ من که از آنها بهتر و برتر و باسوادتر و باغیرت‌تر نیستم!» همین است که به راحتی آب‌خوردن (و از نظر ایرانیان اصیل با وقاحت هر چه تمام‌تر)، حقیرانه نزد جلاد قرن، بر صندلی پلاستیکی می‌نشیند و درخواست بمباران کشور و کشت‌وکشتار هموطنانش را می‌کند. آیا فکر نمی‌کند ممکن است روزی چشم در چشم ده نفر از هموطنانش بدوزد؟

مثلاً یکی از آنها، پدر یا مادر دخترک کرمانشاهی، ملینای سه‌ساله باشد که در تیراندازی گماشتگان او جان باخت. یا دوقلوهای خردسال همکار جوان و عزیزمان امید رستمی که رفته بود دارو بخرد و حامیانش او را پیش چشم همسر و فرزندان نگرانش کشتند. یا خواهر و برادر آن پرستار دلسوزی که در آتشی سوخت که هواداران او در بیمارستان افروختند و جز کف دستانش چیزی نماند. یا آن جوان مازندرانی که چند شب پیش آتشش زدند و سوخت و جان داد؟ آیا رویش می‌شود به چشم بازماندگان اینان نگاه کند؟

آری، رویش می‌شود؛ چون پدرش و پدربزرگش همین کارها را کردند و تاریخ شکنجه‌های وحشیانه ساواک که دست بر قضا نزد همان اسرائیلی‌ها آموزش می‌دیدند، پر است از این کارها. در روزهای پایانی سلطنت که خانه سرهنگ زیبایی در خیابان بهار لو رفت و معلوم شد شکنجه‌گاه و زندانی کوچکی بود و من خود دو بار از آن دیدن کردم، تختی فلزی دیدم که زندانی را بر آن می‌خواباندند و زیرش آتش روشن می‌کردند، دستگاهی دیدم که مخصوص کشیدن ناخن بود، و تکه‌ای از گوشت و استخوان که یادم است بانوی زیست‌شناسی که برای بازدید آمده بود، بعد از چندی دقت و زیر و بالاکردن، گفت: متعلق به کودکی سه چهار ساله است.

عجبا که بعد از انقلاب، این ساختمان به دست سازمان مجاهدین خلق (منافقین) افتاد و واقعاً حق به حقدار رسید! آنها نیز کردند با «خلق قهرمان ایران» آنچه کردند که تنها یک نمونه‌اش ترور کور هفده‌هزار تن از هموطنان بی‌گناه بود. یادم است آن روزی را که برای تشییع سه پیکر آشنای قدیم‌مان به منزل آقای محسن اسکندری در حوالی جوادیه تهران‌پارس (؟) رفتیم. همین حضرات به جای ترور پدر خانواده، مادر خانواده و برادر تازه‌داماد و نوعروسش را کشته بودند و کودک خردسالش را مجروح. اینها را من خود به چشم خویشتن دیدم، به شنیده‌ها کار ندارم. بماند آن سه بی‌گناه بی‌اطلاعی را که همین سازمان گرفت و به احتمال لو رفتن خانه تیمی، با سخت‌ترین شکنجه‌ها پوست کندند و کشتند و دفن کردند. همان‌هایی که سالها پیشتر، مجید شریف واقفی و مرتضی صمدیه لباف را نیز با همین ناجوانمردی‌ها کشته بودند. آیا از همکاری با صدام شرم کردند که پیرکودک پهلوی از همکاری با نتانیاهو و ترامپ شرم کند؟ نه!

باغ سبز

قاعدتاً هر کس در هر جایی که بخواهد روی کار بیاید، باغ سبزی نشان می‌دهد. این است باغ سبز پهلوی‌ها و برادران مجاهد: دریوزگی از بیگانه، تخریب و غارت، و تروریسم افسارگسیخته. وعده آنها که امنیت و آرامش و سازندگی بود و جامعه بی‌طبقاتی توحیدی و زندگی طراز نوین، به کجا رسید که وعده عملی این میهن‌سیتزان به کجا بینجامد. آن پدربزرگِ قزاق سالها روی کار بود که مسجد گوهرشاد را به خاک و خون کشید و سزایش را دید؛ پسرش سالها شاهی کرده بود و آنگاه مسجد کرمان را و بسی بی‌گناهان را به خاک و خون کشید و رفت بر او آنچه رفت؛ و نوه‌اش هنوز نیامده، دهها مسجد را به آتش کشیده و قرآن‌ها سوزانده و امامزاده به آتش کشیده و خانه‌ها ویران کرده و بی‌گناهان را کشته است. پدربزرگش سالها حکومت کرد و آنگاه اروندرود را به عراق بخشید و ارتفاعات آرارات را به ترکیه و شهر فیروزه را به شوروی؛ پدرش سالها بر تخت نشسته بود که بحرین را بی‌شلیک گلوله‌ای از دست داد و هیرمند را به افغانستان بخشید و نفت و گاز را به آمریکا و انگلیس هبه کرد؛ او هنوز نیامده، با تجزیه‌طلبان همدست شده و قرار است کجاها را به کجاها بدهد؟

با این حساب، آیا نباید بخواهیم مسبب جنایات اخیر و خیانت‌های متعدد به ایران برگردد و محاکمه شود؟ این است که من به نمایندگی از خانواده هفده شهید خویشاوندم و دوازده همکلاس شهیدم، و بسیاری از هم‌محله‌ای‌ها شهید و جانبازم، رسماً شکایت می‌کنم و از مراجع ذی‌صلاح دادخواهی می‌نمایم و می‌گویم: «پهلوی باید برگردد، محاکمه باید گردد!» هر کس با این سخن موافق است، وعده‌گاه روز دوشنبه{۲۲دی ماه}تظاهرات سراسری علیه ناامنی، وطن‌فروشی و تروریسم.

*************************************

منبع: روزنامه اطلاعات

======================

      حمید مصطقی زاده         

به نام نامی الله،می کنم آغاز ،
حدیث غربت دُردی کشان میخانه .

حدیث غدر و جفا و خیانت و غفلت ،
حدیث غارت خُم های لعل خُمخانه .

پناه می برم اول به حضرت داور ،
ز شرّ جهل و نفاق و دروغ و افسانه .

ز تیتر “شرق” و “هم میهن” فرومایه ،
و ” اعتماد ” و قلم های کینه توزانه .

ز شرّ قوم جفاکار و دشمن غدّار،
دو همنوای هم آوای جغد حنّانه .

من از شرارت فرعونیان نمی نالم ،
به ناله ام من از اعمال فتنه جویانه .

گلایه مندم از اهمال قاضیان وطن ،
و جمله مدّعیان حفاظت از خانه .

مگر نه اینکه مگس روی زخم بنشیند ؟
چه کسی به جسم وطن زخم زد ظریفانه ؟

که زخم زد به تن اقتدار این ملت ؟
به مکر شعر “نه لبنان نه غزه” فتّانه ؟

مدافعین حرم را مدافعین وطن ،
به اوج جنگ چه کس خواند نانجیبانه ؟

که بود آنکه به صدر جریده اش می زد ،
وطن فروش ترین تیترهای روزانه ؟

نمک به زخم وطن زد،که با گرانی ارز ؟
برای جلب رضای ددان دیوانه ؟

که با فشار مضاعف به مردم ایران ،
زمینه ساخت برای نفوذ بیگانه ؟

که در مقابله ایی آشکار با قرآن ، ستون عفّت زن را شکست رندانه ؟

که با ضمانت امضای جان کریّ پلید ،
نخوانده عاشق برجام شد لجوجانه ؟

که با شعار تضادّ “معیشت و موشک” ،
گشود باب شرارت،دوگانه سازانه ؟

که، با کمک اردوغان نمود هدیه ،
پناهگاه به داعش ، فریبکارانه ؟

که در لفافه ی پیمان آستانه به سحر ،
دوباره داد به داعش،مجال جانانه ؟

به قطع بودجه ی ارتش و سپاه، چه کس ،
شکست هیمنه ی اقتدار کاشانه ؟

که با گشودن پای حرامیان به وطن ،
شکست قفل حفاظ نطنز ، مستانه ؟

که با شعاردروغین رفع سایه ی جنگ،
دخیل بست دوباره به ابن مرجانه ؟

که،با شعار وفاق منافقانه ی خود ،
به کام فتنه گران ریخت باده ، دزدانه ؟

چه کس به حقّه ی بافور و منقل برجام ،
شکست ساغر ساقیّ و جام و پیمانه ؟

که با خیال خوش کاسبیّ ” سی اِف تی ” ،
چراغ داد به دزدان خانه، سلّانه ؟

که با قبول “اِف اِی تی اِف” و “سی اِف تی ” داد ،
گرای خانه ی مردان مرد فرزانه ؟

بگو بس است تساهل ” حمید ” با جانی ،
مباد قصر عدالت دوباره ویرانه .

       ۵۲ سال پیش در ایران(۱)     

شاهنشاه آریامهر:

اگر قیمتها کنترل نشود

ارتش وارد میدان می شود!

پاییز ۱۳۵۲ شاه در جریان یک سخنرانی ضمن اعتراف به «گرانی کمرشکن» از گرانی۴۰۰درصدی در برخی کالاهای مصرفی خبر داد و تاکید کرد چنانچه دولت در مهار تورم موفق نشود، ارتش و نیروهای انتظامی را عهده‌دار چنین کاری خواهد کرد.

به گزارش اطلاعات آنلاین، «گرانی افسارگسیخته» به‌ویژه در کالاهای مصرفی مردم، معضلی بود که از ابتدای دهه۵۰ زندگی ایرانیان را تحت‌تاثیر قرار داد؛ آن‌هم در شرایطی که درآمدهای نفتی ایران جهش قابل‌توجهی را تجربه می‌کرد. بررسی آمارها نشان می‌دهد درآمد نفت، که در سال ۱۳۴۲، پانصد و پنجاه و پنج میلیون دلار و در سال ۱۳۴۷، نهصد و هشتاد و پنج میلیون دلار بود، در آغاز دهه ۵۰ به ۱.۸ میلیارد دلار رسید و طی سال‌های بعد نیز روند رو به رشد خود را ادامه داد، اما معیشت مردم نه‌تنها بهبود نیافت، بلکه «تورم» به چالش بزرگی برای جامعه تبدیل شد.

«شوک نفتی» و به‌دنبال آن، «جهش درآمدهای نفتی» در ابتدای دهه۵۰خورشیدی «بیماری هلندی» برای اقتصاد ایران  به ارمغان آورد. توزیع ناعادلانه درآمدهای هنگفت نفتی، نه‌تنها نتوانست گرهی از معیشت مردم بگشاید، بلکه فساد اقتصادی گسترش یافت و روند افزایشی قیمت‌ها، به تشدید شکاف طبقاتی در جامعه منجر شد.

    پیکان و ژیان گران شدند!    

روند افزایش قیمت‌ها در سال ۱۳۵۲ شتاب گرفت و روزانه خبرهای مختلفی از گرانی‌ها منتشر می‌شد. ۱۳شهریورماه ۱۳۵۲، در شرایطی که «جنگ نفت» با اقدام لیبی در «دوبرابر» کردن بهای نفت خام خود، کلید خورده بود،  روزنامه اطلاعات در گزارشی، از «افزایش قیمت پیکان» خبر داد.

با قیمت‌های جدید، مدل‌های مختلف پیکان از ۱۵هزار ریال تا ۱۸هزار ریال گران شد؛ اتومبیل «پیکان کار» ۱۵هزار ریال(قیمت قبلی ۲۰۲هزار و ۹۰۰ریال)، پیکان دولوکس ۱۶هزار ریال(قیمت قبلی ۲۳۹هزارو ۹۰۰ریال)، پیکان جوانان ۱۷هزار ریال(قیمت قبلی ۲۷۵هزار ریال) و «پیکان وانت» ۱۸هزار ریال(قیمت قبلی ۱۶۵هزارریال)، افزایش قیمت را تجربه کرد. این در حالی بود که نرخ برخی مدل‌های پیکان طی دو سه سال قبل از آن، ثابت مانده بود.

علاوه‌بر پیکان، محصولات ژیان نیز با افزایش قیمت مواجه شد. ژیان سواری که تا ۱۳شهریورماه ۱۳۵۲، ۱۶هزارو۷۵۰تومان قیمت‌گذاری شده بود، ۱۲هزار ریال افزایش قیمت خورد. این افزایش قیمت یک پیامد دیگر نیز داشت؛ اینکه قیمت لوازم یدکی این ماشین‌ها در آینده نزدیک با افزایش قابل‌توجهی همراه می‌شد.

چند روز بعد، یعنی در آخرین روزهای شهریورماه ۱۳۵۲ نیز برخی مقام‌های اقتصادی در گفت‌وگو با روزنامه‌ها، گرانی‌های فزاینده را تایید و اعلام کردند که طی ۴ماه اخیر، قیمت کالاهای مصرفی ۲۵درصد افزایش یافته است؛ روندی که در نهایت حتی صدای شاه را هم درآورد.

     ماجرای تهدید شاه چه بود؟     

شاه همچنین تاکید کرد که دولت به دلیل پرداخت مابه‌التفات کالاهای اساسی، با هدف جلوگیری از افزایش قیمت‌ها، به‌ویژه در کالاهایی مانند گندم، گوشت، قند و شکر، مصالح ساختمانی، نرخ اتوبوس و راه‌آهن، سالانه میلیاردها ریال زیان می‌کند؛ «براساس آمارهای رسمی، تنها در سال جاری (۱۳۵۲) رقم این زیان ۱۱میلیارد ریال است و پیش‌بینی می‌شود در بودجه سال آینده (۱۳۵۳) به ۱۷میلیارد ریال برسد».

او همچنین خبر داد که دولت برای جلوگیری از افزایش قیمت نان، در سال جاری (۱۳۵۲) ۳میلیارد و ۹۵میلیون ریال در موضوع خرید و فروش گندم زیان دیده است؛ رقمی که سال آینده (۱۳۵۳) به بیش از ۷میلیارد ریال می‌رسید.

 شاه همچنین از تشکیل «کمیته‌های خاص مبارزه با گرانی» در سراسر کشور خبر داد و «هشدار» داد که اگر این اقدام منجر به کاهش قیمت‌ها نشود، «ممکن است دستور دهیم این کار به‌طریق بسیار شدیدی توسط نیروهای انتظامی انجام شود».

با خواندن این ماجرا وحکایت این روزهای مردم حماسه آفرین !! وفلک زده،یاد این بیت از یغمایی افتادم:

جز وجود من- که گرددقیمتش هر روز کم

قیمت هرچیز*، در هر روز بالا می رود

====================

*البته جز خودکار بیک!!

؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

محمدولی سهرابی اسمرود

روزم را با این خبر آغاز کردم:

*سازمان تامین اجتماعی*

بازنشسته گرامی سازمان تأمین اجتماعی؛

شما مشمول طرح کالابرگ هستید. لطفاً تا اطلاع‌رسانی بعدی توسط وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، از مراجعه به سامانه‌ها خودداری فرمایید.

اول خوشحال شدم از اینکه پس از سالها دوری ومهجوری از یارانه وهر گونه کمک حمایتی،اینک دولت فخیمه به فکر معیشت من هم افتاده است!

وقتی دست وصورتی آب زدم وکمی سر عقل امدم، متوجه شدم که صاف رفته ام تحت حمایت دولت.یعنی اینقدر یا آنقدروضعم خراب شده که دولت هم فهمیده، اما خودم حالیم نبوده!

خوشحال شدم که روغن ومرغمان که تمام شده ، می‌روم وبا کالا برگ می خرم وصفا می کنم.

شنیدم فعلا قیمت روغن با حذف ارز ترجیهی دو برابر شده واصلا پیدا هم نمی شود. با ابن خبر،تمام آرزوهایم به فنا رفت.

تازه سالها بود که سربلند بودم و

به آسمان وزمین فخر می فروختم که در دهک بندی، از ازل تا ابد دهک دهم جامعه بودم وبی نیاز از هر یارانه وکمک معیشتی، واینک با این پیام وزارت تعاون، کار ورفاه اجتماعی، گوئی از عرش روی فرش(ماشینی) افتادم. یعنی هم مقام شامخ دهک دهم را از دست دادم، هم رفتم زیر چتر حمایت دولت، که معلوم نیست این چتر را کی از سر مبارک من بر می دارد و من می مانم وحسرت مقام والای دهک دهمی که به بهانه حمایت دولت، مفت از دست دادم!

========================

«خیالی که بر باد رفت»

شماری از سلطنت‌طلبان در ایران، ترامپ را در هیأت منجی می‌بینند. همان‌گونه که رضاشاه با اراده‌ی انگلیس شاه شد و محمدرضاشاه با اراده‌ی آمریکا بازگشت، گویی در خیال خود منتظرند تاریخ یک بار دیگر تکرار شود و این‌بار، ترامپ، رضا پهلوی را بر تخت بنشاند.

اما سیاست برای ترامپ نه صحنه‌ی وفاداری است و نه میدان نوستالژی. او اهل معامله است، نه دلبستگی. روی زمینی که سود ندهد، برج نمی‌سازد و روی بلیطی که برنده نشود، شرط نمی‌بندد.

ترامپ با انتقال قدرت به دلسی رودریگز معاون مادورو، شگفتی تازه‌ای خلق کرد. کاراکاس امروز آرام بود و فردا نیز همه در سر کارشان حاضر خواهند شد.

ماجرای مادورو، فارغ از روایت‌ها و سناریوها، یک نکته را روشن کرد: قدرت برای ترامپ ابزاری موقت است، نه تعهدی تاریخی. و همین، خواب بسیاری از خیال‌پردازان را آشفته می‌کند. آنهایی که به ترامپ به عنوان یک منجی دل بسته‌اند.

بر اساس آماری که فیس‌بوک در اختیارم گذاشته است؛ پست قبلی‌ام با عنوان «عملیات ربودن یک رئیس‌جمهور» تاکنون نزدیک به ۴۰ هزار بازدید و ۲۶۶۰ تعامل در فیس‌بوک داشته است. ۲۷۳ نفر آن را لایک کرده‌، ۱۰۷ نفر زیر آن کامنت گذاشته‌ و ۵۳ نفر نیز آن را بازنشر کرده‌اند.

بخش قابل توجهی از کامنت‌ها از سوی طرفداران سلطنت بوده است؛ واکنش‌هایی آغشته به توهین، چه به نویسنده و چه به مرحوم دکتر مصدق. هیچ کامنتی را حذف نکردم. هر کامنت، پیش و بیش از آنکه یک موضع سیاسی باشد، آینه‌ی شخصیت نویسنده‌ی آن است. برخی از این آینه‌ها نیز متعلق به چهره‌های شناخته‌شده‌ی این جریانند.
این صحنه، فرصتی است برای شناخت دقیق‌تر گروهی که داعیه‌ی نجات ایران را دارند.

کسانی که امروز بیرون از قدرت، با چنین ادبیات خشن و بی‌مهاری سخن می‌گویند، اگر فردا به قدرت برسند، نه ایران را نجات خواهند داد و نه آزادی را؛ فقط همان زبانی را که امروز در کامنت‌ها تمرین می‌کنند، به قانون و سرنوشت یک ملت ترجمه خواهند کرد.

. محمدحسین غیاثی

================================

            رهایش کن              

پروسه ساخت ماندالاهای شنی تبتی چیزی فراتر از یک هنر است؛ یک مراقبه زنده است.

راهبان روزها و ساعت‌ها وقت می‌گذارند، دانه‌به‌دانه شن‌های رنگی را می‌چینند و طرحی مقدس می‌سازند. هر خط، هر منحنی، و هر رنگ با نیت و حضور کامل قرار می‌گیرد. این ساختن آهسته، تمرین صبر، تمرکز و حضور در لحظه است.

اما بخش مهم‌تر ماجرا لحظه‌ای‌ست که ماندالا کامل می‌شود. درست همان جایی که انتظار داری آن را حفظ کنند، قاب بگیرند، یا برای همیشه نگه دارند… راهبان با آرامش شروع می‌کنند به پاک کردنش! انگار نه انگار که روزها برایش زحمت کشیده‌اند.

این عملِ نابودیِ آگاهانه یک پیام عمیق دارد:

هیچ‌چیز در این جهان ماندگار نیست؛ زیبایی هم موقتی است.

با از بین بردن ماندالا، آن‌ها تمرین می‌کنند که دل به هیچ شکل و نتیجه‌ای نبندند؛ نه به هنر، نه به موفقیت، نه حتی به رنج.

و بعد، شن‌های رنگی را ترکیب و جمع می‌کنند، در کیسه‌ای می‌ریزند و آن را به جریان آب می‌سپارند.

انرژی و نیت ماندالا، همراه آب در طبیعت پخش می‌شود و به همه می‌رسد.

 کل این مراسم، یک یادآوری عمیق در زندگی است:

با حضور و دقت بساز؛ از زیبایی لذت ببر؛ اما وقتی زمانش رسید، با احترام رهایش کن…

زندگی ما هم همین است؛ یک ماندالای بزرگ و زودگذر که در هر دوره ساخته می‌شود و در نهایت فرو می‌ریزد…

از دیروز به فکر ماندالا هستم.

===============================

با گرامیداشت یاد شهداو یزرکداشت مقام والای جانبازان و

اسرا،آغاز هفته بسیج را به همه رزمندگان دلیر بسیجی 

 بخصوص رزمندگان ۸سال دفاع مقدس ولایتمان_اسمرود

تبریک می گوئیم  وبرای این نیروی مخلص مردمی

آرزوی  سر افرازی وعزت  داریم.

——————————————————

بدلیجات

———————-

    کرم جعفری طولش     

 من قطعه قطعه شدن پیکر دوستانم را دیدم و تکه پاره های بدن هادی لرستانی را در کانالهای فیاضیه آبادان دیدم ، ناپدید شدن گودرزی را در رقابیه دیدم ، هوا پریدن هوشنگ فراهی را به شلیک توپ تی ۷۲ دیدم ، هتک حرمت زنان دشت آزادگان را دیدم ، غارت خانه های خرمشهر را توسط:لشگر سیف سعد عراق دیدم ، چهره سوخته حامد  دهلرانی را دیدم ، جسد بی جان حیدر امیری را دیدم ، گم شدن یک گروه تجسس  در ساحل کارون را دیدم ،  ، نخلهای بارور بی سر آبادان را دیدم ، جان سپردن علی سلماسی را در آغوشم دیدم ،تکه های بدن نوجوانان اعزامی اصفهان را در روی مینها دیدم و….

گمان نمی کنم آنها در پی جامعه ای  بوده باشند که امروز است .

گمان نمی کنم آنها از جنس آدمهایی بودند که امروز است

کائنات بد جوری از ما متنفر است.

حواستان پرت شد یا نه؟

این ماجرایی که اخیرا برای آن بازیگر مطرح اتفاق افتاده عطش ما برای اظهارنظر را شدیدتر کرده. استاد هنوز توی راه رسیدن به مقام قضایی بود که یک سری شروع کردند به اظهارنظر قاطع. اکبر سگدست از ملارد نوشته «اینا همه شایعه‌س. بنده یک بار توی آسانسور با ایشان بودم، ایشان حتی نگاه هم نکرد. واقعا حس امنیت گرفتم.» نازنین از سعادت‌آباد با قاطعیتی مثال‌زدنی کامنت گذاشته که: «طرف صددرصد این کاره است. فامیل ما که توی سینما کار می‌کنه این مساله رو تایید کرده.» حالا فامیل نازنین توی سینما چه کار می‌کند؟ با چراغ‌قوه نور می‌اندازد توی سالن. اکانت صمد مادریدی با طرح یک تئوری جدید، تصور روانشناسان از مقوله تجاوز را دگرگون کرد. صمد نوشت: «طرف پول داشته شهرت داشته هر چی می‌خواسته براش فراهم بوده. چه نیازی داشته این کار رو بکنه؟» راست میگی صمدجان. اینهایی که تجاوز می‌کنند حتما نیاز دارند که این کار را می‌کنند. وگرنه مریض نیستند که! مرسی که ما را روشن کردی. و اما بشنوید از اکانت بهروز (رفع زگیل با گیاهان دارویی) که حرف آخر را در این زمینه زده و صحنه را اینگونه روشن کرده: «ساده نباشید! خودشون این داستان رو درست کردن که ما حواسمون از قضیه شمخانی پرت شه.» بهروز، کیسینجرِ جهان اینستا درست می‌گوید. ماجرای بازیگر را درست کرده‌اند که حواس ما از شمخانی پرت شود. قضیه شمخانی را بولد کردند که حواسمان از دوچرخه‌سواری پزشکیان پرت شود. پزشکیان تک‌چرخ زد تا حواس ما را نتایج ضعیف پرسپولیس پرت کند. پرسپولیس از بالا دستور گرفت تا با باخت مقابل خیبر خرم آباد، مکانیسم ماشه را کمرنگ جلوه دهد. خود مکانیسم ماشه برای این بود که حواس ما از چک افسری‌ای که همسر مکرون زد توی گوشش پرت شود. این ماجرای پرت شدن حواس همینطور ادامه پیدا می‌کند تا می‌رسد به انسان‌های نخستین. یک سری از اجداد ما میمون‌بازی در می‌آوردند تا حواس انسان خردمند را از این که می‌تواند روی دو پایش راه برود پرت کنند. کسی هم نیست بپرسد مثلا اگر تمام حواس ما متمرکز بر قضیه شمخانی شود، چه کار می‌خواهیم بکنیم؟ اصولا متغیر «حواس ما» چقدر در معادلات سیاسی تاثیرگذار است؟ اساسا یک نفر باید چقدر آی کیویش پایین باشد که بگوید اینقدر درگیر ماجرای بازداشت بازیگر معروف بودم که به کل یادم رفت دلار رفته بالای صد تومن! نمی‌دانم … شاید من اشتباه می‌کنم. بیایید مثلا یک ماه اینترنت‌مان را خاموش کنیم، کل شبانه‌روز تمرکز کنیم روی مراسم عروسی دختر شمخانی، ببینیم نتیجه‌اش چه می شود. الان خود من اینقدر درگیر مساله «حواس» شدم که حواس خودم از قضیه «عطش اظهارنظر» پرت شد. در کل غرضم این است که بگویم عطشتان را کنترل کنید. کمی صبر کنید تا ابعاد مختلف ماجرا روشن شود. انسان پیچیده‌تر از آن است که ما با اتکا به تجربه های شخصی محدودمان، بتوانیم با قطعیت راجع به رفتارش نظر بدهیم.

==========================
آیدین سیار سریع/شرق